Bölümler 12Şu an: 8.BÖLÜM
- 1 GİRİŞ2.124 kelime
- 2 1.BÖLÜM12.405 kelime
- 3 2.BÖLÜM12.337 kelime
- 4 3.BÖLÜM8.122 kelime
- 5 4.BÖLÜM6.583 kelime
- 6 5.BÖLÜM9.187 kelime
- 7 6.BÖLÜM8.241 kelime
- 8 7.BÖLÜM5.008 kelime
- 9 8.BÖLÜM14.511 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 9.BÖLÜM14.692 kelime
- 11 10.BÖLÜM10.242 kelime
- 12 11.BÖLÜM9.574 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
3 Gün Sonra
Arel
Üç gündeki yüzüncü cevapsız çağrı sesini duyduğum anda aramayı kapatarak buz mavisi telefonumu yatağıma attım. Lilya üç gün önce gitmişti ve hâlâ ondan haber alamamıştım. Üç gündür telefonunu açmıyordu ve malikânede olup olmadığını dahi bilmiyordum.
Bir gün önce Mert beni aramış, giderken onlara ateş açıldığını ve Baha’nın yaralandığını söylemişti. Baha’ya ne olduğunu sorarken Lilya’yı sormayı unutmuştum ve şimdi onlara da ulaşamıyordum.
Lilya, yemekten kalktıktan yalnızca beş dakika sonra Çakır da gitmişti. Ona daha ne olduğunu soramamıştım, Lilya ve diğerlerine ateş açıldığında Çakır’ın da orada olduğunu söylemişti Mert. Endişelenmiş ve korkmuş olsam da telefonumu aldım ve odadan çıktım. Bugün derse katılmayacağımı söylemiştim Aras’a. Lilya için endişelendiğimi bildiği için anlayışla karşılamıştı.
Odadan çıkarak hızlı adımlarla asansöre yürüdüm. Çakır’ın nerede olduğunu bulacaktım, gerekirse tüm büroyu arardım.
Zemin katta inerek bahçeye çıktığımda bizimkileri gördüm. Öğle yemeklerini yine erken bitirmişlerdi. Endişeli olduğum zamanlarda midem bulanıyordu, yemek de yiyemiyordum dolayısıyla.
Koşar adımlarla yanlarına gittim. Çakır yine yoktu. “Çakır nerede?” Hepsi neden endişelendiğimi biliyordu. Çakır’ı aradığımı da. “Ana binaya gidiyor,” dedi Derin. Omzumun üstünden arkama baktım ve Çakır’ı gördüm. “Teşekkürler,” Koşarak Çakır’a ilerledim. “Çakır!” Durdu. Bana döndüğünde nefes nefese tam karşısında durdum. Kaşlarını çattı. “Arel,” dedi. “Ne oldu?”
“Lilya’nın gittiği gün,” dedim nefesimi toparlamaya çalışırken. “Ne oldu? Ateş açmışlar onlara, kim açmış?”
“Bilmiyorum,” dedi. Kaşlarımı çattım. “Orada değil miydin?”
“Oradaydım,” dedi. “Lilya’yı evine bırakmalarına yardım ettim.” Lilya malikânedeydi. “Çok şükür,”
“Ulaşamıyor musun?” Kafamı iki yana salladım. “Korumalarına da ulaşamıyorum,”
“Gel,” dedi. Ne yaptığını merak ederken ana binaya girdik. Bilgisayar odasına girdi. Hemen peşinden girdim. Odada tektik.
Açık bilgisayarın önündeki sandalyeye oturduğunda yanındaki sandalyeye oturdum. Bir sürü kamera vardı ve kameraların gösterdikleri odalar malikânedeydi?
“Malikânedeki kameralara mı eriştin?”
“Birkaçına,” dedi. “Geri kalan odalara kendi kameralarımı yerleştirdim.” Şaşkınca ona baktım. “Malikâneye aldı mı seni Kenan Ağabey?”
“Almaması mı lazımdı?” Lilya’nın anlattığına göre Kenan Ağabey ve ağabeyim onu öldürmek istiyordu. Neden almıştı o zaman?
Bunu düşünmek istemediğim için derin bir nefes vererek gözlerimi kapattım. “Bilmiyorum,” Geri ona baktım. “Lilya’nın nerede olduğunu biliyor musun? Veya ne yaptığını? Telefonlarıma neden bakmadığını?”
“Ağabeyi telefonunu odasında saklıyor,” dedi. “Dış dünyaya kapattı Lilya’yı. Lilya ise sıkıldığı için her gün farklı bir odada kalıyor.” Rahat bir nefes verdim. Lilya’nın kaçmamasına şaşırmış olsam da bunu ona sormam gerekirdi.
Arkama yaslandığımda telefonum titredi. Kenan Ağabey beni arıyordu. Hızlıca telefonumu kaptım. Aramayı yanıtladığımda kulağıma yaklaştıracakken Çakır aramayı hoparlöre aldı. Bozuntuya vermedim, o da merak etmişti.
“Kenan Ağabey,” dedim hızlıca. “Lilya nerede?”
“Yanımda,” dedi rahatça. “Toplantıdan yeni çıktık.” Arabadaydılar, Kenan Ağabeyin sesi boğuk geliyordu. “Lilya?” Lil’in sıkıldığını belli ederek attığı çığlığını duyunca kıkırdadım. “Lil, sesimi duyuyor musun?”
“Arel!” dedi anında. “Kurtar beni! İşten o kadar çok sıkıldım ki herkesi boğabilirim!” Endişeli olduğum anlarda yaptığı şakalarla endişemi uçuruyordu. Güldüm. “Telefonunu da mı boğdun? Kaç kere aradım seni,”
“Vallahi Kenan’ın suçu!”
“Telefonunu odasının camından düşürdü,” dedi Kenan Ağabey. “Şanslı ki koltuğa düştü.” Lilya göz devirmişti. Gülerek “Ne zaman geliyorsun?” dedim. Anında “Kaymakam,” dedi. Bu, aramızdaki yüzlerce şifreden biriydi. Bana Bilgisayar derse bir şey yapmıştı, Kaymakam derse asla diyordu. Kaşlarımı çattım. “Derken?”
“Kaymakam,” diyerek ofladı. Ardından “Kahve var mı?” dedi. Bu da yanımda biri olup olmadığını sorduğu anlamına geliyordu. “Var,” dedim hızlıca. “Hangi marka?” dedi. “Eril,”
“Sevdiğim bir marka mıydı? Hatırlayamadım.” Derin bir nefes verdim. Sevdiği biri olup olmadığını soruyordu. “Bilmiyorum, Lil. Sıktığını söylüyorsun.”
“Köpek!” diye yükseldi. Yanımda Çakır olduğunu anlamıştı. Kahkaha atarak yanımdaki, bizi anlamayan Çakır’a baktım. “Sana diyor,” Anında kaşlarını çatarak telefonuma bakınca tekrardan kahkaha attım. Kenan Ağabeyin az ve boğuk gelen sesini duydum;
“Ver artık, rol yaptığın insanları daha fazla meşgul etme.”
Arama kapandığı anda durgunlaştım.
Lilya bize rol mü yapıyordu? Bunu anlayamazdım ki, rolleri o kadar gerçekçiydi ki ben bile anlayamıyordum. Kenan Ağabey doğru mu söylemişti yani? Lilya hepimize rol mü yapıyordu?
Gözlerim dolduğunda “Arel,” dedi Çakır. “Şuna bak, o zaman anlarsın ne dediğini.” Buğulu bakışlarımı ekrana çevirdim. Geçmişe ait bir kayıttı. Kenan Ağabey ve Lilya, Kenan Ağabeyin çalışma odasındalardı. Lilya sakince odaya giriyordu. Kenan Ağabey ayağa kalkarak Lilya’nın tam karşısında durdu. “Akman’a neden dosya attın?” dedi, korkutucu sesiyle. Lilya sakince “Sinirlendi,” dedi. “Yine aynı baktı! Karşılıksız mı kalsaydım?” Bu sefer ilk kendi sinirlenmeyi seçmiş olmalıydı.
Kenan Ağabey ayağa kalkarak Lilya’ya sarıldığında ekrandaki Lilya ile gözlerimiz kocaman açıldı.
Kenan Ağabey, Lilya’ya kendi isteğiyle mi sarılmıştı? Mümkün değildi, Kenan Ağabeyin sarhoş olması gerekirdi.
“İyi ki yaptın, Lilya.” Lilya, Kenan Ağabeyi göğsünden itti. “Bana neden sarılıyorsun?” dedi. İkimiz de alışkın değildik, Kenan Ağabeyin sarhoş olma ihtimali gerçekten yüksekti. “Herkesin içinde otoritesi sarsıldı,” dedi Kenan Ağabey. Mutluydu. “Dosyaları sana sert verdi diye asistanını işten çıkarttı, üzgün olduğunu söyledi.” Akman, asistanını işten mi çıkartmıştı?
“Siktirsin,” Lil, Akman’dan nefret ettiğini belli ederek Kenan Ağabeyin masasına ilerledi. Sıcak ve ılıktan nefret eden arkadaşım, klimayı soğuğa ayarladı. Kenan Ağabeyin kullandığını görmediğim küçük sehpaya uzanarak ayaklarının altına koydu. Arkasına yaslandı. Kenan Ağabey de soldaki koltuğa oturdu.
Lilya, hayatı boyunca doğru düzgün sol koltuklara oturmazdı. Özellikle Kenan Ağabeyin odasında hiç oturmazdı. Kenan Ağabey de gelen misafirlerine soldakini gösterir, Lilya’nın oturduğu koltuğa fazla oturmalarını istemezdi. Bu, ikisinin ortak olduğu ilk ve tek konuydu.
Kenan Ağabey, dirseklerini dizlerini yaslayarak öne eğildi. “Sen beni neden çağırdın peki?” Lil, hayatımda görmediğim bir sakinlikle konuşuyordu. Kenan Ağabeyin neşesi, yerini sinirli ve ciddi yüzüne bıraktı. Doğrularak ayağa kalktı. Ellerini masaya bastırarak Lil’in üzerine eğildi. Şu anda panik atağımı tetikleyen bir hareket yapmıştı. Lilya nasıl sakin kalabiliyordu?
“Akman,” dedi Kenan Ağabey, dişlerinin arasından öfkeyle. “Seni, davranışın yüzünden işten çıkartacak. Bir daha orayı ve oradakileri göremeyeceksin.”
Gözlerim kocaman açılırken Lil’in neden Kaymakam dediğini anlamıştım;
Kenan Ağabey ile kavga etmiş, onu ikna edememişti.
Lilya, sinirine yenik düşerek ayağa kalktı. “Sen ne dediğinin farkında mısın?” Kenan Ağabey geri çekildi. İkisi de sinirliydi. “İstediğimi yapmamı engelliyorsun!” diye bağırdı Lilya. Hakkını savunuyordu. “Bu korumak değil!” Ellerini güzel saçlarına geçirdi. “Bu hapsetmek! Anlamıyor musun?”
“Sana gelecek her zararı engelliyorum,” dedi Kenan Ağabey. “Sinirlenmeni ikimiz de istemiyoruz.” Ellerimle ağzımı kapattım. Kenan Ağabey, Lilya’yı korumak adı altında onu esir etmişti.
“Mutlu olduğum tek yeri elimden aldın!” Lilya ellerini indirdi. “Sen orada mutlu değildin,” dedi Kenan Ağabey. “Sen orada değişiyordun, Lilya.” Korkunç kararlar alıyordu Lilya için. Ağabeyim kadar umursamaz olsa aslında Lil de biraz rahat hissedebilirdi.
“Sadece gülüyordum! Bu değişmek değil!” Lilya, büroda gerçekten gülüyordu. Gerçekten güldüğünde gözler parlıyordu, farkında bile değildi.
“Kaç kişiye hayatını anlattın?” dedi Kenan Ağabey, korkunç ve duygusuz sesiyle. “Kaç kişinin yanında rahatça uyudun? Kaç kişinin yanında Arel ve Nil’den uzak kaldın?” Lil konuşmadı. Asla susmayacağı tek yerde sessiz kaldı. Sinirle Kenan Ağabeye bakıyordu. Başka bir şey yapmıyordu.
“Söylesene Lilya!” diye bağırdı Kenan Ağabey. “Kaç kişinin yanında rolünden çıktın?”
“Orada rol yapmadım!” Lilya, Kenan Ağabeye gerçekleri söylüyordu. Büroda kimseye rol yapmamıştı. “Aksine, gerçekten ben olduğum tek yer orası. Sen ise bunu elimden aldın!”
“Elinden almadım,” dedi. “Ait olduğun yerde değildin, orası senin görevin için gittiğin bir yerdi!” Lilya, aynı sinirli ifadesiyle Kenan Ağabeye bakıyordu. “Rol yapmadım! Onlara asla rol yapmam!”
“Hadi ama.” dedi Kenan Ağabey alayla. “Arkadaşın mı oldu?” Kaşlarını tekrardan çattı. “Arel ile gerçekten arkadaş olmadığını biliyorum, Lilya. Sen böyle eğitildin; Asla arkadaşın olmaz.” Gözümden bir damla yaşım yanağıma aktı. Kenan Ağabey, bunları Lilya’ya nasıl söyleyebiliyordu? Ona neler yaşattığını biliyordu, hâlâ nasıl yapabiliyordu?
Kenan Ağabey, tehlikeli şekilde güldü. “Birini daha öldürmek için Nil’i yanına aldığını da biliyorum.” Nil, Lilya’nın zaafıydı, Kenan Ağabey, bunu bile bile onun zaafıyla oynuyordu.
“Asla!” dedi Lil öfkeyle. “İstediğin biri olmayacağım! Robot değilim! Ben de insanım! İnanamayacağın kadar hem de!” Lilya öfkeleniyordu, bu olmamalıydı. Yumruk yaptığı ellerini masaya bastırdı. Bu hareketini sadece sinirlendiği kişiye zarar vermemek için yapardı, bunun da farkında değildi. “Onlar benim arkadaşım, Arel ve Nil benim kardeşim.” Güldü sinirle. “Senin aksine halimden anlayan insanlar. Beni dinlemeyi biliyorlar, senin gibi aptal istekleri için kullanmıyorlar. Beni seviyorlar!” Hepimizden nefret etmiyordu, hayatı boyunca sadece üç kişiden sevgi görmüştü. İkisinin ölümünü izlemiş, benden de ayrı kalmıştı. Bu yüzden sevdiğini söylemiyor, nefret ettiğini söylüyordu.
“Kardeşim olduğun için sana hayranlar,” dedi Kenan Ağabey. “Sevmiyorlar, kullanmayı bilmediğin lüks hayatını istiyorlar.”
“Lüks bu değil,” dedi Lilya sabırla. Kenan Ağabey de sevgi görmemişti. İkisi, birbirine olan sevgilerini nefretle gösteriyorlardı. “Seni biri bile seviyorsa lüks bu. Para veya otorite değil,” Lil, alayla güldü. “Baban bile seni sevmemişken ne hakkında konuşuyorsam,” Kendi kendine söyleniyor gibi görünüyor ama Kenan Ağabey ile dalga geçiyordu. Kenan Ağabey dişlerinin arasından “Git,” dedi. “Odana. Uzun bir süre boyunca hiçbir yere gitmeyeceksin.”
Lilya bu yüzden kaçamamıştı! İşten çıkartılmış da olsa geri gelirdi.
Gözlerimden art arda yaşlarım akarken Çakır kaydı durdurdu. “Arel,” dedi sakince. “Ağlaman için açma-“ Ayağa kalkarak arkamı döndüm ve koşarak odadan çıktım. Gözyaşlarım yanaklarımdan akarken kriz geçireceğimi biliyordum. Nefesim tıkanacaktı, sakin bir yere oturmam gerekiyordu.
En yakın gölge yere koştum. Kimse yoktu etrafta. Otele kadar gidemezdim bu haldeyken. Ağabeyim de kızardı Lilya da.
Sırtımı duvara yaslayarak ayaklarımı karnıma çektim. Hıçkırarak ağlarken ellerimle yüzümü kapattım. Nefes almam ve sakinleşmem gerekiyordu ama şu anda hıçkırıklarım nefesimi tıkamıştı.
Kenan Ağabey, kardeşine nasıl böyle davranabilirdi? Ona hiç acımıyor muydu, Lilya’nın zaaflarıyla neden oynuyordu?
Hıçkırırken bana doğru gelen hızlı ayak sesleri duydum. “Artık buraya ‘Ağlamak yasaktır’ tabelası asacağım,” Homurdanan Kurt’a, kafamı kaldırarak baktığımda durarak kaşlarını çattı. “Arel?” Hıçkırdığımda nefes almak için titriyordum. Yanıma eğildi. “Ne oldu?”
“K-Kr-Kriz,” diye zorla konuştum. “Ne krizi?” dedi. Halimi anlamaya çalışıyordu. Acıdığını düşünüyordum, Lilya olsa bu haldeyken bile kendine acımalarına izin vermezdi ama ben o değildim.
“Pa-Panik a-atak!” Zorla sesimi yükselttiğimde “Ne yapmam gerek?” dedi sakince. “İğ-iğne,” dedim gözlerim kayarken. Panik atak iğnem odadaydı. “Nerede?” dedi. “O-Oda,” dediğim anda daha çok titremeye başladım. Geçmiyordu, iğnem gerekiyordu. “Kalkabilir misin?” dedi. Kafamı iki yana salladım. “Ne-Ne-fes a-alamıyoru-um,” Kolunu dizlerimin altından geçirerek beni kucağına aldığında gözlerimden akan yaşlar bana yardımcı olmuyordu.
Kurt, bahçede koşar adımlarla otele doğru ilerlerken tek isteğim bir an önce nefes almaktı. “İğ-iğne,” diye mırıldandım. Tek isteğim, tek kurtuluş yolumdu. “İğ…ne,”
“Gözlerini kapatma,” dediğini duydum Kurt’un. Sesi boğuklaşıyordu. Göz kapaklarım ile savaşırken otele girdik. “Dayan,” dedi asansöre bindiğimizde. Zor aldığım nefeslerim oldukça azalmıştı. Lilya zorla nefesimi uzun süre tutmam için egzersiz yaptırıyordu. İşe yarıyordu, uzun süre nefes girmeyen akciğerlerim alışkındı. Yine de bir an önce düzgünce nefes almam gerekiyordu. İlacımı almadığım her saniye bayılma riskim artıyordu.
İlk kata geldiğimizde hızlıca odamızın önünde durdu. Cebime uzanmaya çalışırken kapı kolunun altına tekme attı. Kapı kırılarak açılınca hızlıca içeriye girdi. Beni dikkatlice yatağıma yatırarak “Nerede?” dedi. “Mavi çanta,” diye dudaklarımı oynattım. Konuşamıyordum, nefes alamıyordum.
Masamı dağıtarak en sonunda en üstteki çantamı buldu. Açarak hazırda duran iğnemi bana verdiğinde güç bela aldım. Hiç sevmesem de sol bileğimin iç kısmındaki damarıma denk getirdim. İğnenin içindeki sakinleştiriciyi damarıma enjekte ettiğimde gözlerim karardı. Kafam yana düşerken sonunda nefes alabilmiştim.
