Aşk Üzerine kitap kapağı

245. bölüm / 246

Ernestıne — Ya da — Aşkın Doğuşu — Önsöz

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 246Şu an: Ernestıne — Ya da — Aşkın Doğuşu — Önsöz
  1. 1 Önsöz[1]1.575 kelime
  2. 2 İkinci Önsöz[3]181 kelime
  3. 3 Üçüncü Önsöz1.186 kelime
  4. 4 Birinci Kitap — Birinci Bölüm — Aşk üzerine.685 kelime
  5. 5 İkinci Bölüm — Aşkın doğuşu.840 kelime
  6. 6 Üçüncü Bölüm — Umut üzerine.727 kelime
  7. 7 Dördüncü Bölüm180 kelime
  8. 8 Beşinci Bölüm118 kelime
  9. 9 Altıncı Bölüm — Salzburg dalı.392 kelime
  10. 10 Yedinci Bölüm — İki cinsiyette aşkın doğuşu arasındaki farklar.379 kelime
  11. 11 Sekizinci Bölüm756 kelime
  12. 12 Dokuzuncu Bölüm31 kelime
  13. 13 Onuncu Bölüm532 kelime
  14. 14 On Birinci Bölüm196 kelime
  15. 15 On İkinci Bölüm — Billurlaşmanın devamı.343 kelime
  16. 16 On Üçüncü Bölüm — İlk adım, büyük dünya ve talihsizlikler üzerine.417 kelime
  17. 17 On Dördüncü Bölüm520 kelime
  18. 18 On Beşinci Bölüm209 kelime
  19. 19 On Altıncı Bölüm293 kelime
  20. 20 On Yedinci Bölüm — Aşkın güzelliği tahtından indirmesi.301 kelime
  21. 21 On Sekizinci Bölüm330 kelime
  22. 22 On Dokuzuncu Bölüm — Güzelliğe getirilen istisnaların devamı.759 kelime
  23. 23 Yirminci Bölüm100 kelime
  24. 24 Yirmi Birinci Bölüm — İlk görüşte.657 kelime
  25. 25 Yirmi İkinci Bölüm — Kapılıp gitmek.154 kelime
  26. 26 Yirmi Üçüncü Bölüm — Yıldırım aşkları.749 kelime
  27. 27 Xxıv. Bölüm — Bilinmeyen Bir Ülkede Yolculuk.1.312 kelime
  28. 28 Xxv. Bölüm — Tanıştırılma.425 kelime
  29. 29 Bölüm XXVI — Utanma duygusu.1.752 kelime
  30. 30 Özet.56 kelime
  31. 31 Bölüm XXVII — Bakışlar.91 kelime
  32. 32 Bölüm XXVIII — Kadın gururu.1.722 kelime
  33. 33 Xxıx. Bölüm — Kadınların cesareti.801 kelime
  34. 34 Xxx. Bölüm — Tuhaf ve kederli bir manzara.191 kelime
  35. 35 Xxxı. Bölüm — Salviati’nin günlüğünden.1.762 kelime
  36. 36 Xxxıı. Bölüm — Yakınlık Üzerine.1.268 kelime
  37. 37 Bölüm XXXIII35 kelime
  38. 38 Bölüm XXXIV — Dertleşmeler Üzerine.814 kelime
  39. 39 Bölüm XXXV — Kıskançlık Üzerine.1.263 kelime
  40. 40 Bölüm XXXVI — Kıskançlığın Devamı.569 kelime
  41. 41 Bölüm XXXVII — Roxane.430 kelime
  42. 42 Bölüm XXXVIII — Aşk gururunun incinmesi[111].1.517 kelime
  43. 43 Bölüm XXXIX — Kavgalı aşk.1.093 kelime
  44. 44 XXXIX bis. BÖLÜM — Aşka çareler.502 kelime
  45. 45 XXXIX ter. BÖLÜM433 kelime
  46. 46 İkinci Kitap — Xl. Bölüm526 kelime
  47. 47 Xlı. Bölüm — Ulusların aşkla ilişkisi. — Fransa Üzerine.901 kelime
  48. 48 Xlıı. Bölüm — Fransa’ya devam.812 kelime
  49. 49 Xlııı. Bölüm — İtalya Üzerine.747 kelime
  50. 50 Bölüm XLIV — Roma.521 kelime
  51. 51 Bölüm XLV — İngiltere Üzerine871 kelime
  52. 52 Bölüm XLVI — İngiltere Üzerine (Devamı)930 kelime
  53. 53 Bölüm XLVII — İspanya Üzerine345 kelime
  54. 54 Bölüm XLVIII — Alman Aşkı Üzerine1.229 kelime
  55. 55 Bölüm XLIX — Floransa’da Bir Gün.1.457 kelime
  56. 56 L. Bölüm — Amerika Birleşik Devletleri’nde aşk.430 kelime
  57. 57 Lı. Bölüm — Kuzeyli Barbarların 1328’de Toulouse’u fethetmesine kadar Provence’da aşk.1.271 kelime
  58. 58 Lıı. Bölüm — XII. yüzyılda Provence.1.400 kelime
  59. 59 Lııı. Bölüm — Arabistan.837 kelime
  60. 60 Parçalar — Aşk Divanı Başlıklı Bir Arap Derlemesinden Alınıp Çevrilmiştir967 kelime
  61. 61 Lıv. Bölüm — Kadınların eğitimi hakkında.1.066 kelime
  62. 62 Lv. Bölüm — Kadınların eğitimine karşı itirazlar.1.879 kelime
  63. 63 Lvı. Bölüm — (Devamı)1.132 kelime
  64. 64 BÖLÜM LVI bis — Evlilik Üzerine.359 kelime
  65. 65 Bölüm LVII — Erdem Denen Şey Üzerine.311 kelime
  66. 66 Bölüm LVIII — Evlilik Bakımından Avrupa’nın Durumu.890 kelime
  67. 67 İsviçre.1.082 kelime
  68. 68 Lıx. Bölüm — Werther ve Don Juan.2.461 kelime
  69. 69 Bölüm LX — Fiyaskolar (yayımlanmamış).1.102 kelime
  70. 70 Çeşitli Parçalar83 kelime
  71. 71 I8 kelime
  72. 72 II53 kelime
  73. 73 III18 kelime
  74. 74 IV23 kelime
  75. 75 V10 kelime
  76. 76 VI23 kelime
  77. 77 VII8 kelime
  78. 78 VIII16 kelime
  79. 79 IX53 kelime
  80. 80 X184 kelime
  81. 81 XI37 kelime
  82. 82 XII14 kelime
  83. 83 XIII48 kelime
  84. 84 XIV140 kelime
  85. 85 XV58 kelime
  86. 86 XVI19 kelime
  87. 87 XVII13 kelime
  88. 88 XVIII22 kelime
  89. 89 XIX28 kelime
  90. 90 XX14 kelime
  91. 91 XXI21 kelime
  92. 92 XXII21 kelime
  93. 93 XXIII37 kelime
  94. 94 XXIV59 kelime
  95. 95 XXV26 kelime
  96. 96 XXVI32 kelime
  97. 97 XXVII25 kelime
  98. 98 XXVIII30 kelime
  99. 99 XXIX27 kelime
  100. 100 XXX60 kelime
  101. 101 XXXI14 kelime
  102. 102 XXXII23 kelime
  103. 103 XXXIII17 kelime
  104. 104 XXXIV102 kelime
  105. 105 XXXV34 kelime
  106. 106 XXXVI24 kelime
  107. 107 XXXVII66 kelime
  108. 108 XXXVIII53 kelime
  109. 109 XXXIX154 kelime
  110. 110 XL60 kelime
  111. 111 XLI26 kelime
  112. 112 XLII20 kelime
  113. 113 XLIII13 kelime
  114. 114 XLIV36 kelime
  115. 115 XLVI25 kelime
  116. 116 XLVII35 kelime
  117. 117 XLVIII41 kelime
  118. 118 XLIX37 kelime
  119. 119 L17 kelime
  120. 120 LI20 kelime
  121. 121 LII — Kadın gururu.77 kelime
  122. 122 LIII25 kelime
  123. 123 LIV47 kelime
  124. 124 LV22 kelime
  125. 125 LVI68 kelime
  126. 126 LVII36 kelime
  127. 127 LVIII139 kelime
  128. 128 LIX27 kelime
  129. 129 LX59 kelime
  130. 130 LXI58 kelime
  131. 131 LXII8 kelime
  132. 132 LXIII52 kelime
  133. 133 LXIV143 kelime
  134. 134 LXV64 kelime
  135. 135 LXVI29 kelime
  136. 136 LXVII74 kelime
  137. 137 LXVIII18 kelime
  138. 138 LXIX51 kelime
  139. 139 LXX15 kelime
  140. 140 LXXI67 kelime
  141. 141 LXXII58 kelime
  142. 142 LXXIII16 kelime
  143. 143 LXXIV16 kelime
  144. 144 LXXV53 kelime
  145. 145 LXXVI30 kelime
  146. 146 Lxxvıı[228]82 kelime
  147. 147 LXXVIII35 kelime
  148. 148 LXXIX118 kelime
  149. 149 LXXX22 kelime
  150. 150 LXXXI22 kelime
  151. 151 LXXXII27 kelime
  152. 152 LXXXIII17 kelime
  153. 153 LXXXIV62 kelime
  154. 154 LXXXV25 kelime
  155. 155 LXXXVI21 kelime
  156. 156 LXXXVII43 kelime
  157. 157 LXXXVIII52 kelime
  158. 158 LXXXIX19 kelime
  159. 159 XC24 kelime
  160. 160 XCI277 kelime
  161. 161 XCII12 kelime
  162. 162 XCIII Antik aşk.1.685 kelime
  163. 163 XCIII bis.77 kelime
  164. 164 XCIV58 kelime
  165. 165 XCV56 kelime
  166. 166 XCVI179 kelime
  167. 167 XCVII79 kelime
  168. 168 XCVIII140 kelime
  169. 169 XCIX87 kelime
  170. 170 C112 kelime
  171. 171 CI — İyi niyetli adam ile Akademi mensubu arasındaki tartışma.124 kelime
  172. 172 CII93 kelime
  173. 173 CIII43 kelime
  174. 174 CIV15 kelime
  175. 175 CV10 kelime
  176. 176 CVI14 kelime
  177. 177 CVII16 kelime
  178. 178 CVIII51 kelime
  179. 179 CIX46 kelime
  180. 180 CX25 kelime
  181. 181 CXI67 kelime
  182. 182 CXII103 kelime
  183. 183 CXIII66 kelime
  184. 184 CXIV318 kelime
  185. 185 CXV11 kelime
  186. 186 CXVI21 kelime
  187. 187 CXVII63 kelime
  188. 188 CXVIII22 kelime
  189. 189 CXIX70 kelime
  190. 190 CXX48 kelime
  191. 191 CXXI — Metafizik bir düşünce.654 kelime
  192. 192 CXXII27 kelime
  193. 193 CXXIII65 kelime
  194. 194 CXXIV31 kelime
  195. 195 CXXV61 kelime
  196. 196 CXXVI24 kelime
  197. 197 CXXVII502 kelime
  198. 198 CXXVIII20 kelime
  199. 199 CXXIX110 kelime
  200. 200 CXXX30 kelime
  201. 201 CXXXI48 kelime
  202. 202 CXXXII13 kelime
  203. 203 CXXXIII44 kelime
  204. 204 CXXXIV112 kelime
  205. 205 CXXXV74 kelime
  206. 206 CXXXVI77 kelime
  207. 207 CXXXVII144 kelime
  208. 208 CXXXVIII38 kelime
  209. 209 CXXXIX20 kelime
  210. 210 CXL536 kelime
  211. 211 CXLI69 kelime
  212. 212 CXLII31 kelime
  213. 213 CXLIII — Romantik tür üzerine.64 kelime
  214. 214 CXLIV144 kelime
  215. 215 CXLV9 kelime
  216. 216 CXLVI50 kelime
  217. 217 CXLVII250 kelime
  218. 218 CXLVIII32 kelime
  219. 219 CXLIX22 kelime
  220. 220 CL35 kelime
  221. 221 CLI76 kelime
  222. 222 CLII177 kelime
  223. 223 CLIII49 kelime
  224. 224 CLIV28 kelime
  225. 225 CLV14 kelime
  226. 226 CLVI70 kelime
  227. 227 CLVII51 kelime
  228. 228 CLVIII22 kelime
  229. 229 CLIX24 kelime
  230. 230 CLX30 kelime
  231. 231 CLXI78 kelime
  232. 232 CLXII164 kelime
  233. 233 CLXIII134 kelime
  234. 234 CLXIV108 kelime
  235. 235 CLXV113 kelime
  236. 236 CLXVI318 kelime
  237. 237 CLXVII — Baba ve oğul.116 kelime
  238. 238 CLXVIII57 kelime
  239. 239 CLXIX28 kelime
  240. 240 CLXX211 kelime
  241. 241 Ek — Aşk Mahkemeleri801 kelime
  242. 242 12. Yüzyıl Aşk Yasası752 kelime
  243. 243 André Le Chapelaın Üzerine Not447 kelime
  244. 244 Salzburg Dalı[252]2.546 kelime
  245. 245 Ernestıne — Ya da — Aşkın Doğuşu — Önsöz6.697 kelime · Okuduğun bölüm
  246. 246 Örnek — Fransa’da Zengin Sınıfın Aşkı[255]3.477 kelime

