Bölümler 12Şu an: 11.BÖLÜM
- 1 GİRİŞ2.124 kelime
- 2 1.BÖLÜM12.405 kelime
- 3 2.BÖLÜM12.337 kelime
- 4 3.BÖLÜM8.122 kelime
- 5 4.BÖLÜM6.583 kelime
- 6 5.BÖLÜM9.187 kelime
- 7 6.BÖLÜM8.241 kelime
- 8 7.BÖLÜM5.008 kelime
- 9 8.BÖLÜM14.511 kelime
- 10 9.BÖLÜM14.692 kelime
- 11 10.BÖLÜM10.242 kelime
- 12 11.BÖLÜM9.574 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Yataktaydım, kalkmak istemiyordum. Kenan yine sevdiğim şeyleri elimden almıştı. Sevdiğim sayılı insanları ve empati kurduğum ultra nadir insanlara acımıyordu.
Sözümü tutmam gerekiyordu, yok olmam gerekiyordu. Kenan belki Cindy’ye acırdı. Aslında hiçbir kadının acınmaya ihtiyacı yoktu ama Kenan malı yüzünden çevremdeki insanlar benden uzaklaşıyordu.
Sevgiye ve sevilmeye ihtiyaç duyan bir insanın elinden sevgi kaynağını alıyordu.
Kollarım iki yana açıkken odamın kapısı açıldı. “Lil?” dedi Arel. “Uyanıksın, değil mi?” Kıpırdamadım. Onu onaylamadım da. Yatağın yanına gelerek ucuna oturdu. “Cindy hastaneye gitti, durumu kötüydü.” Gözlerimi kapattım. Yorgundum. “Lil,” dedi elini yanağıma koyarak. “İyi misin? Ateşin düşmüş,” Cevap ver-medim. Konuşmak istemiyordum. Cindy’nin hayatı zaten zorken Kenan, daha da zorluyordu onu.
Hastaneden çıktığında işe girebileceğinden bile emin değildim, ya da hastane masraflarını nasıl karşılayacağından.
Bir bakıma ona hediye de verememiştim. Hayatı kâbusa dönüşecekti.
“Lil,” dedi Arel yine. “Benimle konuşmanı istiyorum,” Kolumu gözlerimin üstüne koydum. “Beni rahat bıraksan?”
“Yapamam,” dedi kısık bir sesle. “Çakır zorladı. Diğerlerini gördüğün anda onlara saldıracağını biliyor.” Konuşmadım. Derin bir nefes vererek kolumu indirdim. Uzattığım ayaklarımı kendime çektim.
Yorgundum; gitmem, en azından bir süreliğine kaybolmam gerekiyordu. Yapmam gereken şeyin bu olduğunu düşünüyordum çünkü beni rahat ettirmeyen bir sıkıntı vardı.
Belki de Cindy’nin gitmesi, ikimiz için de iyi olacaktı. Belki de Cindy, onu Akman’ın yanından kurtardığım için benden nefret ediyordu. Olabilirdi. Yine de Kenan’a olan nefretim hâlâ büyüktü.
Kavga etmem mi gerekiyordu? Belki. Ama kavga ettiğimde yoruluyordum, bedenim fazla enerji harcıyordu.
“Düşünme bu kadar,” dedi Arel. “Düşünmek iyi gelmiyor sana.” Derin bir nefes vererek “Yanlış mı yapıyorum?” dedim. “Neyi?” dedi hemen. “Yaşamayı,” diye yanıtladım. “Her hareketim yanlış sonuçlanıyor, zekâm insanlara zarar veriyor.”
“Böyle düşünme,” dedi. “Zekân veya sen olmasan şu anda biz, biz değildik.”
“Cindy bana zarar mı veriyor?” Ona dolu gözlerimle baktığımda afalladı ama hızlıca kendini toparladı. “Ne konuda?” Gözlerimi kapattım. “Bilmiyorum, dün Fuat, Kenan’a, Cindy’nin bana zarar vermeye çalıştığını söyledi. Cindy bu yüzden gitti.”
“Lil,” dedi. “Dün, böyle bir şey olmadı.” Ona baktım. Nasıl olmamıştı? “Sen bir buçuk gündür baygınsın.” Kaşlarımı çattım ve kollarımdan destek alarak doğruldum. “Ne?” Kafasını salladı. “Baha’nın kollarına yığıldın,” Ayaklarımı sarkıtarak yataktan kalktım.
