ASKER kitap kapağı

20. bölüm / 20

20. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 20. Bölüm

" Sen şaka yapıyorsun?" dedim etrafa bakarak, sesimdeki şaşkınlık ve hayranlık birbirine karışmıştı. Hastane odasını resmen rengarenk balonlarla kaplamıştı; her köşede yumuşak bir ışık süzülen tüller, pencerelere asılmış minik LED ışıklar ve duvarda kocaman, el yazısıyla yazılmış harflerle duran o muazzam soru: “Benimle çıkar mısın?”
Mutluluktan ölecektim galiba, kalbim göğüs kafesimi yırtıp çıkacak gibi atıyordu. İçimdeki bu tarifsiz coşku, odanın içinde adeta kanatlanıp uçuyordu. Bu sürprizi hazırlamak için ne kadar zahmet çektiğini, ameliyattan yeni çıkmış o haliyle bile etrafı süslemek adına nasıl çabaladığını düşündükçe gözlerim doluyordu. Onun bu ince ruhu, bana olan sevgisinin en büyük kanıtıydı.
Şu an o da karşımda, belinde sadece beyaz bir havluyla duruyordu. Ameliyatından henüz birkaç gün geçmiş olmasına, dikişlerinin tazeliğine ve doktorların onca kesin uyarısına rağmen banyo yapmıştı. Yüzündeki o çocuksu, muzip gülümseme, acısını ve yorgunluğunu tamamen gölgeliyordu. Sanki birazdan burası bir hastane odası değil de bizim evimiz olacakmış gibi bir hava esiyordu.
"Cevabınız nedir, güzeller güzelinden bile güzel Buse Hanım?" dedi karşıma geçerek. Sesindeki o derin, erkeksi tını bütün odada yankılandı. Belimden tutup beni yavaşça kendine çektiğinde, teninin sıcaklığı içimi ısıtmıştı.
Gözlerinin içindeki o parıltı, en karanlık gecemi bile aydınlatabilecek kadar güçlüydü. İçimdeki heyecan dalgası boynuma kadar tırmanmış, kalbimin atış hızını kontrol edemez hale gelmiştim.
"Evet," diye fısıldadım. Sesim o kadar zayıf çıkmıştı ki, neredeyse duyulmayacak gibiydi ama o bunu en derinden hissetmişti. Bir süre yüzüme baktı, gözlerindeki o parıltı dünyadaki tüm yıldızları sönük bırakabilirdi.
"O zaman artık sevgiliyiz ve sevgililikte ilk işim seni öpmek olacak," deyip hiç vakit kaybetmeden yine dudağıma yapıştı.
Bu öpücük diğerlerinden farklıydı; bu sefer daha tutkulu, daha sahiplenici ve biraz daha sertti. Sanki aramızdaki tüm mesafeleri, korkuları ve o hastane duvarlarını tek bir nefesle silmek ister gibiydi. Kalbim kulaklarımda atıyor, zaman adeta bizim için duruyordu. O an dünyada sadece ikimiz var gibiydik; ne hastane odasının steril kokusu ne de dışarıdaki hayat umurumdaydı.
Nefessiz kalınca öpücüğü sonlandırmak zorunda kaldım, alınlarımız birbirine yaslı halde derin derin soluklanıyorduk.
"Her zaman böyle öpüp aklımı başından alıyorsun," dedim nefes nefese, hafifçe gülümsemeye çalışarak.
"Sen de benim kalbimi çalıyorsun, bu eşsiz güzelliğinle, meleğim," diye karşılık verdi, sesindeki o yumuşaklık içimi eritiyordu.
Hızla kollarından ayrıldım. Yanaklarımın alev alev yandığını hissedebiliyordum; çok utanmıştım. Bu ani utangaçlığı bastırmak için hemen yerdeki renkli balonlarla oynamaya başladım, onlara hafifçe vurarak uzaklaştırıyordum.
O da kollarını göğsünde kavuşturmuş, sırtını duvara yaslamış bir şekilde beni izlemeye başladı. Yüzündeki o şefkatli gülümseme bir an olsun solmuyordu. İşte tam o sırada, zihnimde adeta şimşekler çaktı ve bir an kafama dank etti.
SADECE ALTINDA HAVLU VARDI.
Ve o, ciddi bir ameliyattan yeni çıkmış bir askeri personeli; ani bir hareketinde dikişleri açılabilir, başı dönebilir ve her an yere düşebilirdi. İçimdeki panikle aniden ona dönüp, gözlerim kocaman açılmış bir halde sordum:
"Sen çıplaksın!" dedim şok içinde, ellerimle yüzümü kapatarak.
"Hayır, altımda havlu var ya, merak etme düşmem," dedi gülerek, halimin ne kadar komik olduğunu biliyormuş gibi bir tavırla.