ERNESTINE

YA DA

AŞKIN DOĞUŞU
ÖNSÖZ
Bir gün, çok zeki ve biraz da deneyimli bir kadın, aşkın söylendiği kadar aniden doğmadığını ileri sürdü. “Aşkın doğuşunda birbirinden bütünüyle farklı yedi dönem olduğunu fark ediyorum,” dedi; söylediklerini kanıtlamak için şu hikâyeyi anlattı. Kırsal bir yerdeydik; bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyordu. Dinlemekten daha büyük bir mutluluk olamazdı.

Tamamen kayıtsız bir ruh için, kırsalın ortasındaki ıssız bir şatoda yaşayan genç bir kız, en küçük bir şaşkınlık uyandıran olaya bile büyük bir dikkat kesilir. Örneğin, şatonun yakınındaki ormanda ansızın karşısına çıkan genç bir avcıya.

Ernestine de S…’nin talihsizlikleri de işte böyle basit bir olayla başladı. Yaşlı amcası Kont de S…’yle tek başına yaşadığı, Orta Çağ’da Drac kıyılarında, bu sel yatağını daraltan dev kayalardan birinin üzerine inşa edilmiş şato, Dauphiné’nin en güzel manzaralarından birine hâkimdi. Ernestine, rastlantının karşısına çıkardığı genç avcıyı soylu görünümlü buldu. Görüntüsü aklına birkaç kez geldi; bu kadim konakta başka ne düşünebilirdi ki? Orada bir tür ihtişam içinde yaşar, kalabalık bir hizmetkâr topluluğuna hükmederdi. Ama konağın efendisi de hizmetkârları da yirmi yıldır yaşlanmıştı; orada her şey hep aynı saatte yapılırdı. Sohbet, her zaman, yapılan her şeyi yermek ve en basit şeylere bile üzülmek için başlardı. Bir bahar akşamı gün sona ermek üzereyken Ernestine pencerenin önündeydi; küçük gölü ve ötesindeki ormanı seyrediyordu. Manzaranın olağanüstü güzelliği belki de onu karanlık bir hayale dalmaya itiyordu. Birden, birkaç gün önce gördüğü genç avcıyı yeniden fark etti. Gölün ötesindeki küçük korudaydı; elinde bir demet çiçek tutuyordu. Sanki ona bakmak için durdu; çiçek demetine bir öpücük kondurdu, ardından onu göl kıyısındaki büyük bir meşenin kovuğuna bir tür saygıyla yerleştirdi.

Bu tek hareket kaç düşünce doğurdu! Ernestine’in hayatını o ana dek dolduran tekdüze duyumlarla karşılaştırıldığında, ne kadar canlı, ilgi uyandıran düşüncelerdi bunlar! Onun için yeni bir hayat başlıyordu. Gidip çiçek demetini görmeye cesaret edebilecek miydi? “Tanrım, ne düşüncesizlik,” diye ürpererek geçirdi içinden. “Ya büyük meşeye yaklaştığım sırada genç avcı komşu korulardan birinden çıkagelirse! Ne utanç! Benim hakkımda ne düşünür?” Oysa bu güzel ağaç, yalnız başına yaptığı gezintilerin her zamanki hedefiydi. Çoğu zaman otların üzerine yükselen, gövdenin çevresinde geniş gölgesinin koruduğu doğal sıralar oluşturan dev köklerine oturmaya giderdi.

Ernestine gece gözünü neredeyse hiç kapatamadı. Ertesi gün, sabahın beşinde, şafak henüz sökerken şatonun çatı arasına çıktı. Gözleri gölün ötesindeki büyük meşeyi aradı; onu görür görmez olduğu yerde kalakaldı, sanki nefesi kesilmişti. İlk gençliğin amaçsız, neredeyse mekanik hoşnutluğunun yerini tutkuların çalkantılı mutluluğu aldı.

On gün geçti. Ernestine günleri sayıyordu! Genç avcıyı yalnızca bir kez görmüştü; sevdiği ağaca yaklaşmış, ilk seferkine benzer bir buket bırakmıştı oraya. Yaşlı Kont de S…, Ernestine’in şatonun çatı arasında kurduğu kuşhanenin bakımını yaparak ömrünü geçirdiğini fark etti. Oysa Ernestine, kepenkleri kapalı küçük bir pencerenin yanında otururken gölün ötesindeki ormanın tamamına hâkimdi. Gizemli yabancısının onu göremeyeceğinden emindi; işte o zaman onu özgürce düşünebiliyordu. Aklına bir düşünce geldi ve içini kemirmeye başladı. Eğer genç adam buketlerine hiç aldırış edilmediğini sanırsa, bu hürmet gösterisinin, sonuçta basit bir nezaketten ibaret olsa da, küçümsendiği sonucuna varacak ve ruhu yüceyse bir daha görünmeyecekti. Dört gün daha geçti; ama nasıl da yavaş! Beşinci gün genç kız, büyük meşenin yanından rastlantıyla geçerken, buketlerin bırakıldığını gördüğü küçük kovuğa göz atmaktan kendini alamadı. Mürebbiyesi yanındaydı; korkacak bir şey yoktu. Ernestine yalnızca solmuş çiçekler bulacağını sanıyordu; ama tarifsiz bir sevinçle, en nadir ve en güzel çiçeklerden yapılmış bir buket gördü. Göz kamaştırıcı bir tazeliği vardı; en narin çiçeklerin bir tek taç yaprağı bile solmamıştı. Bunları göz ucuyla görür görmez, mürebbiyesini gözden ayırmadan, çevrede yüz adım boyunca uzanan ormanlık alanı ceylan gibi hafifçe taradı. Kimseyi göremedi. İzlenmediğinden iyice emin olunca büyük meşeye döndü ve büyüleyici bukete hayranlıkla bakmaya cesaret etti. Tanrım! Buketin düğümüne iliştirilmiş, neredeyse fark edilmeyen küçücük bir kâğıt vardı. “Ne oldu, Ernestine’im?” diye sordu, bu keşfe eşlik eden küçük çığlıktan ürken mürebbiye. “Bir şey yok, canım; ayağımın dibinden bir keklik havalandı.” On beş gün önce Ernestine’in yalan söylemek aklına bile gelmezdi. Büyüleyici bukete gittikçe yaklaştı, başını eğdi; yanakları ateş gibi kızarmıştı. Ona dokunmaya cesaret edemeden küçük kâğıt parçasındaki yazıyı okudu:

“Bir aydır her sabah bir buket getiriyorum. Acaba bu buket, fark edilme mutluluğuna erişecek mi?”

