GECE YARISINDAKİ DÖRT KİŞİ

BÖLÜM 11

GECE YARISINDAKİ DÖRT KİŞİ

Saat 23.41'di.

Lina, eski okulun bahçesine açılan kapının önünde durdu. Dışarıdan rüzgârın sesi geliyordu. Demir kapının aralıklarından görünen bahçe, ay ışığında griye çalıyordu.

Bir zamanlar burada öğrenciler koşmuş, banklarda oturmuş, sınavlardan yakınmış ve zil çaldığında sınıflara yetişmeye çalışmış olmalıydı.

Şimdiyse bahçede ne bir öğrenci vardı ne de okulun sıradan bir yer olduğunu kanıtlayacak herhangi bir iz.

Yalnızca sessizlik.

Ve onları bekleyen bir mesaj.

BU KEZ DÖRT KİŞİ OLARAK GELECEKSİNİZ.

Lina telefonunu cebine koydu.

Arkasında Nehir ve Arda vardı.

Mira hâlâ kayıptı.

Deniz'in nerede olduğuysa tam bir bilinmezlikti.

Lina kapıyı itti.

Gıcırdayarak açıldı.

“Bir dakika,” dedi Nehir.

Lina durdu.

Nehir telefonundaki mesajları yeniden kontrol ediyordu.

“Buluşma saatini kim gönderdi?”

“Bilinmeyen numara.”

“Peki neden dört kişi?”

Arda cevap verdi.

“Çünkü bizi bekleyen biri var.”

Nehir başını kaldırdı.

“Bunu nereden biliyorsun?”

Arda bahçeye baktı.

“Çünkü geçen sefer de böyleydi.”

Lina ona döndü.

“Geçen sefer derken?”

Arda'nın yüzü gerildi.

“2018'de.”

“Sen bu bahçede ne yaşandığını biliyorsun.”

“Bazı şeyleri.”

“Yine aynı cevap.”

“Lina, sana anlatmaya çalışıyorum. Her şeyi bir anda hatırlamak zorunda değilsin.”

Lina'nın gözleri daraldı.

“Hatırlamak istemediğim şeyleri bile bana hatırlatmaya çalışan birileri var. O yüzden evet, zorundayım.”

Bahçeye ilk adımı attı.

Nehir ve Arda peşinden geldi.

Eski okulun arka tarafında, yıllardır kullanılmadığı belli olan küçük bir kamelya vardı. Ahşap bankları çürümeye başlamış, çatısının bir köşesi çökmüştü.

Lina oraya doğru yürüdü.

Tam kamelyanın önüne geldiklerinde telefonları aynı anda titredi.

Üç ayrı ekran.

Aynı mesaj.

BİR KİŞİ EKSİK.

Lina mesajı okudu.

“Dördüncü kişi nerede?”

Arda cevap vermedi.

Nehir bahçenin çevresini inceliyordu.

“Buraya bizden önce biri gelmiş.”

“Nasıl anladın?”

“Şu bank.”

Nehir, kamelyanın altındaki bankı gösterdi.

Bankın üzerinde yeni bırakılmış bir kâğıt vardı. Üzerinde ince bir taş duruyordu.

Lina kâğıdı aldı.

23.45.

Altında bir ok çizilmişti.

Ok, okulun arka kapısını gösteriyordu.

Lina saate baktı.

23.45.

“Bizi bir yere yönlendiriyorlar.”

Arda başını salladı.

“Bunu takip etmemeliyiz.”

Lina ona döndü.

“Neden?”

“Çünkü o kapıdan geçersek geri dönmemiz zor olabilir.”

“Arda, artık açık konuşmayı denesene.”

Arda birkaç saniye sustu.

Sonra cebinden küçük bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafta okulun arka kapısı görünüyordu.

Kapının önünde üç kişi duruyordu.

Arda.

Deniz.

Ve Lina.

Fotoğrafın çekildiği tarih, köşeye yazılmıştı.

12 EKİM 2018.

Lina fotoğrafı aldı.

“Ben burada ne yapıyorum?”

Arda'nın cevabı kısaydı.

“Birini bekliyordun.”

“Kimi?”

Arda başını kaldırdı.

“Seni.”

Lina'nın kaşları çatıldı.

“Beni mi?”

“Evet.”

“Fotoğrafta zaten ben varım!”

Arda derin bir nefes aldı.

“Biliyorum. Ama fotoğraf çekildiğinde seninle birlikte bekleyen bir kişi daha vardı. Fotoğrafı çeken bendim.”

