ASKER kitap kapağı

4. bölüm / 20

4. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 4. Bölüm

Gözlerimi, ruhumu tırmalayan ve darbe üzerine darbe gibi beynimde yankılanan sert madeni seslerle açtım. Ahşabın çatırdaması, matkabın duvarı acımasızca delişi ve koridorda yankılanan ayak sesleri… Nerede olduğumu kavrayamam birkaç saniyemi aldı. Sırtımda öyle keskin, öyle yakıcı bir ağrı vardı ki kımıldamak bile imkansız bir işkenceye dönüşüyordu. Doğrulmaya çalıştığımda omurgamdan beynime yayılan o sızı, içinde bulunduğum acı gerçeği bir kez daha yüzüme çarptı.

Bir kapım bile yoktu. Dün gece, boş halkanın içindeki o soğuk ve çıplak odada, doğrudan sert parkenin üzerine serdiğim incecik bir battaniyenin üstünde uyuyakalmışım. Belim, yılların birikmiş yorgunluğu ve bu beton soğuğu yüzünden isyan ediyordu.

Gözlerim odanın çıplak duvarlarında gezindi. Duvarlarda sıvası dökülmüş alanlar, köşelerde örümcek ağları ve yerlerde inşaat artıkları vardı. Kendi kendime, boğazımda düğümlenen o sıcak hıçkırıkla fısıldadım: "Ben bir ay boyunca nasıl bu eşyasız evde yaşayacağım?"

Ağlayacaktım, gerçekten ağlayacaktım. Ama ağlamak hiçbir şeyi değiştirmeyecekti. İlk maaşımı alana kadar dişimi sıkmak, bu sefalete sabretmek zorundaydım. Maaşım hesabıma yattığı o ilk saniyede yapacağım tek bir şey vardı: Ne pahasına olursa olsun yumuşacık, insanı içine çeken, omurgayı kuş gibi hafifleten gerçek bir yatak almak. Zaten o ağır nöbetlerden, hastanenin bitmek bilmeyen koridorlarından ve ameliyathane ışıklarının altındaki çileden sonra tek isteğim başımı koyacak yumuşak bir yatak olacaktı. Fakat bu en temel insan ihtiyacı bile bana bir ay boyunca uzaktı. Bir ay… Zamanın durduğu, günlerin devleştiği koca bir ay.

Derin bir nefes alarak, her bir kemiğimin çatırdamasını dinleye dinleye ayağa kalktım. Odadan dışarı adımımı attım. Koridorda iki usta ellerinde ağır aletlerle uğraşıyordu. En azından bir gelişme vardı; kapıyı takıyorlardı. Çerçeveye yerleştirilen o ağır metal parçayı görünce hafif bir rahatlama hissettim. En azından kapım çelik ya da demirdi; dış dünyadan korunabileceğim, arkasına saklanabileceğim bir engelim olacaktı sonunda.

İçimi kaplayan o tanıdık, acı kırgınlıkla gülümsedim. "Aferin sana," dedim kendi kendime. "Sen git gece gündüzünü birbirine kat, TUS’a çalış. Bütün Türkiye’de birinci ol! Yetmesin, üstüne dereceyle Uzman Cerrah ol… Ama gel gör ki, Şırnak’ın bu ıssız köşesinde evine bir sandalye alacak paran olmadığı için günlük işlerde çalış!"

Hastanede işe başlamama tam bir hafta vardı. O resmi adımları atıp göreve başlayana kadar geçen bu yedi günü boş geçiremezdim. Günlük para getirecek, en azından akşama yiyecek bir şeyler almamı sağlayacak ne iş varsa bakmalıydım.

Duvardan destek alarak yavaşça fısıldadım: "Şırnak’a geldiğim güne lanet olsun..."

Gözlerimi ustaların tozlu kıyafetlerinden kaçırıp hemen tekrar o kapısız odaya attım kendimi. Ustalar çerçeveyi sabitlerken içeride, gözlerden uzak bir şekilde üzerimi değiştirmem gerekiyordu. Hızlıca çantamın yanına diz çöktüm. Üzerime rahat, hareket etmemi engellemeyecek bol paçalı siyah bir eşofman altı geçirdim. Üstüne de beyaz, kalın askılı bir crop giydim. Ancak odadaki ve dışarıdaki o içe işleyen soğuk yüzünden hemen üzerime siyah, kalın hırkamı aldım. Buranın ayazı insanın kemiklerine işliyordu, şakaya gelmezdi.

Siyah çantamı omzuma astım. kimliğim, telefonum, Telefonumu cebimden çıkarıp avcumun içinde sıktım ve ağır adımlarla evden çıktım. Ustalar kapının kilit mekanizmasını monte etmekle meşguldü, yanlarından sessizce geçip merdivenleri indim.

********

Saatler sonra, bedenimdeki her bir kasım ağrıdan kilitlenmiş halde sokaktaydım. Akşama kadar küçük, nemli ve buhar altındaki bir lokantanın arka mutfağında, dağ gibi yığılmış yağlı tabakları yıkamıştım. Ellarım deterjandan buruş buruş olmuş, belimdeki ağrı sabahki sert zeminin bıraktığı hasarla birleşip dayanılmaz bir hal almıştı. Ama cebimde helalinden kazandığım günlük harçlığım vardı.

