ASKER kitap kapağı

1. bölüm / 20

1. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 1. Bölüm

Merhabalar ben Eloşşş
Bu plartformda da Eloşşşuz . Var123456 olmayı isterdim bu platformda. Lakin Var123456 sadece oraya özeldi ve hep oraya özel olacak.

Iyi okumalar

Saygılarla Eloşşşş

*******

Gece yarısı yağmuru, kentin karanlık sokaklarını adeta dövüyor; asfaltın üzerine büyük bir şiddetle düşen her bir damla, ıssızlığın ortasında sert ve yankılı çatırtılar çıkarıyordu. Ağır ve yıpratıcı bir hastane nöbetinden henüz çıkmıştım. Bedenimdeki her bir kas adeta isyan ediyor, attığım her adımda kemiklerim sızlıyordu. Buna rağmen duracak ya da dinlenecek tek bir dakikam bile yoktu. Yağmur öyle fırtınalı ve amansız bir şekilde bastırmıştı ki, ana cadde üzerinden yürümek yerine binaların geniş saçak altlarına biraz olsun sığınabilmek ümidiyle tenha ara sokaklara sapmıştım.

Bu saatte sokaklardan tek bir boş taksinin geçmesi neredeyse imkânsızdı. Zaten kendime ait bir arabam da yoktu. TUS derecemle yerleştiğim bu büyük uzmanlık hastanesinde henüz ilk yıllarımdı. Kıdemim yeni yeni oturuyordu ve biriktirmeye çalıştığım mütevazı maaşlarımla inşallah bu sene sonunda başımı sokabileceğim küçük de olsa bir araba alabilecektim. Hayalim buydu.

Ben bir uzman cerrahtım. Bu unvanı kazanmak, bu noktaya gelebilmek için gençliğimin en güzel, en hareketli yıllarını dört duvar arasında, kitap sayfalarının başında, gecemi gündüzüme katarak harcamıştım. Uykusuz geçen aylar, sosyal hayattan tamamen feragat edilen yıllar... Ama değmişti. Deli gibi çalışmış ve TUS Türkiye birincisi olmuştum. Benim gibi arkasında duracak, elinden tutacak, ona yol gösterecek kimsesi olmayan bir insan için bu başarı asla bir tesadüf olamazdı. O kadar çalışmanın, dökülen o kadar terin ve gözyaşının haklı, kaçınılmaz bir sonucuydu bu.

Ancak şu an, o şanlı derecelerimin, mesleki saygınlığımın ya da beyaz cerrahi önlüğümün sokaktaki karanlığa karşı hiçbir koruyuculuğu yoktu. Sadece sırılsıklam olmuş çaresiz bir bedenim ve yağmurun Uğultusuyla bastırılmaya çalışılan derin bir korkum vardı.

Sokağın dar ve karanlık bir köşesine doğru ilerlediğimde, adımlarımı birdenbire yavaşlatan ve içimi ürperten bir ses duydum. Arkamdan gelen, ritmi bozuk, sarsak adım sesleri... Başımı çok hafifçe, çaktırmadan geriye doğru çevirdiğimde, uzun boylu ve belirsiz bir siluetin beni adım adım takip ettiğini fark ettim. Adımlarını dengesizce atıyor, sağa sola yalpalanıyordu. Alkollüydü galiba. Kalbim bir anda göğüs kafesimi patlatacakmışçasına çarpmaya başladı. Küt küt atan o sert vuruşları kendi kulaklarımda, hatta şakaklarımda bile hissedebiliyordum.

İçimi kaplayan o vahşi ve amansız korku, adımlarımı hızlandırmama neden oldu. "Ya bana bir şey yaparsa? Ya şu karanlık köşede üzerime atılacak olursa?" diye düşündüm. Gece yarısının bu dondurucu karanlığında, bu ıssız ve çıkmaz sokakta çığlığımı duyacak tek bir canlı bile yoktu. Kalp atışlarım çıldırmış gibi daha da hızlandı, nefesim boğazımda düğümlendi.