“Cindy uyandı mı?”
“Bilmiyorum,” dedi. “Ağabeyim, Cindy ile iletişim kurmamı yasakladı.”
Bir şeyler olmuştu ve bilmemizi istemiyorlardı.
“Neredeler?” Eliyle kapıyı gösterdi. “Salondalar da Lil, ne oldu?” Kaşlarım hâlâ çatıkken “Bir işler çeviriyorlar,” dedim. “Cindy’nin bana zarar vermeye teşebbüs ettiğini söyledi Fuat. Sana değil. Ve Berk, sebepsiz yere Cindy ile görüşmeni yasakladı. Sence de bir şeyler dönmüyor mu?” O da kaşlarını çattı. “Öğrenelim. Bir şey varsa bile bize söylemeliler.” Önden odadan çıktığımda Arel hemen arkamdaydı. Hızlı adımlarla merdivenden inerken Kenan ile kavga edeceğimi biliyordum.
Merdivenleri indik. “Kenan,” dedim. Çakır ve Aras da buradaydı. “Cindy neden gitti?” Ortama çöken ağırlık, hepsinin bizden bir şey sakladığını gösteriyordu. Kollarımı göğsümde birleştirdim. Oldukça sakindim. Tek kaşımı kaldırarak “Cevap?” dedim. “Yok mu?” Diğerlerinin üstünde gezindi bakışlarım. “Hiç mi?” Arkamı döndüm. Arel’in yanından geçerken eline dokundum. Peşimden gelirken odama girdim. Peşimden girdiğinde telefonumu aldım. Ceplerime ikişer bıçak koyarak ayak bileklerime de bıçak sakladım. “Ben gidiyorum,” dedim. Kaşlarını çattı. “Kenan’ı ikna etmemin tek yolu bu,” Gülümsedim. “Sen de gelebilirsin.”
“Nereye gideceğiz?” dedi. Dudak büzdüm. “Birazcık ortadan kaybolacağız,” Derin bir nefes vererek gözlerini kapattı. “Nil?” Dudak büzdüm. “Bilmem.”
“Ben kalacağım, sen de uzun süre kayıp kalma.” Kafamı salladım. “Dikkat ederim.” Yanından geçerek odamdan çıkacağım sırada ona döndüm. “Sen de gitmemi istemiyorsun,” Göz kırptım. Kafasını salladı. “Oyun başlasın,” Sakin ama hızlı adımlarla odamdan çıktım. Ayakkabılarım ayaklarımdaydı.
Merdivenlerden inerek kimseye bakmadan kapıya yöneldim. “Lilya!” Mert’i umursamadan kapıdan çıktım. Arkamdan kapatarak asansörle uğraşmadan yangın merdivenlerine ilerledim. Zaman kaybetmemem gerekiyordu. Koşarak kapıyı açtım ve ilk basamağa basarak sessizce kapattım. “Lilya?” Tahmin ettiğim gibi beni arıyorlardı.
Arkamı dönerek hızlı adımlarla merdivenleri inmeye koyuldum. Sessizce inerken bir an önce otelden uzaklaşmam gerektiğini biliyordum. Arel’in evine gidecektim.
Dikkatli bir şekilde merdivenleri inmiştim. Şimdiye kadar bir aksaklık yaşamamıştım.
Merdivenlerden uzaklaşarak Arel’in arabasına ilerledim. Kapıyı açarak sürücü koltuğunun altına sakladığı yedek anahtarı aldım. Arabayı çalıştırarak gaza bastığımda diğerlerinin otelden çıktığını gördüm. Arel, Çakır’ı durdurup bir şeyler söylemişti.
Çakır, benden de hızlı kullanıyordu. Arel bu yüzden ona söylemiş olmalıydı.
Önüme döndüm. Arel beni arayabilirdi. Telefonumu arabaya bağlayarak vitesi değiştirdim. Hızla ilerlerken kemerimi taktım. Yalnızca bir dakika sonra Arel beni aradı. Aramayı yanıtladım. “Lil,” dedi. “Fazla hızlısın,” Güldüm. “Keşke motorum olsaydı,”
“Çakır yanımda,” dedi. “Ona söylemek zorunda kaldım.”