Ne kadar sürenin geçtiğini bilmiyordum. Neyse ki nefes alabiliyordum, Kurt tam zamanında vermişti iğnemi.
Gözlerimi kırpıştırarak açtım. “Arel,” Anında doğrularak öksürmeye başladım. En sonunda öksürmemi durdurduğumda kafamı kaldırdım. Mila sıkıca bana sarıldı. “Sana bir şey oldu diye çok korktum,” Sarılışına karşılık verdim. “İyiyim, sadece kriz geçirdim.” Dolu gözlerle geri çekildiğinde hastanede olduğumu fark ettim. Etrafıma baktım. Herkes buradaydı, Lilya hariç.
Kapının yanındaki Kurt’a baktığımda “Aradım,” dedi. “Ağabeyi ile tartışmış ama merak etme, geleceğini, gerekirse kaçacağını söyledi.” Yanındaki kapı açıldı. Lilya, sinirli yüzü ile içeriye girdiğinde daha ben kıpırdayamadan sıkıca bana sarıldı. “Lil,” dedim. Titriyordu, nefes nefeseydi. “Ne oldu?” Geri çekildiğinde gözlerinin bile titrediğini fark ettim. “Ne oldu?” Gözlerim beyaz kıyafetlerindeki kırmızı lekelere takıldığında “Benim değil,” dedi. “Sonra anlatırım,” Ciddiyetle baktı. “Kim veya ne yaptı?”
“Lil,” diye mırıldandım. O kadar sinirliydi ki sinirinden titriyordu. “Beni boş ver,” dedim. “Sana ne oldu?” Derin bir nefes verdi. “Kaçtım,” Tek kaşımı kaldırarak baktığımda “Evet,” dedi. “Yara,” Göz devirdiğinde “Acıyor mu?” dedim. “Hayır,” Acıyordu. “Nerende?” Cevap vermedi. Kaşlarımı çattığımda “Sıra bende,” dedi. “Kim veya ne yaptı demiştim?” Gözlerim doldu. “Kaydı izledim,” dedim hızlıca. Diğerlerini ikimiz de umursamıyorduk. “Seninle konuştuktan sonra, Çakır, ilk günkü kavganızı izletti,” Bakışları donuklaştı. Kaşlarını düzeltti ve öfkesini kuşanmış bir şekilde ayağa kalktı. “Kıpırdama.” Otoriter sesiyle emir verdikten hemen sonra arkasını dönerek geldiği gibi hızla odadan çıktı.
Kenan Ağabeye bir şey yapacaktı. Yaraları da onun yüzünden olmalıydı.
Onu dinlemeden ayağa kalktım. “Nil, tek kalma.”
“Ablama ne oldu?” dedi safça. Elim kapı kulpundayken “Lil,” dedim. “Yine delirdi. Korkunç şu anda.” Hızla odadan çıktım. Lakabı Hayalet’ti. Gerçekten de hayalet gibiydi.
Aşağı indiğini tahmin ediyordum. Ayakkabılarımın olmasını umursamadan merdivenlere yöneldiğimde “Arel,” dedi Kurt arkamdan. Omzumun üstünden ona baktığımda “Git ve otur,” dedi. “Tekrardan kriz geçirmemen gerek,” Gülümsedim. “Krizi belirli şeyler olduğunda geçiriyorum,” dedim. “Hareket tetiklemez.”
“Git ve otur.” dedi tekrardan. “Görmedin mi? Lilya deli gibi davranıyor, oturmanı söyledi ve kıpırdamamanı.” Derin bir nefes verdim. Uçsam bile yetişemezdim ona. Şehri benden iyi biliyordu sürekli kaçtığı için.
İlk hedef olarak camdan aşağı baktım. Lil’in motoru, ağabeyimin ve Kenan Ağabeyin arabası vardı. İkisini peşine takmış olmalıydı. Lil, hastaneden çıkarak Kenan’ın Ağabeyin karşısında durduğunda ağabeyim, Lilya’yı geri çekti. İkisinde bir şey dedi ama dudaklarını okuyamadım. Kenan Ağabeyin öfkesi yok olurken Lilya hâlâ aynıydı. Lil motoruna, Kenan Ağabey de arabasına bindiğinde ikisi hızla uzaklaştı. Ne olduğunu anlamazken ağabeyim hastaneye doğru sakince yürüdü. Yanıma geliyordu, ne dediğini öğrenebilirdim. Hiçbir şey olmamış gibi arkamı döndüm. Kurt’un yanından geçerek odaya girdim. Bakışlarım Çakır’a takılınca ağabeyimin Çakır’a ne kadar sinirli olduğu aklıma geldi.
Lilya ve Kenan Ağabeyin arası zaten elektrikliydi, ağabeyim de yanlarından geldiği için onun da siniri bozuk olacaktı.
Aklıma gelen en hızlı fikirle “Balkona,” dedim. Kaşlarını hafifçe çattığında yanına giderek balkonu kapatan beyaz perdeleri açtım. “Ağabeyim geliyor,” Kaşları hâlâ çatıkken “Lil’in şakağının sebebinin sen olduğunu düşünüyor,” dedim. “En son seni öldürmek için gitmişti,”
“Ve öldürmedi?”
“Sen beni dinlesene!” diye yükseldim. “Garibin arkadaşı,” Ne dediğini anlamasam da balkona gidince diğerlerine baktım. Ağabeyimin sinirlendiği başka biri var mıydı?
Kapı hızla açıldı. “Arel!” Sarp odaya daldığında onu da kolundan tutarak balkona çektim. Kapıyı ikisinin üzerine kapatmadan “Ses çıkartmayın,” dedim ve kapıyı kilitleyerek perdeyi kapattım. Arkamı döndüğümde kapı tıklatıldı. Ağabeyim gelmişti. Yavaşça kapıyı açınca “Ağabey,” dedim. “Hoş geldin,” Bir şey yokmuş gibi yanına gittim ve sıkıca ona sarıldım. Sarılışıma tek eliyle karşılık vererek hızlıca geri çekildi.
Ne oluyordu?
“Yürü hadi,” Kaşlarımı çattım. “Neden? Ne oluyor?” Yanımdan geçerek ilaç çantamı ve telefonumu aldı. “Ağabey?” Bileğimi tutarak beni peşinden çekerken “Nil,” dedim. Durdu. Bileğimi kurtararak hızlıca ayakkabılarımı giydim. Nil’i kucağıma alarak “Nereye?” dedim.
“Şehir dışına, işimiz var.” Kaşlarımı çattığımda “Hızlı ol,” dedi. Bu kadar acele ettiğine göre önemli bir işi var demekti. Kapıya doğru yürürken diğerlerine baktı. “Ve sen de işten ayrılıyorsun, gerekçesini yolda anlatırım.” Olduğum yerde donduğumda derin bir nefes verdi. Sırtımdan ittiğinde yürümeye başladım. “Neden? Ne gerekçesi?” Asansöre ilerlerken bana bıkkın bir bakış attı. “Hepiniz mi unuttunuz?”
“Neyi?” Zemin katın tuşuna bastı. “Gizem Teyzenin doğum günü bu gün,” Gözlerim şaşkınlığımla irileşirken Nil “Hediye gerekmez mi?” dedi. Berk, Nil’e baktı. “Gerek yok, her şeyi Lilya ayarladı.” Kaşlarım daha da çatılırken asansörden indik. “İş?” dedim. “Ondan gerçekten ayrılıyorsun.” Şaşkınca “Neden?” dedim. “İşimi seviyorum, arkadaşlarımı da.” Arabaya bindiğimizde Nil’i arka koltuğa oturttum. Kemerini takarak yolcu koltuğuna oturdum ve kemerimi taktım. Ağabeyim gaza bastığında “Ağabey,” dedim. “Ne gerekçesi?”
“Lilya’nın Akman’a attığı dosya ile Kuruluş köpürmüş, en acilinden bir toplantı düzenliyorlar.” Endişeyle baktı. “Tüm vârisleri de çağırıyor Üst Düzeyler. Yani bizim de gitmemiz gerekiyor,” Arkama yaslanarak gözlerimi kapattım. “Ah, Lil, yine ne boklar yedin sen?” Kendi kendime söylenirken aklımdaki soru işaretiyle “Nil?” dedim. “O, bir süre Gülin ile kalacak ama biz toplantıdayken. O da bizimle geliyor şehir dışına.”
“Bu, işten ayrılmamızın sebebi değil,” Derin bir nefes verdi. “Kenan, Lilya’nın işten çıkarılmasını sadece Akman’ın hallettiğini söyledi ama bu bir yalan.” Ona baktığımda devam etti;
“Kenan Akman’ı, Lilya’nın işten çıkartılması için tehdit etti.” Ağzım açık kalırken “Ne?” diyebildim. “Ama neden?”
“Lilya’nın acemi olduğu tek kişi Çakır, malikâneye gitmiş. Lilya hakkında konuşmuş ve onun Kenan’dan üstün olduğunu söylemiş. Kenan, Lilya’nın ondan üstün olmasına dayanamaz, biliyorsun. Bu yüzden onu hapsetti,” Kısık bir sesle “Canını acıtıyor,” dedi. Dişlerimi ve yumruklarımı sıktım. “Bunu nasıl yapar?” diye yükseldim. “Ona neler yaşattığını biliyor! Lilya’nın neler yaşadığını da biliyor!”
“Sakin ol,” dedi. “Lilya, anlamadığım şekilde kabul etti.” Kaşlarım daha da çatılırken “Daha hızlı sür,” dedim. “Kenan Ağabey, Lil’e bir şey yapmış.”
Uzun ve meraklı bir yolculuğun ardından malikânenin otoparkına girdiğimizde hızla arabadan indim.
“Dikkat et, fazla koşma.” Ağabeyimin uyarısını umursamadan hızlı adımlarla malikâneye doğru yürüdüm.
Kapıdan girdiğim anda gördüğüm manzara ile “Lil!” dedim.
Lilya
Kenan kapımı tıklattı. “Lilya,” Ona cevap vermedim. İncinen bileğimi sarmakla meşguldüm. İki gündür malikânede belli kişiler hariç başkasını görmüyordum.
Çakır, iki gün önce, ben uyurken gitmişti. Hâlâ hiçbirini görmemiştim. Kenan ise Çakır gittiği anda formdan düştüğümü, Baha yaralı olduğu için başka öğretmenler tuttuğunu söylemişti. Tuttuğu öğretmenler dünyada en çok acı çektiren insanlarıydılar. On beş dakika önce erken bitirebileceğimizi söylemişlerdi çünkü her yerim kan içindeydi. Sanırım on kere burnum, yirmi kere de kapanmaya çalışan yaralarım kanamıştı.
Onlara katlanmamın ana sebebi ise Kenan’ın beni tehdit etmesiydi. Akman beni işten çıkartmıştı, bundan sonra asla büroya giremezdim. Kenan’ın tehdidi ise programına uymazsam Arel’in ve diğerlerinin de işten çıkartılacağıydı.
Her ne kadar ondan ve programdan nefret etsem de diğerlerinin düzenlerinde devam edebilmesi için katlanıyordum.
Kapıyı açtı. Bandajı sabitleyerek boş bakışlarımı ona çevirdim. “Ne?”
“Hazır mısın?” dedi. Kaşlarımı çattığımda “Toplantıya gidiyoruz,” dedi. Kaşlarımı daha çok çattım. “Sebep?”
“Çünkü ben istiyorum.” Ona göz devirdim. “Sen git, uyuyacağım ben,” Daha yeni duş almıştım.
“Yürü.” Kolumdan tutarak beni peşinden çekiştirirken kolumu ondan kurtardım. İkimiz yan yana yürürken asansöre bindik. Asansördeki aynadan yüzüme baktım. Kaşım üst üste patladığı için yara olan yer mordu. Neyse ki kaşlarım da saçlarım gibi siyah olduğu için çok görünmüyordu. Bileğimin incinme sebebi ise iki hocadan daha acıya meraklı olanın beni yüksekten itmesiydi.
Zemin kata indiğimizde birlikte otoparka yürüdük. Kenan’ın siyah Jaguar’ına bindiğimizde daha ben kemer bile takmadan Kenan gaza bastı. Yolda hızla ilerlerken “Telefonumu çok arıyorlar,” dedim. Akıp giden yolu seyrediyordum, suratına bakmak bile istemiyordum. Neredeyse her yerim ağrıyor, ertesi gün ise morarıyordu. Vural ve Cengiz, Kenan’ın tuttuğu hocaların isimleriydi. İkisi de neredeyse Baha kadar kaslılardı ve irilerdi. Bunun haricinde kadın olmamı bile umursamadan yumruk atıyorlardı. İki gündür yorgunluktan kâbus bile görmüyordum. Bazen mola verdiklerinde acıdan uyuyordum.
Karnım ve boynum mordu, dokununca bile çok acıyordu.
“Yapmam gereken ne?” dedi tersçe. “Verebilirsin, merak etme, kaçmayacağım.”
“Kaçsan bile gidebileceğin bir yer yok,” dedi. “Evini de kilitledim.” Ona bıkkın bir bakış attım. “Sebep? Gideceğim tek yer orasıyken bunu yapmanın yegâne sebebi ne?” Omuz silkti. “Canım istedi,”
“Esaretim ne zaman bitiyor?”
“Ben ne zaman istersem.”
“Arel’i arayabilir miyim? Merak etmiştir,”
“Hayır.” Kaşlarımı çattım. “Kriz geçirmesini mi istiyorsun?”
“Yapacağımız tek şey hastaneye gidip sarılmak, başka bir şey değil.” Ona tekrardan göz devirdiğimde arabayı şirketin otoparkına park etti. İnmeden “Toplantı odasına git,” dedi. “Ve kimse ile iletişime geçme, zaman kaybı.” Ona göz devirdim. Göz devirmeden geçirebildiğim hiçbir günüm yoktu.
Arabadan inerek Kenan’ın zıttı yöne, şirketin binasına ilerledim. Üvey babam yüzünden küçüklüğüm burada geçmişti. Yanlarından geçtiğim insanların bana attıkları şaşkın bakışların nedeni ise yıllar sonra tekrardan gelmemdi.
Son geldiğimde evrak odasını ateşe verdiğim için üvey babam, ölene kadar getirmemişti.
Ciddi ve sert yüzümün altında sakladığım acı dolu çığlıklarım çok acıyan karnım içindi.
Asansöre ilerlerken asansörde sıkışan çalışanlar, sanki hipnoz olmuş gibi çıkmak için harekete geçtiler ama elimi kaldırdım. “Siz gidin,” Asansörün yanındaki merdivenlere yöneldim.
Yavaş adımlarla, karnımı fazla acıtmayacak şekilde üçüncü kattaki toplantı odasına girdim. Odada kimse yoktu. Soğuk klimanın en çok vurduğu koltuğa oturarak kollarımı masada birleştirdim. İki saat uyuyabilmiştim sadece, çok uykum vardı.
Yarım saat denesem de uyuyamamıştım, karnım çok acıyordu. Odanın kapısı açıldığında “Bu kim ya?” diyen, sesinden kibir akan bir kadını duydum. Yanımdaki sandalye çekildi. Biri oturarak koluma dokunduğunda kıpırdamadım. Derin bir nefes verdim. Yanımdaki adam bu sefer saçımın ucundan bir tutam eline aldı. “Sen kimsin?” Doğrularak saçımı tutan elini, bileğinden tutarak sertçe büktüm. Ona sinirle bakarken elini benden kurtardı. Ayağa kalkarak sarı saçlı ve kibirli kadının yanına oturdu. Kalan kahve ve siyah saçlı kadın ve adam, benden uzağa oturduklarında kapı tekrardan açıldı. Dördü de saygıyla ayağa kalktığında Kenan’ın geldiğini fark ettim. Göz devirerek geri yatacağım sırada elindeki küçük minderi, sanki dünyanın en iyi ağabeyiymiş gibi kafamın altına koydu. Çenemi mindere koyduğumda sol çaprazımdaki sandalyesine, masanın başına oturdu.
En baştaki sarışın ve kibirli kadını göstererek “Sevgi,” dedi bana. “Kendisi en iyi kıyafet tasarımcılarımdan.” Övülmesi ile omuzlarını daha da kabartması bir olurken yanındaki kahve saçlı kadını gösterdi. “Meral. O da en iyi tasarımcılardan.” Bir yanındaki siyah saçlı adamı gösterdi. “Beriç,” Bir yanındaki sapığı gösterdi. “Ve Poyraz,” Doğruldum. Ölümcül bakışlarımla Poyraz’a bakarken bileğini ovuşturdu. Kenan bu sefer beni göstererek “Kardeşim Lilya,” dedi ve Poyraz’a baktı. “Ona mı dokundun?” Poyraz yutkunduğunda Kenan bana baktı. Konuşmadan kafamı yavaşça salladım, bakışlarımı Poyraz’dan çekmeden. Kenan derin bir nefes vererek “Poyraz,” dedi. “Toplantıdan sonra odama gel,”
Sessizlik oluşurken kafamı geri mindere koydum. Mayışmıştım. Meral, boğazını temizleyerek “Son kaldığımız projeden devam edelim isterseniz,” dedi. Gözlerimi kapattım. Nefeslerimi düzenli bir hale getirerek uyuyormuş gibi yaptım.
Sessizlik sürerken Kenan, üzerindeki ceketini omuzlarıma bıraktı. Sıcak ceket ile anında daha da mayışırken kendimi uykuya bıraktım.
Ne kadar süre geçtiğinden haberim yoktu. Uyanmıştım ama. Gözlerimi açarak kafamı kaldırdım. Hâlâ toplantı odasındaydım ve tektim. Sanırım mola vermişlerdi, bu kadar hızlı sorunlarını çözemiyorlardı.
Öğle olmuştu, diğerleri yemeklerini yiyorlardı. Sahi, onlardan bana neydi? Kenan haklıydı, hayatım boyunca hiç sevilmemiş, hiç kimseden sevgi görmemiştim. Acı çekmek ve acı çektirmek için eğitilmiş biriydim. Soyadım Kan’dı. Soyadımın anlamına göre hareket etmeliydim. Yani kan ve vahşet çıkartmalıydım.
Guruldayan karnımla ayağa kalktım. Kenan’ın odasına uğrayacaktım. Soğuk olan toplantı odasından çıktım. Kenan’ın ceketi hâlâ omuzlarımdaydı, ceketini elime aldım. Yavaş adımlarla yürürken karnım her guruldadığında morluk yüzünden canım acıyordu. Boğazlı badim üzerimdeydi, beyaz olmasını tercih etmemiştim ama nedense dolabım sadece beyaz kıyafetlerle doluydu.
İlk kata indim. Kenan’ın odası buradaydı. Kapıyı çalmadan odaya girdiğimde konuşmak için ağzını açan Kenan sustu. Bana merakla bakarak “Neden uyandın ağabeyciğim?” dedi.
Ağabeyciğim mi?
İçimden kahkaha atarken sanki hep böyle hitap ediyormuş gibi “Acıktım,” dedim. Karşısında gergince oturan Poyraz’a bakarak “Şimdilik durum böyle kalsın, Poyraz,” dedi. “Bir daha aynı şeyi tekrarlarsan daha sert bir tepki alacaksın.” Poyraz gergince kafasını salladı. “Anladım, efendim.” Kenan yanıma gelerek önden geçmem için elini uzattığında ceketini ona verdim. Önden kapıdan çıktığım anda Kenan ve Poyraz’da çıktı. Üçümüz asansöre doğru yürürken Poyraz koşar adımlarla merdivenlere ilerledi. Kenan ile ben de asansöre bindik.
