DIŞARI ÇIKAN KİMDİ?

BÖLÜM 10

Karanlıkta duyduğu son cümle Lina'nın zihninde yankılanıyordu.

Bir sonraki sefer hangimizin dışarı çıkacağını ben seçeceğim.

Lina gözlerini kapatıp yeniden açtı.

Sınıfın ışıkları geri gelmişti.

Karşısındaki sıra boştu.

Mavi defter ortadan kaybolmuştu.

Ve kendisine benzeyen kız artık orada değildi.

Sanki hiç gelmemişti.

Lina birkaç saniye boyunca kıpırdamadan durdu. Sonra hızla kapıya döndü.

“Nehir!”

Nehir kapının önünde bekliyordu. Elindeki telefonun ışığı koridoru aydınlatıyordu.

“Buradayım. Ne oldu?”

Lina dışarı çıktı.

“O kız kayboldu.”

“Hangi kız?”

Lina arkadaşına baktı.

Az önce gördüğü şeyi anlatmaya çalıştı ama kelimeler birbirine karışıyordu.

“Benim yüzüm vardı. Benim sesimle konuştu. Kendisine içeride kalan Lina dedi.”

Nehir'in yüzü ciddileşti.

“Peki, sana dokundu mu?”

“Hayır.”

“Bir şey bıraktı mı?”

Lina durdu.

Bir anda cebinde bir ağırlık hissetti.

Elini cebine soktuğunda parmakları küçük, katlanmış bir kâğıda değdi.

Kâğıdı çıkardı.

Üzerinde tek bir cümle vardı.

ARDA'YA SOR: O GECE HANGİ LİNA'YI DIŞARI ÇIKARDI?

Lina'nın gözleri satırın üzerinde gezindi.

Nehir de okudu.

“Arda bunu biliyor olabilir.”

“Biliyor.”

“Emin misin?”

Lina kâğıdı avucunda buruşturdu.

“Hayır. Ama öğreneceğim.”

Koridorun sonundan bir ses geldi.

Bir kapı açılmıştı.

Ardından hızlı ayak sesleri duyuldu.

“Lina!”

Arda karanlığın içinden çıktı. Saçları dağılmış, nefesi hızlanmıştı. Elinde eski bir dosya tutuyordu.

Lina ona doğru yürüdü.

“Neredeydin?”

Arda cevap vermek yerine dosyayı kaldırdı.

“Bunu buldum.”

“Önce sana bir şey soracağım.”

Arda durdu.

Lina kâğıdı ona uzattı.

“O gece hangi Lina'yı dışarı çıkardın?”

Arda'nın yüzündeki bütün renk çekildi.

Nehir'in bakışları ikisinin arasında gidip geldi.

“Demek bu sorunun cevabını biliyorsun,” dedi.

Arda başını eğdi.

“Bunu burada konuşamayız.”

Lina öfkeyle güldü.

“Tabii. Çünkü seninle konuşmak için okulun bodrumundan, gizli kapılardan ve eski fotoğraflardan geçmemiz gerekiyor.”

“Lina, lütfen.”

“Hayır. Deniz'i tanıyordun. Bu okulda ne olduğunu biliyordun. Bana yıllar önce kaybolduğumu söyledin. Şimdi de kendime benzeyen başka bir kız görüyorum. Bütün bunların ortasında sen varsın.”

Arda bir süre sessiz kaldı.

Sonra elindeki dosyayı açtı.

“2018'de bu okulda beş öğrenci kaybolmadı.”

Lina'nın kaşları çatıldı.

“Bunu zaten biliyoruz.”

“Hayır. Bilmiyorsunuz.”

Arda dosyadan eski bir gazete kupürü çıkardı.

Kâğıdın kenarları yıpranmıştı. Üzerinde okulun fotoğrafı ve kısa bir haber vardı.

Başlık şöyleydi:

ESKİ OKULDAKİ KAYIP OLAYI ARAŞTIRILIYOR

Lina haberi okumaya başladı.

12 Ekim 2018 gecesi okul binasında bulunduğu bildirilen bazı öğrencilerin ifadeleri birbiriyle çelişiyor. Olay gecesi okulda bulunan öğrencilerden bazılarının binadan ne zaman ayrıldığı kesin olarak belirlenemedi.

Haberin devamında isimler sıralanıyordu.

Arda Yılmaz.

Deniz Aksoy.

Lina Demir.

Mira Aydın.

Nehir Kaya.

Lina'nın parmakları kâğıdın üzerinde durdu.

“Burada hepimizin adı var.”

Arda başını salladı.

“Evet.”

“Peki neden kimse bize bundan bahsetmedi?”

“Çünkü haberin devamı yayımlanmadı.”

