Bölümler 13Şu an: KAPI'NIN ARDINDAKİ SES
- 1 GECE GELEN MESAJ779 kelime
- 2 Bölüm 2: Eski Okul896 kelime
- 3 Bölüm 3: Koridorun Sonundaki Işık962 kelime
- 4 Bölüm 4: Tanıdık Ses767 kelime
- 5 Bölüm 5: Beşinci Kişi892 kelime
- 6 İKİNCİ KAPI615 kelime
- 7 KAPI'NIN ARDINDAKİ SES683 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 GERÇEK MİRA1.150 kelime
- 9 FOTOĞRAFTAKİ İKİNCİ LİNA1.163 kelime
- 10 DIŞARI ÇIKAN KİMDİ?1.683 kelime
- 11 GECE YARISINDAKİ DÖRT KİŞİ1.615 kelime
- 12 BÖLÜM 12 KAYIT ODASI2.659 kelime
- 13 BEKLEME ODASI1.912 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM 7
KAPI'NIN ARDINDAKİ SES
Saat tam 00.00 oldu.
Koridordaki eski saat bir anda sustu.
Aynı anda Lina'nın eli kapı kolunda dondu.
Kapının diğer tarafındaki el hâlâ oradaydı.
Lina bunu hissedebiliyordu.
Birinin parmakları kapı kolunun öteki tarafında duruyordu.
Mira fısıldadı:
“Lina...”
Lina cevap vermedi.
Arda'nın sesi titredi.
“Çek elini.”
“Hayır.”
“Lina, çek elini.”
“Hayır.”
Bu kez sesi daha kararlıydı.
Çünkü yıllardır hatırlamadığı bir gecenin parçaları zihninde birleşmeye başlamıştı.
Deniz.
Eski sınıf.
Karanlık bir koridor.
Bir kapı.
Ve kendisine uzatılan bir anahtar.
Lina anahtarı çevirdi.
Klik.
Kapı birkaç santim açıldı.
İçeriden soğuk hava geldi.
Telefon ışıkları kapının aralığına çevrildi.
İçerisi boş görünüyordu.
Lina kapıyı biraz daha açtı.
Oda küçüktü.
Duvarlarda eski raflar vardı.
Yerde karton kutular.
Bir köşede kırılmış bir sandalye.
Ama insan yoktu.
Mira şaşkınlıkla içeri baktı.
“Biri az önce kapıyı tutuyordu.”
Nehir diz çöküp yere baktı.
“Burada ayak izi var.”
Arda hiçbir şey söylemeden odanın içine girdi.
Lina arkasından yürüdü.
Duvarlardan birinde eski fotoğraflar asılıydı.
Birçoğu okulun kapanmasından önce çekilmişti.
Öğrenciler.
Öğretmenler.
Sınıflar.
Mezuniyet fotoğrafları.
Sonra Lina bir fotoğrafın önünde durdu.
Fotoğrafta beş öğrenci vardı.
Arda.
Deniz.
Ve diğer üç kişi.
Lina, Mira ve Nehir.
Ama fotoğrafın altında bir tarih vardı:
12 Ekim 2018.
Lina fotoğrafa yaklaştı.
“Bu fotoğrafı hatırlıyorum.”
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
“Sen daha önce böyle bir fotoğraf görmedin ki.”
“Hayır.”
Lina başını salladı.
“Gördüm.”
Fotoğrafın ortasındaki Deniz'e baktı.
“Ben bunu gördüm.”
Nehir fotoğrafı eline aldı.
“Bir dakika.”
Fotoğrafın arkasını çevirdi.
Arkasında el yazısıyla bir cümle vardı:
BEŞİ DE BURADAYDI.
Nehir'in yüzü değişti.
“Beşi de...”
Mira tamamladı:
“Kim?”
Kimse cevap vermedi.
Tam o sırada odanın diğer ucundan küçük bir ses geldi.
Tık.
Lina döndü.
Raflardan birinin üzerinde eski bir kasetçalar vardı.
Kendi kendine çalışmaya başlamıştı.
Cihazın içinden cızırtılı bir ses yükseldi.
Sonra bir çocuk sesi duyuldu.
“Eğer bunu dinliyorsanız...”
Lina'nın kalbi hızlandı.
Ses tanıdıktı.
Deniz.
“...demek ki kapıyı açtınız.”
