Bölümler 20Şu an: 11. Bölüm
- 1 1. Bölüm1.240 kelime
- 2 2. Bölüm1.240 kelime
- 3 3. Bölüm1.253 kelime
- 4 4. Bölüm1.055 kelime
- 5 5. Bölüm1.166 kelime
- 6 6. Bölüm1.113 kelime
- 7 7. Bölüm1.034 kelime
- 8 8. Bölüm1.175 kelime
- 9 9. Bölüm1.584 kelime
- 10 10. Bölüm1.092 kelime
- 11 11. Bölüm1.171 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 12. Bölüm1.205 kelime
- 13 13. Bölüm961 kelime
- 14 14. Bölüm1.124 kelime
- 15 15. Bölüm1.741 kelime
- 16 16. Bölüm1.161 kelime
- 17 17. Bölüm937 kelime
- 18 18. Bölüm1.566 kelime
- 19 19. Bölüm1.132 kelime
- 20 20. Bölüm1.011 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Gözlerimi yavaşça araladım. Sabahın ilk ışıkları, kalın perdenin aralığından süzülüp doğrudan gözüme vuruyordu, ama beni uyandıran o aydınlık değil; üzerime yaslandığım sert, sıcak ve inanılmaz derecede düzgün hatlı bir yüzeydi. Nefes alışverişiyle birlikte hafifçe inip kalkan geniş, hafif terlemiş kaslı bir göğüstü ilk karşılaştığım şey.
Acaba yanlış mı görmüştüm? Rüya mı görüyordum, yoksa dün gece tamamen kafayı sıyırıp bilincimi halüsinasyonlar alemine mi teslim etmiştim?
Şimdi bütün film şeridi gibi kafamda canlandı. Dün gece... Ah, dün gece tam anlamıyla bir kabustu. Günlerdir beynim durmuş, uykusuzluktan gözlerim kan çanağına dönmüş, ateşler içinde evde kıvranıyordum. Beynimdeki o uğultu ve susmak bilmeyen düşünceler artık canıma tak etmişti. Çaresizliğin verdiği o anlık, gözü kararmış cesaretle karşı komşum olan Çağlar’ın kapısına dayanmıştım. Tek istediğim bir uyku hapıydı; çünkü zihnimin stop etmeye ihtiyacı vardı.
Sohbetlerin tamamını net hatırlamıyordum ama beynimin en bulanık, en sisli köşesinde Çağlar’ın beni kollarının arasında taşıdığı, ateşim çıktığı için beni banyoya sokup nazikçe duş aldırdığı o utanç verici ama bir o kadar da şefkatli anlar siluet halinde kalmıştı. Suyu ayarlayışını, ıslanan saçlarımı alnımdan çekişini ve bana sanki çok değerli bir şeymişim gibi bakışını hayal meyal hatırlıyordum. Sonra ne mi olmuştu? Muhtemelen o tükenmişlikle anında oracıkta, onun yatağında sızıp kalmıştım.
Kafamı yavaşça, korku dolu bir dikkatle kaldırdım. Hiç beklemediğim, kalbimi tekleten bir şeyle karşılaştım: Çağlar uyanmıştı ve kollarının arasında öylece yatan beni büyük bir dikkatle, hatta dudaklarında yayılan o tatlı, muzip bir tebessümle izliyordu.
Gözlerimiz buluştuğunda içimdeki tüm panik dalgalandı, kanım dondu.
"Günaydın," dedim, sesim uykudan çatlamış ve kısıksa da ona bakmaktan geri duramayarak.
"Günaydın," dedi o da, sabahtan kalma o tok, pürüzlü ve insanı eriten sesiyle. Gözlerindeki o parıltı, durumun vahametini yüzüme bir tokat gibi çarpıyordu.
Hemen toparlanmaya çalıştım, üzerimdeki örtüyü hızla itip yataktan dikleştim. "Gitmem lazım," dedim, aceleyle bacaklarımı yataktan sarkıtırken. "Sana daha fazla yük olmayayım. Çok teşekkür ederim, dün gece için... Yani her şey için..."
Çağlar acele etmemi gerektirecek sıfır telaşla dirseğinin üzerine yaslandı ve tek kaşını kaldırarak bana baktı.
