ASKER kitap kapağı

5. bölüm / 20

5. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 5. Bölüm

Hastanenin acil servis koridorlarında geçen yoğun ve yorucu bir ayın ardından nihayet ilk maaşımı almıştım. Şehre yeni taşınmış, cebimdeki son kuruşlarla kiraladığım bu küçük, kasvetli dairede günlerdir tek bir eşya bile olmadan yaşamaya çalışıyordum. Ev dediğim yer; sıvaları yer yer dökülmüş, yerleri gri soğuk betonla kaplı, tek bir penceresinden giren zayıf ışıkla aydınlanan iki odalı bir apartman dairesinden ibaretti.

Geceleri betonun soğuğu halı bile olmayan zeminden bedenime işler, sabahları belimdeki şiddetli ve keskin ağrılarla uyanırdım. Her sabah hastaneye gittiğimde belimi doğrultmakta zorlanır, mesai boyunca hastaların peşinde koşarken hissettiğim acıyı dışarıya belli etmemeye çalışırdım. Yerde yatmak, genç yaşımda belimi adeta felç etmişti. Bu yüzden hesabıma yatan ilk maaşımı gördüğümde hissettiğim rahatlama tarif edilemezdi.

Hemen bankaya gidip öncelikli borcumu, yani ev sahibinin her gün hatırlattığı kirayı ödedim. Cebimde kalan parayı ise en temel ihtiyaçlarıma ayırmak zorundaydım. Uzun zamandır internette incelediğim, en ucuz ve mütevazı mobilyaların satıldığı mağazaya girdim. Tek bir yatak, salona koyabileceğim küçük bir koltuk ve mutfakta oturabilmek için tahta bir sandalye seçtim. Bütçem son derece kısıtlıydı. Mağaza görevlisi eşyaların eve teslimatı ve montajı için ekstra bir ücret talep ettiğinde duraksadım. O istenen nakliye ve kurulum bedeli, önümüzdeki iki hafta boyunca yiyeceğim yemeğin parası demekti.

"Eşyaları kapının önüne bırakmanız yeterli," dedim görevliye. "Taşımasını da kurulumunu da kendim yaparım."

Görevli adam bana şüpheci bir bakış attı, ancak itiraz etmedi. İşte o beklediğim gün bugün gelmişti. Eşyaları getiren kamyonet sokakta durdu, görevliler ağır karton kolileri apartmanın dış kapısının önüne alelacele indirip irsaliyeyi imzalattıktan sonra hızla uzaklaştılar.

Şimdi ise bina kapısının önünde, kaldırımın üzerinde yığılı duran devasa karton kolilerle baş başaydım. Rüzgar hafifçe esiyor, üzerlerinde 'Demonte' yazan ağır tahta parçalarının bulunduğu kutuları sallamaya çalışıyordu. Ellerimi belime koyup bu devasa koli dağına baktım.

Ben bunları tek başıma ikinci kata nasıl taşıyacaktım?

Stresle derin bir nefes aldım. Yapacak bir şey yoktu; bu gece de soğuk betonda yatmak istemiyorsam bir yerden başlamak zorundaydım. Kendi kendime cesaret verip en hafif görünen parçadan, yani tahta sandalyenin bulunduğu küçük kutudan başladım. Sandalyeyi kucağıma alıp apartmanın karanlık, dar merdivenlerini tırmanmaya başladım.Bir kat çıkmak akciğerlerimi patlatacak gibi hissettirse de pes etmedim. Sandalyeyi dairemin kapısının önüne bırakır bırakmaz hemen aşağıya, diğer eşyaların yanına koştum.

Aşağıya indiğimde adımlarımı aniden yavaşlatmak zorunda kaldım.

Apartman kapısının hemen yanında, kartonlanmış eşyalarımın önünde duran biri vardı. Bu kişi, yan komşumdu ve mahallede herkesin "Komutan" diye hitap ettiği komşumdu. Sert hatları, dik duruşu ve etrafına yaydığı o otoriter hava ile kimsenin kolayca yaklaşamadığı biriydi. Üzerinde sivil kıyafetleri vardı ama duruşu hâlâ bir askeri andırıyordu. Büyük, ağır tahta parçalarıyla dolu kolileri inceliyordu.

Benim merdivenlerden indiğimi ve yaklaştığımı fark edince yavaşça bana doğru döndü. Derin, soğuk ve dikkatli gözleri üzerimde gezindi.

"Yardım var mı?" diye sordu. Sesi düz, mesafeli ama gürdü.

Hemen kendimi toparlamaya çalıştım. Kimseye yük olmak ya da muhtaç görünmek istemiyordum. "Hayır, yok," dedim sesimin titrememesine özen göstererek. "Kendim hallederim."

İçimden ise İnşallah taşıyabilirim bunları diye dua ediyordum. Ona kendimden emin olduğumu kanıtlamak istercesine gözüme kestirdiğim en küçük orta boy kolinin yanına adımladım. Dizlerimi kırıp kolinin altından tuttum ve kaldırmaya çalıştım.

Fakat koli yerinden bile oynamadı. İçindeki sıkıştırılmış tahta bloklar sandığımdan çok daha ağırdı. Dişlerimi sıktım, belimdeki ağrıyı göz ardı ederek tekrar var gücümle kaldırmayı denedim. Yüzümün kızardığını, nefesimin kesildiğini hissediyordum ama kutu milim kıpırdamıyordu.

Tam o anda, ben pes etmek üzereyken, elimin hemen üst kısmına iri, sert ve sıcak bir el dokundu.