“Tahmin ettiğim bir şeydi,” dedim daha da hızlanırken. Bir tek Çakır’ın siyah Mercedes’ini görüyordum. Diğerlerinin arabası geride kalmıştı. Hızla ilerlerken “Hastane nerede?” dedim. Arel hemen “Konumunu atıyorum,” dedi. “Nerede buluşalım?”
“Gerek yok,” dedim. “İstediğiniz zaman gidebilirsiniz, ben de bir ara ortaya çıkarım.”
“Arabamda takip cihazı var,” dedi Arel. “Ağabeyim takip ediyor olmalı.” Derin bir nefes verdim. “Ses kaydediyor mu?”
“Hayır. Kayıtlı olmayan sesleri algıladığında kayıt başlatıyor.” Arel ve icatları.
“Arabayı bırakırım,” dedim. “Sen alırsın,”
“Nereye gideceksin?”
“Ağaç eve,” dedim. “Kenan oraya gitmez, ayrıca bulsa bile kaçacak çok yer var.” Arel’in evine gidebileceğimi tahmin ediyor olmalıydı, bu yüzden gitmeme ihtimal vermeyeceği yer olan ağaç eve gitmeliydim.
“Dikkatli ol,” Tedirgin geliyordu sesi. “Hayvanlar var,”
“Pamuk korur,” Güldü. “Ona fazla güveniyorsun. Her an seni yiyebilir,” Görmese de omuz silktim. “Bir şey olmaz. Hem, tuzaktan kurtardım ve yemek veriyorum. Değerimi bilsin.” Kıkırdadı. “Konuştuğumuz kişi bir aslan,”
“Ne?” Çakır’ın şaşkın sesini duyduğumda kıkırdadım. “Arkadaşım ya, benim kadar zararsız,”
“Bu bir ironi,” Güldüm. “Değil,” Ciddiyetimi topladım. “Arkadaşlarım arasında en vahşi kişi olabilirim ama bu, tehlikeli biri olduğum anlamına gelmiyor.”
“Sana inanmakta güçlük çekiyorum.” Kaşlarımı çattım. “Kafana çikolata atmamı ister misin?” Aklıma gelen şey ile sinsice gülümsedim. “Arel,” Dudaklarımdan kaçan kıkırtıya engel olamadım. “Biliyor musun? Çakır’ın kafasına attığım çikolatalar şimdi Çakır’ın midesinde,” Arel’in şaşkın ve iğrenen bakışları şu anda Çakır’ın üstündeydi. “Yedin mi?” dedi tiksintiyle. “Saçlarım temiz,”
“Olsa bile saçlarına değmiş!” Tekrardan kıkırdadım. Sessizlik sürerken “Arel,” dedim. “Sürekli bana ulaşamayabilirsin, telefonumu kapatacağım.” Sebebini sormadan söyledim;
“Sencer’den şüpheleniyorum, teknolojiyi iyi kullanıyor gibi.”
“Doğru tahmin,” Göz devirdim. “Tim salağın teki!” Çakır “Onları şişleyeceğini düşünmüştüm,” dedi. “Şişlemediysen hâlâ umut var.”
“Baha ve Mert’e de kırıldım,” dedim. “Döveceğim onları.” Tekrardan sessizlik olduğunda “Abla!” dedi Nil. “Ben de Pamuk’u görmek istiyorum! Çok özledim onu!” Derin bir nefes verdim. “Birkaç gün sonra söz, Nil. Şu anda bunun için müsait olamayacağım.”
“Piti ve Pati büyüdü mü?” Güldüm. “Bilmiyorum, görünce sorarız.” Neşeyle kıkırdadı. “Abla, sen nereye gidiyorsun?”
“Annemle babamın yanına,” dedim. “Ben de gelebilir miyim?”
“Hayır,”
“Ama abla lütfen,” Derin bir nefes verdim. “Seni yanımda götüremem, Nil. Karanlık bir yere gideceğim.”
“Işık açarız!”
“Lambalar bozulmuş, Nil. Ben bu yüzden gidiyorum. Lambaları tamir ettiğim anda seni alacağım. Tamam mı?”
“Tamam!” Konumdaki hastaneye varmıştım. “Burada ayrılalım,” dedim. “Kameralara ulaşırlar.” Arabayı kameraların görmediği bir alana sürdüm. “Arel, arabanı alırsın,”
“Çok dikkatli ol.” Gülümseyerek aramayı kapattım. Arabayı park ederek hızla eşyalarımı aldım.