Bu zarif mektupta her şey büyüleyiciydi; bu sözcükleri yazan elin İngiliz yazısı son derece zarifti. Ernestine, Paris’ten ve Saint-Germain banliyösünün en gözde manastırından ayrılalı dört yıl olmuştu; o zamandan beri bundan daha güzel bir şey görmemişti. Birden yüzü kıpkırmızı kesildi, mürebbiyesine yaklaştı ve şatoya dönmesini önerdi. Daha çabuk varmak için, vadiye çıkıp gölün çevresinden dolaşmak yerine, doğruca şatoya götüren küçük köprünün patikasına saptı. Düşünceliydi; sonuçta kendisine gönderilmeye cesaret edilmiş bir tür mektup olduğunu anladığı için bu tarafa bir daha gelmemeye söz verdi. “Ama kapalı değildi,” diye geçirdi içinden usulca. O andan itibaren hayatını korkunç bir kaygı sardı. Ne yani, sevdiği ağacı uzaktan bile olsa görmeye gidemez miydi? Görev duygusu buna engel oluyordu. “Gölün öteki kıyısına gidersem,” dedi kendi kendine, “kendime verdiğim sözlere artık güvenemem.” Saat sekizde kapıcının küçük köprünün kapısını kapattığını duyduğunda, tüm umudunu elinden alan bu ses, göğsüne çöken büyük bir yükten onu kurtarmış gibi geldi. Artık, buna razı olacak kadar zayıflık gösterse bile, görevini aksatması mümkün değildi.

Ertesi gün onu kasvetli düşüncelerinden hiçbir şey çıkaramadı; bitkin ve solgundu. Amcası bunu fark etti; eski faytonun hazırlanmasını emretti. Çevrede dolaşıp üç fersah ötedeki Madam Dayssin’in şatosunun bulvarına kadar gittiler. Dönüşte Kont de S…, gölün ötesindeki küçük koruda durmalarını istedi. Fayton çimenliğe ilerledi; kont, yalnızca Şarlman’ın çağdaşı diye andığı o uçsuz bucaksız meşeyi yeniden görmek istiyordu. “Büyük imparator, Lombardiya’ya Kral Didier’i yenmeye giderken dağlarımızı aştığında bu ağacı görmüş olabilir,” dedi. Böylesine uzun bir ömür düşüncesi, seksenine yaklaşmış ihtiyarın bile gençleşmiş gibi görünmesini sağlıyordu. Ernestine amcasının düşüncelerini izlemekten çok uzaktı; yanakları alev alevdi. Demek bir kez daha yaşlı meşenin yanına gelecekti; küçük saklama yerine bakmamaya söz vermişti. İçgüdüsel bir hareketle, ne yaptığını bilmeden gözlerini oraya çevirdi; buketi gördü ve yüzü sarardı. Buket, siyah çizgili güllerden oluşuyordu. “Çok mutsuzum; sonsuza dek uzaklaşmam gerek. Sevdiğim kadın, hürmetimi göstermeye bile tenezzül etmiyor.” Bukete iliştirilmiş küçük kâğıtta bunlar yazılıydı. Ernestine, görmemeye çalışacak zamanı bile bulamadan yazıyı okumuştu. Öylesine güçsüzdü ki ağaca yaslanmak zorunda kaldı; çok geçmeden gözyaşlarına boğuldu. Akşam kendi kendine, “Sonsuza dek uzaklaşacak ve onu bir daha göremeyeceğim!” dedi.

Ertesi gün, ağustos güneşinin altında tam öğle vakti, amcasıyla göl kıyısındaki çınar yolunda gezinirken genç adamın karşı kıyıda büyük meşeye yaklaştığını gördü. Adam buketini kaptı, göle fırlattı ve gözden kayboldu. Ernestine, bu hareketinde öfke olduğunu düşündü; çok geçmeden bundan kuşku duymayı bıraktı. Bir an bile kuşku duymuş olmasına şaşırıyordu; küçümsendiğini görünce gideceği açıktı. Onu bir daha asla göremeyecekti.

O gün şatoda herkes çok kaygılıydı; neşe saçan tek kişi Ernestine’di. Amcası onun sonunda hastalandığını söyledi. Ölümcül bir solgunluk ve yüz hatlarındaki belli belirsiz kasılma, kısa süre öncesine dek ilk gençliğin dingin duyumlarını yansıtan o saf yüzü altüst etmişti. Akşam gezinti saati geldiğinde Ernestine, amcasının onu gölün ötesindeki çimenliğe götürmesine itiraz etmedi. Geçerken yerden bir metre kadar yüksekteki küçük saklama yerine, gözyaşlarını güçlükle tutarak, kederli gözlerle baktı; orada bir şey bulamayacağından emindi. Buketin göle atıldığını gözleriyle görmüştü. Ama ne sürpriz! Bir başka buket gördü. “Korkunç talihsizliğime acıyın, ne olur beyaz gülü alın.” Bu şaşırtıcı sözleri yeniden okurken, eli farkında olmadan buketin ortasındaki beyaz gülü koparmıştı. “Demek çok mutsuz,” dedi kendi kendine. Tam o sırada amcası onu çağırdı; Ernestine de peşinden gitti ama mutluydu. Beyaz gülü küçük batist mendiline koymuştu. Batist o kadar inceydi ki gezinti boyunca hafif kumaşın ardından gülün rengini görebiliyordu. Sevdiği gül solmasın diye mendilini öyle tutuyordu.

Şatoya girer girmez, şatonun köşesindeki küçük kulesine çıkan dik merdivenleri koşarak tırmandı. Sonunda, gözlerinden süzülen tatlı yaşların arasından, çok sevdiği güle özgürce bakmaya ve gözlerini ona doyurmaya cesaret edebildi.

Bu gözyaşları ne anlama geliyordu? Ernestine bilmiyordu. Onları akıtan duyguyu sezebilseydi, kristal bardağına özenle yerleştirip küçük maun masasının üzerine koyduğu bu gülden vazgeçmeye cesaret ederdi. Ama artık yirmi yaşında olmamanın üzüntüsünü yaşayan okur, bu yaşların kederden değil, beklenmedik büyük bir mutluluğun ayrılmaz yoldaşları olduğunu anlayacaktır; söyledikleri şuydu: “Sevilmek ne güzel!” Ernestine bu çiçeği, hayatının ilk mutluluğunun yarattığı sersemlik içinde yargısı bulanıklaşmışken alma hatasına düştü. Ama henüz bu tutarsızlığı fark edip kendini kınayacak durumda değildi.

Biz, yanılsamaları daha az olanlar, aşkın doğuşunun üçüncü evresini, umudun ortaya çıkışını tanıyoruz. Ernestine, bu güle bakarken yüreğinin kendi kendine şöyle dediğini bilmiyor: “Artık beni sevdiği kesin.”

Ama Ernestine gerçekten âşık olmak üzere olabilir mi? Bu duygu, en basit sağduyu kurallarına aykırı değil mi? Ne yani, şu anda kendisine ateşli gözyaşları döktüren adamı yalnızca üç kez gördü! Üstelik onu gölün öte yanından, belki beş yüz adım uzaktan gördü. Dahası, onu tüfeği ve avcı ceketi olmadan görse belki tanıyamazdı. Adını, kim olduğunu bilmiyor; yine de günlerini tutkulu duygularla beslenerek geçiriyor. Bir roman yazacak kadar yerim olmadığından bu duyguları anlatmayı kısaltmak zorundayım. Hepsi şu düşüncenin farklı biçimlerinden ibaret: “Beni sevmesi ne büyük mutluluk!” Ya da bundan çok daha önemli şu soruyu düşünüp duruyor: “Beni gerçekten sevmesini umut edebilir miyim? Beni sevdiğini oyun olsun diye söylemiyor ya?” Lesdiguières tarafından inşa edilmiş ve ünlü konstablın en yiğit yoldaşlarından birinin ailesine ait olan şatoda yaşamasına rağmen Ernestine, “Belki de komşu köylerden bir çiftçinin oğludur,” diye düşünmedi. Neden? Derin bir yalnızlık içinde yaşıyordu.

Ernestine’in yüreğinde hüküm süren duyguların ne olduğunu anlamaktan çok uzak olduğu kesindi. Bu duyguların onu nereye götüreceğini önceden görebilseydi, etkilerinden kurtulma şansı olurdu. Genç bir Alman, İngiliz ya da İtalyan kadın aşkı tanırdı. Genç kızlara aşkın varlığını inkâr etmeyi seçen bizim bilge eğitimimiz yüzünden Ernestine, yüreğinde olup bitenlerden ancak belli belirsiz kaygılanıyordu; derin derin düşündüğündeyse orada yalnızca sıradan bir dostluk görüyordu. Tek bir gül aldıysa, başka türlü davranınca yeni arkadaşını incitmekten ve onu kaybetmekten korktuğu içindi. “Hem,” diye düşünüyordu uzun uzun düşündükten sonra, “nezaketi de unutmamak gerekir.”

Ernestine’in yüreği en şiddetli duygularla çalkalanıyordu. Genç yalnız kadına dört yüzyıl gibi gelen dört gün boyunca, adını koyamadığı bir korku onu alıkoydu; şatodan dışarı çıkmadı. Beşinci gün, sağlığından gitgide daha fazla kaygılanan amcası onu küçük koruya gitmeye zorladı. Kendini uğursuz ağacın yanında buldu; buketin içine gizlenmiş küçük kâğıt parçasında şunları okudu:

“Şu alacalı kamelyayı almayı lütfederseniz, pazar günü köyünüzün kilisesinde olacağım.”

