FOTOĞRAFTAKİ İKİNCİ LİNA

BÖLÜM 9

Lina fotoğrafı elinden düşürecek gibi oldu.

Ekrana bir daha baktı.

Sonra tekrar.

Fotoğraftaki kızın yüzü kendisininkiyle aynıydı.

Aynı gözler.

Aynı saçlar.

Aynı yüz ifadesi.

Üstelik fotoğrafta yalnızca benzemiyordu.

Gerçekten Lina'ydı.

Birinci Lina, fotoğrafın sol tarafında Deniz'in yanında duruyordu. İkinci Lina ise grubun en arkasındaydı. Başını hafifçe yana eğmiş, doğrudan kameraya bakıyordu.

İki farklı yerde.

Aynı tarihte.

Aynı fotoğrafta.

“Bu mümkün değil,” diye fısıldadı Lina.

Nehir telefonu elinden alıp fotoğrafı büyüttü.

“Belki fotoğraf birleştirilmiştir.”

“Kim uğraşıp böyle bir şey yapsın?”

“Bilmiyorum. Ama önce fotoğrafın gerçek olup olmadığını anlamalıyız.”

Lina, Nehir'in mantıklı açıklamalar bulmaya çalışmasına normalde güvenirdi. Nehir bir sorunun karşısına geçtiğinde kolay kolay pes etmezdi.

Fakat bu kez onun da elleri titriyordu.

“Arda nerede?” diye sordu Lina.

İkisi birden koridora baktı.

Arda kaybolmuştu.

Az önce yanlarındaydı. Şimdi ise koridorun iki ucunda da görünmüyordu.

Nehir derin bir nefes aldı.

“Önce Mira'yı bulacağız. Sonra Arda'yı. Sonra da buradan çıkacağız.”

Lina başını salladı.

“Peki ya fotoğraf?”

Nehir telefonu ona geri verdi.

“Fotoğraf bir yere kaçamaz.”

Lina ekrana baktı.

“Ya fotoğrafın içindeki kişi kaçabiliyorsa?”

Nehir cevap vermedi.

Çünkü tahtadaki yazı değişmeye başlamıştı.

ARTIK ÜÇ KİŞİ DEĞİLSİNİZ.

Harfler birer birer silindi.

Yerlerine yeni bir cümle yazıldı.

BİRİNİZ HİÇ VAR OLMADI.

Nehir geri çekildi.

“Bunu kim yazıyor?”

Lina tahtaya yaklaştı. Tebeşir, görünmeyen bir el tarafından tutuluyormuş gibi hareket ediyordu.

Önce bir harf çizildi.

Sonra bir tane daha.

Tahtada tek bir isim belirdi.

NEHİR.

Lina hemen arkadaşına döndü.

“Nehir, sakın yaklaşma.”

Nehir yerinden kıpırdamadı.

Yüzü solmuştu.

“Lina...”

“Ne oldu?”

Nehir yutkundu.

“Ben bu okulu daha önce gördüm.”

Lina şaşkınlıkla ona baktı.

“Sen de mi?”

“Hayır, dinle. Ben buraya hiç gelmedim. Bundan eminim. Ama şu koridoru tanıyorum. Şu sınıfı da.”

Gözleri sınıfın penceresine kaydı.

“Çocukken bir rüya görürdüm. Hep aynı rüyayı. Bu okulda yürürdüm ama hiçbir kapıyı açamazdım. Her kapının arkasından biri ismimi söylerdi.”

Lina'nın içi ürperdi.

“Bunu neden daha önce anlatmadın?”

“Çünkü saçma olduğunu düşünüyordum.”

Nehir tahtaya baktı.

“Artık o kadar emin değilim.”

Tam o sırada koridorun sonundan bir kapı çarpma sesi geldi.

İkisi de irkildi.

Ardından bir telefon sesi duyuldu.

Lina'nın cebindeki telefon değildi.

Nehir'in telefonu da değildi.

Ses, yan sınıftan geliyordu.

Lina kapıyı araladı.

İçeride eski sıralar, kırık bir dolap ve duvara yaslanmış bir pano vardı. Pano üzerindeki kâğıtların çoğu sararmıştı.

Odanın ortasında küçük bir masa duruyordu.

Masanın üzerinde eski bir telefon vardı.