"Gitmek istemiyorsun gibi bir halin var," dedi, adeta zihnimi okuyormuş gibi bakan gözlerini üzerimden çekmeden.
Dilim tutuldu sanki. Beynimdeki uyarı sinyalleri kırmızı alarm verirken, o anki refleksle kelimeler ağzımdan döküverdi:
"İstemiyorum," diye fısıldadım istemsizce.
Sözlerimin odada yankılanmasına izin vermeden, o çekim alanına kapılmış gibi biraz daha ona yaklaştım. Gözlerim istemsizce dudaklarına, oradan da geniş omuzlarına kaydı. Sonra onun kim olduğunu, o acımasızca yakışıklı komşum olduğunu hatırladım. Yanı başımda duran bu adamın kusursuz yüz hatları yüzünden neredeyse kendi akıl sağlığımı ve buraya niye geldiğimi unuttum.
Panikle anında geri çekilerek, "Yani... Yatak çok rahat demek istedim, yanlış anlama!" dedim, tarihin en kötü, en amatör U dönüşünü yaparak.
Çağlar bu hallerime sesli bir şekilde güldü. Göğsünün o gülüşle inip kalkışı bile gözlerimi kamaştırıyordu. Bedeniyle bana biraz daha yaklaştı, aramızdaki mesafe tehlikeli bir boyuta ulaştı.
"Değil mi? Gerçekten çok rahat," diye fısıldadı, kelimelerin üzerine özellikle basarak. "Hatta bu yatakta sadece uyumakla kalmayıp bir sürü şey yapılabilir, Buse."
Yüzümün alev alev yandığını hissettim. Yanaklarımın muhtemelen olgunlaşmış domates rengini aldığından emindim. Kalbim göğüs kafesimi kırıp dışarı çıkacak gibi atıyordu.
"Bence yatak sadece uyumak için vardır, diğer şeyler için değil!" dedim, onun bu baştan çıkarıcı oyununa karşı son bir savunma hamlesi yaparak.
Çağlar zafer kazanmış bir komutan gibi gülümsedi. "Hadi kalk, kahvaltı yapalım," dedi konuyu ustaca değiştirerek.
Benden uzaklaştı ve yataktan kalktı. Üzerindeki gri eşofman altı ve sabah dağınıklığıyla muazzam duran saçlarıyla mutfağa doğru yöneldiğinde ben de yerimden kalktım. Ancak o an fark ettiğim detayla ayaklarım yere çivilendi: Üzerimde sadece Çağlar’a ait siyah-beyaz, göğsünde devasa bir logo olan tişört vardı. Kendi kıyafetlerimin dün gece sırılsıklam ve terli olduğu için çıkarıldığını, bana da bu tişörtün giydirildiğini anladım. Tişört resmen mini bir elbise gibi üzerime bolca oturmuş, bacaklarımı tamamen açıkta bırakmıştı.
Yanaklarım bir kez daha kızarsa da, "Aman alt tarafı tişört, alt komşu değil mi alt tarafı," diye kendi kendime homurdanarak onun peşinden mutfağa gittim. En azından kahvaltı kokusu midemi ve sarsılan sinirlerimi yatıştırabilirdi.
Mutfakta kahvaltı hazırlıklarına başladık. O ekmekleri tost makinesine atarken ben buzdolabından peynirleri, zeytinleri çıkarıp masaya taşıyordum. Arada sırada göz göze gelip kahkaha attığımız, o tuhaf ama tatlı gerginliğin yerini samimi bir sabaha bıraktığı anlardan biriydi.
"Çayı açık mı içersin demli mi?" diye sordu Çağlar, sırtı bana dönük bir şekilde tezgahta su kaynatırken.
"Fark etmez, yeter ki kafamdaki bu uğultuyu alıp götürsün," dedim iç çekerek. "Dün gece seni çok uğraştırdım galiba. Kusura bakma, cidden hatırlamıyorum çoğunu."
Çağlar arkasını döndü, kollarını göğsünde kavuşturup bana doğru bir adım attı. Yüzündeki o alaycı ifade gitmiş, yerine daha yumuşak bir bakış gelmişti. "Uğraştırmak mı? Hiç sorun değil Buse. O halde kapıma dayandığında gözlerindeki o korkuyu görünce zaten bırakamazdım seni. Hem..." Gözlerini üzerimde, yani o devasa tişörtümde şöyle bir gezdirdi, "görünen o ki pek de şikayetçi değilmişsin sabaha uyanmaktan."