On beşinci kata yani en üst kata çıktığımızda “Ne yiyeceksin?” dedi. “Yemek.”
“Ne yemeği?”
“İnsan yemeği.”
“Hangi tür?”
“Yenilebilir,” Bana bıkkın bir bakış attı. “Düzgün cevap vermeyeceksen gidelim.” Sanki hep iyi anlaşıyormuşuz gibi kıkırdadım. “Tamam ya, ne var?”
“Ne istersen onu yapacaklar,” Anında “İçli köfte,” dedim. “Bir de sıcak çikolata.” İğrenir gibi yüzünü buruşturdu. “İkisini aynı anda mı tüketeceksin?” Kafamı salladım. “Sana ne,” Kıkırdadım. “Hatta sıcak çikolatayı içli köftenin üstüne döküp yiyeceğim,” Bıkkın bir nefes verdi. “Otur önce, sonra mide bulandırırsın.” Gülerken iki kişilik masaya oturduk. Masaya gelen genç kadına Kenan “İçli köfte ve sıcak çikolata,” dedi. Ona baktım. “Sen yemeyecek misin?”
“Bir de sandviç ve kahve,” Kadın elindeki kâğıda bir şeyler yazarak arkasını döndü ve gitti. Esnedim, üç günde toplam dört saat anca uyuyabilmiştim.
“Bileğin nasıl oldu?” dedi ilgiyle. Çoğu çalışanı onu izliyordu, her zamankinden ilgiliydi. Bileğime baktım. “İyiye gidiyor sanırım, çok acımıyor.” İkimiz sessiz kaldığımızda “Bugün ayın kaçı?” dedim. Telefonuna baktı. “Otuz Mart,” Bana baktı. “Neden ki?” Gözlerim kocaman açıldı. “Unuttuğunu söyleme,” Kaşlarını hafifçe çattığında göz devirdim. “Annenin doğum günü yarın,” Kaşlarını kaldırdı-ğında “Hayırsız evlat,” diye homurdandım. Ne dediğimi duymadığı için “Ne dedin?” dedi. Omuz silkerek arkama yaslandım. “Hiçbir şey,” Bana ters bir bakış attığında “Sen toplantına odaklan,” dedim. “Ben hallederim, hem, sıkılıyordum zaten. Bana eğlence çıktı.” Alayla “Kimleri çağıracağını biliyor musun?” dedi. Kafamı salladım. “Hepsini belgeledin ya,” Güldüm. “Sadece araması için birini bulacağım, bir de mekânı ayarlamalarını isteyeceğim.” Derin bir nefes verdiğinde yemeklerimiz ve içeceklerimiz gelmişti. İştahla içli köftemi yerken sıcak çikolatamdan bir yudum aldım. Kenan, iğrenerek bana bakıyordu. Ona göz devirerek “Denemelisin,” dedim. “Tadı çok güzel.”
“Midesizin önde gidenisin,” Ona tekrardan göz devirerek içli köftemi yemeye devam ettim.
Tabağımdakileri bitirdiğimde Kenan ayağa kalktı. Peşinden kalktım. Koluna girerek kafamı omzuna yasladım. Dünyadaki en iyi kardeşlermiş gibi davranmak zorundaydık.
Parfümünün kokusuna dayanamadığım için ondan uzaklaşarak boş ve beyaz olan büyük duvarı gösterdim. “Buraya güzel bir tablo asılabilir,”
“Oraya tablo asmayı neden istiyorsun?” Omuz silktim. “Sadece canım istiyor, boş duruyor.” Derin bir nefes verdi. “Bakarım seçeneklere,” Kıkırdayarak yanına gittim ve gelen asansöre bindim.
İkimiz yeniden üçüncü kata indiğimizde “Sen geç,” dedi. “Ben dosyayı getireceğim.” Ona kafa sallayarak toplantı odasına girdim. Geri eski yerime oturduğumda odanın ısısı artmıştı. Camları açmış olmalılardı. Umursamadan geri koltuğa oturdum. İçimden bir ses Arel’in beni çok merak ettiğini söylüyordu.
Kapı açıldı. Sevgi, Meral, Beriç ve Poyraz içeriye girdiklerinde onlara baktım. Poyraz gergince yutkundu. “Lilya Hanım,” dedi. “Ben özür dilerim, sizi yeni gelen çalışanlardan sandım. Yeni gelen çalışanlara hep hoş geldin şakası yapılır,” Ona boş bakışlarımla bakarken konuşmadım. Gözlerini kaçırdı.
Kenan, elindeki siyah dosyayla odaya girince bakışlarımı Poyraz’dan çekerek Kenan’a çevirdim. Yanlarından geçerek “Oturabilirsiniz,” dedi ve elindeki dosyayı bana verdi. Kimseyi umursamadan dosyayı açtım.
“Lilya,” Biri koluma dokununca gözlerimi açarak kafamı kaldırdım. Onların toplantısı bitene kadar gelecekleri listelemiş, mekânı organize etmiş, hediyeleri ve pastayı hazırlatmıştım. Tabii ki üç kere daha kontrol etmiştim çünkü aptalların toplatışı bitmemişti. Ne mi tartışmışlardı? Kenan’ın takım elbisesinin kol düğmesini.
“Ne var?” İşim bittiğinde toplantıları bitmediği için uyumuştum. Haliyle agresifliğim üzerimdeydi. “Kalk,” dedi. “Toplantı bitti, gidiyoruz.” Doğruldum. Diğer dördü gitmişti. Ayağa kalktığımda sağ elimin uyuştuğunu fark ettim. “Elim yine uyuşmuş,” Önden bilgi vererek Kenan’ın koluna sertçe vurduğumda kolunu tuttu. “Bunu neden yaptın?” Omuz silktim. “Ön bilgi verdim,” Derin bir nefes vererek sabır çektiğinde dosyayı hızlıca toparladım. “Asistanın aramıştır umarım,”
“Sen uyurken halledildi.” Siyah ve büyük dosyayı eline tutuşturarak “Ben sürebilir miyim?” dedim. “Çok sıkıldım,” Koridorda yürürken çalışanları onu izlediği için “Tamam,” dedi ve anahtarı bana verdi. “Hep burada isteyeceğim artık izin vermeyeceğin her şeyi,” diye mırıldandım kısık bir sesle. Bana baktı. Güldüm.
Elindeki dosyayı tanımadığım birine verdiğinde asansöre bindik. Otoparka indiğimizde “Araba nerede?” dedim. “İleride sağda,” Durdum. O da durdu. Bana anlamaz gözlerle bakarken “Yarış yapalım mı?” dedim. “Hayır,” dedi anında. “Koşmayacağım.” Göz devirdim. “Çok sıkıcısın! Terlediğinde makyajını-“ Ağzımı kapatarak sıkıca bana sarıldığında bir çalışanının burada olduğunu anladım. Ondan kurtularak tekrardan göz devirdim. “Aptal,” Önden gitmem için elini uzattı. “Koş,” Kıkırdayarak koşmaya başladığımda “Arabalara dikkat et!” diye seslendi.
Dolu otoparkta duran arabaya mı dikkat edecektim?
Sağa döndüğümde bana doğru hızla gelen bir arabayı gördüm. Arabadaki kişi anında frene bastığında olduğum yerde durdum. Bu hızla gelse bile ölmezdim.
Araba tam önümde durduğunda “Lilya!” diye bağıran Kenan koşarak yanıma geldi. Omuzlarımdan tutarak beni kendine çevirdi. Dikkatle her yerime bakarken “İyi misin?” dedi. Beni sağa sola çevirmeye devam ediyordu. Ellerinden kurtularak bir adım geri gittim ve kafamı tuttum. “Başımı döndürdün!”
Arabasından inen hamile kadın telaşla “İyi misiniz efendim?” dedi. Kaşlarımı çattım. “Kaç aylık hamilesin?” Elini karnına sardı ve tereddütle “Yedi,” dedi. Kenan’a baktım. Kaşlarım hâlâ çatıktı. “Evine git,” dedim. “Hamileyken daha fazla çalışma, zararlı. Kendine vakit ayır.” Kadın yorgun bir ifadeyle bana bakarken “Kocan var mı?” dedim. Kafasını salladı. “Nerede?”
“O,” dedi. “Evde.”
“O da mı hamile?” Gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı ama ben sinirliydim. Yedi aylık hamileydi ve hâlâ işe geliyordu, üstüne kocası da evdeydi. Kenan’a baktım. “Eve sağlıklı bir şekilde gitmesini sağla,” Arkamı dönerek arabaya doğru yürüdüm. Binmeden “Ve uzun bir süre izin ver,” dedim. “Çalışmasın,” Arabaya binerek anahtarı taktığımda kadın teşekkür ediyordu.
On beş dakikanın ardından Kenan yolcu koltuğuna oturduğunda gaza bastım. Otoparktan çıktığımızda omuzlarına melekler konmuş olacak ki “Arel’i arayacağım,” dedi. Neşeyle ona baktım. “Ciddi misin?” Aradığında Arel hemen açtı. “Kenan Ağabey,” dedi hızla. “Lilya nerede?”
“Yanımda,” dedi Kenan, sanki hiçbir şey yokmuş gibi. “Toplantıdan yeni çıktık.”
“Lilya?” Arel’in gergin ve endişeli sesini duyduğumda çığlık attım. Kıkırdadı. “Lil, sesimi duyuyor musun?”
“Arel!” dedim hemen. “Kurtar beni! İşten o kadar çok sıkıldım ki herkesi boğabilirim!” Güldü, endişesi gitmişti. “Telefonunu da mı boğdun? Kaç kere aradım seni,”
“Vallahi Kenan’ın suçu!”
“Telefonunu odasının camından düşürdü,” dedi Kenan. “Şanslı ki koltuğa düştü.” Göz devirdim. Tamamen yalandı, uyuduğumda odamdan almış ve bir daha geri vermemişti.
Arel gülerken “Ne zaman geliyorsun?” dedi. Anında “Kaymakam,” dedim, gelemezdim. Kenan göndermiyordu. “Derken?” dedi hafif sorgular bir şekilde.
“Kaymakam,” diye ofladım. “Kahve var mı?” Yanında biri olup olmadığını merak etmiştim. Telefon hoparlördeydi çünkü. “Var,” dedi. Kimdi? “Hangi marka?”
“Eril,”
“Sevdiğim bir marka mıydı? Hatırlayamadım.” Derince nefesini verdi. “Bilmiyorum, Lil. Sıktığını söylüyorsun.”
Erkek, meraklı ve sıktığını söylediğim biri? Çakır!
“Köpek!” diye yükseldim. Kahkaha atarak “Sana diyor,” dedi. Çakır ile konuşuyordu. Çakır kaşlarını çatmıştı. Arel tekrardan kahkaha attı. İstemeden de olsa gülümsediğimde Kenan telefonu kendine çekti. “Ver artık, rol yaptığın insanları daha fazla meşgul etme.” Aramayı kapattığında kaşlarımı çattım. “Neden bunu yaptın? Merak etmişti,” Omuz silkti. “Cezan bu,” Ona göz devirerek gaza bastım. Daha da hızlanırken “Daha çok merak edecek!” dedim. “Yapabileceğim bir şey yok, Lilya. Cezanı çekeceksin.” İkimiz de sessiz kaldığımızda “İki gün sonra gidiyoruz,” dedi. Konuşmadığımda “Kurul toplantısı,” dedi. Kaşlarımı çatarak ona baktığımda “Akman,” dedi. “Kurallara uymadığın gerekçesiyle seni Jefe’ye şikâyet etmişler,”
Jefe dedikleri aptal, Kurul’un başındaydı. Kurul, eskiden üvey babamın da içinde bulunduğu bir aptal grubunun silah ticaretiyle başlayan ve sonrasında güç isteyen aptallarla büyüyen bir kuruluştu. Çoğu kişinin lakabı vardı ve benim lakabım Hayalet’ti. Kenan’ın lakabı Jaguar, Arel’in lakabı Bilgisayar ve Berk’in lakabı ise Baykuş’tu.
“Gitmesek?”
“Jefe istiyor,” dedi. “O istediğinde de Üst Düzeyler merak edip toplantıyı onayladılar.” Kaşlarımı çattım. “Sen de Üst Düzeysin. Sen de mi onayladın?” Kafasını iki yana salladı. “İtibarımı düşürmek için benim yerime sahte oy kullandılar,” Öfkeyle bana baktı. “Yine sen ve senin cezaların yüzünden!” Önüne döndü. “Bunun için de ceza alacaksın.” Ona göz devirerek arabayı malikânenin otoparkına park ettim. İkimiz de arabadan indiğimizde “Spor salonuna git,” dedi. Eğitimin devam ediyor.”
“Ama doğum günü?”
“Yarın,” dedi. “Bugün boştasın, eğitimine devam et.” Derin bir nefes verdim. “Bana yaptıkları eğitim değil,”
“Eğitim,” dedi. “Gücünü ve dayanıklılığını arttırıyor.” Kaşlarımı çattım. “Emin misin? Her yerimi kanatıyorlar!”
“Bu, benim sorunum değil,” dedi umursamazca. “Eğitimde kendini korumayı öğrenemezsen canın daha çok acır.” Ona göz devirdim. “Bir de koruduğunu söylüyorsun,”
“Çünkü koruyorum.” Bana baktı. “Başka kimin ağabeyi kardeşini her şeye karşı koruyor?” Omu göğsünden sertçe ittim. Bir adım geri gitti. “Başka kimsenin ağabeyi kardeşini öldürmeye çalışmıyor! Sen ruh hastasısın! İtibar ve güç için yaşayan bir köpeksin!”
“Konuşmalarına dikkat et,” dedi. “Vârisim olduğun gün tüm bu eğitimleri kabul ettin!”
“Zorla, haberimin bile olmadığı bir anda yaptınız! Hiçbir şeyi anlayamayacak yaştayken nereden bilebilirdim böyle aptal insanların peşinde köpek olduğunuzu?” Alayla kollarını göğsünde birleştirdi. “Sen ne yapıyorsun sence?”
“Ben kimsenin peşinde koşmam,” dedim dik çenemle. “Hepsini peşimde koştururum,” Gözlerimi hafifçe kısarak ona baktım. “Seni bile,”
“Yaptığımız şey aynıyken farklı olduğumuzu söyleyecek kadar ahmaksın,” Ona göz devirdim. “Ben kurtarıyorum ama sen öldürmeyi seçiyorsun,”
“Öldürerek kurtarıyorsun,”
“Öldürmüyorum!” Derin bir nefes verdi. “Git ve dersini bitir,” Ona göz devirdim ve otoparktan çıktım. Saçlarımı ensemde sıkıca toplayarak karnımı acıtmayacak kadar yavaşça yürümeye devam ettim.
Spor salonuna girdiğim anda karanlık beni karşıladı. Arkamdaki kapı sertçe kapandı ve kilitlendi. “Bari ışığı açın,” Ses çıkmadı. Arkamda birini hissettim. Arkamı döndüğüm anda karnıma sert bir yumruk yedim. Yaşadığım acıyla dişlerimi sıkarak ellerimle karnımı sardım. “Ayağa kalk,” dedi Cengiz. “Katılıyorum,” Vural, Cengiz’den daha acımasızdı. İkisi ikizdi. Saçları kıvırcık, gözleri elaydı. Tabii ki ikisinden de nefret ediyordum. Kenan’ın onları nereden bulduğunu bile bilmiyordum.
Ayağa kalktım. Karanlıkta onları bulmam için yapmam gereken tek şey sakin olmaktı.
Sağımdaki Vural’ın bacak arasına sert bir tekme geçirdim. Hemen ardından Cengiz’in karnına dirseğimi geçirdim. Kendini hızla toparlayan Vural, arkamdan sessizce yaklaşıp beni havaya kaldırdığında yüzüne bastım. Yere düşerken karnımın acısını umursamadan hızla ayağa kalktım. Cengiz’in dizine tekme atarak sessiz ama hızlı adımlarla boks torbalarının arkasına saklandım. Acımın biraz da olsa hafiflemesi gerekiyordu.
İkisi birkaç dakika beni aradı. Ellerimle ağzımı kapatmıştım nefeslerimi duymamaları için.
Vural olduğunu düşündüğüm bir el saçlarımı sertçe kavradığında daha tepki bile veremeden beni ayağa kaldırdı. Beni bıraktığında elim cebime gitti ama sol tarafımdan karnıma gelen sert yumruk ile olduğum yere yığıldım.
Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordum. Birinin sıcak ve büyük eli saçlarımdaydı. Karnım çok acıyordu, boynum hâlâ geçmemişti. Bunun haricinde bedenimde Vural ve Cengiz’in açtığı diğer yaralarım da acıyordu.
Başka bir elin nazikçe akan yaşlarımı sildiğini hissettim. Yavaşça gözlerimi açtım. “Lilya,” dedi Mert. Ona baktım. “Nasıl hissediyorsun?” dedi. “Bayılmışsın,” Öfkeyle “Kim?” dedi hemen ardından. Titrek bir nefes verdim. Kaya, Kutay ve Baha da buradaydı. Konuşmadan sıkıca Mert’e sarıldım. Sırtımı sıvazladı. Dolu gözlerimle “Acıyor,” diye mırıldandım boğuk sesimle. “Neren?” dedi hemen. Sağ elimi karnıma götürdüm. “Karnım,”
“Başka?” Geri çekildim. “Her yerim,” Odamdaydık. Etrafıma baktım. “Kim getirdi beni buraya?”
“Biz,” dedi Kaya. “Hatırlamıyor musun?” Kafamı iki yana salladım. Dördü de birbirine baktı. Ardından Kutay, elindeki telefonumu verdi. “Kurt diye biri geceden beri seni arıyor.” Kaşlarımı çattım. “Ne zamandır baygınım ki?”
“Dün öğleden sonradan beri.” Şaşkınca Baha’ya baktım. Konuşacakken telefonum çaldı. Kurt arıyordu. Aramayı yanıtladım. “Kurt,” dedim. Anında “Lilya,” dedi. “Telefonun sende değildi sanırım.” Görmese de kafamı salladım. “Bende değildi,”
“Arel,” Sustuğunda kaşlarımı çattım. “Arel mi? Ona ne oldu?”
“Kriz geçirdi,” dedi. “Ağabeyin ile kavganızı izletmiş Çakır, ağlarken nefesi tıkandı. İğnesini verdim ama bayıldı.” Kaşlarım hâlâ çatıkken “Ne zaman oldu bu? Şu anda neredesiniz?” dedim. “Dün öğleden sonra,” dedi. “Arel hâlâ baygın, doktorlar uyanacağını söyledi.”