Ernestine kilisede, son derece sade giyinmiş, otuz beş yaşlarında olabilecek bir adam gördü. Adamın göğsünde haç bile olmadığını fark etti. Dua kitabını okuyordu; kitabı belirli bir biçimde tutarken gözlerini neredeyse bir an bile ondan ayırmadı. Ayin boyunca Ernestine’in hiçbir şey düşünecek hâli olmadığını söylemeye gerek yok. Eski, soylulara ayrılmış kilise sırasından çıkarken dua kitabını düşürdü; yerden alırken neredeyse kendisi de düşüyordu. Sakarlığına çok utandı. “Beni öyle beceriksiz bulmuştur ki benimle ilgilenmeye utanacaktır,” diye geçirdi hemen içinden. Gerçekten de bu küçük kaza olduktan sonra yabancıyı bir daha göremedi. Arabaya bindikten sonra köyün bütün küçük erkek çocuklarına birkaç bozukluk dağıtmak için durduysa da, ayin sırasında bakmaya asla cesaret edemediği kişiyi kilisenin yakınında gevezelik eden köylü grupları arasında göremedi. O zamana dek dürüstlüğün timsali olan Ernestine, mendilini unuttuğunu öne sürdü. Bir hizmetkâr kiliseye dönüp soylu sırasını uzun uzun aradı; bulmaya hiç niyetli olmadığı bu mendili arıyordu. Ne var ki bu küçük hilenin yol açtığı gecikme işe yaramadı; avcıyı bir daha göremedi. “Belli,” dedi kendi kendine. “Matmazel de C… bir keresinde güzel olmadığımı ve bakışlarımda buyurgan, itici bir şey bulunduğunu söylemişti. Bir de sakar olmam eksikti. Herhâlde beni küçümsüyor.”

Amcası şatoya dönmeden önce iki ya da üç yere uğradı; o ziyaretler boyunca kederli düşünceler Ernestine’in içini kemirdi.

Saat dörde doğru döner dönmez, göl kıyısındaki çınar yoluna koştu. Pazar günü olduğu için setin kapısı kapalıydı; neyse ki bir bahçıvan gördü. Onu çağırıp kayığı suya indirmesini ve gölün karşı tarafına götürmesini istedi. Büyük meşeden yüz adım uzakta karaya çıktı. Kayık, onu rahatlatacak kadar yakınında ve kıyı boyunca ilerliyordu. Uçsuz bucaksız meşenin alçak, hemen hemen yatay dalları göle kadar uzanıyordu. Kararlı adımlarla, karanlık ve kararlı bir soğukkanlılıkla, sanki ölüme gidiyormuş gibi ağaca yaklaştı. Saklama yerinde hiçbir şey bulamayacağından emindi; gerçekten de orada yalnızca bir önceki buketten kalmış solmuş bir çiçek gördü. “Benden hoşnut olsaydı, bana bir buketle teşekkür etmeyi ihmal etmezdi,” diye düşündü.

Şatoya götürülmesini istedi, koşarak odasına çıktı ve küçük kulesine varınca, kimsenin onu görmeyeceğinden emin olarak gözyaşlarına boğuldu. “Matmazel de C… haklıymış,” dedi kendi kendine. “Beni güzel bulmak için beş yüz adım uzaktan görmek gerek. Özgürlükçülerin bu ülkesinde amcam köylülerle rahiplerden başka kimseyi görmediğine göre, benim tavırlarım da biraz sert, belki kaba bir hâl almış olmalı. Bakışlarımda buyurgan, itici bir ifade olmalı.” Bu bakışı incelemek için aynasına yaklaştı; gözyaşlarına boğulmuş koyu mavi gözlerini gördü. “Şu anda,” dedi, “hoşlanılmamı hep engelleyecek o buyurgan havaya sahip olamam.”

Akşam yemeği saati geldi; gözyaşlarını kurutmakta çok zorlandı. Sonunda salona çıktı; orada, her yıl Kont de S…’yle sekiz gün geçirmeye gelen yaşlı botanikçi Mösyö Villars’la karşılaştı. Bu sırada mürebbiyeliğe yükseltilmiş dadısı çok üzülüyordu; çünkü kontun sofrasındaki yerini kaybediyordu. Şampanya gelene kadar her şey yolunda gitti. Ernestine’in yanına buz kovası getirildi. Buz çoktan erimişti. Bir hizmetkâr çağırıp, “Bu suyu değiştirin, içine hemen buz koyun,” dedi. “Sana pek yakışan, şöyle küçük bir buyurganlık hali,” diye gülerek karşılık verdi sevecen büyük amcası. “Buyurgan” sözcüğünü duyar duymaz Ernestine’in gözleri yaşlarla doldu; gözyaşlarını saklaması olanaksızlaştı. Salondan çıkmak zorunda kaldı; kapıyı kapatırken hıçkırıklarının nefesini kestiği duyuldu. Yaşlı adamlar şaşkınlıktan donakaldı.

İki gün sonra büyük meşenin yanından geçti; eskiden mutlu olduğu yerleri yeniden görmek istercesine yaklaşıp saklama yerine baktı. Orada iki buket bulunca nasıl da sevindi! Buketleri küçük kâğıtlarıyla birlikte kaptı, mendiline koydu ve ormanda saklanan yabancının hareketlerini görüp görmediğini umursamadan şatoya doğru koştu. O güne dek bu düşünce aklından hiç çıkmamıştı. Nefes nefese kalıp daha fazla koşamayan Ernestine, set yolunun ortalarına doğru durmak zorunda kaldı. Biraz soluklanır soluklanmaz, bütün gücüyle yeniden koştu. Sonunda küçük odasına vardı; buketleri mendilinden çıkardı ve küçük mektuplarını okumadan, kendinden geçercesine öpmeye başladı. Bu hareketini fark edince yüzü kızardı. “Ah, asla buyurgan görünmeyeceğim,” diye düşündü. “Kendimi düzelteceğim.”

Nadir çiçeklerden yapılmış bu güzel buketlere sevgisini yeterince gösterince mektupları okudu (Bir erkek önce onları okurdu). İlk mektup, pazar günü saat beşte yazılmıştı ve şöyle diyordu: “Ayinden sonra sizi görme zevkinden kendimi mahrum ettim; yalnız olamazdım. Gözlerimden size duyduğum aşkın okunmasından korktum.” Bu sözleri üç kez tekrarladı: “Size duyduğum aşk.” Sonra aynasına gidip buyurgan görünüp görünmediğine bakmak için ayağa kalktı. Okumaya devam etti: “Size duyduğum aşk. Yüreğiniz boşsa, bizi ele verebilecek bu mektubu almayı lütfedin.”

İkinci mektup pazartesi günü yazılmıştı; kurşun kalemle yazılmıştı ve yazısı da epey kötüydü. Ama Ernestine artık, yabancısının güzel İngiliz yazısını gözünde bir çekicilik saydığı günlerde değildi; bu ayrıntılara dikkat edemeyecek kadar ciddi meseleleri vardı.

“Geldim. Yanımda biri varken sizden söz edilmesi mutluluğuna eriştim. Dün gölü geçtiğiniz söylendi. Bıraktığım mektubu almaya tenezzül etmediğinizi anlıyorum. Bu, kaderimi belirliyor. Âşıksınız; ama bana değil. Benim yaşımda bir adamın sizin yaşınızdaki bir kıza bağlanması delilikti. Sonsuza dek elveda. Gözünüzde belki gülünç olan bir tutkuyla sizi bu kadar uzun süre meşgul etmiş olmanın acısına bir de canınızı sıktığım için duyacağım üzüntüyü eklemeyeceğim.” “Bir tutkuyla!” dedi Ernestine gözlerini göğe kaldırarak. O an ne tatlıydı! Güzelliğiyle dikkat çeken, gençliğinin baharındaki bu genç kız sevinçle haykırdı: “Beni sevme lütfunda bulunuyor! Ah Tanrım, ne kadar mutluyum!” Atalarından birinin İtalya’dan getirdiği Carlo Dolci’nin zarif Meryem tasvirinin önünde diz çöktü. “Ah evet, iyi ve erdemli olacağım!” diye bağırdı gözleri yaşlarla dolu. “Tanrım, kusurlarımı düzeltmeye çalışabilmem için onları bana gösterin; artık her şey mümkün.”

Mektupları yirmi kez yeniden okumak için ayağa kalktı. Özellikle ikincisi onu mutluluktan kendinden geçirdi. Çok geçmeden, uzun zamandır yüreğinde yer etmiş bir gerçeği fark etti: kırk yaşından küçük bir erkeğe asla bağlanamazdı (Yabancı kendi yaşından söz ediyordu). Kilisede, biraz kel olduğu için, ona otuz dört ya da otuz beş yaşlarında görünmüş olduğunu hatırladı. Ama bu konuda emin olamazdı; adama bakmaya o kadar az cesaret etmişti ki, üstelik çok heyecanlıydı! Ernestine gece boyunca gözünü kırpmadı. Hayatı boyunca böylesi bir mutluluğu düşlememişti. Yeniden kalkıp onur defterine İngilizce şunu yazdı: “Asla buyurgan olma. Bu adağı 30 Eylül 18… tarihinde ediyorum.”

O gece boyunca bu gerçeğe giderek daha çok kanaat getirdi: kırk yaşında olmayan bir erkeği sevmek imkânsızdı. Bu yabancının iyi niteliklerini hayal edip dururken, kırk yaşında olmasının yanı sıra yoksul olma ihtimalinin de bulunduğu aklına geldi. Kilisede öylesine sade giyinmişti ki herhalde yoksuldu. Bu keşfin verdiği sevinçle hiçbir şey boy ölçüşemezdi. “O, dostlarımız falan beyler gibi aptal ve kendini beğenmiş görünmeyecek; Saint-Hubert yortusunda gelip amcama iyilik olsun diye karacalarını avladıklarında, sonra da sofrada kendilerinden istenmeden gençlik maceralarını anlattıklarında...

