Başlangıç

İnsanlar beni genelde "sessiz", "kendi halinde" ya da "biraz garip" diye tanımlar. Okulda en arka sırada, pencere kenarında oturan, ders boyunca sırasının altındaki deftere bir şeyler yazıp çizen o kızım işte. Kimseyle pek konuşmam, kalabalıklara girmem. Çünkü bu gerçek dünya bana hep fazla renksiz, fazla sıradan ve açıkçası biraz sıkıcı gelir.
Gerçek hayattaki arkadaşlıklar bana hep sahte gelirdi; çıkar ilişkileri, arkadan konuşmalar, yüzüme gülüp arkamdan kuyu kazanlar... Bu yüzden ben de kendi dünyamı kurdum. Dışarıdan bakınca tek başınaydım belki ama defterimin kapağını açtığım an asla yalnız değildim.
Zihnimde yarattığım o karanlık, sokak raconu olan, mafyaların ve serseri gençlerin cirit attığı yeraltı dünyasındaki adamlar öyle değildi. Onlar sokakta birlikte büyümüş, bir lokma ekmeği bölüşmüş, birbirleri için kurşunun önüne atlayacak kadar sadık çocuklardı. Zengin, acımasız mafya liderlerinin bile saygı duyduğu tek şey o sokak çocuklarının arasındaki sarsılmaz dostluktu.
Geceleri defterimi açtığımda benim asıl hayatım başlardı. Elimde siyah tükenmez kalemim, . Kalem kağıda dokunduğu an bu sıradan odadan sıyrılır, kendi yarattığım o tehlikeli, lüks ama bir o kadar da racon dolu dünyaya adım atardım.
Ben o karakterlerin sadece hikayelerini yazmıyordum; onlarla konuşuyor, dertleşiyor, kendime gerçek dünyada bulamadığım o koruyucu aileyi yaratıyordum.
Bütün o tehlikeli adamlar, serseri gençler, patronlar... Hepsinin yazan hayal dünyamdaki zelişti