“Hangi hastanedesiniz?” dedim hemen. “Konum at, geleceğim. Gerekirse kaçacağım ama geleceğim.” dedim. Aramayı kapatarak ayağa kalktım. Karnımın acısını umursamadan kanlı kıyafetlerimi değiştirmek için dolabıma ilerlediğimde “Arel’e ne oldu?” dedi Mert. “Kriz geçirmiş,” dedim. “Kurt bu yüzden arıyormuş,” Sertçe dolap kapağını kapattım. “Kenan ile ettiğim kavgayı izletmiş Çakır! Arel de ağlarken nefesi tıkanmış!” Onları umursamadan tişörtümün eteklerinden tutarak üzerimden çıkarttığımda dördü aynı anda gözlerini, yatağımdaki yastıklarla kapattılar. “Aklını kullanabildiğine inanıyoruz,” Kutay’a göz devirdim ve elime geçen beyaz tişörtü giydim. Aynanın karşısına geçerek saçlarımı tararken “Açın gözlerinizi,” dedim. “Sadece üstümü değiştirdim.” Mert “Kimin yaptığını sormuştum,” dedi. Ona bakmadan kâkülümü düzeltirken “Vural ve Cengiz,” dedim. “Kim olduklarını tanımıyorum.” Mert ayağa kalktı. “Yürüyün,” dedi diğer üçüne ve dördü de odamdan çıktı.
Tarağımı makyaj masama bırakarak telefonumu aldım. Yavaş adımlarla asansöre yürüdüm. Karnım feci şekilde ağrıyordu.
Zemin kata indim. Malikânenin kapısına doğru yürürken “Nereye?” diyen Kenan beni durdurdu. Ona baktım. “Arel’in yanına. Kriz geçirmiş ve hastanedeymiş.”
“Gitmiyorsun,”
“Derken?” Kollarını göğsünde birleştirdi ve kapı pervazına yaslandı. “Eğitimini tamamlamadın, tamamlayana kadar gidemezsin.”
“Arel,” Eliyle bahçeyi gösterdi. “Git ve eğitimini tamamla,” Sinirle “Senden nefret ediyorum!” dedim. Arkamdan giren Berk “Yine neden?” dedi. İkisinde göz devirdim. “Arel’in yanına gidiyorum ve sen, bana engel olmuyorsun. Kriz geçirmiş ve hâlâ burada kalpsiz gibi durabileceğimi mi sanıyorsun?” Yükselen sesimle Kenan daha konuşmadan arkamı döndüm. Koşarak otoparka ilerlerken Kurt’u aradım. Anında açtı. “Geliyorum, biraz gecikeceğim ama. Kenan ile tartıştık.” Güldü hafifçe. “Anladım, dikkatli gel.” Aramayı kapattığında siyah kaskımı aldım ve motoruma bindim.
Kurt’un attığı konuma giderken Berk’in ve Kenan’ın arabalarını arkamda gördüm.
Kurt’un attığı hastanenin önünde durduğumda hızla motorumdan indim. Kaskımı motorumun üstünde bırakarak koştum. Hastaneye girerek zaman kaybetmemek için merdivenlere yöneldim. Hızla merdivenleri çıkarken kapanmayan ve sadece bandajladığım bazı yaralarımdan sızan kan, tişörtüme geliyordu. Umursamadım. Bir an önce Arel’in yanına gitmem gerekiyordu.
Dördüncü kata çıktığımda acım çok fazlaydı. Korku da bedenimdeydi, bu yüz-den hem nefes nefeseydim hem de titriyordum.
Sondaki odanın kapısını yavaşça açtım. İçeriye girdiğimde hızla sedyede oturan Arel’in boynuna kollarımı doladım. “Lil,” dedi merakla. “Ne oldu?” Geri çekildiğimde endişeli gözleri gözlerimdeydi. “Ne oldu?” dedi tekrar. Gözleri kıyafetime kaydığında “Benim değil,” dedim sinirli olmama rağmen sakince. “Sonra anlatırım,” Bilmeme rağmen yine de daha fazlasını öğrenmek için “Kim veya ne yaptı?” dedim.
“Lil,” diye mırıldandı. “Beni boş ver,” dedi. “Sana ne oldu?” İkimiz de birbirimiz için endişelenmiştik. Derin bir nefes verdim. “Kaçtım,” Tek kaşını sorgularcasına kaldırdı. Yaralarımı soruyordu. “Evet,” dedim. “Yara,” Göz devirdim. Gereksiz sorular soruyordu, hep yara alıyordum.
“Acıyor mu?” dedi anne edasıyla. “Hayır,”
Yalanımı anlamıştı. “Nerende?” Cevap vermedim. Kaşlarını çattığında zamanımın kısıtlı olduğunu bildiğim için “Sıra bende,” dedim. “Kim veya ne yaptı demiştim?” Gözleri doldu. “Kaydı izledim,” dedi. “Seninle konuştuktan sonra, Çakır ilk günkü kavganızı izletti,” Bakışlarım donuklaştı. Kenan’ın bana acımadan yaptığı her şeye üzülüyordu. Bunun için ağlamıştı, benim yüzümden kriz geçirmişti. Hâlâ umursadığımı düşünüyordu, canımın acımasından nefret ettiğini biliyordum. Yine de Kenan haklıydı;
Ben böyle eğitilmiştim. Asla arkadaşım olmazdı, kimseyi sevmezdim çünkü hiç sevilmemiş, gerçek arkadaşlara hiçbir zaman sahip olmamıştım. Sadece ün için beni seviyordu bu odadaki herkes.
Yine de Kenan’ın sözleri beni değil onu ağlatmıştı. Bunun için Kenan’ın da aynı şekilde canının acıması gerekiyordu. Bana istediğini yapabilirdi, artık umursamıyordum ama Arel’in ağlayacağı hiçbir şeyi yapamazdı. Bu yüzden de ondan nefret ediyordum.
Bedenimi ele geçiren öfkemle ayağa kalktım. “Kıpırdama.” Kenan’ın da canının acıması gerekiyordu.
Öldür!
Zihnimin içindeki sesi dinleyecektim, onu öldürecektim. Arkamı dönerek acımı umursamadan hızla odadan çıktım. Merdivenlere yöneldim ve hızla aşağı indim.
Hastaneden çıktığımda Kenan’ın tam karşısında durdum. Öfkemle “Arel’in ağlamasının sebebi sensin,” diye soludum. Berk, kolumdan tutarak beni geri çekti. “Sakin olun, ben Arel ve Nil’i alıp geleceğim. Siz de önden gidin.” Kenan, sinirini kenara atarak Berk’e baktığında “Gizem Teyze’nin doğum günü,” dedi. Kenan kaşlarını kaldırdı. Yanlarından geçerken “Seni geberteceğim,” dedim Kenan’a ve motoruma bindim. İkimiz hızla ilerlerken gideceğimiz yer malikâneydi. Kıyafetlerimizi değiştirmemiz gerekiyordu.
Malikâneye vardığımızda hızla motorumdan indim. Kenan’a sinirle baktığımda “Şu an değil, Lilya.” dedi yorgunca. “Her zaman tartışabiliriz ama şu anda değil, başım ağrıyor.” Alayla baktım. “Sadece senin mi başın ağrıyor sence?”
“Senin ağrımıyorsa bu, senin düşüneceğin bir şey.” Ona göz devirerek yanından geçtim. Sadece tartışmak istemediğim için, o istediği için değil.
Malikâneye girmeden Kenan “Beyaz giy!” diye seslendi. Ona yumruğumu göstererek orta parmağımı kaldırdım. Malikâneye girdiğimde gözüm aniden karardı. Yere düştüğümde Arel’in panikle “Lil!” dediğini duydum. Derin bir nefes vererek kolumdan destek aldım. Yanıma eğildiğinde gerçek arkadaş olmadığımız için uzattığı elini tutmak yerine destek almadan ayağa kalktım.
“İyi misin?” dedi. Boş gözlerimle ona baktım. Karnım çok acıyordu. “İyiyim,” Endişeyle “Öyle görünmüyorsun,” dedi. Kaşlarımı çattım ve hafif yüksek çıkan sesimle “Öyleyle ne diye soruyorsun?” dedim. Eli boynuna gitti. Gözleri boynuma takılınca ona göz devirerek yanından geçtim.
“Abla!” Nil’i duymazlıktan geldim. Kenan haklıydı, ben sadece acı için eğitilmiştim.
Merdivenlerle, acımı umursamadan çıkarken karnımı ovuşturdum. Çok acıyordu. Vural’ın yumrukları çok sertti. Sahi, onlar ne yapmıştı? Mert, diğer üçüne emir vermişti, ne yapmışlardı?
Telefonumu çıkartarak her zaman açacağını bildiğim için Kaya’yı aradım. Birkaç saniye sonra aramayı yanıtladı. “Ne oldu, Deli?”
“Deli değilim,” diyerek derin bir nefes verdim. Güldüğünde “Neredesiniz siz?” dedim. Birkaç saniye sessizlik oldu. Ardından Kutay “Ne yapacaksın?” dedi. Odama girdim. “Sorduğuma göre unutacağım,”
“Bilmene gerek yok,” Mert’in sinirli ve gergin sesini duyunca “Baha,” dedim. “Dinliyorum,”
“Şu Mert’in ağzının ortasına, tam hizalı bir yumruk atar mısın? Ben üşendim,” Aynı saniyelerde arkadan bir boğuşma sesi duydum. Baha ve Mert, birbirine girmişti yine.
“Lan durun!” Kutay, diğer ikisine hitap ederken Kaya “Lilya,” dedi. “Acilen patlamış mısırınla gel, kaçırmaman gerek!”
“Maalesef,” dedim yatağımdaki beyaz kutu ile bakışırken. “Doğum gününe gideceğiz,”
“Kim doğdu yine?” Mert küfretmemek için küfreder gibi homurdandığında “Üvey annem,” dedim. “Siz de yanımda gelin, eğlenmeye ihtiyacım var.”
“Neredesin ki sen?”
Oda,” dedim sonraki a harfini gereksiz uzatarak. “Cama çık,” Adımlarımı pencereye çevirdim. Açarak aşağı baktığımda dördünü de hazır bir şekilde gördüm. Onlara göz devirdim. “Birkaç dakikaya aşağı atlayacağım, hazır olun.”
“Saçmalama!” Onlara göz devirerek aramayı kapattım. Pencereyi kapatarak hızlı bir duşa girdim.
Soğuk duşun ardından beyaz bornozuma sarılı şekilde odaya geri geldiğimde Arel, hazır bir şekilde yatağımda oturuyordu. Geçen seferkiyle aynı olan bordo elbiseyi giymişti. Ona bakarken sakince “Lil,” dedi ve ayağa kalktı. “Üç gün içinde ne veya neler yaşadığını bilmiyorum ama” Elindeki telefonunu bana verdi. “Bilekliğin,” dedi. “Ne kadar canının acıdığını gösterdi,” Bakışlarımı ona çevirdiğimde dolu gözlerini gördüm. Fısıldayarak “Kenan Ağabey mi yaktı canını?” dedi. Konuşmadım. “Lil,” dedi yalvarırcasına. “Daha fazla yara aldın, canın çok acıdı.” Telefonunu yatağıma koyarak ellerimi sıkıca tuttu. Gözlerime bakarken “Lütfen,” dedi. “Ne olduğunu öğrenmeme izin ver,” Eli, bileğimdeki sargıya değdiğinde yutkundu. “En azından sana ne olduğunu söyle,” dedi. “Kim yaptı? Kim yine seni üzdü?”
Ona cevap vermek istiyordum. İçimi dökmek, her şeyde yanımda olmasını izlemek istiyordum. Eskiden olduğu gibi, sadece eğlence arayan Lilya olmak istiyordum. Çok değildi, gülmem çok olmamalıydı.
Düşüncelerimin aksine sertçe ellerimi çektim. Bakışlarımı gözlerine çevirerek “Ne yapabileceksin?” dedim. “Canım her zaman acıyacak! Kan ve vahşet için doğdum!”
“Bu, senin seçimin değil,” dedi sakince. “Benim seçimim,” dedim. “Öfkem de benim sinirim de! Senin yapman gereken tek şey ise artık benden uzak durmak! Eski Lilya artık yok!” Gözleri hâlâ doluyken konuşmadı, ağzı açık bir şekilde bana baktı. Elimle kapıyı gösterdim. “Benim için yapabileceğin hiçbir şey yok, konuştuğum anda ağlayan bir arkadaşa ihtiyacım kalmadı benim!” Gözünden bir damla yaş yanağına aktı. “Lil,” dedi fısıldar gibi. “Böyle biri değilsin sen,”
“Tam olarak gördüğün kişiyim,” dedim. Her konuştuğumda karnım acıyordu. “Yaşadığım dünyada ağlamaya yer yok,” dedim onu kıracağıma emin olsam da. Gözünden bir damla yaş pürüssüz tenine aktı. Yine de benden nefret etmeliydi. İstediğim bu değildi, zorunda olduğum buydu. Kenan her sinirlendiğinde sevdiklerimden vuruyordu beni. Onların daha fazla acı çekmesini istemiyordum, daha fazla benim için üzülmelerine dayanamazdım.
“Yaşadığım dünyada ağlayanlara da yer yok,” Çenem hâlâ dikken arkasını döndü ve odamın kapısını kapatarak dışarı çıktı.
Bunu nasıl yapabilmiştim? Arel’i nasıl ağlatmıştım?
Elimi karnıma bastırdım. Onun acı çekmesini istemezdim, iyiliği için onu kırmıştım. Kendime olan nefretim artarken olduğum yere çöktüm. Elimi acıyan karnımdan çekerek ıslak saçlarıma geçirdim. “Hepsi senin hatan,” diye fısıldadım. “Doğmaman gerekirdi, acı çektirmemen gerekirdi,”
Kendimi suçlarken telefonum çaldı. Güçlü durmam gerekiyordu, herkesi kendimden nefret ettirecektim. Kimsenin beni sevmemesini sağlayacaktım. Kenan’ın öfkesini ve sinirini kendi üstüme yönlendirecektim. Eğitimlerim bu şekildeydi;
Acı çek ve acı çektir.
Hayatımı yalan üstüne inşa etmeliydim. Kenan’ın her şekilde bana erişebileceği sistemleri vardı. Sevdiğimi veya sevildiğimi gördüğü anda hayatımı zehir ederdi. Bunu yıllardır yapıyordu. Neden yapıyordu peki? Dediğinde göre ben onun vârisiydim ve aynı zamanda kölesiydim çünkü.
Derin bir nefes vererek ayağa kalktım. Çakır arıyordu. Aramayı yanıtlayarak hoparlöre aldım. “Ne var?”
“Davet saat kaçta?” Kaşlarımı çattım. “Gelme,”
“Davetliyim,” dedi. “Davetliyiz, hepimiz.” Kaşlarım hâlâ çatıkken “Ağabeyin bizi bizzat davet etti.” dedi. Gözlerim korkuyla irileşti. Amacına ulaşıp ulaşmadığını merak ediyordu.
Sinirlendiği ilk anda sinirini çıkartacak daha çok insan bulacaktı.
Sessizliğim sürerken “Lilya?” dedi. “Beni duyuyor musun?” Cevap vermedim. Onları üzmek istemiyordum, yine de bunu yapmak zorundaydım. “Gelme,” dedim. “Gelmeyin, hiçbiriniz. Davet listesinden çıkartırım hepinizi. Boşuna gelmeye çalışmayın.”
“Canın mı acıyor?” dedi sert sesimin aksine sakince. Sustum. Nasıl anlayabilmişti? “Lilya,” dedi. “Sana ne oldu? Kim ne yaptı?” Konuşmadım. Bana ne olmuştu? Oyunumu oynamam gerektiği için “Bana bir şey olmadı.” dedim. “Bana kimse zarar veremez.”
“Sana biri zarar mı verdi?” Göz devirdim. “Sana ne? Artık orada çalışmıyorum! Benim hakkımda öğreneceğin bir bilgi yok!” Aramayı kapattım ve derin bir nefes verdim.
Buna benden nefret ettiklerine emin olana kadar devam edecektim.
Kutuyu açarak elbiseyi elime aldım. Vücudumu kurutarak elbiseyi giydim. Boynumu kapatıyordu, belime kadar dar, belimden sonrası genişliyordu. Bunun dışında dizlerimin üstündeydi. Saçlarımı kurutarak taradım. Kâküllerimi düzelterek kutudaki tek bantlı ve sivri uçlu topuklu ayakkabıları giydim.
Hazırdım.
Telefonumu alarak çantamı kaptım ve hızlı adımlarla odamdan çıktım. Bej çantamın içinde üç tane bıçağım da vardı.
Acımı umursamadan dik bir şekilde yürürken asansöre bindim. Zemin kata indiğimde salondan gelen seslerini duydum. Yine de yanlarına gitmedim. Bahçede didiştiklerini duyduğum Kaya, Kutay, Baha ve Mert dörtlüsünün yanına gittim.
Baha ve Mert’in ortasına oturdum. Dördümüz de beyaz giymiştik. Dördüne de baktım. “Böyle dışarı çıkmayın,” Kaya saçlarını tek eliyle geri taradı. “Değil mi? Çok yakışıklıyız,”
“Hayır,” dedim. “Hepinizi gebertince kötü duracak.”
“Yine ne yaptık acaba?” Baha’ya baktım. “Mert’e vurdun mu?” Patlamış dudağını gösterince kaşlarımı çatarak Mert’e baktım. “Ona vurdun mu?” Umursamadan oturuyordu. “Mert,” dedim. “Seninle konuşuyorum,”
“Seni dinlemiyorum, daha önemli bir işim var,” Ona bakarken gözlerini kapattı ve kafasını koltukta geri attı. Aklıma gelen soruyla “Hem,” dedim. “Siz nereye gittiniz?”
“Göreve,” dedi Kutay. “Ne görevi?”
“Gitmeye kesinlikle üşeneceğin bir göreve.” Tek kaşımı kaldırarak Kaya’ya baktığımda “Üç hangar temizlettik,” dedi. Göz devirdim. “Doğru bilmişsin, üşeniyorum.” Güldüğümüzde Kenan içeriden siyah takım elbisesiyle çıktı. Peşinden diğer üçü çıkarken ayağa kalktım. “Hadi çocuklar, biraz göz devirelim.” Dördü de ayaklandığında Baha’ya baktım. “İyi hissediyor musun? Değilse gelme.”
“İyiyim,” dedi. “Işık sağ olsun hızlı iyileşiyor.” Işık ve Alim Işılay kardeşlerin İyileştirme Evi’nde ameliyat olmuştu. Işılay kardeşler, Kan ailesinin korumalarını tedavi ediyorlardı ve sevdiğim tek doktorlardı. Bazen Işık ile sabaha kadar dedikodu yapar, Alim ile de kart oynardım. Şimdi ise bunu düşünmeyecektim.
Önden giderken “Annen?” dedim Kenan’a. “İlayda getirecek, dün gece onda kaldı.” Kafamı sallayarak Kenan’ın siyah Jaguar’ına bindim. Sürücü koltuğuna oturduğunda kemerimi taktım.
Yolda ilerlerken merakımı bastıramadığım için “Neden diğerlerini davet ettin?” dedim. “Ailecek yapılacaktı, Arel ve Berk’in gelmesi de yanlış.” Bunun yalan olduğunu bildiğim halde söylemiştim çünkü Kenan’ı, onları sevmediğim konusunda ikna etmeliydim.