“Aman Tanrım, yoksa yoksul mu? Öyleyse mutluluğumda hiçbir eksik kalmaz!” Mumunu yakmak ve bir gün kuzenlerinden birinin kitaplarından birinin üzerine yazdığı servet hesabını aramak için ikinci kez kalktı. Evlendiğinde yıllık on yedi bin livre geliri olacağını, sonrasında bunun kırk ya da elli bine çıkacağını buldu. Bu rakam üzerine düşünürken saat dörtü vurdu; irkildi. “Belki de sevdiğim ağacımı görebileceğim kadar aydınlanmıştır.” Kepenklerini açtı; gerçekten de büyük meşeyi ve koyu yeşilliğini gördü. Ama bunu şafağın ilk ışıkları sayesinde değil, henüz çok uzakta olan tan ışığı yerine ay ışığında görmüştü.

Sabah giyinirken, “Kırk yaşında bir adamın dostu çocuk gibi giyinmemeli,” dedi kendi kendine. Bir saat boyunca dolaplarında elbise, şapka ve kemer aradı; öyle özgün bir bütün oluşturmuştu ki yemek odasına girdiğinde amcası, mürebbiyesi ve yaşlı botanikçi kahkahalarını tutamadı. “Hele yaklaş,” dedi Quiberon’da yaralanmış, eski Saint-Louis şövalyesi yaşlı Kont de S… “Yaklaş, benim Ernestine’im; bu sabah kırk yaşında bir kadın kılığına girmek istemişsin gibi giyinmişsin.” Bu sözleri duyunca kızardı; yüzüne genç kızın en canlı mutluluğu yayıldı. “Tanrı beni bağışlasın!” dedi iyi yürekli amca, yemeğin sonunda yaşlı botanikçiye dönerek. “Bu bir iddia olmalı. Öyle değil mi efendim, Matmazel Ernestine bu sabah otuz yaşında bir kadının bütün tavırlarına sahip? Özellikle hizmetkârlarla konuşurken yüzüne yerleşen o küçük baba tavrı, gülünçlüğüyle beni büyülüyor; gözlemimden emin olmak için onu iki üç kez sınadım.” Bu sözler, doruğa varmış bir mutluluk için bu kelime kullanılabilirse, Ernestine’in mutluluğunu daha da artırdı.

Kahvaltıdan sonra topluluktan ayrılması güç oldu. Amcası ve botanikçi dostu, yaşlıca tavrıyla ilgili takılmaya doyamıyorlardı. Odasına çıktı, meşeye baktı. Yirmi saattir ilk kez mutluluğunun üzerine bir bulut çöktü; ama bu ani değişimin nedenini anlayamadı. Bir önceki gün umutsuzluğa gömülmüşken ağaçta çiçekleri bulduğu andan beri kendisini saran coşkuyu azaltan şey, kendine sorduğu şu soruydu: “Dostumun beni takdir etmesi için ona nasıl davranmalıyım? Bu kadar zeki ve kırk yaşında olmanın üstünlüğüne sahip bir adam çok sert olmalı. Yanlış bir adım atarsam bana duyduğu takdir tümüyle yok olur.”

Ernestine bu iç konuşmayı, genç bir kızın aynasının karşısında ciddi düşüncelere dalmasına en elverişli durumda sürdürürken, dehşetle karışık bir şaşkınlıkla belinde altın bir kanca gördü. Üzerinde yüksüğü, makası ve küçük kılıfını taşıyan zincirler vardı. Bir gün önce hayran olmaya doyamadığı bu zarif takıyı amcası, yortu gününden henüz on beş gün bile geçmemişken ona armağan etmişti. Takıya korkuyla bakmasına ve onu aceleyle çıkarmasına neden olan şey, hizmetçisinin bunun sekiz yüz elli franka mal olduğunu ve Paris’in ünlü kuyumcusu Laurençot’dan alındığını söylemesini hatırlamasıydı. “Yoksul olma onuruna sahip dostum, beni böylesine gülünç derecede pahalı bir takıyla görse hakkımda ne düşünürdü? Sürekli yanında taşınan bu makas, kılıf ve yüksük, iyi bir ev kadını zevkini sergilemekten daha saçma ne olabilir? Üstelik iyi ev kadını bu takının her yıl kendi bedelinin faizi kadar masrafa yol açtığını düşünmez.” Ciddi ciddi hesap yaptı ve bu takının yılda elli franka yakın masraf çıkardığını buldu.

Ernestine’in, amcasının şatosunda yıllarca saklanmış bir komplocudan aldığı çok sıkı eğitime borçlu olduğu bu parlak ev ekonomisi düşüncesi, diyorum, güçlüğü yalnızca öteledi. Gülünç derecede pahalı takıyı şifonyerine kaldırınca, şu can sıkıcı soruya dönmek zorunda kaldı: “Bu kadar zeki bir adamın takdirini kaybetmemek için ne yapmalıyım?”

Ernestine’in düşünceleri (okur bunların aşkın doğuşunun beşinci dönemi olduğunu belki çoktan anlamıştır) bizi epey uzağa götürürdü. Bu genç kızın muhakemesi sağlam, kavrayışı keskin, dağlarının havası gibi canlıydı. Bir zamanlar zeki olmuş, uzun zamandır ilgilendiği iki üç konuda hâlâ zekâsını koruyan amcası, fikirlerin bütün sonuçlarını kendiliğinden gördüğünü fark etmişti. İyi yürekli yaşlı adam neşeli günlerinde, mürebbiyesinin de bu şakanın kesin işareti olduğunu fark ettiği üzere, Ernestine’i “asker gözü” dediği şey yüzünden takılırdı. Belki de daha sonra dünyaya çıkıp konuşmaya cesaret ettiğinde böylesine parlak bir rol oynamasını sağlayan bu niteliğiydi. Ama sözünü ettiğimiz dönemde Ernestine, zekâsına rağmen akıl yürütürken bütünüyle şaşırdı. Yirmi kez ağacın olduğu tarafa yürüyüşe çıkmamaya ramak kaldı. “Küçük bir kızın çocuksuluğunu açığa vuran tek bir düşüncesizlik, dostumun gözünde beni mahvedebilir,” diyordu. Ama son derece ince, bütün zihinsel gücünü kullandığı akıl yürütmelerine rağmen, tutkularını aklıyla dizginlemenin o kadar güç olan sanatına henüz sahip değildi. Zavallı kızın farkında bile olmadan kapıldığı aşk, bütün akıl yürütmelerini çarpıtıyor ve mutluluğu uğruna onu çok geçmeden uğursuz ağaca doğru gitmeye fazlasıyla teşvik ediyordu. Nice tereddütten sonra, saat bire doğru hizmetçisiyle birlikte ağacın yanına vardı. Kadından uzaklaşıp ağaca doğru ilerledi; zavallıcık sevinçten ışıldıyordu! Yürümüyor, çimenlerin üzerinde uçuyor gibiydi. Yürüyüşe katılan yaşlı botanikçi, onlardan koşarak uzaklaşan hizmetçinin dikkatini buna çekti.

Ernestine’in bütün mutluluğu bir anda yok oldu. Ağacın kovuğunda bir buket bulmadığı için değildi; buket zarif ve çok tazeydi, bu da önce onu sevindirmişti. Demek dostu kısa süre önce tam da onun bulunduğu yerde durmuştu. Çimenlerin üzerinde ayak izlerini aradı. Onu bir başka şey daha sevindirdi: üzerinde birkaç kelime yazılı küçük bir kâğıt parçası yerine bir mektup, hem de uzun bir mektup vardı. İmzanın olduğu yere uçtu; vaftiz adını öğrenmesi gerekiyordu. Okudu; mektup da buket de elinden düştü. Ölümcül bir ürperti kapladı içini. Mektubun altında Philippe Astézan adını okumuştu. Oysa Kont de S…’nin şatosunda Mösyö Astézan’ın, her yıl taşrayı skandala boğmaya cesaret ederek kocası olmayan bir adamla şatosunda dört ay boyunca baş başa kalan, çok zengin ve zarif bir Parisli olan Madam Dayssin’in sevgilisi olduğu biliniyordu. Acısını artıran bir başka şey de kadının dul, genç ve güzel olması, üstelik Mösyö Astézan’la evlenebilmesiydi. Az önce anlattığımız biçimiyle doğru olan bütün bu acı gerçekler, Ernestine’in büyük amcasının eski malikânesine ara sıra konuk gelen, gençliğin yanılgılarına karşı çıkmakta kararlı, kederli ve soylu kişilerin ağzında bambaşka bir zehir kazanıyordu. Hayatının ilk ve öylesine saf, öylesine canlı mutluluğunun birkaç saniye içinde yerini böylesine keskin ve umutsuz bir acıya bıraktığı hiç olmamıştı. “Zalim! Benimle alay etmek istedi,” diye düşündü Ernestine. “Av gezilerine bir amaç katmak, küçük bir kızın başını döndürmek istedi; belki de Madam Dayssin’i eğlendirmek için. Oysa ben onunla evlenmeyi düşünüyordum! Ne çocukluk! Ne büyük bir aşağılanma!” Bu kederli düşünceye dalmışken Ernestine, üç aydır sık sık baktığı uğursuz ağacın yanında bayılıp düştü. Hiç değilse yarım saat sonra hizmetçisiyle yaşlı botanikçi onu orada hareketsiz buldu. Talihsizliğe bakın ki, kendine geldiğinde imza kısmı açıkta kalacak ve okunabilecek biçimde yere düşmüş Astézan’ın mektubunu ayaklarının dibinde gördü. Şimşek gibi ayağa kalktı ve mektubun üzerine bastı.

