GERÇEK MİRA

BÖLÜM 8

GERÇEK MİRA

“Gerçek Mira benim.”

Karanlığın içinden gelen ses, koridorda yankılandı.

Lina hareket edemiyordu.

Sağında duran Mira'nın kolunu hissediyordu. Arkasında Nehir'in hızlı nefes alışını duyabiliyordu. Arda ise birkaç adım ötede, sanki bu cümleyi daha önce duymuş gibi sessizce bekliyordu.

Ama karanlıktaki ses de Mira'nın sesiydi.

Aynı ton.

Aynı telaşsız konuşma biçimi.

Hatta kelimelerin sonunda yaptığı o küçük vurgu bile aynıydı.

Lina yavaşça yanındaki kıza döndü.

“Mira?”

“Buradayım,” diye fısıldadı Mira. “Sakın o sese yaklaşma.”

Karanlıktaki ses güldü.

Bu, neşeli bir kahkaha değildi. Daha çok, beklediği bir şey sonunda gerçekleşmiş gibi çıkan kısa bir sesti.

“Bana inanmayacak mısın, Lina?”

Lina'nın boğazı kurudu.

“Sen kimsin?”

“Bunu bana değil, yanındaki kıza sor.”

Nehir hemen telefonunun ışığını açtı ve koridorun sonuna tuttu.

Işık, boş duvarı aydınlattı.

Kimse yoktu.

Ama duvarda yeni bir yazı vardı.

Beyaz tebeşirle yazılmış üç kelime:

BİRİNİZ DEĞİŞTİ.

Nehir duvara yaklaştı.

“Bu yazı az önce burada değildi.”

Arda başını eğdi.

“Biliyorum.”

Lina ona döndü.

“Senin bildiğin şeylerin sayısı giderek artıyor, Arda.”

“Her şeyi anlatırsam buradan çıkamayız.”

Mira kollarını bağladı.

“Harika. Bir de gizemli cümleler kurmaya başladık. Arda, açık konuş.”

Arda gözlerini kaldırdı.

“2018'de de iki Mira vardı.”

Sessizlik.

Mira'nın yüzündeki ifade yavaşça silindi.

Nehir başını çevirdi.

“Ne dedin sen?”

“İki Mira,” diye tekrarladı Arda. “Ama ikisi de aynı kişi değildi.”

Mira bir adım geri çekildi.

“Bu saçmalık.”

“Öyle mi?” Arda cebinden katlanmış bir kâğıt çıkardı. “O zaman bunu açıkla.”

Kâğıdı Lina'ya uzattı.

Eski bir okul yoklama listesiydi.

Üstünde sınıfın adı yazıyordu: 7-B.

Lina isimleri okumaya başladı.

Arda Yılmaz.

Deniz Aksoy.

Lina Demir.

Nehir Kaya.

Mira Aydın.

Beş isim.

Hepsi tanıdıktı.

Ama listenin en altında, kırmızı kalemle eklenmiş altıncı bir satır vardı.

Mira Aydın.

İsim iki kez yazılmıştı.

Lina kâğıdı ışığa yaklaştırdı.

İki satırın arasına küçük bir not düşülmüştü:

BİRİ SINIFTA. DİĞERİ KAYITTA.

“Bu ne demek?” diye sordu Lina.

Arda cevap vermedi.

Mira kâğıdı onun elinden çekip aldı.

“Benim iki tane olmam mümkün değil.”

Karanlıktan gelen ses yeniden konuştu.

“Bunu sen de söylemiştin.”

Mira'nın parmakları kâğıdın kenarını buruşturdu.

Ses devam etti:

“Sonra herkes benim adımı unuttu.”

Lina, Mira'ya baktı.

“Mira, sen 2018'de bu okulda mıydın?”

Mira hemen başını salladı.

“Hayır. Ben bu okula hiç gelmedim.”

“Emin misin?”

“Tabii ki eminim!”

Cevabı fazla hızlı gelmişti.

Lina bunu fark etti.

Mira da Lina'nın fark ettiğini anlamış gibiydi.

İkisinin arasında kısa, rahatsız edici bir sessizlik oluştu.

Sonra Nehir konuştu.