“Canım istedi,” dedi ve bana baktı. “Bu, senin için bir sorun mu oluşturuyor?” Kafamı iki yana salladım. “Hayır, ama onlarla gerçekten arkadaş olduğumu düşünüyorlar.” dedim. “Kendi masalarına davet edecekler, bunu istemiyorum. Hepsi çok sıkıcı.”
“Olduğun yere gelemeyecekler,” dedi. “En fazla koruma sende, yanına kimse yaklaşamayacak.” Kafamı salladım ve önüme döndüm.
Yaklaşık yirmi dakikalık yolculuğun ardından davet salonuna geldiğimizde kalabalık çok fazlaydı. Umursamadım. Kenan’ın uzattığı koluna girdiğimde Selma’nın arkamdaki sesini duydum;
“Lilya?” Kendimden nefret ederken yüzlerine bile bakmadım. Arkamdaki beyazlara bürünmüş koruma ordumla yürürken “Abla,” dedi Nil. Dişlerimi sıktım ama gülümsemeye devam ettim.
Büyük binaya girdiğimizde İlayda, büyük bir heyecanla bizi bekliyordu. Üvey annemi arkadaki odaya götürmüş olmalıydı. Kenan’ın kolundan çıkarak İlayda ile samimi gibi sarıldım. Parlayan gözlerle bakarken İlayda, Kenan’a da sarıldı. “Her şey planladığın gibi Çikolatalı Pudingim,” İçimden ikisine de göz devirdim. Kenan kumral ten rengine sahipti, kakao çekirdeğini tercih ederdim. Ayrıca, Çikolatalı Puding de neydi? Kenan ile tartışırken bir anda ona Çikolatalı Puding desem gülmekten yarılırdım. Şimdi ise rolümü uygulamam gerekiyordu. “Ses sistemi hazır, değil mi?” İlayda kafasını salladı. Kenan, eliyle önden geçmemiz için yol gösterdi. “Bunları içeride konuşalım, davetlilere sürpriz olsun.” Kafamı salladığımda İlayda koluma girdi. İkimiz Kenan için ayrılmasını sağladığım odaya girdiğimizde Kenan da peşimizden girdi. Kapıyı kapattığında İlayda, heyecandan yerinde duramıyordu.
Her şeyi ben ayarlamıştım ama sanki hepsini ikisi yapmış gibi göstermiştim. Nedeni ise insanlarla uğraşmak istemediğim içindi.
Sadece kimsenin haberinin dahi olmadığı bir sürprizim vardı. Kenan’ın otoritesinin daha da artacağı bir sürprizdi bence.
“Her şey hazır,” dedim. “Tüm davetliler de sanırım geldi.” Kaşlarımı çatarak Kenan’a baktım. “Ama anlamadığım şey neden diğer aptalları çağırdın? Arel’in bile gelmesine gerek olmadığını söylemiştim.”
Ayağa kalktı. “Senin gerçekte kim olduğunu görüp seni rahat bırakacaklar, Lilya.” Gözlerime baktı. “Bunu istemez misin?” Saf biriymişim gibi gözlerimi kocaman açtım. Ardından da yavaşça kafamı salladım. “Akıl edememişim,” Sahte ama gerçekçi bir neşeyle “Teşekkür ederim,” dedim. İlayda “Lilya,” dedi. “Sen önden git, herkes hazır olduğunda biz de geleceğiz.” Kafamı salladım.
“Şans Kan’a,” Kenan şaşkın bir ifadeyle gülümsediğinde gülümseyerek arkamı döndüm. Bu, küçükken uydurduğumuz ve her söylediğimizde o gün başımıza bela gelmeyen, Kenan’ın hâlâ inandığı hayali bir koruma sözüydü.
Kısacası aptallıktı.
Odadan çıktığımda duvarın iki kenarındaki toplamda yüz koruma, arkamdan hizalı bir şekilde yürümeye başladı. Beni odadan göndermesinin sebebi Kenan’ın bana ne yaptığıydı. Bizi tanıdığı ilk günden beri hiç anlaşamayan iki kardeş olarak biliyordu ki zaten doğru olan da buydu. Benim oyunum ise içimden gelen sesin doğru olmaması içindi. Kenan’ın sinirleneceğini söylüyordu, sinirinin tek hedefi olmam gerekiyordu. Diğerlerini sevmediğimi, onun askeri olduğumu düşünmesi gerekiyordu.
Kaya, Kutay, Mert ve Baha hariç diğer korumalar, Kan ailesi için hazırda tuttuğum locanın etrafına arka kapılardan ilerlerken ana kapının önünde durdum. Derin bir nefes vererek omuzlarım ve çenem dik bir şekilde gülümsedim. “Hazır mısın?” Kaya’ya kafamı salladım. Değildim. Kutay ile ikisi kapıyı açtığında sessizlik baş gösterdi. Müzik sesi bile yokken merdivenlerin en tepesinde durdum. Herkesin duyabileceği şekilde yüksek sesle “Hoş geldiniz,” dedim. “Birazdan annem gelecek,” Güldüm. “Herkes hazırda beklesin, hayatında asla unutamayacağı bir doğum günü hazırladı ağabeyim.” Alkışlar yükselirken bakışlarım herkesin üstünde tek tek gezindi. Tek bir masa hariç;
Diğerlerinin oturduğu masa.
Dördünün eşliğinde, insanların arasından locaya doğru yürürken müzik sesi tekrardan yükselmişti.
Oturmam gerekiyordu, sıkıca sarmama rağmen yaralarımın tekrardan kanamasını istemiyordum.
Diğer üçü tam on dakika sonra, saat tam ikide gireceklerdi. Bayıldıktan sonra düşündüğümden uzun süre baygın kalmıştım.
Locada tek başıma otururken gülümsedim ve etrafa bakındım. Parti organizatörü olan kadının ofisi hemen sağ tarafımdaydı. İlerimde Kan sülalesindeki aileler vardı. Ömer, endişeyle bana bakarken gülümsedim. Ona fazla bakmadan kafamı çevirdiğimde solumdaki locada oturanları gördüm. Gülümsemem solarken Kenan’ın bu işi fazla ciddiye aldığını fark ettim. Hepsi, benim oturduğum locaya en yakın locada diğerlerinin oturduğunu gördüm.
Hiçbiri oyunuma kanmamıştı, aynı Ömer gibi onlar da endişeyle bakıyordu. Dudaklarımı okuyacaklarını bildiğim için sanki telefonuma mesaj gelmiş gibi telefonuma baktım. Dudaklarımı oynatarak “Bunu yapmak zorundayım,” dedim. “Kenan sinirlendiğinde saldıracağı tek kişi olmak zorundayım, canınızın acımaması için her şey.” Gülümsedim acı bir şekilde. Onlara bakmıyordum ama bakışlarını hissediyordum. Bu yüzden devam ettim;
“Artık gerçekten arkadaş olduğumuzu biliyorum, yine de sizin için yaptığım bir şey. Benden nefret etmeniz gerekiyor, hem de hemen. Kenan’ın size zarar vermesini istemiyorum.” Yanıma biri oturduğunda kafamı kaldırdım. Akman’dı. Öfkeli olsam bile ona gülümsedim. Diğerleriyle arama oturmuştu. “Sanırım yanlış yere oturdun,” dedim. “Burası soyadı Kan olanlar için.” Rahatça yayıldı. “Umurumda değil,” Ona aynı şekilde bakarken “Akman,” dedim. “Siktir olup git ve beni rahat bırak.” Doğruldu. Bana dönerek “Kuruluş’un istediği toplantı,” dedi sanki mahcupmuş gibi. “Seni bitirme hedefinde değildim, ceza almanı da istemiyorum.” Tek kaşımı kaldırdığımda “Tek bir şartla şikâyetimi geri çekerim,” dedi. Konuşmadığımda elimi tuttu. Avcunun içindeki küçük kutuyu avcuma koydu. “Soyadını Aktan yap.” Ona artık gülümseyemiyordum.
Ne demeye çalışıyordu?
“Ne?” Kafasını salladı gözlerime bakarken. “Evlenelim, elimdeki gücün hepsini sana devredeyim.” Diğer elimi de tuttu. “Şimdi sahip olduğun gücü daha da arttır, kimse sana karışamaz,” Arkamda bir yere baktı ve güldü. “Hem de hiç kimse,” Ona sinirle bakarken ellerimi kendime çektim ve elimdeki küçük kutuyu masaya koydum. “Böyle bir şey olmayacak,” Sert sesimle bakışları değişti. “Cezanı kaldıramazsın, çok ağır cezalar. Bir kadının hatta senin gibi bir kadının kaldıramayacağı türde.” Alayla güldüm. “Kadınları böyle aşağılayan bir adamdan, hatta kadınları böyle aşağılayan bir aptaldan bekleyeceğim sözler değil senin sözlerin.” Çenemi kaldırdım. “Ama kusuruma bak çünkü hak ettiğin şey benimle evlilik hayatı kurmak değil, ayaklarımın altından toplanması gereken leşin.” Çenemle masada oturan nişanlısını gösterdim. “Onun yanına giderek nasıl bir piç olduğunu söylemek isteyebilirsin, istersen bunu ben de yapabilirim ama kendi dilimde.” Dişlerini sıkarken devam ettim;
“Burada gördüğün bütün insanların gücünden fazla güce sahip olsam bile,” İşaret parmağımı sertçe kalbine bastırdım. “Burada olması gereken ama olma-yan kalbinden küçük gücün işime yaramaz.” Elimi çektim ve masadaki peçeteyle elimi sildim. “Kısacası, anlaman gereken tek şey benim senden nefret ettiğim değil, hayatında olabilecek tüm kadınlara aptal bir otoritenin arkasına saklanmaman.” Gülümsedim. “Hayatında gerçekten benim gibi kaç kadın gördün? Kaç tane zayıf kadın gördün? Hangi kadın senin aptal sözlerini gerçekten kafasına taktı sence?” Alayla gözlerine baktım. “Ben cevap vereyim, hiçbiri. Hem de hiç kimse. Kendi aptal krallığında kurduğun düzenin ve kendini ilan ettiğin krallık, gerçek dünyada bir kadına ait. Tek fark kral değil, kraliçe.” Daha fazla aşağılanmayı göze aldığı için “Kim?” dedi. “Hangi ahmak?”
“Hayatında görüp görebileceğin tüm kadınlar zirveyi bir yarış değil, yardım etmek için alan olarak gördüğü için bir cevap asla alamayacaksın.” Tiksinerek ona baktım. “Özellikle de aptal olduğun için.” Sinirle ayağa kalktı. Üzerime eğilerek işaret parmağını tehdit edercesine salladı. “Yaptıklarının hesabını tek tek vereceksin, Lilya. Gücümün gerçekte ne olduğuna şahit olacaksın! İşte o zaman, gücüm için beni isteyeceksin ama kabul etmeyeceğim.” Doğrulduğunda “Mama kabını sakın unutma,” diye seslendim. “Süt de getir, insanlar sütü sevmiyorlar!” Sinirle nişanlısının bileğini tuttu. Onu peşinden dışarıya çekiştirirken kadının ondan bir an önce ayrılmasını umuyordum.
“Aptal,” Hayatımda edeceğim en ağır küfrü etmek üzereyken etrafıma baktım ve gülümsemeye devam ettim. Verdiği yüzük için mükemmel bir planım vardı.
Sağıma baktım. Organizatör kadının ofisinin camları ayna gibiydi. Diğerlerinin ama en çok da Çakır’ın öfkeli bakışlarını gördüğümde onlara baktım. Nil, elindeki Arel’in telefonuyla oynuyordu. Arel ve Berk de onların yanına oturmuştu.
Berk, Çakır’a öfkeli değil miydi? Onu öldürmek istemiyor muydu? İkisi yan yana oturuyordu ve ikisi de öfkeliydi. Akman’ın ağzını ofisin camından izlemiş olmalılardı.
Karnıma sanki bıçak saplanıyormuş gibi bir ağrı girince dişlerimi sıkarak önüme döndüm. Çok acıyordu. Acımdan dolan gözlerimi kapattım. Kimseye belli etmemem gerekiyordu.
Derin bir nefes alarak gözlerimi açtım. Açmamla bana doğru yürüyen Vural ve Cengiz’i görmem bir oldu. İrkilirken Vural canice gülümsedi. Hızlıca “Mert,” dedim. “Onlar bana yaklaşmasın,” Mert, bir adım atarak kulağıma, sadece ikimizin duyabileceği şekilde kısık bir sesle “Kim onlar?” dedi. Bakışlarımı ikisinden çekerek Mert’in kulağına yaklaştım. “Odamda sorduğun sorunun cevabı,” Anında öfkeyle “Onları uzağa çek,” dedi. Doğrulduğunda ayağa kalktım. Sanki onlardan korkuyormuşum gibi koşar adımlarla arka taraftaki alkollerin olduğu kilere doğru ilerledim.
Tedirgin biri gibi arkama baktığımda ikisinin bana doğru geldiğini gördüm. Önüme dönerek topuklularımın üstünde yürüyebildiğim kadar hızla kilere doğru yürüdüm.
Loş ışıkta kilerin tahta kapısının önüne geldim. Kapı kolunu indirdiğim anda kapı açılmadı. Arkama bakacakken biri ağzımı sıkıca kapatarak beni depoya çekti. Kapıyı kapatmadan önce Vural ve Cengiz’i gördüm.
Onlar buradaysa arkamdaki kimdi?
Elini ağzımdan çektiğinde hızla çantamdan bıçağımı çıkarttım ve açarak arkamı döndüm. Karnına saplayacakken bileğimi tuttu. “Sakin ol, Lilya.” Çakır’ın sesini duyduğumda “Hangi kapının arkasına saklandın?” diyen Cengiz’in sesini duydum. Bıçağımı kapatarak süpürgeyi yatay bir şekilde kapının önüne koydum. Fazlasıyla sessizdim. Bıçağımı çantama koydum ve ellerimle ağzımı kapattım. Mert gelene kadar Cengiz’e ve Vural’a yakalanmamam gerekiyordu. Kenan’ın emri değildi, buna emindim.
Çakır kaşlarını çatarak konuşacağı sırada onun da ağzını kapattım. İşaret parmağımı dudaklarıma bastırarak susmasını işaret ettim. Elimi yavaşça ağzından çektiğimde kapının önündeki boğuşmayı duydum. Mert gelmişti, Cengiz ve Vural’ı dışarı atacağına emindim. “Biz Lilya Hanım’ın öğretmenleriyiz,” diyen Cengiz’in sesini duydum. Ardından da boğukça çıkartmaya çalıştığı sesleri. “Lilya,” dedi Mert. “Hangi odadasın?” Yavaşça süpürgeyi çektim. Kapı kolunu da yavaşça indirerek kapıyı açtığımda Cengiz ve Vural’ı dizlerinin üstünde, elleri arkalarından kelepçelenmiş ve ağızlarına bez tıkılmış şekilde gördüm. Tabii ikisinin de kafasına silah dayamıştı Mert. Kaya ve Kutay ile gelmişti ama öfkeli olduğunu gösterecek şekilde tek başına halletmişti.
İkisinin durumu, kıkırdamama sebep oldu. Acıdan bayılmamı sağlayan adamlar, tek kişiye yenilmişti. Vural kıstığı gözleriyle arkamdaki Çakır’a baktığında Kutay “Lilya,” dedi. “On dakika dolmak üzere, sen git. Hallederiz biz.” Kafamı sallayarak arkamda soru sormak için hazır olduğunu bildiğim Çakır’ın elini tuttum. Onu peşimden çekerken “Şu anda soru sormanın zamanı değil,” dedim.
Salona geri girerken Çakır’ın elini bıraktım. “Biraz burada bekle,” Konuşmasına izin vermeden dik omuzlarım ve çenemle geri salona girdim. Işıklar kapatılmıştı. Herkes sessizdi.
Salonun kapısı açıldı. Üvey annem, elindeki az ışık veren fenerle jenaratörü bulmaya çalışırken merdivenlerden indi. Sahneye çıktığında ışıklar bir anda açıldı. Herkes aynı anda alkışlamaya başladığında elindeki fener yere düştü. Dolu gözleriyle etrafa bakarken diğer iki kapıda duran Kenan ve İlayda ile bakışlarımız kesişti. Üçümüz aynı anda yürürken kadının biri elimdeki çantamı aldı ve elime küçük bir pasta tutuşturdu. Sırtımdan ittiğinde aynı pastanın Kenan ve İlayda’nın da ellerinde olduğunu gördüm.
İlayda’nın sürprizi buydu.
Üçümüz de sahneye geldiğimizde Kenan elindeki en büyük pastayı masanın ortasına hizalı bir şekilde koydu. İlayda, Kenan’ın koyduğu katın üstüne orta büyüklükteki pastayı koyduğunda sıra bendeydi ama bir sorun vardı;
Boyumun üstündeydi.
Kenan’a kısa bir bakış attığımda belimden nazikçe tutarak beni havaya kaldırdı. Pastanın son katını dikkatlice koyduğumda Kenan aynı naziklikle beni yere indirdi. Üvey annem, böyle bir şey beklemediği için ağlarken önce İlayda’ya, sonra Kenan’a ve en son bana sarıldı.
Bu iğrenç atmosfer artık midemi bulandırıyordu.
Buradan bir an önce kaçmam gerekiyordu. Yine de sürprizimi yapmadan buradan gitmeyecektim.
Üvey annem, ne kadar mutlu olduğuna dair konuşma yaparken Kenan’a baktım. “Çantamı almalıyım,” Kafasını salladığında koşar adımlarla sahneden indim. Salonu ikiye ayıran merdivenlerden çantamı alan kadına doğru yürürken organizatör kadın ofisinden çıktı.
Hızlıca çantamı alarak merdivenleri daha hızlı çıktım. Karnım çok acıyordu ve bir an önce buradan gitmeliydim.
Kadının yanına vardığımda “Videoyu başlatayım mı?” dedi. Tesettürlüydü, gözleri de maviydi. “İşaret verdiğim anda başlatabilirsin,” Kafasını sallayarak geri ofisine girdi. Arkamı döndüğümde dirseğimdeki ıslaklığı hissettim. Kaburgamın üzerindeki yaram kanıyordu.
Çantamı dirseğimin yanına sıkıştırarak hızlı adımlarla geri sahneye indim. Kenan, annesini ne kadar çok sevdiğini anlatmıştı. Ona olan bakışlarımı görünce “Mikrofonu, sevgili kardeşim Lilya Kan’a veriyorum.” dediğinde salon sessizliğe gömülmüştü.
Salondaki herkes ailemin katillerinin üvey kızı olduğumu biliyordu. Kenan’dan mikrofonu alarak kürsüdeki konuşma metnine baktım. Zamanımın az olduğu ve elbisemin beyaz olduğu gerçeği yüzünden metni okumayı boş vererek kala-balığa baktım. “Hayatımdaki anne rolünü üstlenen kadına küçük bir hediyem var,” Elimi kaldırarak arkamızdaki büyük ekranı gösterdiğimde ışıklar kapandı. Mikrofonu kapatarak “Yaram kanıyor,” dedim Kenan’a. “Ben gidiyorum.” Kafasını salladığında mikrofonu kürsüye bıraktım. O da diğer herkes gibi dikkatle ekrana bakıyordu.
Ekranda olan video ise Kan ailesinin ben hayatlarına girmeden önceki hayatıydı.
