Bölümler 20Şu an: 12. Bölüm
- 1 1. Bölüm1.240 kelime
- 2 2. Bölüm1.240 kelime
- 3 3. Bölüm1.253 kelime
- 4 4. Bölüm1.055 kelime
- 5 5. Bölüm1.166 kelime
- 6 6. Bölüm1.113 kelime
- 7 7. Bölüm1.034 kelime
- 8 8. Bölüm1.175 kelime
- 9 9. Bölüm1.584 kelime
- 10 10. Bölüm1.092 kelime
- 11 11. Bölüm1.171 kelime
- 12 12. Bölüm1.205 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 13. Bölüm961 kelime
- 14 14. Bölüm1.124 kelime
- 15 15. Bölüm1.741 kelime
- 16 16. Bölüm1.161 kelime
- 17 17. Bölüm937 kelime
- 18 18. Bölüm1.566 kelime
- 19 19. Bölüm1.132 kelime
- 20 20. Bölüm1.011 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Şu an hepimiz salonda oturmuştuk sessizce. Odanın içinde o kadar ağır, o kadar elle tutulur bir sessizlik hakimdir ki, duvardaki antika saatin her bir saniye tıkırtısı insanın sinir uçlarına doğrudan baskı yapıyor, kulaklarımda çınlayan metalik bir yankıya dönüşüyordu. Kanepeye sıralanmış o kalabalık ailenin bakışları, odanın ortasında yapayalnız dikilen benim üzerimde birer X-ray cihazı gibi taranıyor, her bir hücremi, her bir hareketimi didik didik inceliyordu. Çağlar’ın ailesini kapıda öylece bekletmemek, misafirperverlik adına içeriye buyur etmekle hayatımın en büyük hatasını mı yapmıştım, yoksa bu kaçınılmaz fırtınanın kopması zaten kaderin yazgısı mıydı, kestiremiyordum. Ancak şurası o an için kafama çivi gibi çakılmıştı: Bu gece bittikten, bu kalabalık evden defolup gittikten sonra Çağlar’la göreceğimiz çok ama çok büyük bir hesap vardı. İçimdeki öfke balonu her saniye şişiyor, zihnimde tınlayan o isyankar ses sürekli tekrarlıyordu: Ne demek ya, sevgiliyiz ya?
Dakikalardır süren, insanı boğacak raddeye gelen o ağır ve buz gibi sessizliği, nihayet Çağlar’ın annesi kırdı. Sesi, kulak tırmalayan tiz ama aynı zamanda son derece otoriter ve buyurgan bir tınıyla salonda yankılandı.
"Adın ne kızım?" dedi. Kadının bakışlarında ne bir insanî sıcaklık ne de en ufak bir hoşgörü esintisi vardı; aksine, karşısındaki insanı ilk kez gören, onu baştan aşağı süzüp hiçbir şekilde beğenmeyen ve açık arayan soğuk bir müfettişin mesafeli bakışları hakimdi.
"Buse," dedim, sesimi olabildiğince sabit, dik ve kendimden emin tutmaya çalışarak.
Kadın başını hafifçe yana eğdi, gözlerini gözlerime dikti ve bir sonraki soruyu adeta bir kurşun gibi fırlattı:
"Ne iş yapıyorsun? Mesleğin ne?"
"Cerrahım," dedim, büyük bir gururla. Yıllarımı, gençliğimi, uykusuz gecelerimi, ameliyathane lambalarının o göz alıcı beyazlığında geçen acımasız nöbetlerimi, binbir zorlukla, göz nuruyla kazandığım unvanımı söylerken sesimde istemsiz bir gurur ve dikleşme olmuştu. Bu kelimenin salondaki havayı değiştireceğini, karşırımdakilerin üzerinde bir ağırlık bırakıp en azından biraz olsun saygı uyandıracağını içten içe ummuştum. Fakat kadının yüz kaslarında en ufak bir kıpırtı bile olmadı. Sadece dudaklarını hafifçe büzdü, sanki "Cerrahsan cerrahsın, ne olacak, marifet mi?" der gibi son derece küçümser bir tavır takındı.
Hızını bir saniye bile kesmeden, sanki bir sorgu hakimi gibi derinleşerek devam etti:
"Nerelisin?"
