BÖLÜM 12 KAYIT ODASI

Saat tam 00.00'ı gösteriyordu.

Okulun ışıkları sönmüş, bahçe yeniden karanlığa gömülmüştü. Birkaç saniye önce Lina'nın karşısında duran, Mira'nın yüzünü taşıyan kız ortadan kaybolmuştu.

Geride yalnızca üç kişi kalmıştı.

Lina.

Nehir.

Arda.

Mira yine yoktu.

Lina, kızın en son durduğu yere baktı. Birkaç dakika önce Mira'yla konuştuğundan emindi. Onun elinde mavi defteri görmüştü. Sesini duymuş, sorular sormuş, cevaplar almıştı.

Peki neden şimdi bütün bunları hatırlarken kendini bir rüyanın içindeymiş gibi hissediyordu?

Telefonunu çıkardı.

Son mesaj hâlâ ekrandaydı:

BU KEZ HANGİNİZİN GERİ DÖNECEĞİNE SEN KARAR VERECEKSİN.

Lina mesajı tekrar okudu.

“Bu kez,” diye fısıldadı.

Nehir ona döndü.

“Ne?”

“Mesajda 'bu kez' yazıyor. Sanki daha önce de böyle bir şey yaşanmış gibi.”

Arda bahçenin karanlık köşesine bakıyordu.

“Daha önce yaşandı.”

Lina yavaşça ona döndü.

“2018'de mi?”

Arda başını salladı.

“Evet.”

“Peki o gece kim geri döndü?”

Arda cevap vermedi.

Lina'nın sabrı tükeniyordu. Fakat bu kez bağırmak istemedi. Arda'nın suskunluğunun arkasında yalnızca korku değil, hatırlamak istemediği bir şey de vardı.

Belki de kendisi gibi.

“Arda, sana son kez soruyorum. Bize yardım edecek misin?”

Arda gözlerini ona çevirdi.

“Evet.”

“Öyleyse artık bildiklerini saklama.”

Arda birkaç saniye düşündü.

“Önce kayıt odasına gitmeliyiz. Orada ne olduğunu görmeden sana anlatacağım şeyleri anlayamazsın.”

Nehir kollarını bağladı.

“Bunu daha önce de söyledin. Önce bir yere gidiyoruz, sonra başka bir kapı açılıyor, ardından yeni bir sır çıkıyor. Bu şekilde ilerlersek hiçbir şeyi çözemeyeceğiz.”

“Bu kez farklı.”

“Bunu nereden biliyorsun?”

Arda'nın cevabı kısa oldu.

“Çünkü kayıt odasını daha önce gördüm.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

“İçeri girdin mi?”

“Hayır.”

“Neden?”

Arda okulun arka kapısına baktı.

“Çünkü o gece Deniz bana bir söz verdirdi.”

Lina bekledi.

Arda devam etti:

“Ne olursa olsun, kayıt odasının kapısını tek başıma açmayacaktım.”

Nehir'in yüzündeki ifade değişti.

“Peki şimdi neden açacağız?”

Arda Lina'ya baktı.

“Çünkü Deniz, kapıyı açabilecek tek kişinin Lina olduğunu söyledi.”

Lina elindeki anahtarı düşündü.

Üzerinde kendi adının ilk harfi bulunan anahtar, hâlâ cebindeydi.

L.

“Peki Mira neden orada?” diye sordu.

Arda'nın yüzü ciddileşti.

“Bilmiyorum.”

Lina onun gözlerine baktı.

Bu kez yalan söylediğini düşündü ama emin olamadı.

Ve artık emin olamadığı şeyler yüzünden kimseyi suçlamak istemiyordu.

“Gidelim,” dedi.

---

Okulun arka kapısından içeri girdiklerinde koridoru telefonlarının ışıklarıyla aydınlattılar.

Bina gündüz bile ürkütücü olabilecek kadar eskiydi. Geceyse her köşe, geçmişten kalma bir şeyi saklıyormuş gibi görünüyordu.

Lina önden yürüyordu.

Arkasında Nehir, onun arkasında da Arda vardı.

Bir süre kimse konuşmadı.

Sonunda Nehir sessizliği bozdu.