Merdivenlerle hızla locaya çıktım. Arka kapıdan çıkacaktım. Baha ve diğer korumaların yanından geçecekken onun da özlemle ekrandaki Hira’ya baktığını gördüm.
Hira’yı özlüyordu, benim yerine geçtiğim kişiyi.
Yanından geçerek parçalara ayrılsam da dik duruşumla arka kapıya ilerledim. Kapıdan çıkmadan önce salona baktım. Salondaki herkes Hira’ya bakıyordu. Ekrana baktığımda Arel’in küçüklüğünü ve Berk’in küçüklüğünü de gördüm. Kenan, Hira, İlayda, Arel ve Berk hep beraber oyun oynuyordu.
Bakmayı hak etmediğim için kapıdan çıktım. Mert, siyah Jeep’inde oturuyordu. Tek başınaydı, Kaya ve Kutay’ı, Cengiz ve Vural ile göndermiş olmalıydı.
Sakin adımlarla Jeep’e bindim. “Mert,” dedim durgun bir sesle. Dikiz aynasından bana baktı. “Arel’in evine gi-“ Sustum. Kenan’ın onlarla gerçekten arkadaş olmadığıma ikna olması gerekiyordu. “Ormana gidelim,” dedim. “Sakinleşmeye ihtiyacım var benim.”
“İyi olduğuna emin misin?” dedi. “Cengiz ve Vural yüzünden mi?” Kafamı iki yana salladım. “Yaram kanıyor,”
“Bu, sinirlendirmiyor seni.” Pes ederek derin bir nefes verdim. “Sürprizim vardı. Ben Kan ailesine gelmeden önceki beş yıla ait video ve fotoğrafları buldum. Hepsiyle üvey anneme sürpriz yaptım ve geldim.” Sustu. Teselli edecek kelimesi yoktu, benim de aynı şekildeydi.
Aramayı çalıştırdığında telefonumu açtım. Arel’e ormana gittiğimi yazarak arkama yaslandığımda Mert “Önce pansuman yapman gerekli,” dedi. “Yaran fazla kanıyor.” Beyaz elbisemin sol tarafı kırmızıya bürünmüştü. “Ormanda yaparım,” dedim. “Sadece evime gitmek istiyorum.” Tartışmak istemediğimi anlamış olmalıydı.
Sessiz ve uzun süren yolculuğun ardından arabasını, motorumu hep park ettiğim yere park etti. Arabadan indim. Topuklularımı çıkarttığımda “Yalın ayak yürüyeceğini söyleme,” dedi. Ona baktım. “Tam olarak onu yapacağım,” Bıkkın bir bakış attı. “Arel’in seni öldürmemesi büyük şans,” Yanıma gelerek beni kucağına aldığında karnım fazlasıyla zonkladı. Acıyla karnımı tuttuğumda “Arkadaşların biliyor mu?” dedi. Kafamı iki yana salladım. “Bilmesinler de, üzülmelerini istemiyorum.”
Evimin önüne geldiğimizde kendi anahtarıyla kapıyı açtı. Baha, Kutay, Mert, Kaya, Arel, Berk ve Kenan’da da evimin anahtarı vardı.
Beni yere indirdiğinde “İstersen kıyafet verebilirim,” dedim. Resmi olan her şeyden benim gibi nefret ediyordu. Ceketini çoktan çıkartmıştı. Konuşmadığında birlikte üst kata çıktık. Annem ve babamın odasını işaret ederek kendi odama girdim.
Buz gibi duşun ardından siyah kıyafetlerimi giydim. Yaralarımın tümündeki sargıları değiştirmiştim. Tişört yerine de siyah badi giymiştim. Saçlarımı ensemde topladım ve kâküllerimi düzelttim.
Alt kattan gelen boğuşma sesleriyle diğer üçünün de geldiğini fark ettim. Dördü boğuşmadan yaşayamazdı.
Alt kata inerek mutfağa girdim. Kendime sıcak çikolata yaparak elimdeki kupa ile salona girdim. Tahmin ettiğim gibi, Kaya ve Kutay boğuşuyordu. Aptal olduk-ları için ikisi de bundan zevk alıyordu.
“Evim dövüş salonu değil,” Sesimle dördü de bana döndü. Hepsi kıyafetlerini değiştirmişti. Babamın kıyafetlerini giymişlerdi. Sıcak çikolatamdan bir yudum alarak tekli koltuğa oturdum. Elimdeki sıcak çikolatamı içerken Kaya ve Kutay da oturdu.
Aklıma Kenan’ın sözü geldiğinde ayağa kalktım. Kaçsam bile evimi kilitlediğini söylemişti. Nedense evime girebilmiştim.
Elimdeki sıcak çikolata kupamla salondan çıktım. Üst kata, odama çıkarak dolabımı açtım. Kıyafetlerimi kenara iterek kasamın şifresini girdim.
363205
Babamın, annemin ve benim ayrılmadan önceki yaşlarımızdı. Küçük kasamdan Glock-17 alarak kapağını kapattım. Kıyafetlerimi eski haline getirerek dolabımın kapağını kapattım. Arkamı dönerek kapının üstündeki kameraya ateş ettim. Odamdan çıkarak Nil’in odasına girdim. Oyuncak dolabının üstündeki kameraya ateş ettim. Sırayla üst kattaki tüm odalarda olan kameralara ateş ederek aşağı indim.
Mutfak kapısının üstündeki kameraya ateş ederek salona girdim. Kaya ve Kutay, refleksle ayağa kalktıklarında silahı kafalarının üstündeki kameraya çevirdim. Gözümü dahi kırpmadan ateş ettiğimde ikisi de elleriyle kafalarını kapatarak eğildi. “Size ateş etmem,” dedim gülerek. Sıcak çikolatamdan bir yudum aldığımda “Orasına hiçbirimiz emin olamayız,” diyen Mert’in yanındaki duvara ateş ettim. “Sus be,”
Salondan çıkarak kapıyı açtığımda diğerlerinin garip bakışlarının esiri oldum. Salonun camından görmüşlerdi beni. Onları umursamadan elimdeki silahla kamera takılan ağaçlardaki kameralara ateş ettim. Çoraplarımla evin arka tarafına doğru yürüdüm ve oradaki kameralara da ateş ettim.
Evimin etrafını dolanarak geri kapının önüne geldiğimde Berk bana göz devirdi. Elimle içeriyi gösterdim. “Niye girmediniz?”
“Bize ateş eder misin?” Akın’ın korku dolu sorusuyla “Daha fazla soru sorarsan eder!” diye seslendi Baha. Ona göz devirdim. “Etmem,” Hepsi yanımdan geçerek evime girdiğinde Berk, kucağındaki uyuyan Nil ile üst kata çıktı. Diğerleri salona geçmişti. Kapıyı kapatarak kilitledim. Elimdeki silahla üst kata çıktım. Geri kasaya koyarak Nil’in odasına girdim. Sarı saçlarını okşarken “Abla,” dedi. “Efendim ablam?”
“Arel Ablam neden ağladı?” Uyku sersemiydi. “Bilmiyorum, Nil.” dedim. Sessiz kaldığımızda üzerini örttüm. Işığı kapatarak pembe gece lambasını açtım.
Odasından çıkarak merdivenlere yöneldim. İnerken fazlasıyla acıyan karnımı ovuşturdum. Acım çok fazlaydı, yemek dahi yiyemiyordum.
Bir gündür sadece sıcak çikolata içiyordum. Yemek yemem gerekiyordu. Yine de üşendiğim için sıcak çikolatamı içtim ve salona girdim. Arel anında ayağa kalkarak kollarını karnıma sardığında acıyan karnım, patlamış gibi zonkladı. Arel ağlamaya başladığında sıkıca gözlerimi kapattım. Canım çok acıyordu.
“Arel,” dedim daha fazla dayanamadığım için. “Lütfen, kemiklerim sızlıyor.” Gözlerini silerek geri çekildi. “Ne yaptılar sana?” Gülümsedim. “Hiçbir şey, beni bilirsin. Sakin olunca kuruduyorum.” Kıkırdadı. “Biliyorum,” Gözlerini silerek burnunu çekti.
Elimdeki sıcak çikolatayla Mert’in yanına oturdum. Sessizlik sürerken sıcak çikolatamı sehpaya bıraktım ve hepsine baktım. Davetten farklı Kurt da buradaydı. “Sizi üzdüysem kusuruma bakmayın,” dedim. “Her şeyin tek bir sebebi var. Kenan her sinirlendiğinde tüm sinirini benden çıkartıyor,” Sıcak çikolatamdan bir yudum aldım. “Ben olmadığımda da sevdiklerimden,” Gözlerine baktım. “Yani bu durumda sizden. Eğer sizinle gerçekten arkadaş olmadığımı, sadece rol olarak sizinle tanıştığıma inanırsa size zarar vermez.” Gülümseyerek Arel’e baktığımda aydınlanmış gibi “Bana gelirken önüme geçmenin sebebi buydu,” Kafamı salladım. “Ve diğer her şeyin.” Duygusal olmaktan nefret ettiğim için “Ay!” diye bağırdım. “Acıktım ben!” Ayağa kalkarak mutfağa ilerleyecekken Kaya ve Kutay “Biz yaparız,” dediler. Mert, kolumdan tutarak beni geri oturttuğunda Mert’in ikisine emir verdiğini anladım.
Bağdaş kurarak arkama yaslandım. Karnım ağrıyordu. Sıcak çikolatamın sonunu kafama dikerek Mert’in omzuna kafamı koydum. “Ne yapacaklar?” Baha güldü. “Yapacakları tek şey bizi zehirlemek,” İkisinin son yaptığı tarihi geçmiş yemeği hatırladığımda doğrularak Mert’e baktım. “Mert, bizi öldürmek istediğini yemekle göstermesen?” Tek kaşını kaldırdı. O uyuyordu tabii!
Derin bir nefes verdim. “Kaya ve Kutay salakları, son yaptıkları menemen için kullandıkları tüm malzemeleri, nasıl başardıkları hakkında fikrimin olmadığı bir şekilde tarihi geçmiş malzemelerle yaptılar.” İğrenir gibi irkildim. “Baha ve ben de o ikisine uyduk ve dördümüz de zehirlendik.” Kaşlarını kaldırdığında ayağa kalktım. “Baha kalk, yürü. Ölmeyelim, koş.” Peşimden kalktığında ikimiz koşar adımlarla mutfağa girdik. İkisini etrafa dikkatle bakarken gördüğümde ne yaptıklarını sormak için ağzımı açmıştım ama önümüzden hızla geçen siyah şey ile küçük bir çığlık atarak Baha’nın arkasına saklandım. “O ne?”
“Sanırım bir yarasa,” Daha önce odama girerek yatağımda yatan bir yarasa gördüğümden beri yarasalardan nefret etsem bile şu anda yaşadığım korkudan büyük değildi nefretim. “Gebertin onu!” Hızla salona girerek Mert’e baktım. “Git ve öldür şu salağı!”
“Hangisini?”
“Yarasayı!” Arel iğrenerek silahını sehpaya koydu. “Bunu kullanın ve bana geri vermeyin,” Silahı Mert’in eline tutuşturarak onu salondan dışarıya ittim. Kapıyı yüzüne kapattığımda ofladı. “Öldürmeden gelme!”
“Yatağına koyacağım, merak etme.”
“Mert!”
“Umurumda değilsin,” Ona göz devirerek arkamı döndüm. Geri eski yerime oturduğumda Mila hayranlıkla bakıyordu. Ona da göz devirdim. “Hayır, Mila. Deşerim hepsini.” Oflayarak kollarını göğsünde birleştirdi. Selma “Yarasadan mı korkuyorsun?” dedi. İrkildim. “Yatağımda ölmüştü,” Kurt alayla kahkaha attığında en yakınımdaki yastığı alarak ona attım. “Sus!” Daha çok gülerken arkamdaki cama biri tıklattı.
Yavaşça arkamı döndüğümde Baha’nın elindeki cam kavanozun içindeki ölü yarasayı gördüm. Küfretmek için ağzımı açtığımda kahkaha attı.
Dördü normalde burada durmazdı ama sinirimin bozuk olduğunu gördükleri için buradalardı.
Ona göz devirdim. Camdan dışarıya çıkmıştı yaralı olduğu halde. “Aptal,” Homurdanırken salondan çıktım. Mutfağa girerek yumruk yaptığım ellerimi beli-me yerleştirdim. “Siz ne yapıyorsunuz?” Mert, Kaya’nın yanağına yumruk attığında “Lan!” diye çıkıştım. “Çocuklaşmayın! Açım ben!” Kutay anında ikisini işaret parmağıyla gösterdi. “Kaya, Mert’i kışkırttı.” Kaya’ya baktım. “Neden?” O da Mert’i gösterdi. “Beni dövmekle tehdit etti!” Mert göz devirdi. “Ve dövdüm,” Mert’e baktım. “Neden dövdün?”
“Sataştı,” Kaya’ya baktım. “Nasıl sataştın?”
“İlk o başlattı!” dedi hemen. “Sana tost yapmama izin vermedi! Ben de salamı kafasına attım! Suç onda!” Gülmemek için yanaklarımın içini ısırdım. Mert’e bakarak “Kafana salam mı attı?” dedim gülmemeye çalışırken. Sinirle “Attı,” dedi. “Ben de ketçapla saldırdım.”
“Lan niye? Dağılan yine benim mutfağım oluyor!” Camdan giren Baha ellerini çırparak “Hepsini Kutay başlattı,” dedi. “Kaya’ya, Mert’i sinir etmesini söyledi, Mert de gergin bir insan olduğu için Kaya’yı dövdü.” Derin bir nefes vererek kapının arkasındaki neredeyse benim boyumda olan oklavayı aldım. “Lilya,” dedi Kutay sakince. “Sakin olur musun? Ya da onunla bize yapmayı planladığın şeyi yapmaz mısın?”
“Üç saniye içinde mutfağımı terk etmezseniz hepinizi buna oturtacağım.” Bunu gerçekten yapabileceğim için dördü de hızla salona kaçtı. “Dört saniye oldu! Kaybettiniz!” Ben de hızla mutfaktan çıktım.
Salona girdiğimde camlar kilitli olduğu için hiçbiri kaçamamıştı. Kapının önünde durduğumda daha önce bu sahneye şahit olan Arel ve Berk hızla koltuğun arkasına saklanmıştı. Yusuf, boydan boya oklavama bakarak “O ne be?” dedi heceleyerek. Göz devirdim. “Silahım, hoşuna gitti mi? En üste sen,”
“Yuh!” Arel koltuğun arkasından kafasını çıkartarak bağırdığında kıkırdadım. “Ne be? Sığmazlar zaten,” Ona da göz devirerek esnedim. “Aç uyuyacağım ben, siz de zıbarın bir an önce,”
“Burada nasıl uyuyacağız toplu olarak? Bunu düşündün mü?” Yusuf’a baktım. “Siz hepiniz salonda uyuyacaksınız,” Anlamaz bir şekilde bakarken “Çimen, Derin, Mila, Selma ve Arel de benimle odamda yatacak.”
“İlk biz ölelim diye mi?” Akın’a baktım. “Aslan girerse korkmayın, o benim arkadaşım.” Kanı çekilirken göz devirdim. Arkamı dönerek oklavamı mutfağa koydum. Üst kata çıkarak aldığım şişme yataklarla ve pompalarla alt kata indim.
Elimdekileri Kurt’un üzerine adeta atarak “Bunları kullanın,” dedim. Kızlara baktım. “Gelin hadi,”
Hepimiz üst kata, odama çıktığımızda stokladığım şişme yatağı getirdim anne ve babamın odasından. Pompayla şişirirken “Bu odanın senin olduğuna inanmıyorum,” dedi Selma. “Pembeden nefret ettiğini düşünüyordum,” Güldüm. “Zaten sevmiyorum ama odamı hiç değiştirmedim. Doğduğumdan beri böyle.”
Yatağı şişirmeyi bitirerek dolabımı açtım. “İsteyen istediğini giysin,” Pompayı götürmek için odamdan çıktım.
Karnımın ağrısını umursamadan alt kata indim. Yatakları kurmuşlardı ve koltukları açmışlardı.
“Abla!” Nil’in sesini duyduğumda arkamı döndüm. Hızlı adımlarla üst kata çıktım. Odasına girdiğimde yorganını etrafına sardığını gördüm. “Ne oldu Nil?”
“Korkuyorum,” Yorganına daha da sarıldığında “Gel bizimle yat,” dedim. Kıkırdayarak ayağa kalktı. Yorganı yere değerken yanımdan geçti ve odama girdi.
Güldüğünü duyduğumda karnıma feci bir ağrı girdi. Ayakta duramazken kapıyı kapattım ve kapının yanına eğildim. Karnımı tutarken dişlerimi sıktım. Derin nefesler alırken ayağa kalktım. Lambayı kapatarak odadan çıktım. Kendi odama girerek “İhtiyacınız olan bir şey var mı?” dedim. Arel, Mila ve Nil benim yatağımda yatıyordu. Diğer üçü de şişme yatakta. Nil yeniden uyumuştu. Arel kafasını iki yana salladı. “Sen nerede yatacaksın?”
“Annemlerin odasında,” diye cevapladım. “Orası fazla soğuk, Lil. Nil’in odasında yat,” Kafamı iki yana salladım. “Gerek yok, üzerimi örtüyorum zaten.” Gülümseyerek ışığı kapattım ve zambaklı gece lambamı açtım. Oda mavi ışıkla aydınlanırken “İyi geceler,” dedim ve kapıyı kapattım. Alt kata inerek salona girdim. “Uyuyor musunuz?” Hiçbirinden ses çıkmadığında “Gece duyduğum ilk seste hepinize dalarım,” dedim. Işığı kapatarak koridorun da ışığını kapattım.
Ev karanlığa gömülürken ezbere bildiğim evimde üst kata çıktım. Annemlerin odasına girdiğimde yorgansız yatağı gördüm. Yorganı diğerlerine vermiştim.
Umursamadan kapıyı kapattım. Pencereyi bile kapatmadan sinekliği çektim ve yatağa sırt üstü yattım. Gözlerimi kapattığımda uykuya çekilmem uzun sürmedi.
Yatıyordum, etrafım sıcacıktı. Sıcağı sevmediğim halde çok iyi hissediyordum. Acıyan her yerim geçmişti. Sanki küçülmüştüm.
Sağımda bir soğukluk hissettim. Ardından da solumda. Kendime sarılırken bir ses duydum. Sonra da acı dolu bir çığlık.
Bu… çok gerçekçiydi. Sani daha önce binlerce kez yaşamışım gibiydi.
“Ali!” Ali mi? Bir silah sesi daha. Ali kimdi?
Ali.
Ali.
Ali…
Ali!
Babamın adıydı. Peki, ne işi vardı babamın silah sesi içinde? Gözlerimi açmam gerekiyordu, babamın burada ne yaptığını öğrenmem gerekiyordu. Kendimi zorlayarak gözlerimi açtım.
Kan…
“Baba!” Hayatımda attığım en sessiz çığlığı atarken dizlerinin üstünde ölmüş olan annemi gördüm. “A-Anne!” Ellerimle ağzımı kapattığımda kapının eşiğinde onu gördüm. Elindeki silahı ile yavaşça bana doğru yürüdü. “Git!” dedim korku içinde. “Onları sen öldürdün! Uzak dur!” Gülümsedi. “Doğumunla onları lanetledin!” Kafamı iki yana salladım. Yanaklarımdan yaşlar süzülürken hıçkırdım.