Seri adımlarla hastaneye girdim.
Cindy’nin kaldığı odayı öğrendiğimde kadına teşekkür ederek adımlarımı merdivenlere çevirdim.
Dikkatli ve canımı acıtmayacak şekilde çıkıyordum.
Cindy’nin kaldığı odanın önüne geldiğimde kapıyı ritimli bir şekilde tıklattım. Cindy uyanık değil miydi?
Sessizce odaya girdiğimde yanındaki yastığa sıkıca sarılmış Cindy’yi gördüm. Beni görünce gözleri doldu. “Lilya,” Fısıldadığında “Geldim,” dedim gülümseyerek. Kapıyı arkamdan kapatarak aldığım sandalye ile sedyenin yanına oturdum. “Daha iyi misin?” Kafasını yavaşça salladı. “Kadın doktorlar bana iyi bakıyor,” Kaşlarımı çattım. “Erkek doktorlar?”
“Şu âna kadar odaya girmediler,” dedi. “Nedenini bilmiyorum.” Kenan onu hastaneye göndermişti, kadın doktorların tedavi etmesini söylemiş olmalıydı.
Düşüncelere dalacakken camdan dışarıya baktım. Binaların tepesinde ve bazı evlerde ara sıra bize bakan birileri vardı.
Korumaları atlatamamıştım.
Ayağa kalkarak perdeleri kapattım. Tekrardan Cindy’ye dönerek “İstediğin bir şey var mı?” dedim. “Aç mısın veya kıyafete ihtiyacın var mı?” Kafasını iki yana salladı. “Her şey var, teşekkür ederim.”
“Ne zaman taburcu olabileceksin?”
“Bilmiyorum,” dedi. “Neden ki?” Gözlerimi kapatarak derin bir nefes verdim. “Fuat, senin bana zarar verdiğini söyledi Kenan’a. Bu yüzden şu anda buradasın. Berk de Arel’in seninle konuşmasına izin vermiyor, bir şeyler karıştırıyorlar ve bulana kadar yanlarına gitmeyeceğim.” Güldüm. “Ben de kaçtım,”
“Ben sana zarar vermem ki,” dedi kısık bir sesle. “Bana değer veriyorsun,” Gülümsedim. “Bu yüzden kaçtım zaten.” Odanın kapısı sadece bir kere tıklatıldığında kaşlarımı çattım. Arkamı döndüğümde odanın kapısı yavaşça açıldı. Çakır odaya girdiğinde kaşlarımı daha da çattım. “Burada ne işin var?”
“Birazdan zorla götürülmemen için kaçmanıza yardım ediyorum.” dedi. Ona sadece baktığımda “Evet,” dedi. “Hastanede olduğunu öğrendiler, geliyorlar.” Ona şaşkınca bakarken “Korumaların,” dedi. “Cidden kuyruk gibiler.” Beni anlayan biri!
“Sen önden git,” dedi. “Kameralara görünsen bile Arel hepsini birkaç dakikalığına devre dışı bıraktı. Bu yüzden acele et. Doktorlar Cindy’yi tedavi edecek ve durumuna göre taburcu edecekler.”
Bunların hepsini sadece beş dakikada planlamıştı…
“Tamam,” dedim derin bir nefes vererek. “Aklımı kullanamıyorum, sana uyacağım.” Hafifçe güldü. “Arabama git, aynı yerde.” Cindy’ye baktığımda “Merak etme,” dedi. Cindy bana bakarak gülümsedi. “Çakır korkutucu gelmiyor,” Kıkırdadım ve odadan çıktım.
Hızlı bir şekilde Çakır’ın arabasını bulmuştum. Arka kapıyı açarak sürücü koltuğunun arkasına oturdum. Kimseye görünmemiştim, buna emindim.
İkisinin gelmesi uzarken karanfil kokusu uykumu getiriyordu. Esnedim. Karanfil kokusu neden uykumu getiriyordu?
Birkaç dakika daha aynadan baktım ama hiç kimse yoktu. Karanfil kokusu şu an için iyi bir çözüm değildi.
Arkama yaslandım ve kısık gözlerimle aynadan bakmaya devam ettim.