“Lina, bir şey soracağım.”

“Sor.”

“Az önce gördüğümüz kızın gerçekten Mira olduğunu düşünüyor musun?”

Lina hemen cevap vermedi.

Bahçede karşılaştıkları kızın yüzünü hatırladı. Mira'ya benziyordu. Hatta yalnızca benzemekle kalmıyor, onun gibi konuşuyordu.

Ama bir şey yanlıştı.

Mira'nın kendine özgü hareketleri vardı. Konuşurken ellerini kullanır, sabırsızlandığında cümlelerini hızlandırır, bir şeyden korksa bile bunu şakaya vurarak gizlemeye çalışırdı.

Bahçedeki kız bunların hiçbirini yapmamıştı.

“Bilmiyorum,” dedi Lina sonunda. “Ama onun Mira olduğuna inanmak istedim.”

Nehir başını salladı.

“Ben de.”

Arda arkalarından konuştu.

“Belki de gördüğünüz kişi, hatırladığınız Mira'dır.”

Lina durdu.

“Bu ne demek?”

Arda cevap vermeden önce bir süre düşündü.

“Bir insanı hatırladığında, zihninde onunla ilgili bir görüntü oluşur. Peki ya gördüğün kişi, o görüntüye benziyorsa ama gerçekte o kişi değilse?”

Nehir iç çekti.

“Bunu biraz daha anlaşılır anlatabilir misin?”

Arda başını eğdi.

“Ben de tam olarak anlamıyorum.”

Lina yeniden yürümeye başladı.

“Öyleyse bunu da kayıt odasında öğreneceğiz.”

Koridorun sonuna geldiklerinde Nehir birden durdu.

“Bir dakika.”

Telefonunun ışığını yere tuttu.

Duvarın dibinde küçük, metal bir plaka vardı. Üzeri tozla kaplanmıştı.

Nehir eğilip tozu eliyle sildi.

Plakada bir ok ve iki kelime yazıyordu:

ARŞİV KATINA.

Lina duvara baktı.

“Burada bodruma inen merdivenler vardı.”

Arda başını salladı.

“Evet. Ama kayıt odası bodrumun normal bölümünde değil.”

“Başka nerede olabilir?”

Arda duvarın sonundaki eski dolabı gösterdi.

“Onun arkasında.”

Mira'nın kaybolduğu eski sınıftaki dolaba benzeyen, uzun ve koyu renkli bir dolaptı. Kapaklarından biri hafifçe aralıktı.

Lina dolaba yaklaştı.

İçeride eski temizlik malzemeleri, birkaç kırık sandalye ve karton kutular vardı.

Nehir dolabın kenarlarını inceledi.

“Bu dolap duvara gömülü değil.”

“Yani?” diye sordu Lina.

“Yani arkasında boşluk olabilir.”

Arda dolabın yanına geçti.

Üçü birlikte dolabı dikkatlice hareket ettirdi.

Dolap ağırdı. Zeminde sürtünürken çıkan ses, koridorun sessizliğinde yankılandı.

Sonunda dolabın arkasında dar bir kapı ortaya çıktı.

Kapı, duvarla aynı renge boyanmıştı. Uzaktan bakıldığında fark edilmesi neredeyse imkânsızdı.

Üzerinde küçük bir metal levha vardı.

KAYIT ODASI.

Lina'nın eli cebindeki anahtara gitti.

Arda kapının önünde durdu.

“Lina, içeri girdiğimizde gördüğümüz her şeyin doğru olduğunu varsayma.”

Lina ona baktı.

“Bunu neden söylüyorsun?”

“Çünkü bazı kayıtlar eksik olabilir. Bazılarıysa bilerek değiştirilmiş olabilir.”

Nehir başını salladı.

“Bu makul bir ihtimal. Belgeleri tarihlerine, imzalarına ve birbirleriyle tutarlılıklarına göre incelemeliyiz.”

Lina anahtarı çıkardı.

“Peki ya burada bulacağımız şeyler bize ait değilse?”

Nehir ona baktı.

“O zaman bunu da kanıtlamaya çalışırız.”

Lina anahtarı kilide yerleştirdi.

Bir kez çevirdi.