"Ş-şey, tişört için de teşekkür ederim. Kendi kıyafetlerim..." diye kekeledim, konuyu hemen değiştirmek isteyerek.
"Kurutmaya attım, i..." diyerek lafa girecekti ki, o an dış kapının sert çalışı ortalığı sarstı.
İkimizin de eli işin ortasında, havada kaldı. Evin sessizliği o gürültüyle bir anda darmadağın oldu.
Çağlar derin bir nefes vererek kapıya doğru baktı, yüzü aniden gerildi. "Sen açar mısın kapıyı?" dedi fısıltıyla. "Büyük ihtimalle Yiğit’tir, sabah erkenden geleceğini söylemişti "
"Tamam," diyerek elimdeki peynir tabağını tezgaha bıraktım. Üzerimdeki o devasa tişörtü çekiştirerek, çıplak bacaklarımı umursamamaya çalışarak kapıya doğru adımladım. Gelenin Yiğit olduğunu düşünerek oldukça rahat bir tavırla kapı kolunu aşağı indirdim ve kapıyı ardına kadar açtım.
Açmaz olaydım. Keşke o kapıyı hiç açmasaydım, keşke o sabah hiç uyanmasaydım, keşke dün gece o uyku hapı için kapısına gitmek yerine sabaha kadar tavanı izleseydim!
Karşımda duran manzara karşısında kanım dondu, beynim adeta short devre yaptı. Karşımda, ellerinde market poşetleri ve rengarenk hediyelik paketlerle dikilen kırklı yaşlarında, oldukça şık ve otoriter duran bir kadın; onun yanında otuzlu yaşlarının başında ciddi bakışlı, Çağlar’a dangerously (tehlikeli bir şekilde) benzeyen bir adam; ve onların hemen yanında yüzünde tatlı bir tebessümle duran genç, güzel bir kadın ile kucağında neşeyle gülücükler saçan tonton bir bebek vardı.
Onlar bana, tepeden tırnağa büyük bir şaşkınlıkla baktı. Ben ise üzerimde Çağlar’ın tişörtü, dağınık saçlarım ve çıplak bacaklarımla onlara bakakaldım. Zaman durmuştu sanki; kuşlar uçmayı, rüzgar esmeyi bırakmıştı.
Tam o sırada, arkamdan Çağlar’ın rahat adımlarla gelen ama o manzarayı görünce aniden kesilen sesi duyuldu:
"Buse, kim ge... Anne? Siz mi geldiniz?"
Öndeki kadın, yani Çağlar’ın annesi Nevin Hanım, üzerimdeki tişörtten, ev halimden, dağınık saçlarımdan saniyeler içinde bir film senaryosu yazarak önce bana, ardından şok geçiren oğluna baktı. Gözlerini iyice kısarak o zehir zemberek ve bir o kadar da otoriter soruyu sordu:
"Biz geldik, geldik de... Bu hanım kız kimdir, Çağlar? Sevgilin midir?"
İçimden çığlık atıyor, yerin dibine girmek istiyordum. Teyze, ne sevgilisi ya? Benim daha hayatta yapacak çok şeyim var, niye durduk yere birinin sevgilisiyle, kayınvalidesiyle uğraşayım? Hem ben buraya sadece uyku hapı almak için gelmiştim!
Çağlar bir bana baktı, üzerimdeki tişörte, utançtan kıpkırmızı olmuş yüzüme... Sonra derin bir nefes aldı. Alt dudağını ısırarak kısa bir an düşündü ve o felaket cümleyi kurdu:
"Sevgilim anne... Hatta yakında müstakbel gelinin."
Ne?
Beynimden aşağı kaynar sular döküldü. Kulaklarım çınlıyordu. Olduğum yerde taş kesilmiştim. Çağlar az önce ne demişti öyle?! Müstakbel gelin mi? Kafayı mı yemişti bu adam?! Annesinin o keskin bakışları altında beni doğrudan kurbanlık koç gibi ortaya atmıştı!
Bölüm etkileşimi