“Uyuduğuna inanamıyorum,” Çakır’ın sesini duyduğumda gözlerimi açtım. Cindy yanımdaydı, Çakır ise arabayı sürüyordu. Gözlerimi ovuşturdum. “Suç senin parfümünde. Karanfil kokuyor.”
“Ee?” dedi hafif alaylı bir sesle. “Uykumu getiriyor!” diye çıkıştım. Güldü. “Bu, benim sorunum mu?” Kafamı salladım. “Neden illa karanfil? Başka kokular da var,”
“Karanfil başımı ağrıtmıyor.” Ona göz devirdim. “Sessizlikte de ağrımıyordur kesin,” Bana aynadan baktı. “Deli olan sensin,”
“Ben deli değilim,”
“Zırdelisin.” Koltuğunun başlığına yumruk attım. Güldü tekrardan.
Sessiz yolculuk devam ederken benim yine uykum gelmişti! Ofladım. “Sıçacağım artık uykuya!”
“İki saatten fazla uyumayı deneyebilirsin,”
“İmkânsız!” Aynadan bana bakarken tekrardan bıkkın bir bakış attı. “Üşenmeden deneyebilirsin,” Yanımdaki Cindy kıkırdadı. “Uyumaya da mı üşeniyorsun?” Kafamı salladım. “Bazen düşünmeye bile üşeniyorum.” Daha çok gülerken Çakır aynadan bana baktı. “Yemek yedin mi?”
“Ne?”
“Karnın gurulduyor,” Kaşlarımı çatarak elimi karnıma koydum. Can çekişir gibi gurulduyordu. “Sanırım karnım acıkmış,” dedim. “Öyle söyledi, ona yemek vermem gerek.” Göz devirdim. “Çok fazla hayvana sahibim,”
“Onlar senin organların,” dedi sabır küpü olarak. Omuz silktim. “Hepsi ayrı kişi.” Derin bir nefes verdi. “Arel sana nasıl katlanıyor?”
“Sen nasıl katlanıyorsun?”
“Arel ile keyif için kavga ediyor musun?” Kafamı iki yana sallayarak güldüm. “Arel’den dayak yedin mi hiç?”
“Sen bayağı yedin,” Ona göz devirdim. “Keyfi!”
“Kesin, kesin.” dedi gülerken. Ofladım. “Daha hızlı süremez misin?” Anında vitesi değiştirerek daha da hızlandı. Cindy, önündeki koltuğu sıkıca tutuyordu.
Nihayet ormana varabilmiştik. Çakır arabayı durdurarak “İnebilirsiniz,” dedi. “Kimse yok.” Kapıyı açarak dikkatli bir şekilde arabadan indim. Cindy diğer taraftan indiğinde Çakır’ın inmesini beklemiyordum. Ona anlamaz gözlerle bakarken “Ağaç evinin yerini öğreneceğim,” dedi. Kaşlarım kaldırdım. Etrafıma bakınarak evime giden yolu buldum. “Evin kapısından beş dakika boyunca kuzeye yürürsen gidersin,” Ona baktığımda “Sen bulabilecek misin?” dedi. Göz devirdim. “Ev de benim ağaç ev de.”
“Evinden kuzeye değil güneye gitmeyesin?” Kuzeye değildi, güneyeydi!
Kollarımı göğsümde birleştirdim. “Bu benim sorunum değil, karıştırmış olabilirim.” Güldü. “Yürü hadi,” Sırtımdan hafifçe ittiğinde Cindy’nin elini tuttum. Büyülenmiş gibi etrafa bakıyordu.
Evime doğru yürürken Çakır arkamızdan bizi takip ediyordu. Yürürken “Önce eve gitmem gerek,” dedim. “Ağaç evde kıyafet ve yiyecek yok.”
Evime vardığımızda ofladım. Anahtar yanımda değildi. “Biraz bekleyin, anahtarı alacağım.” Cindy’nin elini bırakarak karnımı acıtacağımı bildiğim halde pencerenin üstündeki demirleri tutarak kendimi yukarı çektim. Demirlerin üstüne basarak dikkatli bir şekilde annem ve babamın odasının sinekliğini açtım. Odaya girerek ayağa kalktım.
Odadan çıkarak kendi odama girdim. Anahtarı alarak merdivenlerle alt kata indim. Kapıyı açarak kenara çekildiğimde Cindy hâlâ ormana bakıyordu. “Gelin hadi,” dedim. Cindy büyülenmiş gözleriyle bana baktı. “Lilya, burası şahane,” Güldüm. “Her gelen aynı şeyi demiyor.” Yanımdan geçerek içeriye girdiklerinde kapıyı arkalarından kapattım.