“Bir şey deneyelim.”

Herkes ona döndü.

“Ses bizi tanıdığını iddia ediyor. Belki gerçekten bizi tanıyordur. O hâlde bilmesi gereken bir şeyi soralım.”

Nehir karanlığa baktı.

“Lina'nın 2018'deki son hatırası neydi?”

Hiçbir cevap gelmedi.

Nehir devam etti:

“Eğer gerçekten o gece oradaysan, söyle.”

Koridorun ışıkları bir kez yanıp söndü.

Sonra karanlıktaki ses konuştu.

“Lina'nın elinde mavi bir defter vardı.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

Mavi defter.

Bir anda gözlerinin önüne bir görüntü geldi.

Küçük bir sınıf.

Pencerenin yanında duran bir sıra.

Mavi kapaklı bir defter.

Defterin üzerinde kendi el yazısıyla yazılmış bir cümle:

EĞER UNUTURSAM, BANA GERÇEĞİ SÖYLE.

Lina başını tuttu.

“Benim bir defterim vardı.”

Arda hemen yaklaştı.

“Ne hatırladın?”

“Bir defter. Mavi bir defterim vardı.”

Karanlıktaki ses bu kez daha yumuşak konuştu.

“Ve onu bana vermiştin.”

Mira'nın yüzü soldu.

“Hayır.”

Lina ona baktı.

“Ne?”

Mira başını iki yana salladı.

“Defteri ona sen vermedin.”

“Peki kime verdim?”

Mira'nın dudakları aralandı ama cevap vermedi.

Nehir, Mira'ya dikkatle baktı.

“Mira, sen bu hikâyenin neresindesin?”

Mira'nın gözleri dolmuştu.

“Ben de bilmiyorum.”

İlk kez sesi gerçekten korkmuş gibi çıkmıştı.

Lina onun elini tuttu.

“Tamam. Birlikte çözeceğiz.”

O anda karanlıktaki ses bağırdı:

“ONA GÜVENME!”

Lina irkildi.

“Yeter!” diye bağırdı. “Bize ne istiyorsan söyle!”

Bir süre ses çıkmadı.

Sonra telefonlar aynı anda titredi.

Dört ekran.

Dört ayrı bildirim.

Lina kendi telefonuna baktı.

MESAJ 1:

Hatırlamak istiyorsan 7-B'ye dön.

Nehir'in ekranında:

MESAJ 2:

Bir arkadaşın sana yalan söylüyor.

Arda'nın ekranında:

MESAJ 3:

Bu kez onu koruyamayacaksın.

Mira'nın ekranında ise yalnızca tek bir kelime vardı.

HOŞ GELDİN.

Mira telefonu elinden düşürdü.

Lina eğilip telefonu aldı.

Ekranda yeni bir mesaj belirdi.

BİZ SENİ BEKLİYORDUK, MİRA.

Lina başını kaldırdı.

Koridorun sonundaki sınıf kapısı yavaşça açılıyordu.

7-B.

Kapının içinden soluk sarı bir ışık sızıyordu.

Arda fısıldadı:

“Kimse içeri girmesin.”

Ama Mira çoktan yürümeye başlamıştı.

“Mira, dur!” diye seslendi Lina.

Mira durmadı.

Sınıfın kapısına ulaştı ve içeri baktı.

Sonra olduğu yerde kaldı.

Lina, Nehir ve Arda yanına koştu.

Sınıf boştu.

Sıralar eski yerlerindeydi. Tahtada hiçbir yazı yoktu. Pencerelerin önünde ince bir toz tabakası vardı.

Fakat öğretmen masasının üzerinde bir şey duruyordu.

Mavi bir defter.

Lina yavaşça içeri girdi.

Defteri açtı.

İlk sayfada kendi el yazısını gördü.

12 EKİM 2018

Altında şu cümle vardı:

Bugün Mira'yı ilk kez gördüm.

Lina'nın kaşları çatıldı.

Sayfayı çevirdi.

Onunla daha önce hiç karşılaşmadım.

Bir sayfa daha.

Ama herkes onu tanıyordu.

Lina'nın elleri soğudu.

