Bölüm 4: Tanıdık Ses

Lina'nın nefesi kesilmişti.

Kapının önündeki kişi hâlâ görünmüyordu.

Sadece koridordan gelen gölgesi sınıfın zeminine düşüyordu.

Mira, Lina'nın koluna dokundu.

“Sen bu sesi tanıyor musun?”

Lina cevap veremedi.

Çünkü vereceği cevap, ikisinin de duymak istemeyeceği bir şeydi.

Kapı biraz daha açıldı.

Ve sonunda kişi göründü.

Lina birkaç saniye boyunca sadece baktı.

Koyu renk bir mont giymişti. Saçları dağınıktı ve yüzünün bir kısmı koridordaki gölgede kalıyordu.

Ama Lina onu tanımıştı.

Hem de yıllar geçmesine rağmen.

“Sen...” dedi Lina.

Kişi hiçbir şey söylemedi.

Mira:

“Lina, kim bu?”

Lina'nın gözleri kişinin yüzünden ayrılmıyordu.

“Arda.”

Mira ve Nehir birbirlerine baktı.

Nehir kaşlarını çattı.

“Arda kim?”

Lina cevap vermeden önce kişi içeri girdi.

“Beni hatırlaman güzel.”

Lina'nın aklına aynı anda onlarca anı geldi.

Eski okulun koridorları.

Bahçedeki banklar.

Yağmurlu bir gün.

Ve bir çocuk.

Arda.

Lina onu yıllardır görmemişti.

Arda okulun son yılında başka bir şehre taşınmıştı. Herkes onun ailesiyle birlikte gittiğini söylemişti.

Ama Lina hiçbir zaman neden gittiğini öğrenememişti.

“Sen burada ne yapıyorsun?” diye sordu.

Arda cevap vermedi.

Bunun yerine masanın üzerindeki fotoğrafa baktı.

Sonra yerde duran defteri gösterdi.

“Onu buldunuz.”

Lina defteri aldı.

“Bütün bunları sen mi yaptın?”

Arda başını iki yana salladı.

“Hayır.”

Mira:

“O zaman bizi buraya kim çağırdı?”

Arda ona baktı.

“Bunu öğrenmek için buradasınız.”

Mira ellerini iki yana açtı.

“Bu hiç açıklayıcı olmadı.”

Nehir araya girdi.

“Sen 2018'de bu okuldaydın, değil mi?”

Arda başını salladı.

“Evet.”

Nehir fotoğrafı gösterdi.

“Peki bu fotoğraftaki kızlar kim?”

Arda fotoğrafı eline aldı.

Fotoğrafa uzun süre baktı.

Sonra:

“Bilmiyorum.”

Lina şaşırdı.

“Nasıl bilmiyorsun?”

“Çünkü fotoğrafı ben çekmedim.”

“Peki nereden çıktı?”

Arda fotoğrafı masaya bıraktı.

“Bu okulda yıllardır saklanan şeylerden biri.”

Lina'nın aklı daha da karışmıştı.

“Ne saklanıyor?”

Arda bir süre sustu.

Sonra sınıfın kapısını kapattı.

“Önce size bir şey göstermem gerekiyor.”

Mira hemen:

“Bence artık kimse bir şey göstermesin.”

Arda hafifçe gülümsedi.

“Bunu söyleyeceğini tahmin etmiştim.”

Mira:

“Beni tanımıyorsun bile.”

“Tanıyorum.”

Mira sustu.

Lina Arda'ya baktı.

“Ne demek istiyorsun?”

Arda cevap vermek yerine duvarın yanındaki eski dolaba yürüdü.

Dolabın kapaklarından biri diğerlerinden farklıydı.

Üzerinde küçük bir çizik vardı.

L.

Lina'nın kalbi hızlandı.

Arda dolabın önünde durdu.

“Bunu hatırlıyor musun?”

Lina yaklaştı.

“Hayır.”

“Emin misin?”

Lina kapağa baktı.

Bir süre düşündü.

Sonra bir anı zihninde belirdi.

Çocukken bu koridorda yürüdüğü bir gün.

Arda yanında duruyordu.

İkisi de aynı dolabın önündeydi.

Arda elinde küçük bir anahtar tutuyordu.

Lina'nın gözleri büyüdü.

“Sen...”

Arda:

“Hatırladın.”