Lina fotoğrafa yeniden baktı.

Arka planda, kapının camına yansıyan belirsiz bir siluet vardı.

Lina fotoğrafı ışığa yaklaştırdı.

Siluetin yüzü seçilmiyordu.

Ama boyu, saçları ve omuzlarının duruşu tanıdıktı.

Çok tanıdık.

“Bu kim?”

Arda'nın sesi alçaldı.

“Bilmiyorum.”

Lina başını kaldırdı.

“Yalan söylüyorsun.”

“Keşke yalan olsaydı.”

O anda okulun arka kapısı açıldı.

Üçü birden o yöne döndü.

Kapının eşiğinde biri duruyordu.

Üzerinde koyu renk bir mont vardı. Elinde küçük bir çanta tutuyordu. Yüzü karanlıkta kalmıştı.

Kişi bahçeye adım attı.

Sonra telefonunun ışığını açtı.

Lina'nın nefesi kesildi.

“Mira?”

Mira birkaç adım yaklaştı.

Yorgun görünüyordu. Saçları dağılmış, yüzü solmuştu. Ama gözleri canlıydı.

Gerçekti.

Lina ona doğru koştu.

“Mira!”

Mira da hızlandı.

İkisi birbirine ulaştığında Lina arkadaşının kollarını tuttu.

“Neredeydin? Seni aradık! Telefonun kapandı! Sana ne oldu?”

Mira bir an konuşamadı.

Sonra Lina'ya sıkıca sarıldı.

“Ben de seni arıyordum.”

Lina geri çekildi.

“İyi misin?”

Mira başını salladı.

“Sanırım.”

“Sanırım mı?”

“Uzun hikâye.”

Lina kaşlarını kaldırdı.

“Bizim hikâyemiz zaten kısa değildi.”

Mira yorgun bir gülümsemeyle başını salladı.

“Bu seferki biraz daha kötü.”

Nehir hemen yanlarına geldi.

“Bize nerede olduğunu anlat.”

Mira'nın yüzü ciddileşti.

“Önce size bir şey göstermem gerekiyor.”

Çantasını açtı.

İçinden eski bir defter çıkardı.

Mavi kapaklı.

Lina onu gördüğü anda dondu.

“Bu...”

“Senin defterin,” dedi Mira.

Lina deftere uzandı ama Mira geri çekildi.

“Bir dakika. Önce şunu anlaman gerekiyor. Ben bunu okulun bodrumunda bulmadım.”

“Peki nerede buldun?”

Mira'nın bakışları bahçenin arka tarafına kaydı.

“Evde.”

Lina şaşkınlıkla ona baktı.

“Nasıl yani?”

“Dün gece eve döndüğümde kapımın önündeydi. Üzerinde ismim yazıyordu.”

Nehir defteri dikkatle inceledi.

“İçini açtın mı?”

“Evet.”

“Ne yazıyor?”

Mira defteri Lina'ya uzattı.

“Bence bunu sen okumalısın.”

Lina defteri açtı.

İlk sayfada kendi el yazısı vardı.

12 EKİM 2018

Altında:

Bugün her şey değişti.

Lina sayfayı çevirdi.

Deniz bize gerçeği anlatmak istedi. Ama Arda izin vermedi.

Bir sonraki sayfa.

Arda'nın bizi koruduğunu sanıyordum. Artık emin değilim.

Lina başını kaldırdı.

Arda sessizce bekliyordu.

“Bunları sen mi yazdın?” diye sordu Mira.

Lina başını salladı.

“Yazım benim.”

“Peki devamını oku.”

Lina yeniden deftere baktı.

Sonraki sayfada yalnızca birkaç cümle vardı.

Bu gece beş kişi olacağız.

Ama sabah olduğunda yalnızca dört kişi hatırlayacak.

Eğer bir gün bu defteri bulursam, kendime şunu sormalıyım:

Lina bir sonraki satırı okudu.

BEN HANGİSİYİM?

Rüzgâr bahçedeki kuru yaprakları savurdu.

Lina defteri kapattı.

“Bu hiçbir şeyi açıklamıyor.”

Mira başını salladı.

“Son sayfayı görmedin.”

Lina yeniden açtı.

Son sayfa diğerlerinden farklıydı.

Kâğıdın ortasına büyük harflerle bir cümle yazılmıştı.

DÖRDÜNÜZ DE GERÇEKSİNİZ. AMA HEPİNİZ AYNI GECEYİ HATIRLAMIYORSUNUZ.

