Bölümler 20Şu an: 7. Bölüm
- 1 1. Bölüm1.240 kelime
- 2 2. Bölüm1.240 kelime
- 3 3. Bölüm1.253 kelime
- 4 4. Bölüm1.055 kelime
- 5 5. Bölüm1.166 kelime
- 6 6. Bölüm1.113 kelime
- 7 7. Bölüm1.034 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 8. Bölüm1.175 kelime
- 9 9. Bölüm1.584 kelime
- 10 10. Bölüm1.092 kelime
- 11 11. Bölüm1.171 kelime
- 12 12. Bölüm1.205 kelime
- 13 13. Bölüm961 kelime
- 14 14. Bölüm1.124 kelime
- 15 15. Bölüm1.741 kelime
- 16 16. Bölüm1.161 kelime
- 17 17. Bölüm937 kelime
- 18 18. Bölüm1.566 kelime
- 19 19. Bölüm1.132 kelime
- 20 20. Bölüm1.011 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
O günün günün üzerinden tam iki hafta geçmişti. Hayatım, hastane ile evim arasında gidip gelen, steril koridorların ve ameliyathane lambalarının soğuk ışığı altında monotonlaşan bir rutine hapsolmuştu. Ama içimdeki o huzursuzluk, iki hafta önceki olayların gölgesinden bir türlü kurtulamıyordu. Zihnim sürekli geçmişe dönüyor, o gün yaşanan gerilimlerin yankısı kulaklarımda çınlıyordu.
Yine uzun, meşakkatli ve yorucu bir nöbet için hastaneye gitmek üzere hazırlanmıştım. Üzerimdeki kıyafetleri titizlikle giymiş, acil vakalarla dolu geçecek bir günün stresini omuzlarımda hissederek çantamı omzuma asmıştım. Derin bir nefes alıp evden ayrıldım. Apartmanın merdivenlerinden aşağı inerken, o basamakları teker teker inerken içimdeki iç sıkıntısı artıyordu. Fakat asıl sürpriz, binanın demir kapısını itip dışarı adım atar atmaz tam karşımdaydı. Apartmanın hemen önünde Sudeyle karşılaşıvermiştim. Yüzündeki o soğuk, mesafeli, kibirli ve meydan okuyan ifade, aramızdaki buzların erimesine imkan olmadığını bir kez daha yüzüme vuruyordu. Göz göze geldiğimiz o salise, aramızdaki geçmişin tüm yükünü omuzlarımıza yeniden bindirmişti.
Ben hastaneye doğru adımlarken, Sude de sanki benimle sözleşmiş gibi aynı anda hareketlenmiş, benimle beraber aynı sokakta yürümeye başlamıştı. Zaman sanki o an yavaşlamıştı; sokağın rüzgarı bile kesilmiş gibiydi. O karşı kaldırımda, ben ise kendi tarafımdaki kaldırımda ilerliyordum. Aralarımızdaki mesafe sadece geniş bir sokağın genişliği kadardı, belki birkaç metreydi; ama ruhsal uçurumumuz o mesafeyi dağlar kadar büyütüyordu. Galiba o da hastaneye gidecekti. Belki aynı cerrahi departmanda ya da yakın bir konumda işi vardı, bilmiyorum ama istikametimiz aynıydı. Ben ona, o bana yolda yürürken birbirimize son derece kötü bakışlar atıyorduk. Gözlerimizdeki öfke, kin ve tahammülsüzlük, aramızdaki sessiz diyaloğun tek dili haline gelmişti. Sokağın o erken saatlerdeki sessizliğini, botlarımızın kaldırım taşlarında çıkardığı tok, yankılı sesler ve ikimizin de göğsünden kopup gelen kesik nefeslerimiz bozuyordu.
Sokağın biraz daha ilerisinde, kalabalığın henüz uğramadığı, binaların gölgesinde kalan tenha bir noktada yerde yatan bir insan görüyordum. Adımlarım istemsizce yavaşladı. Zihnimde o an bir sürü soru birbiri ardına sıralandı, kafamın içi bir karınca yuvası gibi kaynamaya başladı. Niye yerde yatmıştı ki? Amacı neydi yani? Sabahın bu erken saatinde sokağın ortasında bayılmasını gerektirecek ne yaşamıştı? Sarhoşun biri sızmış mıydı, yoksa bir kavganın kurbanı mıydı? Anlamadım ki. Bu ıssız saatte, bu şekilde ortalıkta öylece baygın yatmak normal bir duruma benzemiyordu. İçimdeki kuşku, adımlarımı biraz daha temkinli atmama neden oluyordu.
Böylece birazcık daha ilerlediğimde, adamın sıradan bir sızma durumu yaşamadığını, durumun çok daha vahim olduğunu idrak ettim. Adamın yerde kanlar içinde yattığını gördüm. Başının altından sızan koyu kırmızı, parıltılı bir kan birikintisi kaldırımın gri taşlarına doğru yavaşça yayılıyordu. O kanı, o vahşet manzarasını gördüğüm an, içimdeki hekimlik refleksi korkunun ve tereddüdün önüne geçti. Hiç düşünmeden, beynimin analitik süzgecinden bile geçirmeden koşmaya başladım. Hayat kurtarmak, o an benim için dünyadaki her şeyden daha önemliydi. Ben koşmaya başladığımda, Sude de sanki benimle yarışıyormuş gibi hemen koşmaya başladı. Karşı kaldırımdan benimle aynı anda hızlanarak sokağın ortasındaki o dehşet tablosuna doğru yöneldi.