Ekranı yanıyordu.

GELDİNİZ.

Lina telefona dokunmadı.

Bir mesaj daha belirdi.

MİRA'YI ARIYORSANIZ, ÖNCE KENDİNİZİ BULUN.

Nehir masanın çevresini dolaştı.

“Bu bir oyun olabilir.”

“Bize kim böyle bir oyun oynar?”

“Bilmiyorum. Ama birileri bizim hakkımızda çok fazla şey biliyor.”

Lina telefonun yanındaki dosyayı fark etti.

Dosyanın üzerinde kırmızı harflerle şunlar yazıyordu:

ÖĞRENCİ KAYITLARI, 2018

Dosyayı açtı.

İlk sayfada okulun eski öğrencilerinin isimleri vardı.

Arda Yılmaz.

Deniz Aksoy.

Lina Demir.

Mira Aydın.

Nehir Kaya.

Lina rahat bir nefes aldı.

“Bak. Hepimiz gerçekten burada kayıtlıymışız.”

Nehir başını salladı.

“Bu, fotoğrafların gerçek olduğunu kanıtlamaz. Ama kayıtların incelenmesi gerekiyor.”

Lina sayfaları çevirmeye devam etti.

Sonra bir sayfada durdu.

Aynı isimler tekrar yazılmıştı.

Fakat bu kez yanlarında farklı tarihler vardı.

Lina Demir: 12 Ekim 2018.

Lina Demir: 13 Ekim 2018.

İki kayıt.

Aralarında yalnızca bir gün vardı.

İlk kaydın yanında küçük bir not bulunuyordu:

Öğrenci sınıftan ayrıldı. Geri dönmedi.

İkinci kaydın yanında ise:

Öğrenci okula geri geldi.

Lina'nın parmakları sayfanın üzerinde dondu.

“Ben 2018'de burada mıydım?”

Nehir sayfayı dikkatle inceledi.

“Görünüşe göre.”

“Hayır. Ben bu okulda hiç okumadım.”

“Belki okul kapandıktan sonra kayıtlar değiştirildi.”

“Peki iki farklı tarih neden var?”

Nehir cevap veremedi.

Lina bir sonraki sayfayı çevirdi.

Bu sayfada Mira'nın adı vardı.

Mira Aydın: 12 Ekim 2018.

Yanında tek bir cümle yazıyordu:

Öğrencinin varlığı doğrulanamadı.

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Nehir, buna bak.”

Nehir satırı okudu.

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra dosyanın sonuna baktı.

“Burada bir ek var.”

Dosyanın arkasına zımbalanmış küçük bir kâğıt çıkardı.

Kâğıtta yalnızca bir isim vardı.

DENİZ AKSOY.

Altında ise:

Dosya kapatıldı.

Ve daha küçük harflerle yazılmış bir not:

KAPATILAN DOSYA, KAYBOLAN KİŞİ DEMEK DEĞİLDİR.

Lina başını kaldırdı.

“Bütün bunları kim hazırladı?”

Nehir cevap vermeden önce odanın kapısı yavaşça kapandı.

İkisi birden kapıya döndü.

Kapı kilitlenmemişti ama kolu hareket etmiyordu.

Lina kapıyı itti.

Açılmadı.

Nehir de denedi.

Yine açılmadı.

Sonra odadaki eski telefon çalmaya başladı.

Bir kez.

İki kez.

Üç kez.

Lina ahizeyi kaldırdı.

“Kim bu?”

Önce cızırtı geldi.

Ardından bir kızın sesi duyuldu.

“Lina?”

Lina'nın gözleri büyüdü.

“Mira!”

“Beni dinle. Fazla vaktim yok.”

“Neredesin?”

“Bilmiyorum. Burası çok karanlık. Bir sürü kapı var ama hangisinden girdiğimi hatırlamıyorum.”

“Yanında biri var mı?”

Mira sustu.

Sonra fısıldadı:

“Evet.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Kim?”

“Sen.”

Telefonun öteki ucundan bir kapı gıcırtısı duyuldu.

Mira aceleyle konuştu.

“Lina, burada bir kız var. Sana çok benziyor. Ama konuşmuyor. Sadece beni izliyor.”

Lina telefonu daha sıkı tuttu.

“Onun yanından uzaklaş.”