Getirdiğim hastane çantasından hemen temiz kıyafetlerini çıkarıp ona uzattım. O da kıyafetleri eline alıp ağır adımlarla banyoya girdi. Kapı kapanır kapanmaz ben de derin bir nefes alıp yine yerdeki balonlarla oynamaya devam ettim. Arada bir banyonun kapısına bakıyor, onun iyi olup olmadığını kontrol ediyordum. Odanın her köşesi o kadar güzel, o kadar özel bir atmosfere bürünmüştü ki... Çağlar'ın bu sürprizi hazırlamak için ne kadar uğraştığını, canı yanmasına rağmen nasıl bir incelik gösterdiğini tahmin edebiliyordum.
Çok mutluydum. İçimdeki bu huzur, hayatımda hiç tatmadığım kadar saf bir duyguydu. Sanki dış dünyadaki tüm savaşlar, tüm dertler bu odanın kapısının dışında kalmıştı.
Birkaç dakika sonra banyonun kapısı açıldı; üstünü giyinip gelmişti. Beni görür görmez adımlarını hızlandırdı ve yine kendine çekti. Onunla bir süre sıkıca sarıldık, birbirimizin kokusunu içimize çektik. Aptal aptal sırıtıyordum ve bunu gizlemek için hiçbir çaba sarf etmiyordum. Benden hafifçe ayrılıp cebinden telefonunu çıkardı, sevdiğimiz bir şarkıyı açtı ve telefonu komodinin üzerine bıraktı.
Tekrar belimden tuttu ve odanın ortasında yavaşça dans etmeye başladık. Hastane odasının o soğuk, steril havası, çalan şarkıyla birlikte birdenbire yok olup gitmişti sanki. Etraftaki tüller, loş ışıklar ve balonlar bizi başka bir boyuta taşımıştı.
Sezen Aksu'nun o efsanevi şarkısı, 'Son Arzum', odanın içinde yankılanmaya başladı:
Son arzum nedir diye
Gelip de bana sorsalar
Gözlerime bakıp da
Her şeyi anlasınlar...
Sezen ablamız "Gözlerime bakın" kısmını söylerken, Çağlar beni nazikçe döndürdü ve birbirimize bakarak tekrar dans etmeye devam ettik. Onunla her an, zamanın durmasını istediğim birer hazine gibiydi. Vatanın dört bir yanında görev yapan, her an hayatını hiçe sayan bu cesur asker, şu an burada, benimle birlikte sıradan bir anın tadını çıkarıyordu.
Bir süre böyle sessizce, sadece birbirimizin gözlerinin içine bakarak devam ettik. İçimdeki o güven hissi kelimelerle tarif edilemezdi. En sonda dans etmeyi bıraktık. O, şarkıyı kapattı ve beni ansızın kucağına alıp hastane yatağına uzandı, ben de onunla beraber yatağa yattım.
"Birazcık senin kokunla uyumak istiyorum," deyip kafasını boynuma koydu, nefesi tenimi ısıtıyordu. Kısa süre içinde o yorgun ama huzurlu haliyle derin bir uykuya daldı. Ben de saçlarını okşaya okşaya onunkanla karışık anlarla birlikte uykuya teslim oldum.
Sabah gözlerimi açtığımda, üzerimde garip bir ağırlık ve ıslaklık hissettim; sanki üstüme bir kova su dökmüşler gibi sırılsıklamıştım. Dün Çağlar'la yaşadığımız o büyüleyici anlar, o güzel romantizm zihnimde canlandı. Artık sevgiliydik, dün geceki o anlar rüya değil gerçeğin kendisiydi. Gözümü açtığımda ilk olarak onun karizmatik yüzüyle, o sıcak bakışlarıyla karşılaşacağımı düşünmüştüm. O her zaman benden önce uyanırdı çünkü; asker disiplini kanına işlemişti.
Ancak gözümü açtığımda karşımda gördüğüm manzara, kanımı dondurmaya yetti.
Gözleri sımsıkı kapalıydı ve yüzü ölümcül bir şekilde solmuştu. Öyle bir hali vardı ki, sanki yüzündeki tüm renk, tüm canlılık çekilip gitmişti; adeta... adeta hayattan kopmuş gibi görünüyordu.
Etrafıma korku dolu gözlerle baktığımda, asıl dehşet verici gerçeği fark ettim. Yatağın örtüleri, yastıklar, her yer kıpkırmızıydı. Üzerimizdeki o ıslaklık su değil, kandı. Her tarafımız kana bulanmıştı.
Çağlar'ın ameliyat yarası gecenin bir vakti tekrardan bıçaklanmış ve feci şekilde kanamıştı. Sabaha kadar kan kaybetmişti.
Beynimden vurulmuşa döndüm. İçimdeki o büyük mutluluk dalgası, yerini devasa, nefes kesen bir kabusa bırakmıştı. Aniden yatakta doğruldum ve bütün gücümle, var gücümle bağırdım.
"ÇAĞLAR!"
Öyle bir çığlık atmıştım ki, sesim muhtemelen hastanenin koridorlarında, bütün katlarda yankılanmıştı. Gözyaşlarım sel gibi akarken, ellerim kan içinde kalmış göğsüne tutundu. Nabzını yokladım; o güçlü, mert kalbin atışları zayıflamıştı ya da ben panikten hissedemiyordum.
"ÇAĞLARRRARRRRR!"

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 3beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…