Bu gerçek olamazdı, annem ve babam yıllar önce ölmüştü. Gördüğüm şey sadece rüyaydı.
Gözlerimi açtım. Karnıma feci bir acı doldu, boynumu sıkan eller beni nefessiz bırakmış gibi derin nefesler alırken yattığım yerden doğruldum.
Rüyaydı, gördüğüm her şey sadece bir rüyadan ibaretti. Nefes nefese “Annen baban yok,” dedim. Herkes uyuyordu, kimse beni duymazdı. “Onlar öldü, sen kaçtın. Sadece rüya gördün,”
Kafamı kaldırarak pencereden sızan ay ışığına baktım. Üşümüyordum, soğuk değildi. Sahi, neden soğuk değildi? Üzerimdeki yorganı kenara atarak ayağa kalktığımda durdum. Üzerimde bir şey yoktu benim uyurken. Pencere de kapalıydı. Kimin yaptığını algılamaya çalışırken alt kattan gelen telefonumun sesini duydum.
Odadan çıkarak sessiz ama hızlı adımlarla alt kata indim. Mutfaktaki telefonumu aldığımda Kenan’ın aradığını gördüm. Aramayı yanıtlayarak telefonumu ku-lağıma yaklaştırdım. “Ne oldu?”
“Neredesin sen?”
“Evimdeydim,” dedim uykulu bir sesle. Gözlerimden akan yaşlarımı silerken “Neden?” dedi. “Kafamı dağıtmak için, gelirim.”
“Gelmene gerek yok,” dedi. “Bu gece İlayda’da kalacağız,” Görmese de kafamı salladım. “Beni neden aradın o zaman? Uykumdan uyandırdın.”
“Kâbusunu böldüm, bir şey değil.” Ona göz devirerek aramayı kapattım. Esneyerek ağrıyan karnımla sandalyeye oturdum. Uykuya çekilirken karnım çok acıyordu.
Ne kadar süre geçtiğini bilmiyordum. Karanfil kokusu burnuma dolduğunda güvende hissediyordum. Beni kucağına aldı. Üst kata çıktığını hissettiğimde gözlerimi açacak halim yoktu.
Annemle babamın odasına girdiğimizde beni yatağa yatırdı. Üzerimi örterken “Sana ne oldu?” dedi. “Vurdular,” diye mırıldandım. Sessizlik oldu. Tekrardan uykuya dalacakken “Kim vurdu?” dedi. “Ve nerene vurdu?”
“Cengiz ve Vural,” dedim. “Mert dövdü onları,”
“Nerene vurdular?” Acıyan karnımı tuttuğumda “Neren?” dedi. “Karnım,” diye fısıldadım. “Çok acıyor,”
“Neden vurdular?” Yutkundum. “Canım acısın diye,” Tekrardan sessizlik olurken “Ama kimseye söyleme,” dedim. “Özellikle de Arel ve Mert’e.” Yorganı kafama kadar çekerek kendimi uykuya esir ettim.
Duyduğum patırtı sesiyle üzerimdeki yorganı atarak hızla ayağa kalktım. Odanın kapısını açarak baktığımda dizlerinin üstüne düşmüş Çimen’i gördüm. Ayağı takılmış olmalıydı. Yanına giderek ayağa kalkmasına yardım ettim. “İyi misin? Canın acıyor mu?” Dişlerini dudaklarına geçirdi. “Uyandırdım mı?”
“Boş ver,” dedim. “Canın acıdı mı?” Kafasını iki yana salladı. “Odayı toparlıyorduk, ayağım takıldı.” Sırtımdan iterek beni geri annemle babamın odasına itti. “Hem, uyusana sen! Ben uyandıracağım seni!”
“Uyandım,” dedim. “Geri uyumama gerek yok,” Kapıyı yüzüme kapatarak kilitledi. “Ben uyandırana kadar tekrar uyu!” Şaşkınca kaldığımda adım sesleri alt kata indi.
Bir şeyler yapıyorlardı.
Arkamı dönerek yatağa oturdum. Ne yaptıklarını bilmiyordum ama sanki çok rahat uyumuştum. Dinlenmiş hissediyordum. Yine de bu odada daha fazla kalmak istemiyordum.
Güneş doğmuştu, uyanmış ve tekrardan geri uyumuş olmalıydım. Oda fazla sıcak hissettirdiği için kalkarak pencereyi açtım. Ormandaki, Arel’in huzurlu bulduğu bok kokusu ciğerlerime dolarken sinekliği kapattım.
Geri yatağa oturduğumda kapının kilidi açıldı. Çimen yavaşça içeriye girdiğinde ayağa kalktım. Elindeki Arel’in pembe uyku maskesini bana uzattığında “Neden?” dedim. Güldü. “Sadece tak,” Korkarak maskeyi aldım. Kafama takarak gözlerime kadar indirdiğimde elimi tuttu. “Gel,” Dikkatle ve yavaşça ilerlerken merdivenlerden inmeye başladık.
“Dikkat et!” Durduğumda “Dikkatli gel,” dedi. Merdiven trabzanına dokundum. Küçük bir çıkıntı vardı, dördüncü basamaktaydım. “Önümde bir şey yok ki,” Çimen’in elini bırakarak merdivenden indiğimde “Dur,” dedi. Derin bir nefes vererek durdum. “Umarım yüzüme bok atmazsınız,” Kurt’un kahkahasını duyduğumda Çimen yanımdan geçti.
“Açabilirsin gözlerini,” Gözlerimdeki maskeyi çıkarttım. Mutfağın önündeydim. Masaya çeşit çeşit yemek konulmuştu ve çoğu Arel’in yemeğiydi. Karanfil kokusu burnuma dolduğunda Derin “Siz iki sese duyarlı insanı uyandırmadan yapmak fazlasıyla zordu,” dedi. Çakır da mı yeni uyanmıştı?
Hafifçe arkamı dönerek Çakır’a baktığımda hepsine bıkkın bir bakış attığını gördüm. Gülerken mutfağa girdim ve sandalyeye oturarak Arel’in yaptığı patatesli börekten aldım. Yerken “Sen aşçı ol,” dedim. “Yemin ederim hiçbir yemeği kaçırmayacağım,”
“Ciddi misin?” Yemek yememi çok istiyordu. Zararlı bir kiloda olduğumu söyleyip duruyordu. Bence yemek bir zorunluluk olmamalıydı, alt tarafı kaburgalarım belli oluyordu.
Kafamı salladım yerken. “Ciddiyim,” Gururlu bir anne gibi yumruk yaptığı elini göğsüne vurdu. “Tüm yemeklerini ben yapacağım,” Göz devirdim. “Bir hafta önce ‘Yemeyeceksen bok ye!’ demiştin.”
“Çünkü yememiştin!” Omuz silktim ve diğelerine baktım. “Yesenize,” Herkes yerine otururken börekle doymuştum ama Arel’in beni döveceğini bildiğim için sustum ve yemeye devam ettim. Patates kızartmasına uzanırken “Kaçta kalktınız bunun için?” dedim. Selma omuz silkti. “Biz normal saatinde kalktık, geç uyanan sizsiniz,” Hepsinin bakışları bize dönerken “Vallahi kavga etmedik,” dedim. Arel inanmaz gözlere bakarken Çakır “Uyurken ettin,” dedi. Anında ona baktım. “Ne?”
“Uyurken aşağı indin, salona girerek hepimize sövdün,” Şaşkınca ona bakarken “Odaya kilitlemek zorunda kaldım,” dedi. Arel alayla kahkaha atarken “Ne dedim?” dedim mahcup bir tavırla. Nil burada olduğu için kulağıma yaklaşarak kısık bir sesle “’Tek bir ses daha çıkartrsanız oklava yiyeceksiniz ve sıcak çikolata da vermeyeceğim.’” dedi ve doğruldu. “Ve hepsi uyuyordu,” Dudaklarımı dişlediğimde Mert bıkkınca baktı. “Akıl sağlığını düzelt,” Ona göz devirdim. “Abartma, yapmamışım sonuçta,”
Herkes yemeğini yerken üst bacağımda hafif bir ıslaklık hissettim. Bacağıma dokunduğumda elime gelen kanım göz devirmemi sağladı.
“Ne oldu?” dedi yanımda oturan Çakır. Ayağa kalktım. “Gitmem lazım,” Arkasından geçerek mutfaktan çıktığımda bacağımdaki yara fazlasıyla kendini belli etti. Dişlerimi sıkarak hişbir şey belli etmeden üst kata çıktım. Odama girerek kapıyı kapattım ve kilitledim.
Bacağıma pansuman yaparak saçlarımı taradım. Kâküllerimi düzelterek yavaş adımlarla odamdan çıktım. Alt kata indiğimde kapı çalındı. “Kim o?” Ses gelmedi. Kapıya ilerleyerek kilidi açtım. Kapıyı hafifçe araladığımda gördüğüm kişiler ile kapıyı hızla kapatacaktım ama Cengiz kapıyı tutarak kapatmamı engelledi. Kapıyı iterken “Mert!” diye seslendim. Yalnızca bir saniye sonra Mert, elindeki AK-47 ile mutfaktan çıktı. Yanımdan geçerek kapıyı açtı ve ikisini sertçe iterek kapıyı arkasından kapattı. Diğerleri de çıkarken Kaya, Kutay ve Baha da silahlarıyla kapıdan çıktılar.
Arkamı dönerek kapının yanındaki tuş bastım. Camların önüne çelik kepenkler inerken evi tam korumaya alıyordu. Kenan yaptırmıştı. Kapım tahta görünse bile o da çeliktendi.
Bana diğerleri gibi anlamaz gözlerle bakan Nil’i kucağıma aldım. Karnım fazlasıyla acırken yanlarından geçerek mutfağa girdim. “Yemeği bitirmeden masadan kalkmamız doğru değil, Nil. Tamamen doymalıyız.”
“Camlara ne yaptın abla?” Yanında otururken “Sadece dışarıdaki hayvanların içeriye girmemesi için önlem aldım, Nil.” dedim. Kafasını sallayarak yemeye devam ederken dedektifler ve diğerleri de gelmişti. Yemeğimi yerken “Kenan her an gelebilir,” dedim. “Sizi burada görmemeli,”
Herkes sessizce yemeğini yediğinde Arel ile hızlıca masayı toparladık. Birkaç saniye sonra kapı tıklatıldı. “Lilya,” dedi Kenan. “İçeride misin?”
“Evet! Geliyorum!” İşaret parmağımı dudaklarıma bastırarak sessiz olmalarını gösterdim. Telefonumu alarak hızlıca mutfaktan çıktım. Kapının önünde durduğumda “Şifre?” dedim. “Sıcak çikolata,” dedi bıkkın bir şekilde. Kıkırdayarak kapının kilidini açtım. Diğerleri etrafta görünmüyordu.
Evden çıktığımda “Sürprizin annemi çok ağlattı,” dedi. Başının ağrıdığına emindim. Omuz silktim. “Bir şey değil,” Sırtımdan itti. “Yürü hadi, çok işimiz var. Ve de konuşcak çok şeyimiz.” Yürürken ona baktım. “Az önce Vural ve Cengiz geldi,”
“İşten çıkarttım,” dedi. “İzin verdiğim saatlerin haricinde sana dokunmamaları gerekiyordu, sözümden çıktılar.” Evimde ayakkabım olmadığı için çorapla çıkmıştım. Yerdeki taşlar ise ayağıma batıyordu. Durarak “Ayaklarım acıyor,” dedim. Bana baktı. “Ayakkabın yok mu?” Kafamı iki yana salladım. “Topuklu stoğu var artık evimde!” Derin bir nefes vererek eğildi. Kolunu dizlerimin altından geçirerek beni kucağına aldığında “Bir de benden nefret ettiğini söylersin,” diye homurdandı. Omuz silktim. “Ben herkesten nefret ediyorum,” Güldüm. “Seni de köle olarak kullanıyo-“ Bir anda sırtımdaki kolunu bıraktığında ellerimle yerden tutunmak zorunda kaldım. “Salak!” Baş aşağı dururken güldü. “Kimmiş köle?”
“Sensin!” İki bileğimden tutarak beni havaya kaldırdığında “Hâlâ sensin!” diye bağırdım. Saçlarım yere değiyordu. “Saçlarımı kirlettin!” Beni yavaşça yere bıraktı. Yerde otururken birden beni omzuna aldı. Acıyan karnım uyuşurken çığlık attım. “Lilya!” dedi hafif yüksek çıkan sesiyle. “Kafamı siktin!”
“Ağzına da sıçarım! Bırak! Yardım falan istemiyorum senden!” Anında yükselen sinirimi istiyordu. Denesem de beni daha sıkı tuttu. “Saçmalama,” Homurdanırken “Karnım,” diye mırıldandım. “Kıpırdamazsan bir şey olmaz.” Omzundan iki elimle tutarak hafifçe doğrulduğumda diğerlerini bizden uzakta gördüm. Hepsi sessizce izliyordu. Oyunuma uyacaklardı.
Kenan’ın arabasının önüne vardığımızda diğerlerinin arabasını görünürde olmadığını gördüm. Tedbir almışlardı.
Kenan beni yere indirdiğinde “Ben sürebilir miyim?” dedim. Şüpheyle baktı. Ben ise kaşlarımı çattım. “Ne? Saçlarımın arasından beynimi mi görüyorsun?” Ciddi bakışları eridi. Gülerek anahtarı bana verdi.
Bu, Kenan’ın yapacağı bir şey değildi.
Elim yavaşça bıçağıma uzanırken anahtarı aldım. Yanından geçerek arkamı döndüm. Bıçağımı açarak ona doğrulttum. “Kenan mısın?” Üstten alayla bana baktı. “Sence senin sinirini başka biri sever mi?”
“Bu bir cevap değil,” Kollarını göğsünde birleştirerek tek kaşını kaldırdı. “Cevabım bu, memnun değil misin?”
“Kıpırdama.” Ona benziyordu ama cümleleri onun değildi. Dikkatle ona bakarken diğerleri burada olduğu için daha fazla dikkat ediyordum. Ceketinin altındaki kemerine takılı silahını aldım ve şarjörü çıkarttım. Her zaman tamdı ve silahında kullandığı mermilerin üzerinde damla şekli işleniyordu. Kenan’ın Yeraltı’ndaki işareti kırmızı damlaydı. Kanı temsil ediyordu.
Bıçağımı kapatarak silahın şarjörünü tekrardan taktım. “Bin arabaya,” Arada böyle davrandığım için sorun etmeden arabaya bindi. Hızlıca sürücü koltuğuna oturarak koltuğu kendime göre ayarladım. Silahı elimdeyken gaza bastım.
Tekerlekler toprak yolda kayarken hızla asfalta sürdüm.
İlerlerken “Lilya,” dedi. “Neden bu kadar sinirlisin?” Silahı ona doğrulttum. “Sinirli değilim,”
“Neden namlunun ucunda ben varım?” Aniden frene bastım ve arabası kenara çektim. Kapıları kilitleyerek ona döndüm. “Kenan nerede?”
“Buradayım, Lilya.” Gözlerimi kısarak yüzüne baktım. Gözlerinin altında hafif mor halkalar vardı. Uyumamıştı. Dün akşam beni aramıştı ve İlayda’nın evine gittiklerini söylemişti.
İlayda ile ikisi sabaha kadar içmişti.
“Hâlâ alkolün etkisinde misin?” Eliyle ağzını kapattı esnerken. “Ve gece uyumadın?” Kafasını salladı. “Gece İlayda konuşmak istedi, stres olmuş. İçtik,” Silahı indirdim. “Belli,” Kemerimi takarak tekrardan gaza bastım.
Yolda malikâneye sürerken Kenan’ın uyuduğunu fark ettim. Uykusuz dayanamayacak kadar salaktı. Malikâneye gidince onu uyandırmak için şahane bir planım olacaktı.
Malikânenin otoparkına girdiğimizde arabayı durdurdum. Birden sertçe kornaya bastığımda Kenan sıçrayarak uyandı. Gülerken “Günaydın!” dedim. “Güneş çoktan battı!” Güneşin battığına inandığı için “Ne?” diyerek etrafa baktı. Göz devirdim. “Batmadı, o kadar yavaş kullanmam ben. Malikânedeyiz.”
“Anladığıma göre malikânenin otoparkındayız.” İki parmağımla şakağına vurdum. “Aferin, burada kullanacak bir beynin varmış!” Oflayarak elimi indirdi. “Geç içeriye, hazırlan. Gideceğiz.” Kaşlarımı çattım. “Nereye be?”
“Kuruluş’un toplantısı için.” Ona göz devirdim ve aklıma gelen şey ile “Dün,” dedim. “Akman, bana bir yüzük verdi,” Kaşları o kadar hızlı çatıldı ki sabah kahvesi yerine bir haber verdiğimi fark ettim. “Neden bunu yaptı ve neden benim haberim yok?”
“Ağlamak ile meşguldün.” Kaşlarını daha da çatılırken “Daha salona girmemiştiniz,” dedim. “Ben önden gitmiştim, tek başıma otururken birden yanıma oturdu.” Çatık kaşlarıyla “Ee?” dedi. “Elime bir kutu verdi,” Güldüm. “Onunla evlenmemi söyledi.”
“Sebep?”
“Elindeki ufacık gücünün senin gücünden fazla olduğunu söyledi.” Akman’a zaten sinirliyken sinirini arttırmak bana düşerdi. Neden mi? Eğlence istiyordum da ondan.
“Başka?” Düşünür gibi bir ses çıkarttım. “Eğer onunla evlenirsem şikâyetini geri çekeceğini söyledi,” Kahkaha attım. “Nişanlısı var,” Kafamı salladım gülerken. “Kuruluş’un cezalarının çok ağır olduğunu söyledi, benim gibi kadınların da kaldıramadığını.” Kaşlarını alayla kaldırdığında ciddiyetimi takındım. “Ona özel bir sürpriz hazırlayacağım, karışma.”
“Buna karışmamam mümkün mü, Lilya? Adam sana evlenme teklif etmiş ve adamın nişanlısı var!” Kafamı salladım sakince. “Dediğim gibi, karışma. Ben halledeceğim.” Arabadan indiğimde hemen peşimden indi. İkimiz yan yana malikâneye yürürken “Ne zaman çıkacağız?” dedim. “Yarın sabah,” diye yanıtladı beni. “Bazı üyelerin gelmesi uzun sürecek, toplantı ertelenebilir.” Göz devirdim. “O zaman neden erkenden gelmiyorlar?”
“Dün haber verildi,”
“Bana verilmedi,” Bıkkınca baktı. “Toplantının sorumlusu sen olduğun için olabilir mi?” Şaşkınca ona baktım. “Ne? Ben yine ne yaptım?” Ofladı. “Yine nasıl planların var?” Omuz silktiğimde “Bari benim bilmeme izin ver,” dedi. Ona döndüm. “Anlatmamı mı istiyorsun?” Kafasını salladı. Dudak büzdüm ve düşünür gibi bir ses çıkarttım. “Tahminim Akman’ın daha konuşmadan hemen beni tekrardan şikâyet edeceği,” Çalışma odasına girdiğimizde klima kumandasını aldım. Kenan kendi koltuğuna oturduğunda camları kapattım. Oda hızla soğurken sağdaki koltuğa oturdum. Ayaklarımı ortadaki sehpaya uzatarak ona baktım. “Şikâyet ettikten sonra bu zamana kadar yaptığım ve yapmadığım tüm hataları sayacak çünkü onu kabul etmedim.”