Kilitten küçük bir ses geldi.

Klik.

Kapı açıldı.

---

Kayıt odası beklediklerinden daha büyüktü.

Duvarların tamamını metal dolaplar kaplıyordu. Ortada uzun bir masa, masanın üzerinde birkaç klasör ve eski bir masa lambası vardı.

Penceresi yoktu.

Tavanın köşesinde küçük bir havalandırma boşluğu bulunuyordu.

Odanın havası ağırdı ama içeride hareket eden bir şey görünmüyordu.

Lina ilk adımı attı.

Ardından Nehir ve Arda girdi.

Kapı arkalarından kapanmadı.

Bu, Lina'yı garip bir şekilde rahatlattı.

En azından bu kez kendilerini kilitli bir odada bulmamışlardı.

Nehir masaya yaklaştı.

Klasörlerin üzerinde yıllar yazıyordu.

2016.

2017.

2018.

2019.

2020.

Sonraki yıllara ait klasörler de vardı.

Nehir 2018 yazan klasörü aldı.

“Aradığımız şey burada olabilir.”

Lina klasörü açtı.

İlk sayfalarda okulun eski öğrencilerine ait sıradan kayıtlar bulunuyordu. İsimler, sınıflar, tarihler ve imzalar...

Sonra Lina tanıdığı isimlere rastladı.

Deniz Aksoy.

Arda Yılmaz.

Mira Aydın.

Nehir Kaya.

Lina Demir.

Beş isim.

Nehir kendi adına baktı.

“Burada olduğumuza dair kayıt var.”

“Evet,” dedi Lina.

“Bu, okulda bulunduğumuzu gösteriyor. Ama o gece burada olduğumuzu tek başına kanıtlamıyor.”

Lina sayfaları çevirmeye devam etti.

Klasörün ortasında başka bir belge vardı.

Üstünde şu başlık yazıyordu:

12 EKİM 2018, ÖĞRENCİ OLAY RAPORU.

Lina okumaya başladı.

Akşam saatlerinde okul binasında bulunan öğrencilerle ilgili bir tutarsızlık tespit edilmiştir. Öğrenci listesinde yer alan beş kişinin binadan ayrılış saatleri kesin olarak doğrulanamamıştır.

Belgenin devamı yoktu.

Bir sonraki sayfa yırtılmıştı.

Nehir kâğıdı dikkatle inceledi.

“Bu sayfa sonradan koparılmış olabilir.”

Arda masaya yaklaştı.

“Aradığımız belge bu değil.”

Lina ona döndü.

“Peki hangisi?”

Arda odanın en arka köşesindeki dolabı gösterdi.

“Son kayıt.”

Dolap diğerlerinden farklıydı.

Üzerinde numara yoktu. Kilidi de yoktu.

Yalnızca küçük bir etiket vardı.

TAMAMLANMAMIŞ DOSYALAR.

Lina dolabı açtı.

İçinde yalnızca üç klasör vardı.

Birincisi, okulun eski personeline aitti.

İkincisi, kapatılan sınıflarla ilgiliydi.

Üçüncüsünün üzerinde ise tek bir isim yazıyordu.

LİNA DEMİR.

Lina klasörü çıkardı.

Bir an boyunca kapağına baktı.

Sonra açtı.

İlk sayfada kendi fotoğrafı vardı.

Fotoğraf, eski okulun bahçesinde çekilmişti. Lina daha küçüktü. Saçları daha kısaydı ve yüzünde, bugün hatırlamadığı kadar rahat bir ifade vardı.

Fotoğrafın altında bir tarih yazıyordu.

12 EKİM 2018.

Altındaki satırsa Lina'nın dikkatini çekti.

ÖĞRENCİNİN DURUMU: AÇIK.

Nehir klasöre yaklaştı.

“Açık ne demek?”

Lina sayfayı çevirdi.

İkinci belgede birkaç satır vardı.

Öğrenci Lina Demir'in okul binasından ayrıldığına ilişkin kayıt doğrulanamamıştır.

Öğrencinin daha sonra nerede görüldüğü hakkında farklı ifadeler alınmıştır.

Dosyanın kapatılması için ek inceleme gereklidir.