“Salonda oturabilirsiniz, ya da mutfakta. Belki sıcak çikolata da yapabilirsiniz,” Yanlarından ayrılarak üst kata, odama çıktım. Cindy’ye canını acıtmayacak kadar hafif kıyafetler seçmeye çalışarak aldığım kıyafetleri sırt çantama koydum.
İlkyardım çantasını da alarak odamdan çıktım. Alt kata inerken burnuma gelen sıcak çikolata kokusu ile adımlarımı mutfağa çevirdim. Çakır sıcak çikolata yapmıştı!
Elimdeki çantaları kenara koyduğumda siyah kupayı bana uzattı. Alarak bir yudum içtim ama anında yüzümü buruşturdum. “Acı bu,” Yanan boğazım yüzünden öksürdüğümde “Yanlış kupa,” dedi. “Bu sıcak çikolata.” Bana diğer kupayı uzattı ve kahveyi aldı. Kahveden bir yudum aldığında kaşlarımı çattım. “Ölmeyi mi planlıyorsun? Kömür içiyorsun!” Bana bakarak güldü. “Doğru düzgün kahve içmediğin için acı.” Ona göz devirerek sıcak çikolatadan bir yudum aldım. “Uyanık kalmak için sıcak çikolata iç, kahve değil. Ayrıca, elindeki kahve değil, ölüm iksiri.” Yerime oturduğumda tekrardan güldü. “Hayal gücüne hayranım,” Ona tekrar göz devirdim. “Ne hayali? Ne gücü? Deli misin? Kömürlü ölüm iksiri içiyorsun.” Cindy kıkırdadı. “Arel bana kahve yapmıştı, acı değil.” Çakır, haklı olduğunu söylemek ister gibi bana baktığında göz devirdim. “Arel’in kahveleri sütlü, bu kömürlü.” Çakır bıkkın bir bakış atarak kömürünü içmeye devam etti.
Hepimiz içeceklerimizi bitirdiğimizde ayağa kalktım. Buzdolabından ortadan kaybolduğum zaman için ayırdığım yiyecekleri alarak geri kapattım. Annemin ninnisini mırıldanırken aldığım yedek çantanın içine koydum. “Ağaç eve gidebiliriz.” Çakır bana bıkkın bir bakış attı. “Manyak.” Ona göz devirdim. “Oklava hâlâ kapının arkasında,” Gülerek elimdeki çantaları aldı. “Deli.”
“Kaşınma,” Mutfaktan çıktığında tekrardan “Deli!” diye seslendi. Ona göz devirdiğimde Cindy kıkırdadı. Çakır’ın peşinden çıktığımızda kuzeye doğru yürüdüm. Cindy arkamdan “Burası kuzey değil mi?” dedi. Kafamı salladım. “Ağaç ev kuzeyde,”
“Güneyde değil miydi?” Durdum. Ne taraftaydı? Etrafıma baktım. Evden çoktan uzaklaşmıştık. Derin bir nefes verdim. “Hangi yön olduğunu hatırlamıyorum ki!”
“Belki de düşündüğün kadar zeki değilsin,” Çakır’ın arkamdaki sesi ile irkilerek arkamı döndüm. Kaşlarımı çatarak “Zekiyim ben!” dedim. “Sadece basit şeyleri hatırlamakta zorlanıyorum!” Kollarını göğsünde birleştirdi. “Arel’in fındığa mı fıstığa mı alerjisi var?” Konuşmak için ağzımı açtım ama beynim yandığı için değil, ağzıma sinek kaçmasın diye geri kapattım.
“Cevap bekliyorum,” dedi gülümserken. Dudaklarımı birbirine bastırdım. “Ağzını kapat, sinek kaçar.” Dudaklarımı tekrardan birbirine bastırdım. Bana bıkkın bir bakış attı. “Ağabeyinin yanına gitmen daha iyi bir seçenek, burada daha da delireceksin.” Ona sinirle baktım. “Beni bulana kadar gitmeyeceğim, sen gidebilirsin ama Kenan beni bulursa senden bilirim.” Tek kaşını kaldırdı. “Ağaç evin nerede?”
