BEKLEME ODASI

BÖLÜM 13

BEKLEME ODASI

Lina, okulun arka kapısından çıktığında gökyüzü yavaş yavaş aydınlanmaya başlamıştı.

Gece boyunca yaşadıkları, birkaç saate sığmayacak kadar fazlaydı. İsimsiz mesajlar, eski fotoğraflar, kayıt odasındaki görüntü ve kendisine benzeyen kız...

Üstelik bütün bunların ortasında, en güvendiği insanlardan biri hakkında şüphe duymaya başlamıştı.

Arda.

Lina ona inanmak istiyordu. Fakat bilgisayarda gördükleri kolayca açıklanabilecek bir şey değildi. Saat 00.06'da kayıt odasına giren kız, Lina'nın kendisiydi. Oysa Lina o sırada odada değildi.

Bunu kendi gözleriyle görmüştü.

Yanında Nehir de vardı.

Dolayısıyla görüntünün basit bir yanlış anlaşılma olması pek mümkün görünmüyordu.

“Biraz oturalım mı?” diye sordu Nehir.

Okulun bahçe duvarının yanındaki banka oturdular. Arda ayakta kaldı.

Lina çantasından mavi defteri çıkardı.

“Bekleme Odası'nı bulmamız gerekiyor.”

Nehir defterin çizili sayfasına baktı.

“Önce krokideki yeri belirlemeliyiz. Okulun dış duvarının ötesinde gösterilmiş. Belki eski bir ek binadır.”

“Burada daha önce böyle bir bina gördün mü?” diye sordu Lina.

“Hayır. Ama okulun eski planlarını bulabiliriz.”

Arda sonunda yanlarına oturdu.

“Eski planlar işe yaramaz.”

Lina başını kaldırdı.

“Neden?”

“Çünkü Bekleme Odası okulun resmî planlarında hiçbir zaman yer almadı.”

Nehir kaşlarını çattı.

“Öyleyse odanın var olduğunu nereden biliyorsun?”

Arda bir süre sessiz kaldı.

Sonra cebinden katlanmış bir kâğıt çıkardı.

Kâğıt oldukça eskiydi. Kenarları yıpranmış, bazı çizgileri silinmişti.

Lina kâğıdı açtı.

Bu, mavi defterdeki krokiye benziyordu. Fakat daha ayrıntılıydı. Okul binasının arkasındaki bahçe, eski depo ve çevredeki dar yollar işaretlenmişti.

Haritanın sağ alt köşesinde küçük bir kare vardı.

Yanında şu kelime yazıyordu:

BEKLEME ODASI.

Lina haritayı dikkatle inceledi.

“Bunu nereden buldun?”

“Deniz verdi.”

“Ne zaman?”

“2018'de.”

Lina'nın bakışları sertleşti.

“Yani sekiz yıldır bu harita sende ve bize şimdi mi gösteriyorsun?”

Arda başını eğdi.

“Bunu sana daha önce vermemem gerekiyordu.”

“Kim söyledi?”

Arda cevap vermedi.

Lina haritayı ona geri uzatmadı.

“Artık sır saklamaktan vazgeç. Deniz sana ne dedi?”

Arda gözlerini haritadan ayırmadı.

“Bana, bir gün bu haritayı sana vermem gerekeceğini söyledi. Ama yalnızca sen kayıt odasını bulduğunda.”

Lina şaşkınlıkla ona baktı.

“Beni yıllar sonra oraya gideceğimi nereden biliyordu?”

“Bilmiyorum.”

“Arda, bu cevaplardan bıktım.”

“Biliyorum.”

Arda'nın sesi yorgun çıkmıştı.

“Ben de sekiz yıldır aynı soruları soruyorum, Lina. Ve her seferinde elimde daha az cevap kalıyor.”

Bu kez Lina sustu.

Çünkü Arda'nın sözlerinde ilk defa bir bahane değil, gerçek bir çaresizlik duyuyordu.

Nehir haritayı masanın üzerine serdi.

“Bekleme Odası'nı bulmak için önce eski depoya gitmeliyiz. Haritadaki kare, deponun arkasında görünüyor.”

Lina saate baktı.

Sabah olmak üzereydi.