“Uzaklaşamıyorum.”

“Neden?”

Mira'nın sesi titredi.

“Çünkü her kapıya gittiğimde o da diğer tarafta beliriyor.”

Bir sessizlik oldu.

Sonra Mira çok alçak sesle konuştu.

“Lina, sanırım bu okulda iki kişi kaybolmadı.”

Lina gözlerini kapattı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Bence biri hiç çıkamadı.”

Telefonun öteki ucundan üç kez kapıya vuruldu.

Tak. Tak. Tak.

Mira nefesini tuttu.

“Lina... o şimdi bana bir şey gösteriyor.”

“Ne gösteriyor?”

“Bir fotoğraf.”

Lina'nın boğazı düğümlendi.

“Nasıl bir fotoğraf?”

“Senin çocukluk fotoğrafın.”

Lina cevap veremedi.

Mira devam etti:

“Arkasında bir tarih var. 12 Ekim 2018.”

Bir an sessizlik oldu.

Sonra Mira'nın sesi değişti.

Artık korkmuş değildi.

Sanki bir şeyi yeni anlamıştı.

“Lina... fotoğrafın arkasında bir şey daha yazıyor.”

“Ne yazıyor?”

Mira kelimeleri yavaşça okudu.

İLK LİNA BURADA KALACAK.

Telefon hattından bir çatırtı yükseldi.

“Mira?”

Cevap gelmedi.

“Mira!”

Hat kesildi.

Aynı anda odanın kapısındaki kilit açıldı.

Lina ahizeyi bıraktı ve kapıya koştu. Nehir de hemen arkasından geldi.

Koridor boştu.

Ama az önce geçtikleri sınıfın kapısı açıktı.

İçeride biri oturuyordu.

Sırtı onlara dönüktü.

Uzun saçları omuzlarına dökülüyordu.

Üzerinde Lina'nın giydiği kıyafetlerin aynısı vardı.

Lina yavaşça içeri girdi.

“Nehir, burada kal.”

“Tek başına gitmiyorsun.”

“Lütfen.”

Nehir bir an tereddüt etti, sonra Lina'nın kolunu bıraktı.

Lina sıraların arasından yürüdü.

Her adımda kalbi biraz daha hızlı atıyordu.

Sıranın yanına geldiğinde kız başını çevirdi.

Lina kendi yüzüne baktı.

Ama bu kez fotoğraftaki gibi değildi.

Kızın yüzü solgundu. Gözlerinin altında yorgun gölgeler vardı. Sanki uzun zamandır uyumamıştı.

Kız hafifçe gülümsedi.

“Sonunda geldin.”

Lina geriye çekildi.

“Sen kimsin?”

Kız cevap vermedi.

Önündeki defteri kapattı.

Defterin kapağında Lina'nın el yazısıyla şu kelimeler vardı:

00.00

Kız ayağa kalktı.

“Beni hatırlamıyorsun, değil mi?”

Lina başını iki yana salladı.

“Hayır.”

Kızın yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Tabii ki hatırlamıyorsun.”

Pencerenin dışından rüzgâr geçti.

Kız bir adım yaklaştı.

“Çünkü sen dışarı çıkan Lina'sın.”

Lina'nın dizleri titredi.

“Peki ya sen?”

Kız gözlerini Lina'nın gözlerine dikti.

“Ben de içeride kalan.”

Sonra elini uzattı.

Avucunda küçük, eski bir anahtar vardı.

Üzerinde tek bir harf yazıyordu.

L.

“Beni buradan çıkar,” dedi kız.

Lina anahtara baktı.

“Nasıl?”

Kızın yüzü bir anda ciddileşti.

“İkinci kapıyı bir daha açman gerekiyor.”

Lina başını kaldırdı.

“Ama biz onu zaten açtık.”

Kız yavaşça başını iki yana salladı.

“Hayır.”

Sınıftaki eski saat çalışmaya başladı.

Tik.

Tak.

Tik.

Tak.

Kız son kez konuştu.

“Siz yanlış kapıyı açtınız.”

Saatin akrebi gece yarısını gösterdi.

Işıklar söndü.

Ve karanlıkta Lina, kendi sesini duydu.

“Bir sonraki sefer...”

Kısa bir sessizlik.

“...hangimizin dışarı çıkacağını ben seçeceğim.”