"İzmir," diye kısa, net ve keskin bir yanıt verdim. Ege’nin o ılık meltemini, başımı nereye çevirsem gördüğüm engin mavi denizi, arkamda bıraktığım o uzak ve kaçtığım şehri anımsadım bir an için.
Kadın sanki aradığı o kusuru bulmak üzereymiş gibi biraz daha öne doğru eğildi, oturduğu koltuğun kumaşı bu ani hareketle hışırdadı. Gözlerindeki o keskin parıltı, sıradan bir tanışma sohbetinden fersah fersah uzak olduğumuzu, kelimenin tam anlamıyla bir istihbarat toplama merkezinde sorguya çekildiğimi bas bas bağırıyordu.
"Annen baban sağ mı?"
İşte bu soru, odadaki zaten buz gibi olan havayı bir kat daha dondurdu. Yutkundum. Boğazımda düğümlenen o kelimelerin çözülmesi saniyelerimi aldı, nefesim daraldı.
"Allah’a çok şükür, sağlar," dedim, sesimdeki o hafif titremeyi gizleyebilmek adına dişlerimi birbirine sıkarak. "Ama onlarla görüşmüyoruz."
Kadın kaşlarını havaya kaldırdı, yüzünde inanmaz, yargılayıcı ve suçlayıcı bir ifade belirdi. Gözlerini dikip acımasızca, hiçbir empati kurmaksızın sordu:
"Niye?"
"Aile meseleleri," dedim. Bu iki kısa kelime, ardında tonlarca acı, kapatılmış defterler, onarılmaz kırgınlıklar ve kalın duvarlar barındıran aşılmaz bir sınır gibi aramıza çekildi. Daha fazla deşmelerine, mahremiyetimin o karanlık odalarına burunlarını sokmalarına niyetim yoktu. Bu benim hayatımın en hassas noktasıydı.
Fakat kadının bu hassasiyeti gram umursadığı yoktu; aksine, duruma el koymak isteyen bir otorite figürü gibi yüzündeki o sorgulayıcı maskeyi daha da sertleştirdi ve asıl bombayı patlatmak için derin bir nefes aldı.
"E seni kim verecek bize?" dedi, gayet doğal, dünyadaki en olağan kuralı hatırlatıyormuş gibi bir rahatlıkla.
Birkaç saniye boyunca beynim bu cümledeki kelimeleri işleyemedi, anlamlandıramadı. Olduğum yerde öylece kalakaldım. Kulaklarımda hafif, tiz bir çınlama başladı.
"Anlamadım?" dedim, kulaklarımın beni yanıltıp yanılmadığını, duyduklarımın gerçek olup olmadığını anlamak ister gibi.
Kadın ciddiyetle tekrarladı, sanki çok karmaşık bir matematik problem anlatıyormuş gibi ellerini de işin içine sokarak:
"İstemeye geleceğiz ya, kim verecek seni bize?"
Gözlerim istemsizce yuvalarından fırlayacak gibi irileşti. Geleneksel zihniyetin en sert, en kalın ve en absürt duvarına son sürat çarpmıştım. Ben burada her gün insan hayatı kurtarıyor, zorlu ameliyatlara giriyor, kendi ayakları üzerinde duran, kimseden korkusu olmayan bağımsız bir cerrah olarak var olmaya çalışıyordum; karşımdaki kadın ise beni bir eşya, bir mal gibi "isteme" ve birilerinden "alma" derdindeydi. Beynimin içinde hızla hesap yapmaya başladım. Annemlerle yıllardır görüşmüyordum. Babamla zaten köprüleri atalı çok oluyordu. Peki kim kalmıştı geriye? Tabii ki...
"Abim," dedim, yarı alaylı yarı derin bir çaresizlikle yoğrulmuş ses tonuyla. Ardından içimden, kendi iç sesimle isyankarca mırıldandım: Yani inşallah bulurum abimi Şırnak’ta. Yıllardır izini bile kaybettiğim, doğunun en ücra köşelerinde görev yapan o adamı bulmak da ayrı bir mucizeydi zaten. Hem ayrıca, kim dedi ki ben evlenmek istiyorum? Ayrıca ben evlenmem ki! Bu düşünce beynimde çakarken yüzümdeki şaşkınlık giderek yerini tarifi imkansız bir öfkeye bırakıyordu.
Kadın bu cevabımla birlikte adeta şoke oldu, gözlerini kırpıştırarak bana baktı, kulaklarına inanamadı.