Köşeyi tam döndüğüm anda, sokağın kenarına park etmiş siyah bir arabaya rahat bir tavırla yaslanmış bir adam gördüm. O an, bu zifiri karanlığın içinde hayatımın tek ve son şansı duruyordu karşımda. Başka hiçbir çarem, kaçacak başka hiçbir durağım yoktu. Eğer o adama sığınmazsam, arkamdaki tehditkâr karanlık bana birkaç saniye içinde yetişecekti.

Arkamdan gelen hızlı koşma ve ayak sürükleme seslerini duyunca, düşünmeyi ve tereddüt etmeyi bir kenara bırakıp hemen adama doğru koştum. Adamın üzerine tabiri caizse fırladım, kendimi bir anda onun göğsünde buldum ve kollarımı sıkıca boynuna doladım. O panik ve dehşet anında ağzımdan çıkan sözler, sonradan kendi zihnimde bile yankılanıp beni utandıracaktı:

"Aşkım! Niye bu yağmurda bekledin ki? Islanmışsın, hasta olacaksın. Sonra günlerce evden çıkamıyorsun!" diye bağırdım.

Sesim, o boş ve ıslak sokakta dalga dalga yayıldı. O an içimden kendime olanca gücümle kızıyor, sövüyordum: "Adama 'Abicim' diyeceğine 'Aşkım' mı dedin Buse? Salak Buse!"

Fakat adam hiç beklemediğim bir tepki verdi. Bir an bile tereddüt etmedi, duraksamadı. Sıcak ve güçlü kollarını belime doladı, beni korumacı bir tavırla kendine doğru çekti. Ardından, o dondurucu gecenin içinde içimi ısıtan, soğuk, mesafeli ama bir o kadar da güven veren sesiyle konuştu:

"Hadi, daha fazla hasta olmadan arabaya geçelim."

Araba gerçekten de onun muydu, yoksa sadece tesadüfen mi oradaydı? Hiç sorgulamadım. Sorgulayacak durumda da değildim. Sadece bana uzattığı o hayat kurtarıcı elden tutundum. Adam hızlı adımlarla sürücü koltuğuna geçerken, ben de diğer tarafa geçip hızla içeri bindim. Kapıyı kapatırken gözüm sokaktaki ayyaşa kaydı. Yüzünde beliren iğrenç, pişkin ve mağlup bir gülümsemeyle bizi izliyordu. Adam motoru hemen çalıştırdı, vitesi attı ve gaza basarak bizi o tekinsiz, karanlık sokaktan süratle çıkardı.

Derin, sarsıcı bir nefes verdim. O an üstümden tonlarca ağırlıkta devasa bir yük kalkmış gibi hissettim.

"Çok teşekkür ederim," dedim, sesim yaşadığım şokun etkisiyle hâlâ belirgin bir şekilde titriyordu. "Sen gelmeseydin... Sen orada olmasaydın gerçekten çok daha kötü şeyler olabilirdi."

Adam yola odaklanmış hâlde dikiz aynasından bana kısa bir bakış fırlattı. Tok, sakin ve güven verici bir sesi vardı:

"Rica ederim. Evin ne tarafta? Seni oraya bırakayım."

İçimi kaplayan o büyük huzurla evimin tam adresini detaylıca tarif ettim. Birkaç dakika süren, yağmur sesinin arabayı doldurduğu sessiz bir yolculuğun ardından sokağımın girişine geldik. Araba binamıza yakın bir yerde durduğunda, gözlerinin içine bakarak minnetle tekrar konuştum:

"Tekrardan çok teşekkür ederim. Sana hayatımı borçluyum."

"Rica ederim," dedi sadece. Kısa, net, mesafeli ve tamamen soğukkanlıydı.

Arabadan inip eve doğru hızlı adımlarla yürüdüm. Yağmur şiddetini bir an bile azaltmamıştı. Üzerimdeki kıyafetler tamamen su çekmiş, vücuduma yapışmıştı. Soğuk iliklerime kadar işlemişti ve büyük ihtimalle yarına yüksek ateşle hasta uyanacaktım. Ama şu an tek düşündüğüm şey, sıcak bir duş alıp güvenli yatağıma uzanmaktı.