Ancak ben o an biraz yavaş koştuğum için –sırtımdaki çantamın ağırlığı ve son günlerde yaşadığım ruhsal yorgunluğun bacaklarıma bindirdiği külfet yüzünden– Sude benden önce oraya, olay yerine gitti. Sude adamın başında durduğunda, ben de son gücümü toplayarak Sudenin yanına doğru koştum. Nefes nefese kalmıştım, ciğerlerim yanıyordu, göğsüm daralmıştı. Sudenin yanına vardığımda, Sude ani bir hamleyle önüme geçip beni kollarından iterek durdurdu.
"Dur!" dedi Sude bağırarak. Sesi sokakta yankılandı, kulaklarımı tırmaladı, adeta bir siren gibi beynimde çınladı.
Gözlerimi ondan alıp yerde yatan adama, ardından tekrar Sude’ye çevirdim. Öfkem ve görev bilincim tavan yapmıştı, sinirlerim gerilmiş yay gibiydi.
"Saçmalama adam yerde kanlar içinde yatıyor," dedim bende ona bağırarak. Sesimdeki titreme öfkeden kaynaklanıyordu. "Acil müdahale yapmam lazım. Çekil çabuk!"
Sude bir adım bile geri atmadı, aksine bana karşı daha da sert, daha da tavizsiz bir duruş sergiledi. Gözlerindeki o korkunç kararlılıkla, bana nefretle bakarak hayatımın akışını değiştirecek o cümleyi sarf etti:
"Adam terörist. Bırak ölsün!" dedi o beni sertçe iterek.
İtişiyle bir an dengem sarsıldı, kaldırımın kenarına doğru savrulur gibi oldum ama öfkem beni ayakta tutuyordu. Bir insanın kimliği, siyasi görüşü, geçmişi ya da suçu ne olursa olsun, bir doktorun masasındayken ya da ölüm kalım savaşındayken benim gözümde kimliği silinirdi; o an sadece yardıma muhtaç bir "hasta" statüsündeydi.
"Adamın terörist olduğu beni ilgilendirmiyor," dedim bende onu bütün gücümle iterek. "Ben cerrahım ve her gördüğüm kişiye yardım etmem lazım!"
Benim sert itişimle Sude dengesini kaybetti, ayakları birbirine dolaştı ve yere düştü. Hiç vakit kaybetmeden diz çöküp adamın yanına eğildim; nabzına bakmak, hayatta olup olmadığını anlamak, solunumunu kontrol etmek için ellerimi uzattım. Tam bakarken, arkamdan gelen ani, vahşi ve şiddetli bir güçle saçlarımdan tutulup geriye doğru çekildim ve sertçe yere itildim. Bedenim kaldırımın soğuk, pürüzlü ve sert taşlarına çarptı, içimden bir parça kopmuş gibi canım yandı.
Hızla başımı kaldırıp doğrulmaya çalıştığımda Sude’nin tepemde dikildiğini gördüm. Yüzü öfkeden mosmor kesilmişti, gözlerinden adeta ateş fışkırıyordu.
"Adam terörist. Ona acil müdahale yapmıycaksın!" dedi Sude üstüme gelerek, tehditkar, tir tir titreten bir ses tonuyla.
Gözlerindeki bu gözü dönmüşlüğe, bu insanlık dışı merhametsizliğe boyun eğmeyecektim. Dişlerimi birbirine öyle bir sıktım ki çene kemiklerim ağrıdı ve başımı dikleştirerek karşılık verdim:
"Yapıcam!" dedim.
O an Sude tamamen kontrolünü kaybetti, içindeki tüm dizginleri kopardı. Üstüme atılarak bana çok sert bir yumruk attı. Yumruğun şiddetiyle başım yana savruldu, ağzımın içinde metalik bir tat, sıcak ve yoğun bir kan kokusu hissettim. Çok sert atmıştı; darbenin etkisiyle dünyam karardı sandım. Beni şu an adeta kapana kıstırmıştı. Kaldırımla Sude’nin öfkeli, nefret dolu bedeni arasında sıkışıp kalmıştım; aldığım darbenin şokuyla kaslarım kilitlenmişti, kollarımı bacaklarımı hissedemiyordum, hareket edemiyordum.
Sude bana vurmak için elini tekrar havaya kaldırdığında, her şeyin burada bittiğini, bu ıssız sokakta bu öfkenin kurbanı olacağımı düşündüm. Fakat tam o saniyede, akışın seyrini tamamen değiştiren beklenmedik bir şey oldu. Arkadan sessizce yaklaşan birisi, Sude’nin kafasına çok sert, küt bir cisimle ya da sert bir darbeyle vurdu. Sude aldığı darbenin etkisiyle neye uğradığını şaşırdı, gözleri kaydı, dengesini tamamen yitirerek üstümden yana doğru düşüp cansız bir çuval gibi yere yığıldı.
Şaşkınlıkla gözlerimi kırpıştırdım, olanları anlamlandırmaya çalıştım ve görüş açıma, az önce yerde kanlar içinde yatan o "terörist" girdi. Meğer her şey büyük bir tuzaktı ya da o kanlar içindeki adam hiç de baygın değildi; bir tiyatro oyununu oynar gibi birden doğruldu ve bana aman vermeden, elimi bile süremeden, benim de başıma çok sert bir cisimle vurdu.
Beynimde devasa, kulakları sağır edici bir gürültü patladı, kulaklarım şiddetle çınladı. Dünyanın tüm renkleri birer birer soldu, sokak lambalarının sarımtırak ışığı yavaşça karardı ve gözlerimin önündeki her şey derin bir boşlukta silindi.
Gerisi karanlıktı.
Bölüm etkileşimi