"Abin mi var?"
"Evet," dedim, sesimdeki bıkkınlık ve yorgunluk artık gizlenemeyecek kadar bariz ve keskin bir hal almıştı.
"Kaç yaşında?"
Bu soru, bardağı taşıran, sabrımın son damlasını da buharlaştıran son darbe oldu. Adamın yaşını ne bileyim ben? Yıllardır yüzünü görmediğim, adını anmadığım, hayatımın hangi virajında kaybolduğunu bile bilmediğim bir adamın doğum tarihini ezberlemek gibi bir zorunluluğum mu vardı?
"Bilmiyorum," dedim, dümdüz, tepkisiz ve buz gibi bir sesle.
Kadının yüzündeki o hor gören, küçümseyen ve sorgulayan ifade, bir anda yerini açık bir suçlamaya ve dehşete bıraktı. Gözlerini dikmiş, sanki toplumsal ahlakın en büyük çöküşüne tanıklık ediyormuş gibi başını sallayarak konuştu:
"Abinin yaşını niye bilmiyordun?"
İşte o an, içimdeki tüm sabır kuleleri gürültüyle, yerle bir oldu. Beynimdeki tıkırtılar koptu, sinir uçlarım cayır cayır yanmaya başladı. Bir insana bu kadar dar, bu kadar boğucu, bu kadar çağ dışı kalıplarla yaklaşılmasına daha fazla katlanamazdım. Ne ailemin beni vermemesi ne abimin yaşı ne de bu saçma sapan isteme ritüelleri... Hiçbiri umurumda değildi, midem bulanıyordu.
"Ay yeter artık!" diye en sonda bağırdım. Sesim bütün salonda patladı, duvardaki tablolardan biri bile bu tınıyla sarsılmış gibi yankılandı.
Karşımda oturanlar şok içinde, ağızları bir karış açık kalakalmışken, ben bir saniye bile kaybetmeden oturduğum yerden fırladım. Odanın ortasında, bütün bu yaşanan rezilliğin ve karmaşanın baş sorumlusu olarak put gibi dikilen Çağlar’a doğru birkaç dev adımla yürüdüm. Normal şartlar altında olsa, bu kadar insanın içinde ona asla bu kadar yaklaşmaz, mesafemi korurdum ama şu an tek bir arzum vardı: Bu evden, bu havadan, bu boğucu insanlardan hızla uzaklaşmak.
Hemen yerimden kalkarak ayakta şaşkınlıkla bana bakan Çağlar’a sıkıca sarıldım. Kollarımı boynuna dolarken, içimdeki o zehirli öfkeyi bastıran ironik sinirle yüzümü kulağına yaklaştırdım.
"Görüşürüz Aşkım," deyip yanağını sertçe öptüm.
Eğer şu an karşımda bu gelenekçi, bunaltıcı ve hayatımı kabusa çeviren ailesi olmasa, bu adamı o salonda asla ve asla öpmezdim; hatta muhtemelen yüzüne bile bakmadan kapıyı gösterirdim. Ama bu küçük tiyatro sahnesi, içimdeki intikam ateşinin ve bu cehennemden kaçış biletimin ta kendisiydi.
Omuzlarım dikleşmiş, adımlarım son derece kararlı bir şekilde vestiyere yöneldi. Titreyen ama bir o kadar da güçlü parmaklarımla askılıktaki anahtarımı kaptım. Arkamdan gelen şaşkın mırıltıları, kadının arkamdan "Aaa terbiyesizliğe bak, ne biçim kız!" diye yükselen homurtularını tamamen kulak ardı ettim. Kapıyı açtığım gibi dışarıya attım kendimi.
Hızla kendi daireme yöneldim. Karşımdaki kendi evimin kapısını açıp içeri girdiğimde, kapıyı arkamdan sertçe çarparak kapattım ve sırtımı ahşap yüzeye yasladım. Derin, titrek ve çok uzun bir nefes çektim ciğerlerime. Güvenli limanıma, kendi sessiz, huzurlu ve kimsenin bana karışamadığı dünyama geri dönmüştüm. Ama çok iyi biliyordum ki bu sakinlik uzun sürmeyecekti; Çağlar birazdan o kapıyı çalacak ve ben, bu gecenin hesabını ondan misliyle, fasıl fasıl soracaktım.
Bölüm etkileşimi