Ancak bahçe kapısından içeri adımımı atar atmaz olduğum yerde bir heykel gibi donakaldım.

Bahçenin ortasında, yağmurun altında üst üste yığılmış ve istiflenmiş eşyalar duruyordu. Benim eşyalarım... Bütün kıyafetlerimin tıkıştırıldığı bavulum, yatak bazam, komodinim, odamda bana ait ne kadar anı ve eşya varsa hepsi bahçenin çamurlu zeminindeydi. Üzerlerine özenle şeffaf büyük bir naylon örtülmüştü ki ıslanıp tamamen mahvolmasınlar. Ama bu naylon örgü, acı gerçeği gizlemeye yetmiyordu: Kendi ailem tarafından evden atılmıştım.

Aklımı kaçıracak gibi oldum. Beynim durmuştu. Koşarak kapıya dayandım ve var gücümle, yumruklarımla kapıyı dövmeye başladım.

"Anne! Baba! Açın şu kapıyı! Açın anne, kapıyı açsana!" diye avazım çıktığı kadar bağırdım.

Sesim yağmurun ve rüzgârın uğultusuna karışıyordu. Çantamı panikle karıştırdım, titreyen ve soğuktan donmuş ellerimle anahtarımı zorlukla çıkardım. Kilide sokup çevirmeye çalıştım ama anahtar boşa dönüyordu. Kilidi ben nöbetteyken değiştirmişlerdi.

Kapının hemen arkasından annemin o soğuk, katı ve zerre kadar acıma barındırmayan sesi yükseldi:

"Git, defol buradan! Sen de o ablan gibisin. Sen de onun gibi olacaksın! Abin gibi eline mesleğini aldın da ne oldu? Sen bir kadınsın; evinde oturup kocanın işlerini, hizmetini yapacak yaştasın. Ama sen gittin doktor oldun. Nerede görülmüş kadınların doktor olduğu?"

Gözlerimden boşalan sıcak gözyaşları, yüzüme çarpan dondurucu yağmur damlalarına karışıyordu. Yine aynı sığ mantık, yine aynı çağ dışı zihniyet... Beni sırf okuduğum, doktor olduğum, kendi ayaklarımın üzerinde durmak istediğim ve onlara boyun eğmediğim için mi evden atıyordu? Şaka gibiydi ama ne yazık ki en çıplak gerçekti. Annemi çok iyi tanıyordum; bir karar verdiyse acımasızca arkasında dururdu. Beni bir daha bu eve asla sokmayacaktı.

Geçmişin o karanlık ve kanayan hatıraları bir bir zihnime üşüştü. Ablam, ailemizin en büyüğüydü. Evdeki bu baskılara, şiddete ve dar kafalılığa dayanamayıp evi terk etmiş, ne yazık ki sığınacak kimsesi olmadığı için kötü yollara düşmüştü. Abim, ablamın bu hazin gidişiyle adeta delirmiş, bu zehirli şehirden ve aileden bir an önce uzaklaşmak istemişti. Giderken ikizimi ve beni de yanına almak, bu cehennemden kurtarmak istemişti. Evet, bir ikizim vardı... Fakat annem buna asla izin vermemiş, "Sadece bir tanesini götürebilirsin, diğerini bırakacaksın" diyerek bizi acımasız bir pazarlık konusu yapmıştı. Abim de beni bu karanlık, pis ve sevgisiz ailenin ortasında yapayalnız bırakıp ikizimi yanına alarak çekip gitmişti.

Ben doğduğum günden beri hep terk edilen olmuştum. Hep geride bırakılan, feda edilen, unutulan bendim.

Sırılsıklam olmuş bedenimle eşyalarımın yanında öylece kalakaldım. Artık gözyaşlarımı tutmuyor, içimdeki acıyı yağmura haykırıyordum. Bu evde benim için bir gelecek yoktu, hiçbir zaman da olmamıştı. Yağmur üzerime amansızca yağmaya devam ederken cebimden ısınmaya çalışan telefonumu çıkardım.

Şimdi abimin yanına gidecektim. Artık başka hiçbir yolum, başka hiçbir çarem kalmamıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

21okunma 3beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…