“Önce eve gidip dinlenelim. Sonra tekrar buluşuruz.”

Arda başını salladı.

“Olur.”

Lina ayağa kalktı.

Tam çantasını omzuna takarken telefonu titredi.

Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.

HARİTAYI SONUNDA BULMUŞSUN.

Lina mesajı Arda'ya gösterdi.

Arda'nın yüzü değişti.

Bir sonraki mesaj geldi.

FAKAT HARİTANIN ARKASINI HENÜZ OKUMADIN.

Lina kâğıdı çevirdi.

Arkasında soluk bir yazı vardı. Harita katlandığı için daha önce görünmemişti.

Yazı, mavi defterdeki el yazısına benziyordu.

Bekleme Odası'na giden kişi, yalnızca kendisini bekleyen şeyi bulmaz.

Altında ikinci bir cümle vardı.

Bazen orada bekleyen, kişinin kendisidir.

Lina'nın içi ürperdi.

Son mesaj ekrana düştü.

ÖĞLE SAAT 12.00. ESKİ DEPO. TEK BİR KİŞİ GELECEK.

Lina mesajı okudu.

Nehir hemen başını iki yana salladı.

“Hayır. Tek başına gitmeyeceksin.”

“Gitmek zorunda değilim.”

“Peki ya mesajı gönderen kişi gerçekten oradaysa?”

“Bunu öğrenmenin başka bir yolunu bulabiliriz.”

Arda haritayı işaret etti.

“Mesajın senden tek başına gelmeni istemesi, yalnız gitmen gerektiği anlamına gelmez. Ama oraya üçümüz birden gidersek bizi izleyen kişi bunu fark edebilir.”

Nehir kollarını bağladı.

“Bizi zaten izliyor olabilir.”

Bu düşünce üçüne de sessizlik getirdi.

Lina mesajı yeniden okudu.

Öğle saat 12.00.

Önlerinde birkaç saat vardı.

Bu süreyi haritayı incelemek ve eski depo hakkında bilgi toplamak için kullanabilirlerdi.

Lina kararını verdi.

“Önce okulun eski planını bulacağız. Sonra ne yapacağımıza karar vereceğiz. Kimse tek başına hareket etmeyecek.”

Arda itiraz etmedi.

Nehir de başını salladı.

Bu kez en azından bir konuda anlaşmışlardı.

---

Saat 10.35'te Lina, Nehir'in evindeydi.

Masaya eski okulun krokisini, mavi defteri ve Arda'nın verdiği haritayı yaymışlardı.

Nehir bilgisayarında okulun geçmişiyle ilgili ulaşabildiği belgeleri inceliyordu.

“Bir şey buldum,” dedi sonunda.

Lina yanına geldi.

Ekranda okulun yıllar önce çekilmiş bir fotoğrafı vardı.

Fotoğrafın altında kısa bir açıklama bulunuyordu:

Okulun arka bahçesindeki eski depo, 2019 yılında kullanıma kapatılmıştır.

Lina ekrana yaklaştı.

“2019 mu?”

“Evet. Yani 2018'de hâlâ kullanılıyor olmalıydı.”

Nehir fotoğrafı büyüttü.

Deponun arkasında dar bir geçit görünüyordu. Geçidin sonunda da küçük, dikdörtgen bir yapı vardı.

Fotoğrafın çözünürlüğü düşüktü ama yapı seçilebiliyordu.

Lina, Arda'nın haritasını yanına koydu.

İki görüntüdeki yerler birbirine uyuyordu.

“Bekleme Odası burada olabilir.”

Nehir başını salladı.

“Olabilir. Ama fotoğraf, odanın ne amaçla kullanıldığını göstermiyor.”

Lina mavi defteri açtı.

İlk sayfalardaki notları yeniden okudu.

Bugün her şey değişti.

Deniz bize gerçeği anlatmak istedi. Ama Arda izin vermedi.

Bu gece beş kişi olacağız.

Ama sabah olduğunda yalnızca dört kişi hatırlayacak.

Lina son cümlede durdu.

“Bir şey fark ettin mi?”

Nehir deftere eğildi.

“Ne?”