“Yüzük nerede peki?”
“Evimde,” Bana bıkkınca baktı. Kıkırdadım. “Ne yapabilirim? Cengiz ve Vural geldiğinde kapıyı açan bendim,”
“Evde tek miydin?”
“Hayır,” Şüpheyle baktığında “Mert, Kaya, Kutay ve Baha evdeydi,” dedim. “Zaten hemen ikisini uzaklaştırdılar, sonra da sen geldin.” Kafasını salladı yavaşça. “Akman’a dosya atmadan önce onu gördün mü çalıştığın yerde?” Kafamı iki yana salladım. “Görmedim, Çakır söyledi.” Kaşlarını çattığında “Büroda her pazartesi kimse ders yapmıyor,” dedim. “Neden?”
“Çünkü pazartesi günleri tüm insanlar birlikte çok fazla etkinlik yapıyorlar. Ne yaptıklarını bilmiyorum, Arel ile kavga ettiğimiz gün pazartesiydi. Ömer’in odasında uyudum. Akşam da yemek yiyemedim çünkü dedektif olduğunu söyleyen bir salak bizi son kurtardığımız kadının evine götürdü.” Derin bir nefes verdi. “Konudan şaşma, Akman’a ne yapacaksın? Planın ne?”
“Planım yok,” dedim. “Sadece kendim gibi davranacağım,” Ofladığında ayağa kalktım. “Önemli bir şey var,” Tek kaşını kaldırdı. “Giyecek kıyafetim yok,” dedim sanki tek sorun buymuş gibi. Bıkkınca göz devirdi. “Elbise giyecek misin?”
“Beyaz değil mi?” Kafasını salladı. “Beyaz ise hep giydiklerimden bir tane olabilir.” Kafasını salladığında arkamı dönüp odadan çıkacakken aklıma gelen şeyle “Kenan,” diyerek ona döndüm. “Ne oldu?” dedi. Ellerimi sağdaki koltuğun başlığına yaslayarak “Neden diğer üyeler ve vârisleri aynı renk giyerken biz farklı renk giyiyoruz?” dedim. “Sen siyah ben beyaz giyiyorum,” Parmaklarını birbirine kenetleyerek çenesini eline yasladı. “Sebebi ne, biliyor musun?”
“Sordum ya,”
“Senin beyaz, benim siyah giymemizin nedeni bağımsız iki insan olmamız. Evet, kardeşiz ve evet, vârisimsin ama ikimizin otoritesi ve diğer her şeyi bağımsız.” Dudak büzdüm. “Bence bu değil,” Tek kaşını kaldırdı. “Senin şeytan benim melek olmam bence,” Çenesini kaldırdı ve doğruldu. “Bu olduğuna emin misin?” Kafamı salladım. “Kırmızı da giyebilirsin ama siyah daha iyi,” Güldüm. “Bu yüzden, Akman’a şeytan olacağım için ben de siyah giyeceğim.” Kaşlarını kaldırdı. “Hayır, beyaz giyeceksin.” Oflayarak doğruldum. “İyi be,”
“Yüzüğü almaları için birilerini gönderiyorum,” diye seslendi. Arkamı döndüm ve “Hayır,” dedim. “Ben alırım!”
“Git ve dinlen,” dedi. “Birilerini göndereceğim.”
“Evi pis bıraktım!” Ofladı. “Hayır, Lilya. Gideceksen bile ekiple gideceksin! Ben yorgunum, aklımı sende bırakma!”
“Bırakmam!” Gülerek arkamı döndüm. Karnım ağrımıyordu, uyuduğum için olmalıydı. Hızlı adımlarla üst kata, odama çıktım. Kıyafetlerimi alarak duşa girdim.
Soğuk bir duşun ardından beyaz kıyafetlerimi giyerek saçlarımı kuruttum. Kâküllerimi düzelterek telefonumu aldım. Odamdan çıktığımda Kenan’ın odasının kapısını kapalı gördüm. Uyuyor olmalıydı.
Sessiz adımlarla merdivene ilerledim. Aşağı inerken telefonumdan Çakır’ı aradım. İlk çalışta açtı. “Alo?” dedi. “Eve geliyorum,” dedim sakince. “Tamam,” dedi sadece. “Ama bir sıkıntı var,”
“Ne?”
“Bir ekip ile gelecekmişim, anca öyle izin verdi.” Güldüm. “Tabii ki her şey gözetimim altında olacak ama bazı salaklar Kenan ile benden daha samimi,”
“Evde değiliz,” dedi sakince. “Gelmemi ister misin?” Derin bir nefes verdim. “Bilmiyorum, artık rol yapmak istemiyorum,”
“Zorunda olmadığını biliyorsun,” dedi. “Ve Lilya, sana söylemem gereken bir şey var,” Tek kaşımı kaldırdım. “Ne?”
“Akman,” dedi. “Seni işten çıkartmadı,” Kaşlarımı çattım. “Bunu nereden biliyorsun?”
“Belgeleri inceledim,” dedi. “Arel’de istifa etti ama onu da kabul etmedi, bir sebebi olmalı.” Kaşlarım hâlâ çatıkken malikâneden çıktım. Gördüğüm kişilerle “Tekrar ararım,” dedim. “Ve gelsen iyi olur,” Konuşmasına izin vermeden aramayı kapattım. Önümde dört kişi vardı. En öndeki en yapılıları ve en uzun boylularıydı. Ona bakarken ellerini arkasında birleştirdi. Siyah ve çekik gözleri, kemikli yüzü, keskin çene hatları ve kaşının üstündeki siyah, küçük yara, onu korkutucu bir havayla gösteriyordu. Bunun haricinde siyah ve üç numara kısacık saçlarına vuran güneş gözlerime geliyordu.
“Kimsiniz be siz?” Çenesini kaldırdı. “Biz, Özel Timiz.” Bundan ne anlamam gerekiyordu? “Ee?” Sarı, dalgalı saçları, yeşil ve sıcak bakan gözleri, beyaz teni ve Kenan’ın görse onu deşebileceği şekilde beline bağladığı takım elbisesinin ceketiyle samimi biri gibi görünen adam kahkaha attı. Ona dönen bakışlarımla “Ciddi duramazdım,” dedi siyah saçlı adama. Beni parçalayacak gibi bakıyordu. Ona attığım ters bakışlarımı gören sarı saçlı tam karşımda durarak elini sıkmam için uzattı. “Onun bakışlarına aldanma, hep öyle bakar.” Gülümsedi. “Benim adım Sencer, kısaca Sarı Fırtına diyebilirsin.” Ona garipçe baktım.
Sencer, Sarı Fırtına’dan kısa değil miydi?
Sorgulamak istemediğim için elini sıkmadan gözlerine baktım. “Ne yapmam gerekiyor?”
“Sencer,” Gri gözlü, duygusuz bakışlara sahip, kahve gözlü adamın uyarıcı sesi ile Sencer doğrularak geri çekildi ve boğazını temizledi. Adama dönerek “Heykel gibi bakıyoruz kıza,” dedi. “Ne yapmalıydım, Asaf? Tanıtıyorum işte,” Sonuncu adam onlara göz devirdi. Yanıma gelerek “Onları boş versene,” dedi. Mavi gözleri, kumral ve dalgalı saçları, uzun bir boyu ve geniş omuzları vardı. Elini uzatarak “Ben, Yaman Engin,” dedi sıcak bir sesle. “Genelde bana Radyasyon derler,” Boş boş göz kırpıştırırken Asaf denilen adam “Rahat bırakın kızı,” dedi. Yaman geri çekilirken Sencer, Asaf’ı gösterdi. “Onun da adı soyadı Asaf Vezir,” Güldü haylazca. “Mermer diyorlar ama bence Şah-Mat daha iyi bir tabir,” Göz devirmemek için uğraşırken Sencer adını bile bilmediğim, korkunç bir karanlık saçan adamı gösterdi. “O da başımız, Fuat Baymaz. Kısaca Argos,” Ona olan boş bakışlarımı görünce “Ee?” dedi. Kaşlarımı hafifçe çattım. “Ne ee?”
“Bir şey demeyecek misin?” Göz devirerek yanlarından geçtim. “Beni rahatsız etmeyin,” Yaman birden önümü kesti. “Üzgünüz ama tek başına bir yere gidemezmişsin artık,” Kaşlarımı çattım. “Hangi salak dedi bunu?”
“Ağabeyin,” Göz devirdim. “Gebertsinler onu,” Ağzımın içinde homurdandığımda “Bize adını söylemeyecek misin?” dedi Sencer. Ona baktım. Dördü dört tarafımı sarmıştı.
Sakin kalacaktım.
Derin bir nefes verdim. “Söylememek bir hak,” Sencer güldü. “Ya lakabın?” Ona konuşmadan bakarken Yaman “Başın ağrıyor mu?” dedi. Ona göz devirdim. “Neden şu anda beni takip ediyorsunuz?”
“Çünkü” diyerek ilk kez konuşan Fuat’a baktım. Tok sesi, diğer üçünün ciddi bir şekilde durmasına yetmişti. “Korumaların seni koruyamıyor,”
Söylediği üç kelime, bastırdığım sinirimin aniden yükselmesine sebep olurken “Ne dedin?” dedim tehlikeli bir sakinlikle. Dikkatle gözlerime bakarken uzun süre gözlerini kırpmıyordu.
Sinirimi fark eden Kaya, Kutay, Mert ve Baha’yı gördüğümde dişlerimi sıkarak Fuat’a bakıyordum.
Sakin kalacak ve rolümün tehlikeye girmesine izin vermeyecektim. Evet, tam olarak bunu yapacaktım.
Fuat’ı göğsünden sertçe iterek “Çekil,” dedim. Yanından geçerek dördünün yanına doğru yürürken bakışlarımdan bir yere gideceğimizi anlamışlardı. Yanlarından geçtiğimde peşimden geliyorlardı. Elime gelen ilk kaskımı alarak motoruma bindim.
Hızla otoparktan çıktığımda diğerleri peşimden geliyordu.
Sinirimden kaynaklanan hızlı sürüşümle ormana geldiğimde motorumdan inerek kaskımı çıkarttım. Kaya, Kutay, Mert ve Baha arabalarından inerek yanıma geldiklerinde sinirle dişlerimi sıkıyordum. Kaskımı motorumun üstünde bırakarak hiç konuşmadan evime doğru yürümeye başladım.
Evimin önünde durunca anahtarımla kapıyı açtım. Herkes içeri girdiğinde Kutay kapıyı kapatarak kilitledi. “Ne oldu, Lilya?” İçimde hâkim olamadığım sinirim köpürürken “Piç kuruları!” diye bağırdım. Kaya güldü. “Onlar her kimse seni gerçekte sinirlendirmeyi başarmış,” Mutfaktan çıkan Çakır “Ne oldu?” dediğinde ellerimi saçlarıma geçirdim. Sakin olmak zorundaydım.
Kenan’ın bir planı vardı.
“Kız sakin ol,” Baha ellerimi tuttuğunda sıkıca ona sarıldım. Ne olduğunu anlamazken “Gel, su iç.” dedi. Onu dinledim.
Hepimiz mutfakta oturduğumuzda Baha, doldurduğu soğuk suyu bana verdi. Büyük bir yudum aldım. “Az önce gördüğün piçler,” dedim sinirle. “Özel Tim mi ne? Aptallar,” Çakır anlamaz gözlerle bakarken “Dört salak malikâneden çıkarken önümü kesti,” dedim. “Kenan’ın yeni tuttuğu korumalarmış,” Kaşlarını hafifçe çattığında “Piç!” diye bağırdım. Sinirle güldüğümde Kutay, sinirimi biraz olsun hafifletmek için “Ne dediler de seni volkana döndürdüler?” dedi. Gözlerimi kapattım. “Fuat denen piç, sizin beni koruyamadığınızı söyledi,” dedim. “Bir nevi işinizi yapmadığınızı!” Gözlerimi açtığımda diğerlerinin şaşkın ve anlamaz bakışlarını gördüm. Mert ise derin düşüncelere dalmıştı.
“Bunu neden dedi?” Çakır’ın sorusuyla ona baktım. “Bu timi Kenan görevlendirdi. Bir planı var, ne olduğunu bile bilmiyorum.” Dudaklarımı ıslattım. “Ağabeyim gibi gördüğüm Kaya, Kutay, Mert ve Baha’yı ise ben malikâneye ilk geldiğimde üvey babam görevlendirmişti,” Derin bir nefes verdim. “Kenan’ın ne yapmaya çalıştığını bilmiyorum, düşünmem gerek.” Ellerimle yüzümü kapattığımda dördü ayaklandı. Onlara baktığımda Mert “Kenan Bey çağırıyor,” dedi. “Sen de neden geldiysen bir an önce malikâneye git.” Kaşlarımı çattım. Bir şey biliyor ve bana söylemekten çekiniyordu.
“Neden çağırıyor?” Yanımdan geçti. “Bilmiyorum,” Kesinlikle biliyordu. Kaya, Kutay ve Baha da peşinden mutfaktan çıktı. Dördü evden ayrıldığında Çakır ayağa kalktı.
Masayı ikinci kez silmişti ve bulaşıkları yıkıyordu.
Ona baktığımı görünce “Bence peşlerinden git,” dedi. Kafamı duvara yaslayarak gözlerimi kapattım. “Çok yorgunum,” Gözlerimi açtığımda arkasını dönerek tezgâha yaslandı. “Bana her şeyi en baştan anlat,”
“Baha, Mert, Kutay ve Kaya’yı altı yaşımdan beri tanıyorum,” dedim. “Hiç ayrılmadık, birlikte bir sürü yere gittik.” Gözlerimi kapattım. “Şimdi ise Kenan, bir şey planlıyor. Fuat, Sencer, Asaf ve Yaman’ı korumam yapmış,” Derin bir nefes verdim. “Planı ne, bilmiyorum. Onları çağırmasının bir sebe-“ Aklımda çakan şimşeklerle ayağa fırladım. “Siktir!”
“Ne oldu?” dedi sakince. Ellerimi saçlarıma geçirdim. “Benim onun askeri olduğumu söylüyor, hiç kimse ile arkadaş olmadığımı, böyle eğitilmediğimi söylüyor!”
“Yani?” Sakinliğinden ödün vermiyordu. “Yani onları ya uzağa gönderecek ya da bağlarını benimle tamamen kopartacak!” Derin bir nefes verdi. “Hâlâ peşlerinden gidebilirsin,” Koşarak mutfaktan çıktığımda “Dikkatli ol,” diye seslendi. Düşmememi söylüyordu.
Odama girerek kenara attığım çantamı aldım. İçindekileri ayıklamak yerine hızlıca çantamla alt kata indim. Koşarak evden çıktığımda karnım acıyordu.
Motoruma doğru koşarken gördüğüm kişilerle kaşlarımı çattım. Durarak “Motoruma ne yapıyorsunuz?” dedim. Yaman güldü. “Sadece duruyoruz, bir şey yapmadık.”
“Başka da bir şey yapmayın,” Siyah, kedi kulaklı kaskımı kafama taktığımda burnuma gelen rahatsız edici koku ile kaskımı hızla geri çıkarttım. Kaşlarımı çatarak onlara döndüğümde Yaman “Merak etme, Kara Kedi,” dedi. “Bitkisel içerikli bir sakinleştirici.” Başımın döndüğünü hissediyordum. “Geri zekâlı,” Homurdanırken kaskımın camını açtım ve kafama geri taktım. Motoruma binerek yanlarından uzaklaştım.
Yolda ilerlerken karnımın ağrısının arttığını hissettim. Umursamadan malikâneye sürerken dört tarafımı dört siyah araba sardı. Onlar olmalıydı. Onlara göz devirerek kaskımın camını kapattım.
Motorumu otoparka park ederek hızla indim ve koşarak malikâneye girdim. Kenan’ın çalışma odasına daldığımda dördünü ve Kenan’ı gördüm. Nefes nefese iken Kenan, beni umursamadan “Görev yeriniz Kanada,” dedi. “Ölüm riskiniz var, dikkatli olmanız gerek.”
“Kenan,” dedim. “Bunu neden yapıyorsun?” Bana döndü. Öfkeli bakışlarının esiriydim. “Bir süre,” dedi sakin ama tehlikeli bir sesle. “Özel Tim, senin koruman olacak.”
“Hayır,” dedim anında. “İstemiyorum, hepsinden nefret ediyorum.”
“Sen kimseyi sevemezsin,” dedi acımasızca. “Gizlice onlarla buluştuğunu bilmediğimi mi sanıyorsun?” Dişlerimi ve yumruklarımı sıktım. Dördüne bakmak istedim ama bakmadım. Kenan onlara ceza verecekti, daha da ağırlaşmasını istemiyordum. Fuat söylemiş olmalıydı, ya da diğer korumalar.
“Onlar benim arkadaşım,” dedim pes ederek. “Neden beni engelliyorsun? Hayatım boyunca kimseyi sevmem mi sandın?” Eliyle dördünü gösterdi. “Onlar da sen onları sevdiğin için gidiyor,” Hepsinin yüzündeki şaşkın bakışları gördüğümde gözlerim doldu. Sinirleniyordum, sevdiklerimi elimden alarak beni taşa dönüştürüyordu. Sakin olmak zorundaydım ve bir plan yapmalıydım.
“Amacın ne?” İki kişiliği vardı; Acımasız mafya lideri ve üvey ağabeyim. Şimdi ise iki kimliği birleşmiş, acımasız taraf üstün gelmişti.
“Amacım ne mi?” Dilini dişlerinde gezdirerek güldü. “Amacım eğitildiğin gibi davranman. Sen bir askersin! Duygusal bir aptal değilsin!” Sinirim artarken “Ağlamamı bile elimden aldın!” diye bağırdım. “Ben de bir insanım! Farkında değil misin?”
“İnsan olduğun için eğitimlerine uyacaksın,” Patlayan öfke balonumla birlikte tam olarak Kenan’ın istediği biriydim şu anda. “Siktir git!” Eliyle arkamı gösterdi. “Arkana bak, artık arkadaşlarını görmen yasak.” Dişlerimi sıkarken “Bunların karşılığını vereceğim,” dedim. “Hem de en beklemediğin anda!”
“Kuralları çiğnememen gerektiğini söylemiştim, sen ise yine aynı şeyi yaptın.”
“Annem ve babam bana böyle öğretti!” dedim, onu yarasından vuracaktım. “Senin gibi aptal bir pislik olmayı değil, normal bir insan olmayı öğretti!”
“Ve sonları ölüm oldu,” Gözlerim öfkeyle kararırken arkamdan bir el ağzımı kapattı ve koluma bir şey sapladı. Gözlerim anında kararırken Mert’in duygu gösterdiğini, öfkeyle Kenan’a baktığını gördüm.
Bölüm etkileşimi