Lina başını salladı.

“Hayır. Tam olarak değil.”

Arda cebinden küçük bir anahtar çıkardı.

Anahtar eskiydi.

Metal kısmında pas izleri vardı.

Lina anahtara baktığında elleri soğudu.

“Bu anahtar...”

“Senin.”

Lina şaşkınlıkla ona baktı.

“Benim değildi.”

“Öyle düşünüyordun.”

Arda anahtarı Lina'ya uzattı.

Lina almak istemedi.

“Bunu neden bana veriyorsun?”

“Çünkü artık zamanı geldi.”

Nehir:

“Ne zaman geldi?”

Arda ona baktı.

“00.00.”

Üçü de sustu.

Lina anahtarı sonunda aldı.

Metal soğuktu.

Avucunda tuttuğu anda telefonuna bildirim geldi.

Lina telefonu çıkardı.

Bilinmeyen Numara

Yeni mesaj:

“Arda'ya güvenme.”

Lina'nın yüzü değişti.

Arda mesajı görmemişti.

Mira:

“Ne oldu?”

Lina telefonu ona göstermedi.

Çünkü birkaç saniye sonra ikinci mesaj geldi.

“Çünkü sana söylemediği bir şey var.”

Lina yavaşça Arda'ya baktı.

Arda'nın yüzünde hiçbir ifade yoktu.

Sanki bir şey saklamıyordu.

Ama Lina artık emin değildi.

“Bodruma mı gideceğiz?” diye sordu.

Arda başını salladı.

“Evet.”

“Orada ne var?”

Arda kapıya doğru yürüdü.

“Bunu kendin görmelisin.”

Koridora çıktılar.

Arda önden yürüyordu.

Lina, Mira ve Nehir arkasından geliyordu.

Merdivenlerden aşağı inmeye başladılar.

Birinci kata geldiklerinde Lina durdu.

“Bir dakika.”

Herkes ona baktı.

Lina duvardaki eski fotoğraflara bakıyordu.

Az önce gördükleri 2018 tarihli fotoğraf hâlâ oradaydı.

Ama bir şey değişmişti.

Fotoğrafın üzerinde daha önce olmayan bir yazı vardı.

Küçük, siyah harflerle:

“DÖRT KİŞİ.”

Mira:

“Bu az önce burada yoktu.”

Nehir:

“Kesinlikle yoktu.”

Arda fotoğrafa baktı.

Yüzündeki ifade ilk kez değişti.

“Geri dönmemiz gerekiyor.”

Lina şaşırdı.

“Az önce bodruma gideceğimizi söyledin.”

“Fikrimi değiştirdim.”

Lina Arda'nın önüne geçti.

“Hayır.”

Arda durdu.

“Lina.”

“Bizi buraya sen çağırmadın.”

Arda sustu.

Lina devam etti:

“Bizi kimin çağırdığını bilmiyorsun.”

Arda cevap vermedi.

“Ve şimdi korktun.”

Arda'nın gözleri fotoğrafa kaydı.

Lina onun yüzündeki değişimi gördü.

İşte o anda bir şeyi anladı.

Arda korkuyordu.

Ama okuldan değil.

Birinden korkuyordu.

Lina bir adım yaklaştı.

“Kimden korkuyorsun?”

Arda cevap vermedi.

Sonra koridorun sonundan bir ses geldi.

Bir kapı açıldı.

Ardından kapandı.

Herkes o tarafa baktı.

Arda'nın sesi çok alçaktı.

“Artık yalnız değiliz.”

Mira:

“Ne demek bu?”

Arda cevap vermedi.

Lina telefonunu çıkardı.

Ekranında yeni bir mesaj vardı.

Bu kez mesaj yalnızca Lina'ya değil, Mira ve Nehir'e de gönderilmişti.

“Dördünüz de doğru yerde.”

Ardından ikinci mesaj:

“Şimdi beşinci kişiyi bulun.”

Lina'nın gözleri büyüdü.

Beşinci kişi.

Arda'ya baktı.

Sonra Mira'ya.

Nehir'e.

Ve koridorun karanlığına.

Dört kişiydiler.

Ama mesajı gönderen kişi...

Beşinci kişinin kim olduğunu biliyordu.

Lina'nın telefonuna son bir mesaj geldi.

“İpucu: Onu zaten tanıyorsun.”