“Beş kişi olacağız, demiş. Ama sabah yalnızca dört kişi hatırlayacak. Burada birinin kaybolacağından söz etmiyor. Birinin hatırlamayacağından söz ediyor.”

Nehir düşünceli bir ifadeyle sayfaya baktı.

“Yani olayın merkezinde fiziksel olarak kaybolmak değil, hafızayla ilgili bir durum olabilir.”

“Belki de.”

Lina sayfayı çevirdi.

Defterin arka kısmında daha önce fark etmediği küçük bir yazı vardı.

Bekleme Odası'nda saat işlemez.

Altında başka bir cümle bulunuyordu.

Orada bekleyenler, dışarıda ne kadar zaman geçtiğini bilemez.

Nehir kaşlarını çattı.

“Bu, odanın gerçekten farklı bir zaman akışına sahip olduğunu kanıtlamaz. Belki de kapalı kalmış, saati olmayan bir odadan söz ediyordur.”

Lina hafifçe gülümsedi.

“Sen her şeyi mantıklı açıklamaya çalışıyorsun.”

“Birinin bunu yapması gerekiyor.”

“Buna itiraz etmeyeceğim.”

Bir süre daha belgeleri incelediler.

Sonra Lina'nın telefonu çaldı.

Arayan Arda'ydı.

“Lina, bir şey buldum.”

“Nedir?”

“2018'de çekilen fotoğraflardan birinde Bekleme Odası'nın kapısı görünüyor. Ama bir ayrıntı var.”

“Ne ayrıntısı?”

Arda birkaç saniye sustu.

“Kapının üzerinde oda numarası yazıyor.”

“Kaç?”

Arda'nın sesi alçaldı.

“00.”

Lina doğruldu.

“Yalnızca 00 mı?”

“Evet. Ne 1 ne de başka bir numara.”

Lina mavi deftere baktı.

Kapağındaki rakamlar aklına geldi.

00.00.

“Fotoğrafı bana gönderebilir misin?”

“Gönderdim.”

Lina mesajlara baktı.

Fotoğraf gelmişti.

Eski deponun arkasındaki kapı görünüyordu. Üzerinde iki sıfır vardı.

Ama kapının yanındaki duvarda başka bir şey daha bulunuyordu.

Beş çizgi.

Dördünün üzeri karalanmıştı.

Beşinci çizginin yanına küçük bir kelime yazılmıştı.

BEKLE.

Lina fotoğrafı büyüttü.

Karalanan çizgilerin altında isimler vardı ama çoğu okunmuyordu.

Yalnızca son isim seçilebiliyordu.

DENİZ.

Lina telefonu kulağına götürdü.

“Arda, bu fotoğrafı nereden buldun?”

“Eski bir albümde.”

“Deniz'in adı neden karalanmamış?”

Arda cevap vermedi.

“Arda?”

“Çünkü Deniz'in adı o gece silinmedi.”

Lina'nın kaşları çatıldı.

“Ne demek bu?”

Arda derin bir nefes aldı.

“Diğer dört ismin neden karalandığını bilmiyorum. Ama Deniz'in adının hâlâ orada olduğunu biliyorum.”

Telefon kapandı.

Lina ekrana baktı.

Arda konuşmayı bitirmişti.

Nehir yanına geldi.

“Ne oldu?”

Lina fotoğrafı ona gösterdi.

Nehir uzun süre inceledi.

Sonra yavaşça konuştu.

“Belki de Deniz, diğerlerinden farklı bir şey yaptı.”

Lina'nın aklına eski bir cümle geldi.

Deniz bize gerçeği anlatmak istedi.

Peki ya Deniz gerçeği anlatmakla kalmamışsa?

Ya gerçeği kaydetmişse?

Ya Bekleme Odası, sekiz yıldır bu kaydın bulunmasını bekliyorsa?

Lina ayağa kalktı.

“Saat kaç?”

Nehir telefonuna baktı.

11.42.

Öğleye on sekiz dakika vardı.

Lina çantasını aldı.

“Eski depoya gidiyoruz.”

Nehir şaşkınlıkla ona baktı.

“Az önce tek başımıza hareket etmeyeceğimizi söyledin.”