“Kuzeyde,”
“Güney.” Ona göz devirdim. “Ben güney dedim.” İşaret ve başparmağıyla burun kemerini sıktı. Cindy’ye bakarak “Bu deli ile kalmayı düşünüyor musun?” dedi. Cindy yavaşça kafasını salladığında elimle Çakır’ı kışkışladım. “Git artık!”
“Ağaç evin nerede?”
“Kuzeyde,” Derin bir nefes vererek omuzlarımdan tuttu ve arkamı dönmemi sağladı. “Yürü,” Ona göz devirerek yürümeye başladım. “Ben zaten güneyde olduğunu söyleyecektim, sen benim kafamı karıştırdın. Sen suçlusun.” Derin bir nefes verdi. “Bir an önce bulsunlar seni,” Ona göz devirdim. “Susar mısın?”
“Ağzına sinek girecek,” dedi. Dudaklarımı birbirine bastırdım. Arkamda yürüyordu.
Benim için uzun sayılabilecek bir yürüyüşün ardından ağaç evime varmıştık. Cindy büyülenmiş gibi bakıyordu. Elimle önden geçmesi için izin verdim. “Ben geleceğim,” Kalın ağacın etrafındaki sarmal merdivenden çıkarken üst katta daha da büyüleneceğine emindim.
Çakır’a döndüm. “Git artık.”
“İstediğim zaman giderim,” Ona göz devirdim. “Sinir bozucusun,”
“Delisin.” Ona tekrardan göz devirdiğimde Cindy “Lilya!” diye bağırdı. “Çabuk gelmen gerekiyor!” Arkamı dönerek hızlı adımlarla ahşap merdivenlerden çıkarken yerden iki metre yükseğe geldiğimde Çakır’ı hâlâ aynı boyda gördüğümü fark ettim. Durarak ona baktım. “Boyun kaç senin?” Kollarını göğsünde birleştirmiş bir şekilde bana bakıyordu. “En son yüz doksan sekizdi,” dedi. Dudak büzdüm. “Kısaymışsın,” Kendi boyumu gösterdim. “Ben daha uzunum.” Bana bıkkınca bakarken kıkırdayarak merdivenleri çıkmaya devam ettim.
Eve vardığımda Cindy’yi arkası dönük bir şekilde pencerenin önünde gördüm. Kaşlarımı çattığımda bana döndü. Elinde tuttuğu böcek de neydi? “Bak,” dedi. “Buna Türkiye’de Peygamber Devesi diyorlar,” İğrenirken bıçağımı açtım. “Onu benden uzak tut, böcekleri sevmiyorum,” Kıkırdayarak bana yaklaştığında “Atlarım!” dedim. “İnanmıyorsan Çakır’a sor ve uzağımdan git! Yemin ederim ki atlarım!” Kahkaha atarak elindeki böceği camdan aşağı attı. Sinekliği kapattığında irkildim.
Gerçekten iğrençti!
Bıçağımı kapatarak geri cebime koydum. “Böcekleri seviyor musun?” Parlayan gözlerle baktı. “Şahaneler,” Yüzümü buruşturmamak için direndim. “Bir korumam da senin gibi böcekleri çok seviyor.” Güldüm. “Diğer korumam da silahlara takıntılı.” Rahatça yanındaki koltuğa oturdu. “Ben sana kendim ve çevremi anlattım,” dedi merak ettiğini belli ederek. “Sen de bana anlatır mısın?”