Lina'nın elleri soğudu.

“Benim dosyam neden kapatılmamış?”

Arda cevap verdi.

“Çünkü o gece ne olduğunu kimse kesin olarak açıklayamadı.”

Lina bir sonraki sayfayı çevirdi.

Bu sayfada iki fotoğraf vardı.

İlk fotoğrafta Lina okul bahçesindeydi.

İkincisinde ise okulun koridorunda duruyordu.

Aynı kıyafetler.

Aynı saçlar.

Aynı yüz.

Fakat fotoğrafların çekildiği saatler farklıydı.

İlk fotoğrafın altında:

23.48

İkinci fotoğrafın altında:

00.17

Lina uzun süre fotoğraflara baktı.

“Bu iki fotoğrafın arasında ne oldu?”

Arda'nın cevabı sessiz çıktı.

“Bilmiyorum.”

Lina ona döndü.

“Sen de mi bilmiyorsun?”

“Bahçedeki fotoğrafı hatırlıyorum. Ama koridordaki fotoğrafı daha önce hiç görmedim.”

Nehir ikinci fotoğrafı eline aldı.

“Burada bir ayrıntı var.”

Lina yaklaştı.

Fotoğrafın arka planında, koridorun sonundaki kapı görünüyordu.

Kapının üzerinde küçük bir tabela vardı.

7-B.

Kapının yanında bir kız duruyordu.

Lina'nın yüzü seçilmiyordu.

Ama kızın elinde mavi bir defter vardı.

Nehir fotoğrafı masaya bıraktı.

“Bu, senin defterin olabilir.”

Lina başını salladı.

“Evet.”

Arda fotoğrafı inceledi.

“Bu fotoğrafın çekildiği sırada okulun kapalı olması gerekiyordu.”

“Peki fotoğrafı kim çekmiş?” diye sordu Nehir.

Üçü de fotoğrafın altındaki küçük yazıya baktı.

KAMERA 04.

Nehir başını kaldırdı.

“Güvenlik kamerası.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Yani görüntü kaydı da olmalı.”

Arda odanın diğer tarafındaki metal dolabı gösterdi.

“Burada eski kamera kayıtları saklanıyordu.”

Nehir hemen dolaba yöneldi.

İçinde tarihleri yazılı küçük kutular vardı.

Kutuların çoğu boştu.

Bir tanesinin üzerinde şu tarih yazıyordu:

12-13 EKİM 2018.

Nehir kutuyu çıkardı.

İçinden eski bir bellek ve bir kâğıt çıktı.

Kâğıtta kısa bir not vardı:

Görüntüler tam değildir. Kamera 04'ün kaydı kesilmiştir.

Lina kâğıdı aldı.

“Kim yazmış?”

İmza yoktu.

Nehir belleği eline aldı.

“Bunu burada çalıştırabileceğimiz bir cihaz var mı?”

Arda masanın altındaki eski bilgisayarı gösterdi.

“Şurada.”

Bilgisayarın çalışıp çalışmadığı belli değildi.

Nehir düğmesine bastı.

Ekran birkaç saniye karanlık kaldı.

Sonra titreyerek açıldı.

Tarih ve saat bilgisi yanlış görünüyordu. Nehir ayarları değiştirmeye çalıştı ama bilgisayarın bazı bölümleri tepki vermiyordu.

Yine de bellek açıldı.

İçinde yalnızca bir video dosyası vardı.

Dosyanın adı:

KAMERA04_12102018

Nehir dosyaya tıkladı.

Görüntü ekrana geldi.

İlk birkaç saniye boyunca koridor boştu.

Saat damgası 23.46'yı gösteriyordu.

Sonra Arda kadraja girdi.

Elinde bir kâğıt vardı.

Kapının önünde durdu ve koridorun iki tarafına baktı.

Ardından Deniz göründü.

İkisi kısa bir süre konuştu.

Ses yoktu.

Deniz elindeki mavi defteri Arda'ya uzattı.

Arda defteri almadı.

Başını iki yana salladı.

Deniz defteri yere bıraktı ve koridordan uzaklaştı.

Arda ise kapının önünde kaldı.