Nehir kupürü Arda'nın elinden aldı.

“Bir haberin devamının yayımlanmaması, olayın gizlendiğini kanıtlamaz.”

“Biliyorum,” dedi Arda. “Ama devamını ben buldum.”

Dosyadan başka bir kâğıt çıkardı.

Bu kez resmî bir belgeye benziyordu.

Üst kısmında okulun eski mührü vardı.

Altında beş öğrencinin adı yazılıydı.

Fakat isimlerin yanındaki sütunda farklı bir bilgi bulunuyordu.

OKULDAN ÇIKIŞ SAATİ

Arda'nın yanında 23.41 yazıyordu.

Deniz'in yanında 23.48.

Nehir'in yanında 23.52.

Mira'nın yanında 23.57.

Lina'nın yanında ise...

Boşluk.

Lina belgeye yaklaştı.

“Benim saatim neden yok?”

Arda cevap vermedi.

“Arda.”

“Çünkü senin çıktığını kimse görmedi.”

Lina'nın içinden soğuk bir ürperti geçti.

“Peki beni nasıl hatırlıyorlar?”

Arda gözlerini ona kaldırdı.

“İşte sorun da bu.”

Bir anda telefon çaldı.

Lina'nın telefonu değildi.

Arda'nın elindeki eski telefondu.

Ekranda kayıtlı olmayan bir numara görünüyordu.

Arda aramayı açtı.

“Efendim?”

Önce sessizlik oldu.

Sonra bir kızın sesi duyuldu.

“Arda, dosyayı buldun mu?”

Arda'nın gözleri büyüdü.

“Deniz?”

Lina ve Nehir aynı anda ona döndü.

Telefonun öteki ucundaki ses konuşmaya devam etti.

“Beni dinle. Onlara her şeyi anlatma.”

Arda'nın eli titredi.

“Sen neredesin?”

“Bunun önemi yok.”

“Sekiz yıldır neredeydin?”

Sessizlik.

Ardından Deniz'in sesi geldi.

“Ben hiçbir yere gitmedim, Arda.”

Arda gözlerini kapattı.

“Bu nasıl mümkün olabilir?”

“Çünkü kaybolan kişi ben değildim.”

Lina bir adım yaklaştı.

“Deniz! Ben Lina!”

Telefonun öteki ucunda uzun bir sessizlik oldu.

Sonra Deniz'in sesi duyuldu.

Bu kez daha yumuşaktı.

“Biliyorum, Lina.”

Lina'nın boğazı düğümlendi.

“Beni hatırlıyor musun?”

“Her şeyi hatırlıyorum.”

“Peki ben neden hiçbir şey hatırlamıyorum?”

Deniz cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.

“Çünkü senin hatırlamanı istemediler.”

“Kim?”

“Bunu sana söyleyemem.”

Lina'nın sabrı tükeniyordu.

“Beni dinle. Mira kayboldu. Kendime benzeyen başka bir kız gördüm. Okulda iki ayrı kaydım var. Artık bana bir şeyler anlatmak zorundasın!”

Deniz'in sesi bir anda sertleşti.

“Mira kaybolmadı.”

Lina dondu.

“Ne?”

“Mira'nın nerede olduğunu bulmak istiyorsan aynalara bakmayı bırak.”

Nehir öne çıktı.

“Ne demek istiyorsun?”

Deniz onu duymuş gibi devam etti.

“Aradığınız kişi bir odada saklanmıyor. Bir fotoğrafın içinde de değil.”

Lina'nın nefesi hızlandı.

“Peki nerede?”

Deniz'in cevabı kısa oldu.

“Hatırladığın yerde.”

Telefon kapandı.

Lina birkaç saniye boyunca ekrana baktı.

Sonra Arda'ya döndü.

“Bana neyi anlatmıyorsun?”

Arda dosyayı kapattı.

“2018 gecesi seninle birlikte okuldan çıktım.”

Lina'nın gözleri büyüdü.

“Az önce belgemde çıkış saatimin olmadığını söyledin.”

“Çünkü belgede kayıtlı değildi.”

“Peki beni nerede gördün?”

Arda'nın cevabı gecikmedi.

“Okulun bahçesinde.”

“Tek başıma mıydım?”

Arda başını salladı.

“Hayır.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Yanımda kim vardı?”

Arda gözlerini kaçırdı.

“Seninle aynı yüzü taşıyan bir kız.”

Koridordaki bütün sesler sanki bir anda kesildi.

Lina'nın aklına sınıftaki kız geldi.

Ben de içeride kalan.

“Yani onu sen de gördün.”

“Evet.”

“Peki hangimiz gerçekti?”

Arda'nın gözleri dolmadı, sesi de titremedi. Ama söyledikleri Lina'yı olduğundan daha fazla sarstı.

