ASKER kitap kapağı

10. bölüm / 20

10. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 10. Bölüm

Bütün gece boyunca yatakta bir o yana bir bu yana dönüp durmuş, sabaha karşı ancak anka bir iki saatlik kesik kesik, kabuslarla bölünmüş bir uyku uyuyabilmiştim. Vücudumun her bir hücresi uykusuzluktan sızlıyor, göz kapaklarım demir döküm gibi ağırlaşıyor, beynim uykusuzluktan adeta uyuşuyordu ama ne hikmetse bir türlü o derin, kurtarıcı karanlığa teslim olamıyordum. Gözlerim adeta uyku diye bağırıyor, her kırpışımda içlerine kızgın kum taneleri dökülüyormuş gibi yanıyordu ama zihnim acı bir şekilde tetikte kalmaya devam ediyordu.

Hastaneden taburculuğum yeni yapılmıştı; ameliyatın üzerinden henüz saatler geçmişti ve doktorlar, hemşireler üzerimdeki resmi prosedürleri tamamlayıp çıkış kağıtlarımı elime tutuşturduklarında kendimi ayakta bile zor durur halde bulmuştum. Yaralı ve bitkin halimle hastanenin ana giriş kapısına kadar yürümüş, oradan da zor zâk bir taksi tutmayı başarmıştım. Hastane polisleri, operasyon gecesi üzerimde olan kişisel eşyalarımı, çantamı ve buruşmuş, yer yer lekelenmiş ameliyat önlüğümü büyük siyah bir poşet içinde bana teslim etmişlerdi. Taksi evimin bulunduğu sokağın başında durduğunda, şoförün inip yardım etmesini bekleyecek halim olmadığından kendi irademle inmiş, binanın merdivenlerine kadar sürünür gibi yürümüş ve dairemin kapısına kendimi zor atmıştım. Eve gelmiştim, yatağım hemen birkaç adım ötemde, ufkumda duruyordu ama ne kadar denediysem de o yatakta gözümü bile kırpamamıştım; yatakta her döndüğümde dikişlerimin olduğu yerdeki sızı katlanılmaz bir hâl alıyor, bu da uykumu tamamen kaçırıyordu.

Artık dayanacak ne fiziksel ne de mental gücüm kalmıştı; elimin altında tek bir son çare kalmıştı. O da hemen karşı komşum olan Çağlar’dan bir uyku hapı istemekti. Zaten içeride yandığımı hissediyordum, muhtemelen ameliyatın ve yorgunluğun etkisiyle ateşim de fena halde çıkmıştı; belki alacağım bir ilaç hem bu amansız ateşi düşürür hem de uykusuzluğuma nihai bir son verirdi. Toplayabildiğim son güç parıltısıyla kapıya ulaştım, ayaklarıma ev terliklerimi geçirdim ve koridora yavaş yavaş adım atarak Çağlar’ın kapısının önüne gittim. Sonra da parmak eklemlerimle kapıyı çaldım. Saat gece iki olmuştu, bu saatte kapısını çaldığım için uyanır mıydı, kapıyı açtığında vereceği tepki ne olurdu bilmiyordum ama başka seçeceğim yoktu.

Birkaç saniye süren derin bir sessizliğin ardından içeriden gelen ayak sesleriyle birlikte kapı aralandı. Çağlar üstünde hiçbir şey yokken, sadece altında rahat bir gri eşofmanla karşımdaydı. Gözlerim anlık bir afallamayla o an geniş, hafif terli kaslı göğsünde takılı kaldı; bir süre o çıplak göğsüyle ve yüzümdeki bitkin ifadeyle bakıştık. Ayakta durmakta bile zorlanırken kelimeleri bir araya getirmek benim için imkansız gibiydi ama sonunda yutkunup boğazımı temizleyerek konuşabildim.

"Uyku hapın var mı?" dedim, sesim koridorun serinliğinde zayıf bir fısıltı gibi kaybolmuştu.

Yeni uyandığı o uykulu halinden, gece yarısı bu saatte kapısına dayanmış olmamı idrak etmeye çalışmasından uykulu olduğu açıkça belliydi. Bir süre gözlerini kırpıştırarak yüzüme baktı, durumumun ciddiyetini ve vahametini tartmaya çalıştı.

"Sen bu saatte burada ne arıyorsun?" dedi Çağlar, sesi uykudan uyanmanın verdiği kalınlıkla daha da tok çıkmıştı. "Hastaneden yeni çıkmadın mı sen?"

"Çıktım," diye mırıldandım başımı hafifçe sallayarak. "Ama uyuyamıyorum. Beynim durmuyor."

"Hâlâ ayakta durmaya çalışıyorsun," dedi başını iki yana sallayarak. En sonunda büyük bir hamleyle elini alnıma koydu. Ateşimin ne kadar yüksek olduğunu avucuyla hissettiği an yüz hatları anında gerildi, kaşları çatıldı.

"Sen cerrah olduğuna emin misin?" dedi, sesinde hem alaycı hem de derin bir endişe ve sitem tonu harmanlanmıştı.

"Evet," dedim, gözlerimi ona odaklamaya çalışarak. "Cerrahım..."

"Cerrahsın da bu kafa ne?" diye sordu gözlerimin içine doğrudan bakarak. "Ateşin varken, ameliyattan yeni çıkmışken uyku hapı içilmez! Kendini öldürmek mi istiyorsun?"