Saat 23.52 olduğunda görüntüde Lina belirdi.

Lina kapıya doğru yürüdü.

Arda onunla konuştu.

Lina başını salladı.

Sonra ikisi birlikte kadrajdan çıktı.

Nehir görüntüyü durdurdu.

“Bu, bahçedeki fotoğrafla çelişmiyor. Ama ikisinin neden orada olduğunu hâlâ bilmiyoruz.”

Lina ekrana yaklaştı.

“Devam ettir.”

Görüntü yeniden başladı.

Saat 00.17 olduğunda koridorun sonundaki kapı açıldı.

Bir kız dışarı çıktı.

Lina'ya benziyordu.

Kızın elinde mavi defter vardı.

Bir süre koridorda durdu.

Sonra doğrudan kameraya baktı.

Lina'nın nefesi kesildi.

Kızın yüzü, kendisininkinin aynısıydı.

Kız kameraya yaklaşmadı.

Hiçbir şey söylemedi.

Yalnızca elindeki defteri kaldırdı.

Defterin kapağında büyük harflerle yazılmış bir şey vardı.

00.00

Görüntü bir anda karardı.

Ardından ekranda şu yazı belirdi:

DOSYA SONU.

Nehir videoyu yeniden başlatmayı denedi.

Başaramadı.

“Başka kayıt yok.”

Lina ekrandan gözlerini ayıramıyordu.

“Bu kız kim?”

Arda cevap vermedi.

Lina ona döndü.

“Arda!”

Arda gözlerini kapattı.

“Bilmiyorum.”

“Yalan söylüyorsan...”

“Yalan söylemiyorum. Ben de onu ilk kez görüyorum.”

Lina yeniden ekrana baktı.

Videodaki kız, kendisine çok benziyordu.

Ama asıl sorun bu değildi.

Kız, kameraya baktığı sırada korkmuş görünmüyordu.

Sanki orada olmayı bekliyordu.

Sanki kameranın onu kaydedeceğini biliyordu.

Ve sanki birinin bu görüntüyü yıllar sonra izleyeceğinden emindi.

Lina klasörü kapatmak üzereyken içinden küçük bir zarf düştü.

Zarfın üzerinde kendi adı yazılıydı.

LİNA'YA.

Lina zarfı açtı.

İçinden tek bir sayfa çıktı.

El yazısı kendisininkine benziyordu.

Eğer bu mektubu okuyorsan, kayıt odasını bulmuşsun demektir.

Önce şunu bilmelisin: Her hatırladığın şey doğru olmayabilir.

İkincisi, Arda'ya kızma. O seni korumaya çalıştı.

Lina durdu.

Arda'ya baktı.

Sonra okumaya devam etti.

Üçüncüsü, Mira'yı aramayı bırakma. Ama gördüğün herkesin Mira olduğunu sanma.

Ve son olarak...

Sayfanın alt kısmına büyük harflerle yazılmış bir cümle vardı.

NEHİR'E 2018 GECESİNİ SORMA. HENÜZ HATIRLAMIYOR.

Lina mektubu yavaşça indirdi.

Nehir'in yüzündeki ifade değişmişti.

“Bana ver.”

Lina mektubu ona uzattı.

Nehir okudu.

Sonra başını kaldırdı.

“Bu yazı senin mi?”

Lina cevap veremedi.

Çünkü mektubun altındaki imza, kendisinin değildi.

İmza yerine yalnızca bir tarih vardı.

13 EKİM 2018.

Nehir mektubu masaya bıraktı.

“Biri bizim aramızdaki güveni bozmak istiyor olabilir. Bu mektup, benim bir şey sakladığımı kanıtlamıyor.”

“Biliyorum,” dedi Lina.

“Bana inanıyor musun?”

Lina arkadaşının gözlerine baktı.

Nehir yıllardır yanındaydı. Her soruna bir çözüm bulmaya çalışmış, en zor anlarda bile mantığını kaybetmemişti.

Ama şimdi onun geçmişinde de bir boşluk vardı.

Lina başını salladı.

“Sana inanmak istiyorum. Ama artık kanıtları da görmemiz gerekiyor.”

Nehir bir süre sessiz kaldı.