Kazayı anlattı ve kimse görmeden uğursuz mektubu almayı başardı. Mürebbiyesi onu oturtup yanından ayrılmadığı için mektubu uzun süre okuyamadı. Botanikçi tarlada çalışan bir işçi çağırdı; işçi şatodan arabayı getirmeye gitti. Ernestine, kazasıyla ilgili yorumlara cevap vermemek için konuşamıyormuş gibi yaptı; gözlerine mendilini örtmek için korkunç baş ağrısını bahane etti. Araba geldi. Arabaya yerleştikten sonra, kendi başına kalınca, şatoya dönüş yolculuğu boyunca ruhunu kaplayan yırtıcı acı anlatılamazdı. Durumunun en korkunç yanı, kendini hor görmek zorunda kalmasıydı. Mendilinde olduğunu hissettiği uğursuz mektup elini yakıyordu. Şatoya dönerlerken gece çöktü; kimsenin fark etmediği bir anda gözlerini açabildi. Fransa’nın güneyinde güzel bir gecede parlayan yıldızları görmek onu biraz teselli etti. Bu tutku çalkantılarının etkilerini yaşarken, yaşının getirdiği saflık, içinde olanları anlamaktan çok uzaktı. Ernestine, en korkunç ruhsal acısının iki saatinden sonra ilk kez cesur bir kararı sayesinde soluklandı. “İmzasından başka bir yerini görmediğim bu mektubu okumayacağım. Şatoya varınca yakacağım,” diye düşündü. Böylece en azından cesaret sahibi biri olarak kendine saygı duyabildi; çünkü görünüşte yenilmiş olsa da aşk tarafı, bu mektubun Mösyö Astézan ile Madam Dayssin arasındaki ilişkiyi belki tatmin edici biçimde açıkladığını alçakgönüllülükle aklına sokmayı ihmal etmemişti.

Salona girer girmez Ernestine mektubu ateşe attı. Ertesi sabah, saat sekizden itibaren iki aydır iyice ihmal ettiği piyanosunun başında yeniden çalışmaya koyuldu. Petiot’nun yayımladığı Fransa tarihi üzerine Anılar derlemesini yeniden eline aldı ve kana susamış Montluc’un Anılarından uzun alıntılar çıkarmaya başladı. Yaşlı botanikçiye yeniden bir doğa tarihi dersi vermesini teklif ettirmeyi başardı. On beş gün sonra, bitkileri kadar sade yürekli bu iyi adam, öğrencisinde gördüğü şaşırtıcı çalışma azmini dile getirmeden duramadı; hayran kalmıştı. Ernestine’e gelince, her şey umurunda değildi; bütün düşünceleri onu aynı ölçüde umutsuzluğa sürüklüyordu. Amcası çok kaygılıydı: Ernestine göz göre göre zayıflıyordu. Tesadüfen hafif bir soğuk algınlığına yakalanınca, yaşının tersine, hayatın olaylarına duyabileceği bütün ilgiyi yalnızca kendisine yöneltmemiş olan iyi yürekli yaşlı adam, onun verem olmasından korktu. Ernestine de buna inandı ve o dönemde katlanabildiği yegâne anları bu düşünceye borçlu kaldı; yakında öleceği umudu, hayatı sabırsızlanmadan sürdürmesini sağlıyordu.

Tam bir ay boyunca, kaynağı kendini hor görmesi olan derin bir acıdan başka bir şey hissetmedi. Hayat tecrübesi hiç olmadığı için, dünyada kimsenin yüreğinde olup bitenleri sezemeyeceğini, kendisini bu kadar meşgul etmiş olan zalim adamın da ona karşı duyduklarının yüzde birini bile tahmin edemeyeceğini söyleyerek teselli bulamadı. Talihsizliğinin ortasında cesaretini kaybetmedi; üzerinde uğursuz İngiliz el yazısını tanıdığı iki mektubu okumadan ateşe atmakta hiç zorlanmadı.

Gölün ötesindeki çimenliğe bir daha hiç bakmamaya söz vermişti; salondayken de o tarafa bakan pencerelere gözünü kaldırmıyordu. Philippe Astézan’ın adını okuduğu günden yaklaşık altı hafta sonra, doğa tarihi öğretmeni iyi yürekli Mösyö Villars ona su bitkileri üzerine ders vermek istedi. Onunla kayığa bindi ve gölün vadiye doğru uzanan kısmına götürülmesini sağladı. Ernestine kayığa binerken yana ve neredeyse istemsizce attığı bir bakış, büyük meşenin yanında kimsenin olmadığını gösterdi. Ağacın kabuğunun geri kalanından daha açık gri renkli bir kısmını zar zor fark etti. Dersten sonra, iki saat geçince, büyük meşenin karşısından yeniden geçerken ürperdi: ağaçta kabuğun bir yerinde renk değişikliği sandığı şey, iki saattir meşenin köklerinden birinin üzerinde oturan ve ölü gibi kıpırtısız duran Philippe Astézan’ın avcı ceketiymiş. Ernestine bu benzetmeyi içinden yaparken, aklından “ölüymüş gibi” sözü de geçti; bu söz onu etkiledi. “Ölmüş olsaydı, onunla bu kadar ilgilenmem uygunsuz olmazdı.” Birkaç dakika boyunca bu varsayım, sevilen kişiyi görmenin kudretini artırdığı aşka kendini bırakmak için bir bahane oldu.

Bu keşif onu çok sarstı. Ertesi akşam şatoda konuk olan civardaki bir papaz, Kont de S…’den Moniteur’ü ödünç istedi. Yaşlı uşak, ayın Moniteur sayılarını kütüphaneden almaya giderken Kont, “Ama papaz efendi, bu yıl artık meraklı değilsiniz; Moniteur’ü benden ilk kez istiyorsunuz!” dedi. Papaz, “Kont hazretleri, komşum Madam Dayssin burada kaldığı sürece onu bana ödünç veriyordu; ama on beş gün önce gitti,” diye karşılık verdi.

Bu kayıtsız söz Ernestine’de öyle bir sarsıntı yarattı ki bayılacağını sandı. Papazın sözünü duyunca yüreğinin hopladığını hissetti; bu onu çok utandırdı. “Demek onu böyle unutmuştum!” diye düşündü.

O akşam, uzun zamandır ilk kez gülümsedi. “Yine de,” diye düşündü, “Paris’ten yüz elli fersah uzakta, taşrada kalmış; Madam Dayssin’i tek başına yola çıkarmış.” Meşe köklerinin üzerinde kıpırtısız oturuşu aklına geldi ve düşüncesinin bu fikir üzerinde durması ona acı verdi. Bir aydır bütün mutluluğu göğsünün ağrıdığına kendini inandırmaktan ibaretti. Ertesi gün, kar dağların doruklarını örtmeye başladığı için akşamları sık sık çok serin olduğunu düşündüğünü fark etti; daha kalın giysiler giymenin akıllıca olacağı aklına geldi. Sıradan bir ruh aynı önlemi almaktan geri kalmazdı; Ernestine bunu ancak papazın sözünden sonra düşündü.

Saint-Hubert yortusu yaklaşıyordu; onunla birlikte yıl boyunca şatoda verilen tek büyük yemek de geliyordu. Ernestine’in piyanosu salona indirildi. Ertesi gün kapağını açtığında tuşların üzerinde şu satırın yazılı olduğu bir kâğıt buldu:

“Beni gördüğünüzde çığlık atmayın.”

Not o kadar kısaydı ki, yazanın el yazısını tanımadan önce okuyup bitirdi; yazı taklit edilmişti. Ernestine sağlam karakterini tesadüfe, daha doğrusu Dauphiné dağlarının havasına borçlu olduğundan, Madam Dayssin’in gidişi hakkında papazın sözlerinden önce kesinlikle odasına kapanır ve şenlikten sonra ortaya çıkardı.

Saint-Hubert yortusunun büyük yıllık yemeği ertesi gün yapıldı. Ernestine sofrada amcasının karşısında oturup ev sahipliği yaptı; çok zarif giyinmişti. Sofrada çevredeki papazlarla belediye başkanlarının hemen hemen tamamı, bir de beş altı taşralı çalım sahibi adam vardı. Savaştaki, avdaki, hatta aşktaki başarılarını ve özellikle soylarının eskiliğini anlatıyorlardı. Şato mirasçısı üzerinde böylesine az etki bıraktıklarına hiç bu kadar üzülmemişlerdi. Ernestine’in solgunluğu güzel yüz hatlarıyla birleşince ona neredeyse küçümseyen bir hava veriyordu. Onunla konuşmaya çalışan bu çalım sahibi adamlar, söz açarken çekiniyorlardı. Ernestine ise düşüncesini onların düzeyine indirmekten çok uzaktı.

Yemeğin başı, Ernestine’in olağandışı bir şey görmeden geçti; yemeğin sonlarına doğru gözlerini kaldırınca karşısında, olgun yaşlarında, Drac kıyılarından gelen bir belediye başkanının uşağı olduğu anlaşılan bir köylüyle göz göze gelene kadar rahatlamaya başlamıştı. Papazın sözünü duyduğunda olduğu gibi göğsünde tuhaf bir kıpırtı hissetti; yine de emin değildi. Köylü Philippe’e benzemiyordu. Bir kez daha bakmaya cesaret etti; artık kuşkusu kalmamıştı, oydu. Kendini çok çirkin gösterecek biçimde kılık değiştirmişti.

Philippe Astézan’dan biraz söz etmenin zamanı geldi; çünkü burada âşık bir erkeğe yaraşır bir davranışta bulunuyor ve belki onun hikâyesinde aşkın yedi evresi kuramını doğrulama fırsatı da bulacağız.

Beş ay önce Madam Dayssin’le Lafrey Şatosu’na geldiğinde, Madam Dayssin’in din adamlarına yakınlık göstermek için evinde ağırladığı papazlardan biri çok hoş bir söz tekrarlamıştı. Böyle bir adamın ağzından nükteli bir söz çıktığını görünce şaşıran Philippe, bu tuhaf sözü kimin söylediğini sordu. Papaz, “Kont de S***’nin yeğeni,” diye karşılık verdi. “Çok zengin olacak bir kız; ama ona öyle kötü bir eğitim vermişler ki... Paris’ten her yıl bir sandık dolusu kitap almadan geçmiyor. Korkarım sonu kötü olacak, hatta kendine koca bile bulamayacak. Kim böyle bir kadının sorumluluğunu üstlenmek ister?” vesaire, vesaire.