Bir sonraki sayfada yazan cümle daha da tuhaftı:

Bazen konuştuğum Mira, diğerlerinin gördüğü Mira olmuyor.

Mira, Lina'nın omzunun üzerinden deftere baktı.

“Bu senin yazın mı?”

Lina başını salladı.

“Evet.”

“Peki ne demek bu?”

Lina cevap veremedi.

Çünkü defterin son sayfasında bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafta Lina, Nehir, Arda ve Deniz yan yana duruyordu.

Beşinci kişinin yüzü ise siyah kalemle karalanmıştı.

Fotoğrafın arkasında şu not yazılıydı:

MİRA'YI BULDUĞUMUZDA HER ŞEY DÜZELECEK.

Lina yavaşça başını kaldırdı.

Mira artık yanında değildi.

“Mira?”

Cevap yoktu.

Lina sınıfın kapısına koştu.

Koridor bomboştu.

“MİRA!”

Nehir hemen arkasından geldi.

“Az önce buradaydı!”

Arda koridorun diğer ucuna baktı.

“Hayır,” dedi sessizce. “Burada değildi.”

Lina ona döndü.

“Ne demek burada değildi?”

Arda'nın yüzü bembeyazdı.

“Kapı açıldığından beri onu görmüyordum.”

Lina'nın içinden bir şey koptu.

“Yanımdaydı!”

Arda gözlerini kapattı.

“Senin yanında kim vardı, Lina?”

Lina cevap veremedi.

Çünkü birden küçük bir ayrıntıyı hatırlamıştı.

Koridorun başından beri Mira hiç konuşmamıştı.

Lina ona sorular sorduğunda cevap vermişti.

Ama kendiliğinden tek bir cümle bile kurmamıştı.

Lina telefonunu çıkardı.

Mira'yı aradı.

Telefon çalmaya başladı.

Bir kez.

İki kez.

Üç kez.

Sonra çağrı açıldı.

Lina aceleyle konuştu.

“Mira! Neredesin?”

Karşı taraftan birkaç saniye boyunca yalnızca cızırtı geldi.

Ardından tanıdık bir ses duyuldu.

Ama bu kez ses, karanlıktan değil, telefonun öteki ucundan geliyordu.

“Lina?”

Lina'nın gözleri doldu.

“Mira! Neredesin? İyi misin?”

“Bilmiyorum. Eski bir odadayım. Burada bir sürü fotoğraf var.”

“Kapıya git! Hemen oradan çık!”

“Lina, bekle.”

Mira'nın sesi titredi.

“Burada senin de fotoğrafın var.”

Lina sustu.

Mira devam etti:

“Ama fotoğraftaki sen...”

Kısa bir sessizlik.

“Senin gibi görünmüyor.”

Telefonun öteki ucunda bir kapı gıcırtısı duyuldu.

Mira fısıldadı:

“Lina, buraya biri geldi.”

“Kim?”

Mira'nın sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaldı.

“Sen.”

Telefon kapandı.

Lina ekrana bakakaldı.

Sonra telefonuna bir fotoğraf geldi.

Gönderen: Mira.

Fotoğrafta eski okulun koridoru görünüyordu.

Koridorun ortasında bir kız duruyordu.

Lina'nın yüzü.

Lina'nın saçları.

Lina'nın kıyafetleri.

Ama fotoğrafın altına yazılmış bir cümle vardı:

GERÇEK MİRA'YI BUL.

Lina yavaşça başını kaldırdı.

7-B'nin tahtasında yeni bir yazı belirmişti.

ARTIK ÜÇ KİŞİ DEĞİLSİNİZ.

Altında bir saat vardı.

23.59

Lina telefonun ekranına yeniden baktı.

Fotoğrafın sağ alt köşesinde küçücük bir tarih yazıyordu.

12 Ekim 2018.

Ve fotoğrafın arkasında, daha önce fark etmediği bir gölge vardı.

Beşinci kişi.

Yüzü karalanmamıştı.

Lina görüntüyü yakınlaştırdı.

Sonra nefesini tuttu.

Çünkü o kişi Deniz değildi.

Arda değildi.

Mira da değildi.

Fotoğraftaki beşinci kişi...

Lina'nın kendisiydi.