Sonra başını salladı.

“Bu adil.”

Arda masanın diğer ucundan seslendi.

“Burada bir şey daha var.”

Elinde ince bir dosya tutuyordu.

Dosyanın üzerinde tarih yoktu.

Yalnızca bir kelime yazılmıştı.

MİRA.

Lina hemen yanına gitti.

Dosyayı açtılar.

İlk sayfada Mira'nın okul fotoğrafı vardı.

Altında adı ve soyadı yazıyordu.

Mira Aydın.

Bu kez diğer belgelerden farklı olarak bir açıklama bulunuyordu.

Öğrencinin kayıt bilgileri doğrulanmıştır.

Lina şaşkınlıkla baktı.

“Demek Mira gerçekten bu okula kayıtlıymış.”

Nehir sayfayı çevirdi.

İkinci sayfada aynı fotoğrafın başka bir kopyası vardı.

Fakat bu fotoğrafın altında farklı bir not yazılıydı:

Öğrencinin okula devam ettiği doğrulanamamıştır.

Nehir iki belgeyi yan yana koydu.

“Bu iki kayıt birbirinin aynısı değil. Birinde okul kaydı doğrulanmış, diğerinde devam durumu doğrulanamamış.”

Lina başını salladı.

“Yani Mira'nın burada bulunmuş olması mümkün. Ama bu, 2018 gecesinde burada olduğunu kesin olarak kanıtlamıyor.”

“Evet,” dedi Nehir. “Bunun için başka bir kanıt gerekiyor.”

Dosyanın son sayfasında küçük bir not vardı.

MİRA AYDIN, 13 EKİM 2018 TARİHİNDE TESLİM EDİLEN BİR EŞYA NEDENİYLE YENİDEN KAYDA ALINMIŞTIR.

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Teslim edilen eşya ne?”

Arda sayfanın altındaki listeyi gösterdi.

Bir eşya adı yazıyordu.

MAVİ DEFTER.

Lina hemen kendi defterini düşündü.

Mavi kapaklı olanı.

Kendi el yazısıyla doldurulmuş olanı.

Mira'nın bulduğunu söylediği defteri.

Nehir dosyanın içini kontrol etti.

“Defter burada değil.”

Lina başını kaldırdı.

“Peki nerede?”

Arda, odanın köşesindeki son dolabı gösterdi.

“Bütün dosyalar burada saklanıyorsa, eşyanın kendisi de burada olabilir.”

Dolabın üzerinde kilit vardı.

Lina cebinden anahtarı çıkardı.

Üzerinde L harfi bulunan anahtar, kilide tam oturdu.

Lina yavaşça çevirdi.

Kilit açıldı.

Dolabın içinde yalnızca bir kutu vardı.

Kutunun kapağında tarih yazıyordu:

13 EKİM 2018.

Lina kutuyu çıkardı.

Kapağını kaldırdı.

İçinde mavi bir defter duruyordu.

Lina'nın elleri titredi.

Defteri açtı.

İlk sayfa boştu.

İkinci sayfa da.

Üçüncü sayfada ise tek bir cümle vardı.

LİNA, EĞER BUNU OKUYORSAN, DEMEK Kİ İKİMİZDEN BİRİ GERİ DÖNMÜŞ.

Lina'nın nefesi kesildi.

Sayfayı çevirdi.

Altında bir soru vardı.

PEKİ DİĞERİ NEREDE?

Lina sayfayı dikkatle inceledi.

Yazının altında küçük bir çizim vardı.

Eski okulun krokisi.

Bodrum.

Kayıt odası.

Arka bahçe.

Ve daha önce görmedikleri bir yer.

Okulun dış duvarının hemen ötesinde, krokide küçük bir dikdörtgen çizilmişti.

Yanında şu kelime yazıyordu:

BEKLEME ODASI.

Nehir çizimi inceledi.

“Bu yer okulun içinde değil.”

Arda başını salladı.

“Hayır. Eski bahçenin dışında.”

Lina defteri kapatmadı.

Son sayfaya kadar çevirdi.

Son sayfanın köşesinde bir tarih vardı.

23 EKİM 2026.

Bugün.