“Ben de öyle yapıyorum. Birlikte gidiyoruz.”

“Peki Arda?”

Lina kapıya yöneldi.

“Onu da arayacağız.”

---

Saat 11.58'de üçü eski deponun önündeydi.

Gündüz vakti burası gece olduğundan daha sıradan görünüyordu. Çatısındaki kiremitlerin bir kısmı eksikti. Kapının önünde kuru yapraklar birikmişti.

Arka tarafa geçtiklerinde haritadaki dar geçidi buldular.

Geçit, iki duvarın arasında kalıyordu.

Sonunda küçük bir kapı vardı.

Kapının üzerinde iki sıfır yazıyordu.

00

Lina'nın kalbi hızlandı.

Nehir kapının çevresini inceledi.

“Burada yeni bir kilit var.”

Lina kapının koluna uzandı.

Kilitli değildi.

Kapı yavaşça açıldı.

İçeride küçük, boş bir oda vardı.

Duvarlar griydi. Zeminde toz birikmişti. Pencere yoktu.

Odanın ortasında tek bir sandalye duruyordu.

Sandalyenin üzerinde bir zarf vardı.

Lina içeri girmeden önce durdu.

“Bu oda gerçekten haritada gösterilen yer.”

Nehir başını salladı.

“Evet. Ama neden adına Bekleme Odası dendiğini henüz bilmiyoruz.”

Lina içeri girdi.

Zarfı aldı.

Üzerinde kendi adı yazılıydı.

Bu kez altında başka bir şey daha vardı:

AÇMADAN ÖNCE SAATE BAK.

Lina telefonunu çıkardı.

Saat 12.00'ydi.

Zarfı açtı.

İçinden tek bir fotoğraf çıktı.

Fotoğraf, aynı odada çekilmişti.

Ortadaki sandalye görünüyordu.

Fakat sandalyede biri oturuyordu.

Lina.

Fotoğrafın altında tarih vardı.

12 EKİM 2018, 00.17.

Lina fotoğrafı elinde tuttu.

“Bu imkânsız.”

Nehir yanına geldi.

“Fotoğraftaki kişinin sen olduğunu nereden biliyoruz?”

Lina yüzünü gösterdi.

“Çünkü bu benim.”

Nehir fotoğrafı dikkatle inceledi.

Sonra arkasını çevirdi.

Arkasında kısa bir not vardı.

Lina geldiğinde ona bu fotoğrafı verin.

Altında başka bir satır bulunuyordu.

Ama sakın nerede beklediğini söylemeyin.

Lina'nın elleri soğudu.

Birden odanın neden bu adla anıldığını anlamış gibi oldu.

Burası birini saklamak için değil, birini bekletmek için kullanılmış olabilirdi.

Ama kim bekliyordu?

Ve kimi bekliyordu?

Kapının dışından bir ses geldi.

Üçü birden döndü.

Arda kapının önünde duruyordu.

Nefes nefeseydi.

“Buraya gelmemeniz gerekiyordu.”

Lina fotoğrafı kaldırdı.

“Bu fotoğrafı açıkla.”

Arda fotoğrafa baktı.

Yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Bunu nereden buldun?”

“Sandalyenin üzerinde duruyordu.”

Arda odaya girdi.

Fotoğrafı eline aldı.

Bir süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra sandalyeye baktı.

“Demek hâlâ burada.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Ne hâlâ burada?”

Arda cevap vermedi.

Nehir öne çıktı.

“Arda, bize neyi anlatmıyorsun?”

Arda fotoğrafı masanın üzerine bıraktı.

“2018'de bu odada birini bekliyorduk.”

Lina'nın sesi alçaldı.

“Kimi?”

Arda gözlerini ona kaldırdı.

“Seni.”

Lina cevap vermedi.

Arda devam etti:

“Deniz, senin burada bekleyeceğini söylemişti. Ama kimse ne kadar süre bekleyeceğini bilmiyordu.”

“Ben burada mı kaldım?”

“Bilmiyorum.”

“Fotoğraftaki kişi benim.”

“Evet.”

“Öyleyse nasıl bilmiyorsun?”

Arda'nın sesi titredi.

