GECE GELEN MESAJ

Bölüm 1: 00.00

Lina, odasının penceresinden dışarı bakıyordu.

Sokak her zamanki gibi sessizdi. Karşı apartmanın birkaç penceresinde ışık yanıyordu. Bir evde televizyonun mavimsi ışığı perdeye vuruyor, başka bir evin balkonunda asılı çamaşırlar hafif rüzgârda sallanıyordu.

Saat 23.47'ydi.

Lina yatağının üzerine oturmuş, dizlerinin üzerinde duran kitabın aynı sayfasına yaklaşık on dakikadır bakıyordu.

Aslında kitapta ne yazdığını bilmiyordu bile.

Aklı başka yerdeydi.

Ertesi gün okul vardı.

Normalde bunu düşünmek bile canını sıkardı ama bu gece nedense içinde garip bir huzursuzluk vardı. Sanki bir şey olacakmış gibi hissediyordu.

Lina bu tür hislere pek önem vermezdi.

Hislerden çok ayrıntılara güvenirdi.

Birinin konuşurken gözlerini kaçırması, masanın üzerinde normalde bulunmayan bir eşyanın durması, bir kapının olması gerekenden birkaç santimetre açık kalması...

Bunları fark ederdi.

Çoğu insan fark etmezdi.

Belki de Lina'nın sessiz olmasının nedeni buydu. İnsanları dinlerken konuşmaya ihtiyacı olmadığını düşünürdü. İnsanlar sustuğunda bile çok şey anlatabiliyordu.

Telefonu yatağın yanında titredi.

Lina irkildi.

Ekrana baktı.

Mira:

Yarın kantinde buluşuyoruz. Geç kalma.

Lina gülümsedi.

Mira'nın mesajları genellikle böyleydi. Noktalama işaretlerini gereksiz buluyor, cümleleri sanki bir yere yetişiyormuş gibi yazıyordu.

Lina cevap vermek üzereyken telefon yeniden titredi.

Bu kez gelen mesajın göndereni kayıtlı değildi.

Bilinmeyen Numara

Lina'nın kaşları çatıldı.

Mesajı açtı.

“Saat 00.00'da eski okulun bahçesine gel.”

Lina birkaç saniye ekrana baktı.

Eski okul.

Bu iki kelime, mesajın geri kalanından daha garipti.

Çünkü Lina'nın eski okulu yaklaşık iki yıl önce kapanmıştı.

Bina hâlâ duruyordu ama artık kullanılmıyordu. Pencerelerinin çoğu karanlıktı ve okulun bahçesinin etrafındaki demir çitler uzun zamandır kilitliydi.

Lina mesajı tekrar okudu.

Sonra gönderen numaraya baktı.

Numara yabancıydı.

Arama ekranını açtı.

Bir an düşündü.

Sonra vazgeçti.

Telefonu masanın üzerine bırakacaktı ki ikinci bir mesaj geldi.

“Tek başına gel.”

Lina'nın yüzündeki ifade değişti.

Bu kez telefonu hemen bırakmadı.

Mesajı ekran görüntüsü alarak kaydetti.

Ardından numarayı tekrar kontrol etti.

Numara gizli değildi.

Ama tanıdığı birine de ait değildi.

Lina'nın aklına ilk gelen şey bunun bir şaka olduğuydu.

Belki Mira'nın yaptığı bir şakaydı.

Belki Nehir.

Ama ikisinin de numarası telefonunda kayıtlıydı.

Hem de böyle bir şaka yapacak olsalar, Lina'nın onları çok kolay yakalayacağını bilirlerdi.

Telefon yeniden titredi.

Lina artık üçüncü mesajın gelmesini istemiyordu.

Ama geldi.

“Yanında Mira ve Nehir olduğunu da biliyorum.”

Lina donup kaldı.

Odasındaki sessizlik bir anda farklı gelmeye başladı.

Az önce sıradan olan her ses şimdi dikkatini çekiyordu.

Koridordan gelen hafif bir gıcırtı.

Dışarıdaki rüzgâr.

Uzaktan geçen bir arabanın sesi.

Lina yavaşça yatağından kalktı.