“Bilmiyorum.”

Nehir dosyayı eline aldı.

“Bekle. Bu belgeyi kim hazırlamış?”

Arda sayfanın altını gösterdi.

İmza bölümünde okul müdürünün adı vardı.

Fakat imzanın altında başka bir isim daha yazılıydı.

DENİZ AKSOY.

Nehir başını kaldırdı.

“Bu belge 2018'de hazırlanmış.”

Arda başını salladı.

“Evet.”

“Deniz'in imzası var.”

“Evet.”

Nehir'in yüzü gerildi.

“Öyleyse Deniz olay gecesinden sonra da okuldaydı.”

Lina hemen sordu:

“Nasıl yani?”

Nehir belgeyi dikkatle inceledi.

“Burada yalnızca imza yok. Belgenin arkasında da bir tarih olmalı.”

Kâğıdı çevirdi.

Arka yüzünde soluk bir damga vardı.

13 EKİM 2018, 00.17

Lina'nın kalbi bir anlığına durmuş gibi oldu.

“Gece yarısından on yedi dakika sonra.”

Nehir başını salladı.

“Demek ki olay, herkesin söylediği saatte bitmemiş.”

Arda dosyayı tekrar açtı.

İçinden küçük, sararmış bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafta okulun bahçesi görünüyordu.

Saatin kaç olduğu belli değildi.

Ama kapının önünde üç kişi vardı.

Arda.

Deniz.

Ve Lina.

Lina fotoğrafa yaklaştı.

“Benim üstümde bu kıyafetler vardı.”

Arda başını salladı.

“Evet.”

“Peki diğer kız nerede?”

Arda fotoğrafın sağ tarafını gösterdi.

Orada, bahçe duvarının yanında bir gölge duruyordu.

Gölgenin yüzü seçilemiyordu.

Ama elinde küçük bir defter vardı.

Mavi bir defter.

Lina fotoğrafı elinden bırakacak gibi oldu.

“Bu benim defterim.”

Arda sessizce cevap verdi.

“Evet.”

Lina yeniden fotoğrafa baktı.

“Peki neden yanımda değil?”

Arda'nın sesi neredeyse fısıltıya dönüştü.

“Çünkü o gece defterini başka birine verdin.”

“Kime?”

Arda fotoğrafın arkasını çevirdi.

Bir cümle yazılıydı.

EĞER LİNA GERİ DÖNERSE, DEFTERİ ONA VERMEYİN.

Altında bir imza vardı.

Lina imzayı tanımıyordu.

Ama Arda tanıyordu.

Bunu yüzünden anlamak mümkündü.

“Bu kim?” diye sordu Lina.

Arda uzun süre cevap vermedi.

Sonra gözlerini kapatıp söyledi:

“Okul müdürünün kızı.”

Nehir şaşkınlıkla sordu:

“Onun bu olayla ne ilgisi var?”

Arda cevap vermek üzereydi ki koridorun sonundan bir ses geldi.

Bir telefon titriyordu.

Lina kendi telefonunu çıkardı.

Ekranda Mira'nın adı vardı.

1 yeni sesli mesaj.

Lina hemen mesajı açtı.

Önce birkaç saniye boyunca rüzgâr sesi duyuldu.

Ardından Mira konuştu.

“Lina, eğer bunu dinliyorsan beni bulmuş olabilirsin ya da henüz bulamamışsındır. İkisi de mümkün.”

Kısa bir duraklama oldu.

“Burada eski bir sınıf var. Duvarında bizim isimlerimiz yazıyor. Ama isimlerimizin altında başka tarihler de var.”

Nehir Lina'nın yanına yaklaştı.

Mira devam etti.

“Benim ismimin altında 12 Ekim 2018 yazıyor. Seninkinin altında da aynı tarih var. Ama Nehir'in isminin altında...”

Mesajda cızırtı yükseldi.

Sonra Mira'nın sesi yeniden duyuldu.

“...23 Ekim 2026 yazıyor.”

Lina'nın yüzü değişti.

Bugünün tarihi 23 Ekim 2026'ydı.

Mira aceleyle konuştu.

“Lina, beni iyi dinle. Nehir'e bir şey söyleme. Çünkü burada bulduğum defterde onunla ilgili bir şey yazıyor.”

Nehir geri çekildi.

Lina telefona yaklaştı.

“Ne yazıyor, Mira?”

Sanki Mira onu duyabiliyormuş gibi bekledi.

Sesli mesaj devam etti.

“Defterde, Nehir'in bu okula ilk kez gelmediği yazıyor.”

Lina yavaşça arkadaşına döndü.

Nehir'in yüzü bembeyaz olmuştu.

Mira'nın sesi son kez duyuldu.