Mira bir adım geri çekildi.
Nehir cihazın yanına gitti.
“Bu kayıt eski.”
Arda'nın yüzü gerildi.
Kasetten Deniz'in sesi devam etti.
“Bunu dinleyen kişiye söylemek istediğim bir şey var.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra:
“Lina, eğer buradaysan...”
Lina'nın nefesi kesildi.
“...sana yalan söyledim.”
Kaset durdu.
Odadaki herkes sessiz kaldı.
Mira yavaşça Lina'ya baktı.
“Ne demek bu?”
Lina cevap veremedi.
Kaset bir anda yeniden çalıştı.
Bu kez Deniz'in sesi daha uzaktan geliyordu.
“Çünkü sana gerçeği söyleseydim, beni durdururdun.”
Ardından bir gürültü duyuldu.
Sanki kayıt sırasında biri kapıya vurmuştu.
Tak.
Tak.
Tak.
Deniz'in sesi tekrar duyuldu.
“Beşinci kişi yok.”
Lina'nın gözleri büyüdü.
“Ne?”
Kaset devam etti:
“Beşinci kişi diye bir şey yok.”
Arda aniden cihazı kapattı.
“Yeter.”
Nehir ona döndü.
“Bunu neden yaptın?”
Arda cevap vermedi.
Lina ona baktı.
“Arda.”
Sessizlik.
“Sen bu kaydı biliyordun.”
Arda gözlerini kaçırdı.
“Evet.”
Mira öfkeyle sordu:
“Bize neden söylemedin?”
“Çünkü Deniz'in son kaydı bu değildi.”
Lina'nın kalbi hızlandı.
“Başka kayıt mı var?”
Arda başını salladı.
“Bir tane daha vardı.”
“Nerede?”
Arda duvardaki fotoğraflara baktı.
“Kayboldu.”
Nehir hemen sordu:
“Kim aldı?”
Arda cevap vermeden önce odanın dışından bir ses geldi.
Ayak sesi.
Bir.
İki.
Üç.
Koridorda biri yürüyordu.
Mira fısıldadı:
“Burada yalnız değiliz.”
Lina kapıya doğru baktı.
Koridor boştu.
Ama yerde bir şey vardı.
Bir telefon.
Eski model bir telefon.
Ekranı açıktı.
Ekranda tek bir mesaj vardı:
DENİZ SİZE HER ŞEYİ ANLATMADI.
Lina telefonu yerden aldı.
Yeni bir mesaj geldi.
ÇÜNKÜ HATIRLADIĞINIZ GECE, GERÇEK GECE DEĞİL.
Lina'nın elleri titredi.
Bir mesaj daha geldi.
GERÇEK GECEYİ HATIRLAMAK İSTİYORSANIZ...
Ekranda üç nokta belirdi.
Mesaj tamamlandı.
ESKİ SINIFA DÖNÜN.
Lina telefon ekranına baktı.
Sonra Mira'ya.
Nehir'e.
Arda'ya.
Dördü de aynı şeyi düşünüyordu.
Eski sınıf.
7-B.
Lina telefonu cebine koydu.
“Gidiyoruz.”
Arda başını kaldırdı.
“Hayır.”
Lina ilk kez onun sözünü beklemedi.
Kapıya yöneldi.
“Bu kez kaçmayacağım.”
Koridora çıktılar.
Fakat Lina son anda arkasını döndü.
Odanın duvarındaki fotoğrafa baktı.
Beş öğrencinin olduğu fotoğrafa.
Bir şey farklıydı.
Az önce fotoğrafta beş kişi vardı.
Şimdi...
Dört kişi vardı.
Deniz'in olduğu yer boştu.
Lina fotoğrafa yaklaştı.
Fotoğrafın altında yeni bir yazı belirmişti:
“BİRİNİZ HÂLÂ HATIRLAMIYOR.”
Ardından koridorun ışıkları söndü.
Ve karanlığın içinden bir kız sesi duyuldu.
Bu kez Deniz'in sesi değildi.
“Lina...”
Bir saniye sessizlik.
“Ben Mira'yım.”
Mira'nın sesi Lina'nın hemen yanında duruyordu.
Ama karanlıktaki ses tekrar konuştu.
“Hayır.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra:
“Gerçek Mira benim.”
Bölüm etkileşimi