Kapıya baktı.

Kapı kapalıydı.

Bir süre hiçbir şey yapmadan öylece durdu.

Sonra telefonu eline aldı ve Mira'nın sohbetini açtı.

Yazdı:

Uyuyor musun?

Mesaj gönderildi.

Birkaç saniye sonra cevap geldi.

Mira:

Hayır

Ardından:

Sen?

Lina bir süre düşündü.

Sonra yazdı:

Bana biri mesaj attı.

Mira hemen cevap verdi.

Kim?

Lina ekran görüntüsünü gönderdi.

Karşı taraftan cevap gelmesi birkaç saniye sürdü.

Sonra telefon peş peşe titremeye başladı.

Mira:

Bu ne?

Şaka mı?

Lina cevap ver

Eski okul mu diyor?

Lina tam cevap yazacaktı ki Nehir'den mesaj geldi.

Mira belli ki ekran görüntüsünü ona da göndermişti.

Nehir:

Numarayı tanımıyorum.

Ama mesajdaki bir şey garip.

Lina hemen sordu:

Ne?

Nehir cevap verdi:

Saat.

Lina saate baktı.

23.53.

Nehir yazmaya devam etti:

Mesajı sana ne zaman gönderdi?

Lina mesajın saatine baktı.

23.49.

Dört dakika önce.

Sonra Nehir'in yeni mesajı geldi:

Saat 00.00'ı özellikle söylemiş.

Lina'nın içindeki huzursuzluk büyüdü.

Mira:

Gitmeyeceksin değil mi?

Lina cevap yazmadı.

Çünkü tam o sırada telefonunda yeni bir bildirim belirdi.

Bilinmeyen Numara

Yeni mesaj:

“Karar vermek için yedi dakikan var.”

Lina'nın gözleri saate kaydı.

23.53.

Yedi dakika.

Saat tam 00.00 olduğunda...

Bir şey olacaktı.

Lina pencereye doğru yürüdü.

Eski okul, evinden çok uzakta değildi.

Pencereden doğrudan görünmüyordu ama oraya giden yolu çok iyi biliyordu.

Telefonunu cebine koydu.

Sonra durdu.

Mira'nın mesajı hâlâ ekrandaydı:

Gitmeyeceksin değil mi?

Lina yatağın kenarına oturdu.

Gitmemeliydi.

Bunu biliyordu.

Ama mesajı gönderen kişi Mira ile Nehir'in isimlerini nereden biliyordu?

Asıl soru buydu.

Lina ayağa kalktı.

Dolabının kapağını açtı.

Üzerine hırkasını aldı.

Telefonunu cebine koydu.

Tam odasından çıkacakken durdu.

Kapının yanında duran aynaya baktı.

Kendi yansımasıyla birkaç saniye göz göze geldi.

Sonra telefonu çıkarıp Mira'ya yazdı:

Ben gidiyorum.

Cevap anında geldi.

NE?

Ardından Nehir:

Lina, sakın tek başına gitme.

Lina parmaklarını ekranın üzerinde gezdirdi.

Bir şey yazacakken üçüncü bir mesaj geldi.

Bilinmeyen Numara.

“Aferin.”

Lina'nın eli bir anda durdu.

Bu mesaj...

Sanki karşıdaki kişi onun odasından çıkmasını bekliyormuş gibiydi.

Lina yavaşça başını kaldırdı.

Pencereye baktı.

Perdeler kapalıydı.

Ama perdeyle pencere arasındaki küçük boşluktan dışarıdan gelen sokak lambasının ışığı görünüyordu.

Ve o ışığın önünden bir gölge geçti.

Lina nefesini tuttu.

Gölge bir saniye sonra kayboldu.

Telefon ekranındaki saat değişti.

23.56

Lina artık bunun bir şaka olmadığını düşünüyordu.

Kapıyı sessizce açtı.

Koridora çıktı.

Evin geri kalanı karanlıktı.

Eski okulun bahçesine gitmek için yalnızca dört dakikası kalmıştı.

Ama Lina'nın henüz bilmediği bir şey vardı.

O gece eski okulun bahçesine sadece üç kişi gitmeyecekti.