17. Bölüm

Teoman benden uzak durma kararı aldığı için ben de ona yaklaşamıyordum hem yaklaşmak için bir bahanem yoktu hem de ona yakın olursam Sıla benimle uğraşacaktı ve benim bunlara ayıracak vaktim yoktu. Ama ne olursa olsun bir iz bulmam gerekiyordu Teoman gerçekten arasın kardeşi mi yoksa değil mi öğrenmem gerekiyor aras boş yere heyecanlanmasın diye bir şey de demedim.

Hem Teoman evlatlık mı onu bile bilmiyorum. En azından onu öğrenebilsem çok iyi olur. Ne yapacağım konusunda hiç bir fikrim yok maalesef ki. Tek başıma düşünerek bir yere varamayacağım ama anladığım için uyumaya karar verdim Sabah olsun bir çaresine bakarım artık.

Sabah gözlerimizi zar zor açıp banyoya gittim elimi yüzümü yıkadıktan sonra okul ünüformalarımı giyip ali nin hazırlanmasına yardımcı oldum. Daha sonra ilk Ali'yi okula bıraktım sonra da ben okula gittim. Ben tabii derse biraz geç kalmıştım. Neyse ki oğuz hocanın dersiydi ve o çok sorun etmezdi.

Özür dileyerek yerime geçtim tam tahmin ettiğim gibi çok da bir şey demedi kibar bir şekilde yerine geçebilirsin dedi. Yerime geçtikten sonra Oğuz Hoca'nın herkese forum'da attığını gördüm. Formu biraz inceledim okulda açılacak bazı gruplar ile ilgili bir formdu hepimizin bir kulübe katılmasını istiyor.

Tam benim için çok boş bir şey diyecektim ki gözüme resim kulübü çarptı. Tamam bu tam benlik bir şeydi en azından orada kafamı dağıtabilir rahat rahat resim yapabilirim ne karışan olacak ne yargılayan olacak ne de beni rahatsız eden biri olacak. Gitmek istediğim kulübü işaretleyip formu doldurduktan sonra oğuz hocaya verdim ilk kulüp toplantısı öğleden sonra o zamana kadar bir şey öğrenmem gerekiyordu ama nasıl?

Teoman genellikle bütün boş vakitlerini ya yüzme havuzunda ya da basketbol sahasında geçiriyor bu da benim için bir fırsat olabilirdi ama hiç yanlız kalmıyor maalesef ki. Ya Kutay ya Evren ya da Sıla her zaman yanında. Normalde olsa hiç umurumda olmaz bu çocuğa yaklaşmamak için elimden geleni yapardım ama şu an söz konusu Aras ve onun kardeşi.

Nihayet 3. Teneffüste basket sahasında tek yakalıyorum Teoman ı. O beni görmüyor ama ben onu görebiliyorum tek başına basketbol oynuyor ve etrafta kimse yok ama durduk yere gidip karşısına geçip de sen evlatlık mısın diyemem herhalde hem öyle olsa bile bana hayatta söylemez. Bir bahane ile yanına gitmem gerekiyor ama bahanem de yok.

Zaten Teoman da bir tuhaf yüzünde her zaman olan o gülümseme yoktu mesela daha hırslı oynuyordu sanki basketbol topu karşısında bir adammış gibi resmen canını acıtacak şekilde yere vurup potaya atıyordu. Dişlerini gıcırdatmasını buradan görebiliyordum sanki öfkesini bir şeyden çıkarıyor bir yandan da Bir tarafları kırık gibi.

Basket topunu öyle sert sektirdi ki top ellerinin arasından kayıp benim yanıma kadar geldi bu fırsatı kullanarak topu elime aldım ve yanına yaklaştım beni görünce bakışları yine değişti.

Bu sefer hiçbir şey demeden yanına kadar gidip topu uzattım almadı sadece öyle yüzüme baktı.

"Hayırdır bu sefer de sen mi beni yanlız bırakmıyorsun?"

Derin bir nefes aldım sakin ol deniz seni sinirlendirmesine izin verme sakın.

"Hayır sadece burdan geçiyordum"

"Buradan geçiyordun Teoman ıntopunu vereyim mi dedin?"