“Çünkü fotoğraftaki Lina'yı ben de tanımıyorum.”

Lina geri çekildi.

“Bu nasıl mümkün olabilir?”

Arda başını iki yana salladı.

“Bilmiyorum. Fotoğrafı ilk gördüğümde de aynı şeyi düşündüm. Seni tanıyordum. Ama o gece burada oturan kişinin gerçekten sen olduğundan emin değildim.”

Nehir fotoğrafı eline aldı.

“Belki fotoğrafın tarihi yanlış.”

Arda başını salladı.

“Bunu da düşündüm. Ama tarih, o gece çekilen diğer fotoğraflarla eşleşiyor.”

Lina sandalyeye baktı.

Oturduğu yerin tozlu olması gerekiyordu.

Ama sandalyenin oturma kısmı temizdi.

Sanki biri az önce kalkmıştı.

Lina yavaşça sandalyeye yaklaştı.

Üzerinde küçük bir kâğıt parçası vardı.

Kâğıdı aldı.

Tek bir cümle yazılıydı:

BEKLEME SIRASI ARTIK SENDE DEĞİL.

Lina başını kaldırdı.

Odanın duvarında daha önce fark etmediği küçük bir kapı vardı.

Kapı, duvarla aynı renge boyanmıştı.

Üzerinde kilit yoktu.

Yalnızca küçük bir yazı vardı.

ÇIKIŞ.

Nehir kapıya yaklaştı.

“Haritada bu kapı yok.”

Arda'nın yüzü gerildi.

“Çünkü bu kapı eskiden burada değildi.”

Lina elini kapıya uzattı.

Arda hemen seslendi.

“Lina, bekle!”

Ama Lina çoktan kapıyı açmıştı.

Kapının arkasında dar bir koridor uzanıyordu.

Koridorun sonunda küçük bir masa vardı.

Masanın üzerinde bir telefon duruyordu.

Telefonun ekranı açıktı.

Yeni bir mesaj yazılmıştı.

LİNA, ARTIK BEKLEME ODASINDAN ÇIKABİLİRSİN.

Lina ekrana yaklaştı.

Bir sonraki satırda başka bir cümle vardı.

AMA BU ODADAN DAHA ÖNCE HİÇ ÇIKMADIĞINI HATIRLIYORSUN, DEĞİL Mİ?

Lina'nın zihni bir anda sessizleşti.

Bir anlığına kendisini çocukken bu odada otururken hayal etti.

Önünde bir masa vardı.

Duvarın ötesinden bir zil sesi geliyordu.

Birisi kapının arkasından adını söylüyordu.

Lina.

Sonra başka bir ses.

Burada bekle.

Lina gözlerini kapattı.

Görüntü kayboldu.

Yeniden açtığında telefon ekranı kararmıştı.

Arda arkasından seslendi.

“Lina, iyi misin?”

Lina cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.

“Evet.”

Ama bu kez kendisi de söylediğine inanmıyordu.

Çünkü odanın içinde bir şey hatırlamıştı.

Tam olarak ne olduğunu bilmiyordu.

Yalnızca bir cümleyi duymuştu.

Kendi sesiyle söylenmiş bir cümle.

Ben burada beklemiyorum. Ben birini bekletiyorum.

Lina arkasını döndü.

Nehir ve Arda ona bakıyordu.

İkisi de hiçbir şey duymamıştı.

Lina bunu söylemedi.

Henüz değil.

Çünkü ilk kez bir anının kendisine ait olduğundan emindi.

Ve o anı, bütün bildiklerini değiştirebilirdi.

Tam odadan çıkacakları sırada Lina'nın telefonu titredi.

Bilinmeyen numaradan tek bir mesaj gelmişti.

GÜZEL. ARTIK NEYİ HATIRLAMAN GEREKTİĞİNİ BİLİYORSUN.

Lina mesajı kapattı.

Bu kez cevap yazmadı.

Çünkü gönderenin kim olduğunu hâlâ bilmiyordu.

Ama bir şeyden emindi.

Bekleme Odası, onları geçmişe götürmüyordu. Geçmişin içlerinde bıraktığı boşluğa götürüyordu.

Ve Lina artık o boşluğu doldurmaya hazırdı.