Altında ise yeni yazılmış gibi duran bir cümle bulunuyordu.

BİR SONRAKİ MESAJI BEKLEME. BU KEZ SEN GİT.

Lina başını kaldırdı.

“Bizi oraya çağırıyor.”

Nehir hemen itiraz etti.

“Bunun bir tuzak olup olmadığını bilmiyoruz.”

“Biliyorum.”

“Öyleyse neden gitmek istiyorsun?”

Lina defteri çantasına koydu.

“Çünkü bu kez yalnızca bir mesajın peşinden gitmiyorum. Elimizde bir belge, bir tarih ve bir yer var. Önce krokinin doğru olup olmadığını kontrol edebiliriz.”

Nehir birkaç saniye düşündü.

Sonra başını salladı.

“Önce dışarıdan bakacağız. Bir şey ters giderse geri döneceğiz.”

Arda kapıya yöneldi.

“Anlaştık.”

Üçü kayıt odasından çıktı.

Lina kapıyı kilitlemeden önce son kez içeri baktı.

Masadaki bilgisayarın ekranı hâlâ açıktı.

Oysa Nehir bilgisayarı kapatmıştı.

Ekranda yeni bir video dosyası görünüyordu.

Dosyanın adı:

KAMERA04_23102026

Lina dondu.

“Ne?”

Nehir hemen geri döndü.

Dosyaya baktı.

“Bu az önce yoktu.”

Arda kapının yanında durdu.

Lina bilgisayara yaklaştı.

Dosyayı açtı.

Görüntü siyah beyazdı.

Kamera, kayıt odasının kapısını gösteriyordu.

Önce görüntüde kimse yoktu.

Sonra kapı açıldı.

İçeri biri girdi.

Uzun saçlı bir kız.

Elinde mavi bir defter vardı.

Kız masaya yaklaştı.

Defteri bıraktı.

Sonra başını kaldırıp kameraya baktı.

Lina nefesini tuttu.

Kızın yüzü netleşti.

Bu kez fotoğraf değildi.

Eski bir kayıt da değildi.

Görüntünün köşesinde tarih ve saat açıkça görünüyordu.

23 EKİM 2026, 00.06.

Ve ekrandaki kız, Lina'nın ta kendisiydi.

Ama Lina o saatte kayıt odasında değildi.

Nehir onun yanında durmuş, görüntüyü onunla birlikte izliyordu.

Arda da kapının önündeydi.

Üçü aynı anda ekrana baktı.

Görüntüdeki Lina kameraya yaklaştı.

Dudakları hareket etti.

Ses kaydı yoktu.

Fakat masanın üzerindeki kâğıdı kameraya doğru kaldırdı.

Kâğıtta yalnızca bir cümle yazıyordu:

ARDA'YA GÜVENME.

Ekran karardı.

Dosya kapandı.

Lina yavaşça Arda'ya döndü.

Arda'nın yüzü bembeyazdı.

“Bu görüntüyü ben çekmedim,” dedi.

Lina cevap vermedi.

Çünkü ona inanıp inanmaması gerektiğini artık bilmiyordu.

Tam o sırada Nehir'in telefonu titredi.

Yeni bir mesaj gelmişti.

Gönderen: Bilinmeyen Numara.

KAYIT ODASINI BULDUNUZ.

Ardından ikinci mesaj geldi.

ŞİMDİ BEKLEME ODASINA GİDİN.

Üçüncü mesaj birkaç saniye sonra belirdi.

AMA BU KEZ ARDA'YI YANINIZA ALMAYIN.

Lina mesajı okudu.

Sonra Arda'ya baktı.

Arda başını iki yana salladı.

“Lina, ne yazıyorsa yazsın, tek başına gitme.”

Lina telefonunu cebine koydu.

“Tek başıma gitmeyeceğim.”

Nehir rahatlamış gibi nefes verdi.

Lina devam etti:

“Önce bekleme odasının nerede olduğunu bulacağız. Sonra karar vereceğiz.”

Arda başını salladı.

Ama Lina onun gözlerinde başka bir şey fark etti.

Korku.

Yalnızca bilinmeyenden korkan birinin ifadesi değildi bu.

Arda, bekleme oda