Philippe birkaç soru sordu; papaz da Ernestine’in ender güzelliğinin onu mutlaka felakete sürükleyeceğini söylemeden edemedi. Kontun şatosunda sürdürülen hayatın ne kadar sıkıcı olduğunu öyle gerçekçi biçimde anlattı ki Madam Dayssin, “Ah, ne olur susun, Mösyö Papaz; güzel dağlarınızdan nefret ettireceksiniz bana,” diye haykırdı. Papaz, “İnsanın bu kadar iyilik gördüğü bir yeri sevmekten vazgeçmesi mümkün değil,” diye karşılık verdi. “Madamın, kilisemizin üçüncü çanını satın almamıza yardım etmek için verdiği para da ona...” Philippe artık onu dinlemiyordu. Ernestine’i ve bir taşra papazına bile sıkıcı görünen bir şatoya kapatılmış genç bir kızın yüreğinde olup bitmesi gerekenleri düşünüyordu. “Onu eğlendirmeliyim,” diye geçirdi içinden. “Ona romantik bir biçimde kur yaparım; böylece bu zavallı kıza yeni düşünceler vermiş olurum.” Ertesi gün Kontun şatosunun yakınlarında ava çıktı; ormanın şatoya küçük gölle ayrılan konumuna dikkat etti. Ernestine’e bir buket sunma fikri aklına geldi; buketlerle küçük notlar konusunda daha önce ne yaptığını biliyoruz. Büyük meşenin yakınında ava çıktığında buketleri ve notları kendi elleriyle bırakıyor, öteki günlerde uşağını gönderiyordu. Philippe bütün bunları insan sevgisiyle yapıyordu; Ernestine’i görmeyi aklından bile geçirmiyordu. Amcasının evinde kendisini takdim ettirmek hem fazla güç hem de fazla sıkıcı olurdu. Philippe, Ernestine’i kilisede ilk gördüğünde, ilk düşüncesi böyle genç bir kızın gönlünü kazanmak için fazla yaşlı olduğuydu. Yüz hatlarının güzelliği ve özellikle yüzüne karakterini veren bir tür soylu sadelik onu etkiledi. “Bu karakterde saflık var,” diye düşündü. Bir an sonra Ernestine ona büyüleyici göründü. Senyör sırasından çıkarken dua kitabını düşürdüğünü ve sevimli bir beceriksizlikle onu almaya çalıştığını görünce âşık olmayı düşündü, çünkü umutlanmıştı. Ernestine kiliseden çıktıktan sonra o içeride kaldı; âşık olmaya başlayan bir adam için pek eğlenceli olmayan bir konu üzerine düşünüyordu: Otuz beş yaşındaydı ve saçları seyrelmeye başlamıştı. Bu, ona Doktor Gall tarzında güzel bir alın kazandırabilirdi ama yaşına kesinlikle üç dört yıl daha ekliyordu. “Yaşlılığım ilk bakışta her şeyi mahvetmediyse,” diye düşündü, “yaşımı unutması için yüreğimden kuşku duyması gerek.”

Meydana bakan küçük Gotik pencereye yaklaştı. Ernestine’in arabaya bindiğini gördü; belini ve ayağını çok güzel buldu. Ernestine sadaka dağıttı; Philippe’e gözleri birini arıyormuş gibi geldi. “Sadakayı arabanın hemen yanında dağıtırken gözleri neden uzaklara bakıyor?” diye düşündü. “Ona ilgi mi uyandırdım?”

Ernestine’in bir uşakla bir iş konuştuğunu gördü; o sırada güzelliğiyle kendinden geçiyordu. Ernestine’in kızardığını gördü; gözleri ona çok yakındı: Araba küçük Gotik pencereden on adımdan bile uzakta değildi. Uşağın kiliseye dönüp senyör sırasının içinde bir şey aradığını gördü. Uşak yokken Ernestine’in gözlerinin çevresindeki kalabalığın çok daha üstünde bir yere baktığına ve dolayısıyla birini aradığına iyice emin oldu; ama aradığı kişi pekâlâ Philippe Astézan olmayabilirdi. Bu genç kızın gözünde Philippe belki elli, belki altmış yaşındaydı; kim bilir? Yaşı ve servetiyle, çevredeki küçük soylulardan biriyle nişanlı olamaz mıydı? “Ama ayin boyunca kimseyi görmedim.”

Kontun arabası uzaklaşır uzaklaşmaz Astézan yeniden atına bindi, arabayla karşılaşmamak için ormanda dolambaçlı bir yol izledi ve hızla çayıra vardı. Büyük bir keyifle Ernestine’in sabah bırakılmasını sağladığı buketi ve küçük notu henüz görmediğini fark etti. Buketi aldı, ormanın içine daldı, atını bir ağaca bağladı ve yürümeye başladı. Çok heyecanlıydı; küçük, ağaçlık bir tümseğin en sık çalılıklarla kaplı yerine, gölden yüz adım kadar uzağa gizlenme fikri aklına geldi. Ormandaki bir açıklık sayesinde herkesten saklayan bu kuytu yerden büyük meşeyi ve gölü görebiliyordu.

Kısa süre sonra Ernestine’in küçük kayığının, güney melteminin hafifçe dalgalandırdığı berrak sularda ilerlediğini görünce nasıl sevindi! O an belirleyici oldu; gölün görüntüsüyle kilisede az önce böylesine güzel gördüğü Ernestine’in görüntüsü yüreğine derinden kazındı. O andan itibaren Ernestine, onun gözünde bütün öteki kadınlardan ayrılan bir şey taşıyordu; onu çılgınca sevmesi için artık bir tek umut gerekiyordu. Ernestine’in aceleyle ağaca yaklaştığını, orada buket bulamayınca üzüldüğünü gördü. Bu an öyle keyifli ve yoğundu ki, Ernestine koşarak uzaklaştığında Philippe, ağacın kovuğunda buket bulamayınca yüzünde üzüntü gördüğünü sanarak yanılmış olduğuna inandı. Aşkının bütün kaderi bu ayrıntıya bağlıydı. Kendi kendine, “Kayıkla inerken, hatta ağaca yaklaşmadan önce üzgün görünüyordu,” diyordu. Umut tarafıysa şöyle karşılık veriyordu: “Kilisede üzgün görünmüyordu; tam tersine taptaze, güzel, genç ve biraz telaşlıydı; gözleri en canlı zekâyla ışıldıyordu.”

Gölün öte yanındaki çınar yolunun altında karaya çıkan Ernestine’i artık göremeyince, Philippe saklandığı yerden oraya girerken olduğundan bambaşka bir adam olarak çıktı. Madam Dayssin’in şatosuna dörtnala dönerken aklında yalnızca iki düşünce vardı: “Ağaçta buket bulamayınca üzüldü mü? Bu üzüntü, düş kırıklığına uğrayan gururundan başka bir şey olamaz mı?” Daha olası görünen bu varsayım sonunda zihnini bütünüyle ele geçirdi ve otuz beş yaşındaki bir adamın bütün akılcı düşüncelerini geri getirdi. Çok ciddi görünüyordu. Madam Dayssin’in evinde pek çok kişi vardı; akşam boyunca Madam, ciddiliği ve kendini beğenmişliği yüzünden onunla alay etti. Artık aynanın önünden geçerken kendine bakmadan duramadığını söyledi. “Modaya uyan gençlerin bu alışkanlığından nefret ederim,” dedi Madam Dayssin. “Sizde böyle bir zarafet yoktu; bundan kurtulmaya çalışın, yoksa bütün aynaları kaldırtıp size kötü bir oyun oynarım.” Philippe ne diyeceğini bilemiyordu; planladığı yokluğu nasıl gizleyeceğini kestiremiyordu. Üstelik aynalarda yaşlı görünüp görünmediğini gerçekten inceliyordu.

Ertesi gün, gölü çok iyi gören ve daha önce sözünü ettiğimiz tümsekteki yerine döndü. Yanına iyi bir dürbün aldı ve yörede söylendiği gibi gece iyice bastırana kadar oradan ayrılmadı.

Ertesi gün yanında bir kitap getirdi; okuduğu sayfalarda ne yazdığını sorsanız söyleyemezdi, ama yanında kitap olmasaydı bir kitap arzu ederdi. Sonunda, saat üçe doğru, Ernestine’in göl kıyısındaki çınar yoluna doğru ağır ağır ilerlediğini görünce tarifsiz bir sevinç duydu. Onu, başında büyük bir İtalyan hasır şapkasıyla set yoluna yönelirken gördü. Uğursuz ağaca yaklaştı; bitkin görünüyordu. Dürbünüyle bu bitkinliği iyice seçebildi. Sabah bıraktığı iki buketi alıp mendiline koyduğunu ve şimşek hızıyla koşarak gözden kaybolduğunu gördü. Bu pek basit davranış, yüreğini fethetmeye yetti. Hareket öyle canlı ve hızlıydı ki Ernestine’in yüzündeki kederi koruyup korumadığını ya da gözlerinin sevinçle parlayıp parlamadığını görecek zamanı olmadı. Bu tuhaf davranıştan ne anlamalıydı? İki buketi mürebbiyesine mi gösterecekti? Öyleyse Ernestine çocuk sayılırdı; bu küçük kızla bu kadar ilgilendiği için kendisi ondan da çocuktu. “Neyse ki adımı bilmiyor,” diye düşündü. “Bu çılgınlığımı yalnız ben biliyorum; daha nice çılgınlığımı da kendime bağışladım.”

Philippe çok soğuk bir tavırla saklandığı yerden çıktı; düşüncelere dalmış halde, yarım fersah ötede bir köylüye bıraktığı atını almaya gitti. Madam Dayssin’in şatosunun avlusunda atından inerken, “Kabul etmeliyim ki hâlâ büyük bir budalayım!” diye düşündü. Salona girdiğinde yüzü donuk, şaşkın ve buz gibiydi. Artık âşık değildi.