“Lina, sanırım Nehir de 2018'de buradaydı.”

Mesaj sona erdi.

Kimse konuşmadı.

Lina'nın aklından binlerce soru geçiyordu.

Nehir neden geçmişini hatırlamıyordu?

Deniz neden her şeyi bildiği hâlde anlatmıyordu?

Arda hangi Lina'yı dışarı çıkarmıştı?

Ve Mira gerçekten nerede bekliyordu?

Nehir sonunda başını kaldırdı.

“Lina, sana bir şey söylemem gerekiyor.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Ne?”

Nehir bir süre sustu.

Sonra cebinden küçük, eski bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafın kenarları yıpranmıştı. Üzerinde dört çocuk okul bahçesinde duruyordu.

Arda.

Deniz.

Lina.

Ve Nehir.

Mira yoktu.

Lina fotoğrafı eline aldı.

“Bu fotoğrafı nereden buldun?”

Nehir'in sesi titredi.

“Evdeki eski eşyaların arasında.”

“Ne zamandır sende?”

“Yıllardır.”

Lina başını kaldırdı.

“Bunu neden daha önce göstermedin?”

Nehir'in gözleri fotoğrafa kaydı.

“Çünkü arkasındaki yazıyı okuyunca fotoğrafı sakladım.”

Lina fotoğrafı çevirdi.

Arkasında tek bir cümle vardı.

NEHİR'İ OKULDAN ÇIKARMAYIN. HENÜZ HAZIR DEĞİL.

Altında ise küçük bir tarih yazıyordu.

12 EKİM 2018.

Lina yavaşça Nehir'e baktı.

“Sen o gece buradaydın.”

Nehir başını iki yana salladı.

“Hatırlamıyorum.”

“Peki bu fotoğraf neden sende?”

“Bilmiyorum!”

Nehir'in sesi koridorda yankılandı.

Sonra sessizce ekledi:

“Lina, ben gerçekten bilmiyorum.”

Lina arkadaşının yüzüne baktı.

Nehir yalan söylüyor gibi görünmüyordu.

Ama artık bu okulda görünüşe güvenilemeyeceğini biliyordu.

Tam o sırada telefonuna yeni bir mesaj geldi.

Gönderen: Bilinmeyen Numara.

ARTIK ÜÇÜNÜZ DE HATIRLIYORSUNUZ.

Lina mesajı okudu.

Bir saniye sonra ikinci mesaj geldi.

AMA BİRİNİZİN HATIRLADIKLARI YANLIŞ.

Ardından üçüncü mesaj belirdi.

BU GECE SAAT 00.00'DA BAHÇEYE GELİN.

Lina saatine baktı.

23.41.

Önlerinde on dokuz dakika vardı.

Son mesaj ekrana düştü.

BU KEZ DÖRT KİŞİ OLARAK GELECEKSİNİZ.

Lina telefonunu indirdi.

Arda'ya baktı.

Sonra Nehir'e.

Mira'nın nerede olduğunu bilmiyorlardı.

Deniz'in nerede olduğunu bilmiyorlardı.

Ve en kötüsü, artık kendi geçmişlerinden bile emin değillerdi.

Lina eski okulun bahçesine açılan kapıya yöneldi.

“Gidiyoruz.”

Nehir arkasından seslendi.

“Ya bu bir tuzaksa?”

Lina durdu.

Bir anlığına kendi yüzünü taşıyan kızın sözleri aklına geldi.

Bir sonraki sefer hangimizin dışarı çıkacağını ben seçeceğim.

Lina başını çevirdi.

“Bence bu okulda kalmak da tuzak.”

Üçü koridorda ilerlemeye başladı.

Fakat merdivenlerin başına geldiklerinde Lina bir şey fark etti.

Duvara asılmış eski sınıf fotoğrafı değişmişti.

Fotoğrafta artık beş kişi vardı.

Arda.

Deniz.

Mira.

Nehir.

Ve Lina.

Hepsi aynı sırada duruyordu.

Ama fotoğrafın en sağındaki Lina'nın elinde bir kâğıt vardı.

Lina görüntüyü yakınlaştırdı.

Kâğıtta şu cümle yazıyordu:

BİRİNİZ DIŞARI ÇIKTIĞINDA, DİĞERİ İÇERİDE KALDI.

Fotoğrafın altında ise daha önce olmayan bir not belirmişti.

PEKİ YA DIŞARI ÇIKAN HİÇ GERÇEK DEĞİLSE?

Lina fotoğraftan gözlerini ayıramadı.

Çünkü bu kez korktuğu şey okulun içinde kalmak değildi.

Korktuğu şey, yıllardır kendi hayatı sandığı hayatın aslında başka birinin hayatı olmasıydı.