"Tam olarak öyle sayılmaz top ayağıma kadar geldi ben de vermek istedim"

"Amacın ne senin deniz kızı neden kaç gündür etrafımda dolanıp duruyorsun?"

Ben bir şey demedim ama bana bir adım daha yaklaştı yüzüme doğru eğilip o tuhaf bakışa yaptı.

"Yoksa bana aşık mı oldun?"

Sen dua et ben senden bir şeyler öğrenmeye çalışıyorum yoksa şimdi suratının ortasına bir tane yumruk geldin bir yere yığılıp kaldırdın.

"İnan bana bu dünyadaki son erkek olsan bile dönüp sana bakmam"

"Bence büyük konuşma"

"Konuşuyorum çünkü öyle bir şey olmayacak"

"Onu bilemeyiz"

"Seni dolaba neden kilitliyorlar Teoman"

Bunu sorunca yine yüzü değişti. Anlam veremiyorum çok çabul yüz ifadeleri değişiyor.

"Ben sana onu unutacaksın bir daha da bu konuyu açmayacaksın demedim mi?"

"Ben seni dinleyeceğimi söylemedim ama"

"Peki deniz kızı bundan sana ne tamam mı?"

Belki daha fazla bir şeyler öğrenebilirdim ama maalesef ki Sıla geldiğim için ondan ayrılmak zorunda kaldım.

Kahretsin yine bir şey öğrenemedim ama bulacağım mutlaka bulacağım. Öğleden sonra resim kursu için ayrılan sınıfa gittim. İçeri girdiğinde etraftakilere şöyle bir göz gezdirdiğimde onu gördüm teomanı. Hayda burada da mı neden her yerdesin be sen.

Bu da yetmezmiş gibi ikili resim çizeceğimiz ve ikili çalışacağımız için ikili gruplar oluşturulmuştu ve tek boşta kalan kişi Teoman olduğu için beni de teomanla yaptı hoca. Bu benim için normalde olsa kötü bir seçenek olurdu ama şu an ona yakın olmam daha iyi aslında.

Yanına gidip oturduğumda yine o şerefsiz gülüşü vardı suratında.

"Senin resimle alakan bile yok neden buradasın?"

"Canım buraya gelmek istedi hem ayrıca sana ne bundan istediğim kulübe giderim"

"Ama ne yaparsan yap ya yeter ki bana bulaşma"

Hocanın seslenmesiyle önümüze döndük. İlk olarak resim sanatının bu sanat ile ilgili bir çok ressamı onların milyon dolarlık tablolarını falan anlattı. Bunlar benim için boşluk bilgiler ben bir an önce beyaz sayfaya kendi aklımdan geçen her şeyi aktarıp tamamen beni yansıtan resimler çizmek istiyorum. Tabii öncelikle bu baş belası teoman'dan defterimi ve kalemlerimi alabilirsem. Yahu arkadaşlar hem kuru boya hem pastel boya hem guaj boya hem sulu boya ile resim yapamazsın ki sırf ben kullanmayayım diye sırf ben grip olayım diye hepsini önüne almış.

"Kalemimi ver bari ya"

"Banane alsaydın"

"Bana bak hırt"

"Ohohoo hırt mı sevdim bunu"

"Sen şizofren falan mısın "

"Yoo hiçte bile"

Suratına boş boş baktığımı görünce sırıttı.

"Tamam ağlama al hadi istediğin kalemi boyayı"

Cevap vermedim kara kalem için olan kalmeleri aldım. Resim hocası başta basit bir çizim ile başlamamızı söyledi bir sonraki derste çizimleri ekipçe değerlendirip puan vericekmişiz.

Ders bittikten sonra sınıfa gidip çantamı alıcakken babam aradı şaşırdım çünkü o beni bu saatlerde aramaz ki bir şey mi oldu acaba?

"Efendim baba"

"Deniz kızım ali yok"

"Ne demek ali yok"

"Yok işte okula da gitmemiş"

Babamın son söylediklerini duymadım bile çünkü koşarak okuldan çıkıp kardeşimi aramakla meşguldüm o an.