Ertesi gün kravatını bağlarken kendini iyice yaşlı hissetti. Önce, bir ağaca bakmak için üç fersah yol gidip bir çalılığa gizlenmeye pek hevesli değildi; ama başka hiçbir yere gitme isteği de duymadı. “Bu çok gülünç,” diyordu kendi kendine. Evet, ama kimin gözünde gülünç? Üstelik talihi asla boşlamamak gerekir. Başka bir Lindor gibi adını ve niteliklerini açıkladığı çok güzel bir mektup yazmaya koyuldu. Belki hatırlanacağı üzere bu güzel mektup, kimse okumadan yakılmak gibi bir talihsizliğe uğradı. Kahramanımızın en az düşünerek yazdığı mektubun yalnızca birkaç sözüyle Philippe Astézan imzası okundu. Gayet akılcı düşünceler yürütmesine rağmen, adı böylesine büyük etki yaratırken bizim aklı başında adamımız her zamanki saklandığı yerdeydi; mektubu açarken Ernestine’in bayıldığını gördü. Şaşkınlığı büyüktü.

Ertesi gün, davranışları kanıtladığı için âşık olduğunu itiraf etmek zorunda kaldı. O canlı duyguları yaşadığı küçük ormana her gün döndü. Madam Dayssin yakında Paris’e döneceğinden, Philippe kendisine bir mektup yazdırdı; hasta bir amcasının yanında on beş gün geçirmek üzere Dauphiné’den Burgonya’ya gideceğini duyurdu. Posta arabasına bindi; başka bir yoldan geri dönerken öyle iyi ayarladı ki, küçük ormana gitmediği yalnızca bir gün oldu. Kont de S***’nin şatosuna iki fersah uzaklıkta, Madam Dayssin’in şatosunun karşı tarafında, Crossey’nin ıssız yöresinde yerleşti; oradan her gün küçük gölün kıyısına geldi. Ernestine’i görmeden art arda otuz üç gün oraya gitti: Ernestine artık kiliseye uğramıyordu; şatoda ayin düzenleniyordu. Philippe kılık değiştirerek şatoya yaklaştı ve iki kez Ernestine’i görme mutluluğuna erişti. Yüz hatlarındaki soylu ve saf ifadenin bir arada oluşundan daha güzel bir şey olamazdı. “Böyle bir kadının yanında asla bıkmam,” diye düşündü. Astézan’ı en çok etkileyen, Ernestine’in aşırı solgunluğu ve hasta görünüşüydü. Akıldan ve görgüden yoksun olmayan bir adamın Ernestine’in baygınlığını ve hüznünü açıklamak için bulduğu bütün yolları kaydetmeye kalksam Richardson gibi on cilt yazardım. Sonunda onunla konuşup meseleyi açıklığa kavuşturmaya, bunun için de şatoya girmeye karar verdi. Utangaçlık... Otuz beş yaşında utangaç olmak! Utangaçlığı onu uzun süre bundan alıkoymuştu. Olası bütün zekâsını kullanarak planını yaptı; yine de Madam Dayssin’in ayrılacağını umursamaz birinin ağzından duyuran rastlantı olmasaydı Philippe’in bütün inceliği boşa gidecekti. Ya da en azından Ernestine’in aşkını yalnız öfkesinden çıkarabilirdi. Muhtemelen bu öfkeyi, kendi yaşında bir adam tarafından sevilmenin şaşkınlığına bağlardı. Philippe hor görüldüğünü sanır ve bu acı duyguyu unutmak için kumara ya da Opera’nın kulislerine sığınırdı; gençliğin kendisi için bütünüyle sona erdiğini düşünerek daha bencil ve daha katı birine dönüşürdü.

Yörede söylendiği üzere yarım mösyö sayılan biri, dağdaki bir kasabanın belediye başkanı ve Philippe’in dağ keçisi avındaki arkadaşı, onun uşağı kılığına girerek S*** Şatosu’ndaki büyük yemeğe götürmeyi kabul etti. Ernestine onu orada tanıdı.

Ernestine korkunç denecek kadar kızardığını hissedince aklına dehşet verici bir düşünce geldi: “Onu tanımadan, düşünmeden sevdiğimi sanacak; beni çocuk gibi küçümseyecek, Paris’e gidecek, Madam Dayssin’in yanına dönecek; onu bir daha göremeyeceğim.” Bu zalim düşünce ona ayağa kalkıp odasına çıkma cesareti verdi. Odasına gireli iki dakika olmuştu ki dairesinin giriş kapısının açıldığını duydu. Mürebbiyesi olduğunu sandı; onu geri göndermek için bir bahane arayarak ayağa kalktı. Oda kapısına doğru ilerlerken kapı açıldı: Philippe ayaklarının dibindeydi.

“Tanrı aşkına, bu gelişimi bağışlayın,” dedi. “İki aydır çaresizlik içindeyim; benimle evlenmek ister misiniz?”

Bu an Ernestine için tarifsiz bir mutluluktu. “Benimle evlenmek istiyor,” diye düşündü. “Artık Madam Dayssin’den korkmama gerek yok.” Sert bir yanıt arıyordu; inanılmaz çabasına rağmen belki hiçbir şey bulamayacaktı. İki aylık çaresizlik unutulmuştu; mutluluğun doruğundaydı. Neyse ki tam o sırada giriş kapısının açıldığını duydular. Ernestine ona, “Beni rezil ediyorsunuz,” dedi. Philippe bastırılmış bir sesle, “Hiçbir şey belli etmeyin!” diye haykırdı ve büyük bir ustalıkla duvarla Ernestine’in beyaz pembe güzel yatağı arasına süzüldü. Bu, yetiştirmesi olan genç kızın sağlığından çok kaygılanan mürebbiyeydi; Ernestine’i bulduğu durum kaygısını artıracak türdendi. Kadının odadan çıkmasını sağlamak uzun sürdü. Mürebbiyenin odada kaldığı sırada Ernestine mutluluğuna alışıp soğukkanlılığını yeniden kazanabildi. Mürebbiye çıkınca Philippe görünmeye cesaret etti; Ernestine de ona görkemli bir yanıt verdi.

Ernestine, âşığının gözünde öyle güzeldi ve yüzündeki ifade öyle sertti ki yanıtının ilk sözü, Philippe’e o ana kadar düşündüğü her şeyin bir yanılsamadan ibaret olduğunu ve sevilmediğini düşündürdü. Yüzü bir anda değişti; artık yalnızca çaresiz bir adamın ifadesini taşıyordu. Ernestine, onun çaresiz görünüşüyle ruhunun derinliklerine kadar sarsıldı; yine de onu göndermeyi başardı. Bu tuhaf buluşmadan aklında kalan tek şey, kendisinden elini istemesine izin vermesi için yalvardığında ona işlerinin de gönül bağlarının da Paris’e dönmesini gerektirdiğini söylediğiydi. Philippe o zaman dünyadaki tek işin Ernestine’in yüreğini kazanmaya layık olmak olduğunu haykırmış, o orada kaldığı sürece Dauphiné’den ayrılmayacağına ve onu tanımadan önce yaşadığı şatoya bir daha ömrü boyunca dönmeyeceğine ayaklarının dibinde yemin etmişti.

Ernestine mutluluğun neredeyse doruğundaydı. Ertesi gün büyük meşenin dibine döndü; ama mürebbiyesiyle yaşlı botanikçi de yanındaydı. Orada mutlaka bir buket, özellikle de bir not buldu. Sekiz gün sonra Astézan onu mektuplarına yanıt vermeye neredeyse ikna etmişti ki, bir hafta sonra Madam Dayssin’in Paris’ten Dauphiné’ye döndüğünü öğrendi. Ernestine’in yüreğindeki bütün duyguların yerini şiddetli bir kaygı aldı. Bu olayda farkında olmadan hayatının kaderini belirleyen ve Ernestine’in konuşturmak için fırsat kolladığı komşu köyün geveze kadınları sonunda ona Madam Dayssin’in öfke ve kıskançlık içinde âşığı Philippe Astézan’ı aramaya geldiğini anlattı. Söylentiye göre Philippe, Kartuz keşişi olmak niyetiyle yörede kalmıştı. Tarikatın çilelerine alışmak için Crossey’nin ıssız yöresine çekilmişti. Madam Dayssin’in çaresizlik içinde olduğu da söyleniyordu.

Ernestine birkaç gün sonra Madam Dayssin’in Philippe’i görmeyi hiçbir zaman başaramadığını ve öfkeyle Paris’e döndüğünü öğrendi. Ernestine bu hoş haberin doğruluğunu teyit etmeye çalışırken Philippe çaresizlik içindeydi; onu tutkuyla seviyor, kendisinin sevilmediğine inanıyordu. Birkaç kez yoluna çıktı; Philippe’in girişimleriyle genç sevgilisinin gururunu incittiğini düşündürecek biçimde karşılandı. İki kez Paris’e gitmek üzere yola çıktı; her iki seferinde de yirmi fersah kadar yol aldıktan sonra Crossey kayalıklarındaki kulübesine geri döndü. Artık fazla kolayca kurulmuş bulduğu umutlarla kendini avuttuktan sonra aşktan vazgeçmeye çalışıyordu; hayatın bütün öteki hazları da onun için yok olmuştu.

Daha mutlu olan Ernestine seviliyor, o da seviyordu. Daha önce kayıtsızlıkla tutku arasına giren yedi ayrı dönemden sırayla geçtiğini gördüğümüz bu ruhta aşk hüküm sürüyordu; sıradan insanlar ise bunların yerine yalnızca tek bir değişiklik görür, onun niteliğini de açıklayamaz.

Kadınlar için yaşlılık denebilecek döneme yaklaşırken eski bir dostunu terk ettiği için Philippe Astézan’ı cezalandırmak üzere, insan ruhunun düşebileceği en zalim durumlardan birinin pençesine bırakıyoruz. Ernestine tarafından sevildi ama onunla evlenemedi. Ertesi yıl Ernestine’i çok zengin, yaşlı bir korgeneralle evlendirdiler; korgeneral ayrıca birkaç nişanın şövalyesiydi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…