Arkamda ansızın beliren o yoğun sıcaklığı ve heybetli bedeni hissettiğimde duraksadım. Sırtım adeta onun geniş göğsüne değecek kadar yakındı. Avuç içlerimin üzerindeki eli, koliyi hiç zorlanmadan tek hamlede yukarı doğru kaldırdı. O anın getirdiği ani yakınlık ve heyecanla elimdeki karton kutuyu tamamen bıraktım ve hızla arkama döndüm.

Döndüğüm an, filmlerdeki gibi göz göze ya da burun buruna gelmedik elbette. Benim boyum onun omuzlarına bile ancak geliyordu. Döndüğümde tam karşımda duran şey, onun geniş, kaslı göğsüydü. Nefesim boğazımda tıkandı. Başımı yavaşça ve hızla yukarı doğru kaldırdığımda, çenesini ve ardından bana tepeden bakan keskin gözlerini gördüm.

Hayatımda bir erkeğe hiç bu kadar yakın olmamıştım. Kalbim göğüs kafesimi delercesine çarpmaya başladı, içimi kaplayan yoğun stres ve utançla ne yapacağımı bilemedim. Hemencecik kollarının altındaki boşluktan geriye doğru esneyip sıyrılarak oradan çıktım ve birkaç adım uzaklaştım.

O ise bu paniğime hiçbir tepki vermedi. Bana tek bir kelime bile etmeden, benim yerimden bile oynatamadığım o ağır koliyi sanki kuş tüyüymüş gibi kucağına aldı ve apartmanın içine doğru adımladı.

Şaşkınlıkla arkasından bakakaldım. Ben daha ne olduğunu anlayamadan aşağı tekrar indi. Sırayla, kaldırılması imkansız görünen o devasa yatak kolilerini, koltuk parçalarını tek tek kucakladı. Hiç şikayet etmeden, nefes nefese kalmadan bütün kolileri gözümün önünde taşıdı. En son kalan en ağır koliyi sırtlayıp merdivenlere yöneldiğinde, ben de hipnotize olmuş gibi arkasından gitmeye başladım.

İkı hızlı adımlarla çıktı. Dairemin açık olan kapısından içeri girdi ve koliyi doğrudan yatak odası olarak düşündüğüm boş odaya, özenle yerleştirdi.

İşini bitirip doğrulduğunda bana doğru döndü. Geldiğinden beri ilk defa konuştu:

"Kurmamı ister misin?"

Gözlerim odadaki karmakarışık duran devasa kartonlara, ardından ona kaydı. Bu teklife "Hayır" deme şansım kesinlikle yoktu. Çünkü bu karmaşık tahta parçalarını ve vidaları tek başıma monte etmem imkansızdı. Eğer reddedersem, bu gece de ve önümüzdeki günlerde de o buz gibi betonun üzerinde yatmaya devam etmek zorunda kalacaktım.

"Olur," dedim kısık bir sesle.

"O zaman ben alet çantasını getiriyorum," dedi ve başka hiçbir şey söylemeden evimden çıkıp kendi dairesine doğru gitti.

Çok geçmeden elinde ağır, metal bir alet çantasıyla geri geldi. Odanın ortasında diz çöktü, cebinden çıkardığı maket bıçağıyla kolileri tek tek açtı. Şeritleri kesti, kullanma kılavuzlarını bir kenara itip parçaları büyük bir ustalıkla birleştirmeye başladı. Vidaları sıkarken kol kaslarının kasılışını, işine olan odaklanmasını sessizce izliyordum.

Önce yatak iskeletini kurdu, üzerine ağır yatağı yerleştirdi. Ardından salona geçti. Koltuğun ayaklarını taktı, arka ve yan panellerini birleştirdi. Bütün bu süreç boyunca neredeyse hiç konuşmadı; sadece matkap ve tornavida sesleri boş evde yankılandı.

Son olarak kalan son parçayı da tamamlayıp kapıdan geçirmeye çalışırken aniden durdu. Elindeki tahta blokla birlikte bana doğru döndü. O an ortamdaki bütün o çalışma sesi kesildi ve yerini ağır bir sessizliğe bıraktı.

Gözlerini doğrudan gözlerime dikti ve zihnimi kurcalayan, hiç beklemediğim o soruyu sordı:

"O gün orada ne işin vardı?"

Soru zihnime bir yıldırım gibi düştü. Kalbimin tekrar hızla çarptığını hissettim. Haftalar önce, bu şehre ilk geldiğim, sokakları hiç bilmediğim o tekinsiz günü kastediyordu.

"Kaybolmuştum," dedim net bir sesle. Sesimin dürüst çıkmasına gayret gösterdim çünkü gizleyecek bir şeyim yoktu. "Yolumu bulmak için adres soracaktım. Bir evin bahçesine doğru yaklaştım ve orada seni gördüm. Seni gördüğüm an geri dönüp gittim zaten."

Yalan söylememiştim. O gün havanın karardığı, sokak lambalarının cılız yandığı bir saatte çıkmaz bir sokağa girmiştim.

Beni dikkatle dinledi. Yüzündeki o ifadesiz, ciddi duruşu tek bir milim bile değişmedi. Söylediklerimi zihninde tartıyor gibiydi.

Elindeki son parçayı da yerine yerleştirip montajı bitirdi. Alet çantasının kapağını sertçe kapattı. Doğrulup tam karşıma geçti. Aramızda birkaç adımlık mesafe vardı.

Gözlerimin içine bakarak soğuk ve derin bir ses tonuyla konuştu:

"Sende bir şeyler var," dedi sadece.

Ne demek istediğini sormama, kendimi açıklamama ya da tek bir kelime dahi etmeme fırsat vermeden arkasını döndü, alet çantasını kavradı ve açık duran dış kapıdan çıkıp gitti. Arkasında bıraktığı sessizlikte ve yeni kurulmuş mobilyalarımın ortasında, onun zihninde bıraktığım şüpheyle baş başa kaldım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

12okunma 3beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…