Söylediği şeyin ağırlığı zihnime yavaş yavaş damladı. Bir süre düşündüm; haklıydı, hem de sonuna kadar haklıydı. Ateşliyken uyku hapı almak vücudun solunum merkezini baskılayabilir, çok daha kötü ve geri dönüşsüz sonuçlar doğurabilirdi. Bunu bir doktor olarak benim bilmem gerekirken bu perişan halde unutmuş olmam ne kadar aciz olduğumu gösteriyordu.

"Haklısın..." diyebildim sadece, dizlerimin bağının çözüldüğünü hissederek. "Düşünemedim."

"Düşünemezsin tabi, çünkü ateşten yanıyorsun," dedi Çağlar, lafı uzatmadan hızlı bir hamle yaptı. Beklememe izin vermeden benim açık duran kapıma doğru hızlı adımlarla gitti, cebimden anahtarımı alıp kendi elleriyle kapıyı kilitledi ve anahtarla birlikte kapıyı tamamen örttü. Ardından hiç vakit kaybetmeden yanıma gelip kolumdan tuttu ve kendi dairesine yöneltti.

"Gel içeri," deyip elimi sıkıca kavradı. Şu an o kadar bitkindim ve bayılacak gibi hissediyordum ki itiraz edecek, elini çekecek ya da "Gerek yok, evime gideyim" diyecek gücüm bile kalmamıştı; zerre itiraz edemiyordum. Beni içeri soktu ve dış kapıyı arkamızdan örttü. Doğruca yatak odasına doğru yönlendirdi, beni odaya getirdi ve yatağın kenarına oturttu.

"Şöyle otur," dedi emir kipi ama içinde barındırdığı şefkatle. "Bir saniye bile bekletmeden duş alman lazım."

"Halim yok," dedim, sesim adeta bir inilti gibi çıkmıştı. Yatağa doğru kendimi tamamen bırakmak istedim, başımı yastığa koyup uyumaya çalıştım ama yine olmadı; göz kapaklarımın arkasındaki o tuhaf kuruluk ve yanma hissi geçmiyor, uykum gelmiyordu bir türlü.

"Yatakta öyle sızlanarak geçmez bu ateş," dedi Çağlar karşıma geçip kollarını göğsünde kavuşturarak. "İş yine bize düştü."

Derin bir iç çekti ve vve beni aniden kucağına aldı. Ağırlığımı hissettiği an kasları kasıldı ama hiç zorlanmadan, beni korur gibi banyoya doğru yürüdü. Banyoya girdiğimizde küvetin içine beni nazikçe oturttu.

Ben daha ne olduğunu anlamadan, musluktan aniden üstüme gelen buz gibi suyla birlikte tiz bir çığlık attım. Şokun etkisiyle nefesim kesildi, kalbim göğüs kafesimi dövmeye başladı. Bir anda su kesildi.

"Siktir, senin yaran vardı unutmuşum!" dedi büyük bir şaşkınlıkla, yüzündeki o sakin ifade anında yerini derin bir korku ve telaşa bıraktı. "İyi misin? Canın yandı mı?"

"Yaram..." diye mırıldandım nefes nefese, ellerimle karnımı korumaya çalışarak. "Dikişlerim..."

"Tamam, sakin ol, buradayım," dedi hızla. Hemen banyo dolabından acil yardım çantasını ve antiseptik malzemeleri çıkardı, beni küvetten dışarı çıkartıp banyonun soğuk seramik zeminine sırtüstü yatırdı. Üstümdeki kalın sweatshirt'ü yarıya kadar yukarı çekti. Yaramın üstündeki ıslanan ve suya maruz kalan bandajları büyük bir dikkatle, elleri titremeden çıkardı. Elindeki steril gazlı bezle bölgeyi kuruladı ve özel bir koruyucu bandajı yaramın üzerine titizlikle yapıştırdı. İşlemi bitirir bitirmez soluk soluğa bana baktı.

"Ağrın var mı şimdi?" diye sordu, gözlerindeki endişe hala okunuyordu.

"Yok... iyiyim," dedim başımı sallayarak.

"İyi falan değilsin ama neyse," dedi derin bir nefes vererek. Tekrar beni kucaklayıp bu kez suyu düzgünce ayarlayarak küvete koydu ve ılık suyla her tarafım güzelce ıslanana, üzerimdeki tüm o ter ve ateş atığı temizlenene kadar suyu akıttı.

Sonra beni banyodan çıkardı, dolabından çıkardığı temiz, mis kokulu ve bol bir tişört ile eşofmanı elime tutuşturup "Ben kapının dışındayım, acele etme" dedi ve dışarı çıktı. Ben de arkamdan kapıyı kapattığında, zar zor o kıyafetleri giydim; ne olduğuna, rengine veya modeline bile bakmadan, sadece üzerimdeki ıslaklıktan ve hastane kokusundan kurtulmak için geçirdim üzerime. Sonra onu dışarıdan zayıf bir sesle çağırdım.

İçeri geldi, elindeki kalın ve yumuşak, içi polar battaniyeyi üstüme özenle örttü. Yatağın kenarına oturup bana baktı.

"Şimdi uyuyabileceksin," dedi yumuşak bir ses tonuyla. "Gözlerini kapat."

Ve bütün geceden beri gözünü kırpmadan, o acı ve uykusuzlukla boğuşan ben, şimdi Çağlar'ın evinde, o güvenli ve sıcak battaniyenin altında huzurla uyumuştum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

15okunma 4beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…