Eve dönme vaktiydi. Fakat akşamın alacakaranlığı çökerken, sabah gelirken kullandığım o uzun, tozlu ana yol gözümde inanılmaz büyüdü. Bacaklarım beni taşıyamayacak kadar bitkindi. "Kestirmeden gitsem ne olur ki?" düşüncesi zihnime düşüverdi. Daha önce hiç ayak basmadığım, dar ve karanlık ara sokaklara saptım.

Birkaç sokak sonra duraksadım. Binaların şekli değişmiş, sokaklar birbirinin kopyası haline gelmişti.

"Ne kadar gerizekalıyım değil mi?" diye sövdüm kendi kendime.

Kendime aşırı güvenip bilmediğim o labirent gibi ara sokaklara girmiştim ve şimdi tam anlamıyla kaybolmuştum. Rüzgar dar sokaklarda ıslık çalıyor, sokak lambaları zayıfça göz kırpıyordu. "Ben hiç akıllanmıyorum ya, gerçekten hiç..."

Umutsuzca adımlarımı hızlandırdım. Yıkık dökük duvarların, taşları sökülmüş yolların arasından geçerken aniden sokağın dokusu değişmeye başladı. Biraz daha ilerlediğimde karşıma son derece düzenli, nispeten 'elit' sayılabilecek bir yer çıktı. Yani benim elit anlayışım buradaki mahalle standartlarına göreydi galiba. Çünkü buraya gelene kadar girdiğim her ara sokakta harabeyi andıran, terk edilmiş yıkık evler vardı. Burası ise bakımlı bahçe duvarları ve müstakil evleriyle adeta ayrı bir dünyaydı.

Sonunda anayola ya da tanıdık bir yere çıkan bir yol bulduğumu düşündüm. En azından buralarda bir insan bulup adres sorabilirdim. Yakındaki iki katlı, şık bir müstakil evin bahçe kapısından içeri adımladım. Evin dış kapısına kadar yürüyüp zile bastım.

Ses yok.

Bir kez daha bastım. Yine kimse açmadı. Tam arkamı dönüp gidecekken, evin arka bahçesinden gelen neşeli konuşma sesleri, kahkahalar ve çatal bıçak tıkırtıları kulağıma çalındı. Birileri orada kalabalık bir akşam yemeği yiyordu.

Çaresizlik ve adresi öğrenme isteğiyle adımlarımı bahçenin yan tarafındaki patikaya yönlendirdim. Ahşap çiti geçip arka bahçeye adım attığım an, zaman sanki birden birşey oldu gibi .

Geniş, çimlerle kaplı bahçenin ortasında upuzun bir masa kurulmuştu. Masanın üzeri donatılmış, etrafında ise en az on elli kişiden oluşan kalabalık bir grup oturuyordu.

Gözlerim masadakilerin üzerinde gezindikçe beynimden aşağı kaynar sular döküldü. Masanın tam ortasında, daha dün benim evimin kapısını yanlışlıkla kıran o askerler oturuyordu. Ve hemen onların yanında… Tam karşı komşum olan, o sert bakışlı komutan duruyordu. Masada tanımadığım birkaç sivil insan ve başka askerler de vardı.

Panikle hemen gözlerimi kapattım.

"Yok artık," dedim içimden. "Tesadüfün de böylesi ancak benim başıma gelirdi zaten."

Gözlerimi yavaşça, belki de gördüklerimin bir halüsinasyon olması duasıyla tekrar açtım. Ama hayır, her şey fazlasıyla gerçekti. Ve daha da kötüsü, tam o an komutanla göz göze geldik. O sert, keskin gözleri doğrudan benim üzerimde sabitlenmişti. Masadaki konuşmalar bir an için fısıltıya dönüştü mü, yoksa bana mı öyle geldi bilmiyordum.

Düşünme yetimi tamamen kaybetmiştim. Bedenim zihnimden hızlı hareket etti; hiçbir şey söylemeden, tek bir kelime bile etmeden hızla geriye doğru adımladım ve o bahçeden adeta kaçarak çıktım.

Sokağa fırladığımda kalbim göğüs kafesimi yırtacak gibi çarpıyordu. Arkama bile bakmadan hızlı adımlarla uzaklaşmaya başladım. Yüzüm utançtan cayır cayır yanıyordu.

"Şimdi ben o masaya gitseydim ne diyecektim ki onlara?" diye söylenmeye başladım, sesim titriyordu. "‘Kusura bakmayın, ben evimin yolunu kaybettim de bana adresi söyler misiniz?’ mi diyecektim?"

Düşündükçe yerin dibine giriyordum. Beni kesinlikle bir sapık zannedeceklerdi. Kendilerini takip ettiğimi, peşlerinden ajjan gibi gezdiğimi düşüneceklerdi! Hatta komutanın peşinde dolaşan takıntılı biri olduğumu sanacaklardı.

"Ama böyle bir şey yoktu!" diye fısıldadım geceye doğru. Ben sadece evine gitmeye çalışan, yorgunluktan bitbit olmuş biçare bir insandım. Ben öyle biri değildim çünkü. Asla öyle biri olmamıştım.

Karanlık sokakta, içimdeki utanç ve belimdeki sızlayan ağrıyla baş başa, evimin yolunu bulmaya çalıştım .

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

14okunma 3beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…