Altında dört isim vardı.

Lina.

Mira.

Nehir.

Arda.

İsimlerin yanına farklı saatler yazılmıştı.

Lina: 00.00.

Mira: 00.17.

Nehir: 00.23.

Arda: 00.41.

Lina saatleri birkaç kez okudu.

“Bunlar ne?”

Mira cevap verdi.

“Bilmiyorum. Ama defterin arkasında bir açıklama var.”

Lina defteri çevirdi.

Arka kapağın iç kısmında küçük bir cep vardı. İçinden katlanmış bir kâğıt çıkardı.

Kâğıtta bir okul krokisi çizilmişti.

Bodrum.

Eski sınıf.

Arka bahçe.

Ve binanın altında, daha önce hiçbirinin görmediği bir bölüm.

KAYIT ODASI.

Nehir krokideki çizgileri takip etti.

“Bu oda binanın planında görünmüyor.”

Arda'nın yüzü değişti.

Lina bunu fark etti.

“Sen burayı biliyorsun.”

Arda gözlerini kaçırdı.

“Evet.”

“Orada ne var?”

Arda cevap vermedi.

Mira araya girdi.

“Ben biliyorum.”

Herkes ona döndü.

Mira çantasından küçük bir fotoğraf daha çıkardı.

Fotoğrafta metal bir kapı vardı.

Kapının üzerinde bir tabela asılıydı.

KAYIT ODASI.

Kapının hemen yanında ise duvara kazınmış bir cümle vardı:

BURADA YALNIZCA GERÇEKLER SAKLANIR.

Mira fotoğrafı Lina'ya verdi.

“Beni bulduğum yerde bu vardı.”

Lina başını kaldırdı.

“Seni kim buldu?”

Mira'nın yüzü bir anda ciddileşti.

“Ben kendimi buldum.”

Kimse konuşmadı.

Mira devam etti.

“Eski sınıfta gözlerimi açtığımda tek başımaydım. Sonra koridora çıktım. Bir kapı gördüm. Kapının üzerinde ismim yazıyordu.”

Nehir dikkatle dinliyordu.

“İçeri girdin mi?”

“Evet.”

“Peki ne gördün?”

Mira bir süre sustu.

Sonra yavaşça konuştu.

“Bir sürü dosya. Fotoğraflar. Eski kayıtlar. Ve dört tane sandalye.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Dört sandalye mi?”

Mira başını salladı.

“Üzerlerinde isimlerimiz yazıyordu.”

Arda ilk kez konuştu.

“Beşinci sandalye yok muydu?”

Mira ona baktı.

“Vardı.”

Arda'nın yüzü gerildi.

Mira çantasından son bir fotoğraf çıkardı.

Dört sandalye ve duvara yaslanmış beşinci bir sandalye görünüyordu.

Dört sandalyenin üzerinde dört isim vardı.

Lina.

Mira.

Nehir.

Arda.

Beşinci sandalyenin üzerindeyse isim yoktu.

Yalnızca bir tarih vardı.

13 EKİM 2018.

Lina fotoğrafı elinden indirdi.

“Peki o sandalyede kim oturuyordu?”

Mira'nın sesi fısıltıya dönüştü.

“Bilmiyorum.”

Sonra Arda'ya baktı.

“Ama o odadan çıkarken bir ses duydum.”

“Ne sesi?”

Mira yutkundu.

“Birisi bana adımı söyledi.”

“Kim?”

“Bilmiyorum. Ama sesini tanıyordum.”

Lina bir adım yaklaştı.

“Nasıl bir ses?”

Mira gözlerini kapattı.

Sonra cevap verdi.

“Benim sesim.”

Bahçeye sessizlik çöktü.

Saat 23.56 olmuştu.

Gece yarısına dört dakika kalmıştı.

Lina defteri çantasına koydu.

“Bu kayıt odasına gitmeliyiz.”

Arda hemen itiraz etti.

“Hayır.”

Lina ona döndü.

“Bu sefer neden?”

“Çünkü oraya giren herkes bir şeyini kaybediyor.”

Nehir kaşlarını çattı.

“Ne kaybediyor?”

Arda'nın cevabı uzun sürmedi.

“Hatıralarını.”

Lina başını iki yana salladı.

“Ben zaten hatırlamıyorum.”

Arda ona baktı.

“Ya hatırladıklarının hepsi sana ait değilse?”

Lina cevap vermedi.

Çünkü bu sorunun cevabını kendisi de bilmiyordu.

Tam o sırada bahçenin ışıkları yandı.

Eski okulun bütün pencereleri birer birer aydınlandı.

Önce zemin kat.

Sonra birinci kat.

Sonra ikinci kat.

Sanki binada görünmeyen biri odaları dolaşıyor ve her ışığı sırayla açıyordu.

Dördü de binaya döndü.

En üst kattaki pencerenin önünde biri duruyordu.

Bir kız.

Uzun saçlı.

Koyu renk kıyafetli.

Yüzü camın arkasında seçilemiyordu.

Mira bir adım geri çekildi.

“Hayır.”

Lina ona döndü.

“Ne oldu?”

Mira'nın gözleri pencereye kilitlenmişti.

“Ben o kızı gördüm.”

“Ne zaman?”

“Bodrumda.”

Penceredeki kız elini cama kaldırdı.

Sonra yavaşça parmaklarıyla cama bir şey yazdı.

Lina uzaktan okuyamıyordu.

Ama Nehir telefonunun kamerasını açıp görüntüyü yakınlaştırdı.

Cama yazılan kelimeler belirginleşti.

GEÇ KALDINIZ.

Ardından kız başını kaldırdı.

Bu kez yüzü görünüyordu.

Mira'nın yüzüydü.

Lina'nın telefonu titredi.

Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.

DÖRT KİŞİ GELDİNİZ.

Bir saniye sonra ikinci mesaj geldi.

AMA BİRİNİZ ZATEN BURADAYDI.

Lina başını kaldırdı.

Penceredeki kız artık görünmüyordu.

Arda geri geri yürümeye başladı.

Nehir telefonu indirdi.

Mira ise olduğu yerde duruyordu.

Lina üçünün yüzüne baktı.

Sonra bir şeyi fark etti.

Az önce Mira'nın yanında duruyordu.

Defteri ondan almıştı.

Birlikte konuşmuşlardı.

Ama şimdi Mira'nın elinde bir çanta yoktu.

Lina yavaşça ona döndü.

“Mira?”

Mira cevap vermedi.

“Mira, çantan nerede?”

Kız başını eğdi.

Sonra yeniden kaldırdı.

Yüzündeki ifade değişmişti.

Biraz önce korkmuş olan Mira gitmişti.

Yerine sakin, neredeyse üzgün görünen biri gelmişti.

“Lina,” dedi.

Lina'nın içi buz kesti.

Çünkü Mira'nın sesini tanıyordu.

Ama bu sesin içindeki ton farklıydı.

“Sen beni nereden tanıyorsun?” diye sordu Lina.

Kız birkaç saniye ona baktı.

Sonra başını hafifçe yana eğdi.

“Beni sen yarattın.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Ne?”

Kız bir adım yaklaştı.

“Defterde yazanları sen yazdın. Mesajları sen gönderdin. Beni buraya sen çağırdın.”

Lina başını iki yana salladı.

“Hayır.”

Kızın yüzünde küçük, üzgün bir gülümseme belirdi.

“Bunu her seferinde söylüyorsun.”

Arda aniden araya girdi.

“Lina, ondan uzaklaş!”

Kız başını Arda'ya çevirdi.

“Sen hâlâ ona söylemedin mi?”

Arda'nın yüzü bembeyaz oldu.

Lina ikisine baktı.

“Neyi söylemedi?”

Kız yeniden Lina'ya döndü.

“2018 gecesi dışarı çıkan kişi bendim.”

Lina'nın nefesi kesildi.

“Sen kimsin?”

Kız cevap vermeden önce saat kulesinden bir ses yükseldi.

Dong.

Gece yarısıydı.

Kız gözlerini Lina'nın gözlerine dikti.

“Ben, senin hatırlamadığın kişiyim.”

Sonra bütün okulun ışıkları söndü.

Karanlıkta bir telefon çaldı.

Lina'nın telefonu.

Ekranda yeni bir mesaj belirdi.

BÖLÜM 12: KAYIT ODASI.

Mesajın altında bir adres değil, bir cümle vardı.

BU KEZ HANGİNİZİN GERİ DÖNECEĞİNE SEN KARAR VERECEKSİN.

Lina başını kaldırdığında bahçede yalnızca üç kişi vardı.

Kendisi.

Nehir.

Arda.

Mira yeniden kaybolmuştu.

Ama bu kez Lina onun nereye gittiğini biliyordu.

Kayıt odasına.