“Kaldırabileceğini sanmıyorum,” dedim. “Duyunca genelde ağlıyorlar,”
“Lütfen,” dedi. “Bilmek istiyorum.” Derin bir nefes vererek yatağa oturdum. “Arkadaşım fazla değil, sevdiğim insanlar da kısıtlı. Bu yüzden arkadaşlarımı anlatayım çünkü geçmişim sinirimi bozuyor.” Kafasını salladığında “Arel,” dedim. “En yakın arkadaşım, altı yaşından beri birbirimizi tanıyoruz. Kenan, üvey ağabeyim.” Göz devirdim. “Salağın teki.” İlgiyle dinliyordu. “Nil kardeşim,” dedim. “Kan bağımız yok ama Arel de kardeşim.” Onu gösterdim. “Seni de kardeşim olarak görüyorum.” Dudaklarında küçük bir gülümseme oluştuğunda devam ettim;
“Böcekleri seven korumam Mert. Belki adlarını biliyorsundur ama yine de söyleyeyim. Sakin biri ama çok zorbalıyor beni. Silahlara takıntılı olan Baha. Asker gibi çalışıyor ama bana ağabeylik yapıyor. Mert ile ikisi sürekli boğuşuyorlar ve inan bana, Kaya ve Kutay bazen daha masum kalıyor.” Gülerken “Kaya ve Kutay ise benden daha şeytanlar. Salak gibi görünüyorlar ama değiller, daha salaklar.” Kıkırdadı. “Çok garipler,”
“Fazlasıyla komikler,” dedim. “Asla zarar vermezler, sakin olsan bile seni sürekli güldürmeye çalışırlar.” Gözlerine baktım. “Bir de Tim var. Onları ben de çözemedim. Hepsi fazlasıyla sinirimi bozuyor. Asaf doktormuş, ondan, diğer üçüne kıyasla daha çok nefret ediyorum. Sencer ve Yaman kafa dengi gibi. Belki de yakın davranıp bilgi topluyorlar, bilmiyorum.” Göz devirdim. “Bir de Fuat malı var. Korkutuyor, onu dövmek istiyorum.” İrkildi ve eli sırtına gitti. Kaşlarımı hafifçe çattım. “Fuat sana ne yaptı?”
“Silahla sırtıma vurdu,” diye mırıldandı. “Ama acımıyor,” Gözleri dolmuştu. Ayağa kalktım. “Haberin olsun, hiç iyi yalan söyleyemiyorsun.” Kıkırdadığında yanına oturdum. “Sırtına bakmama izin verir misin?” Kafasını salladığında ayağa kalktım tekrardan. Perdeleri kapatarak ışığı açtım. “Gerek yoktu,” dedi ama omuz silktim. “Bence var, hayvanlar da insan.” Kıkırdadı. “Çakır’ın sana deli demesinin nedenini şimdi anlıyorum.” Görmese de göz devirdim. “Herkes bana deli diyor.” Üzerindeki gömlek gibi pijamayı çıkartarak bana döndü. “Gerçekte deli misin? Değilsen neden herkes sana deli diyor?” Omuz silktim. “Mert, kafamdaki birkaç tahtanın eksik olduğunu söylüyor hep. Bu yüzden bana deli diyormuş ama ben onlardan zeki olduğum için bana deli diyorlar.” Güldüm. “Bir de bela ilk beni buluyor diye,” Kafasını sallayarak yavaşça arkasını döndü.
Solgun tenindeki kemer yaralarını ve morlukları gördükçe sinirim daha fazla bozuluyordu.
“Pansuman yapalım mı?” Yutkunduğunu duydum. “Acıtır mısın?”
“Asla,” dedim. “Elim hafiftir benim.” Kafasını yavaşça salladığında yanımdaki ilkyardım çantasına uzandım. Tetürdiyot sürdüğüm pamuğu yavaşça yarasına değdirdiğimde irkildi. Yarasına üfleyerek tentürdiyot sürmeye devam ettim.
Sırtındaki kanayan birkaç yarayı pamukla kapattıktan sonra ayağa kalktım. Üzerini tekrardan giyeceği sırada “Bekle,” dedim. “Onu giyme, kirlendi.”
Çantadan temiz ve renkli pijamaları çıkartarak hepsini ona gösterdim. “İstediğini giyebilirsin,” Eli hemen kırmızı olan pijama gittiğinde pijama takımını eline aldı. Banyoyu gösterdim. “Duş almak istersen ihtiyacın olan her şey var. Aslında ihtiyacın olabilecek her şey içeride.” Kafasını sallayıp banyoya ilerledi.
İçeriden su sesi geldiğinde arkamdaki kapı açıldı. Hızla bıçağımı çıkartarak ayağa kalktığımda gördüğüm Çakır’a göz devirdim. “Geri zekâlı,” Bıçağımı kapatarak geri cebime koydum.
Kapıyı kapattı ve koltuğa ilerledi. Koltuğa oturduğunda kaşlarımı çattım. “Ne yapıyorsun?” Kafasını koltukta geri attı. “Oturmaya geldim.” Kollarımı göğsümde birleştirerek tek kaşımı kaldırdım. “Sebep?”
“İstedim.” Ona göz devirdim. “Sana yemek vermeyeceğim.” Cindy’ye kıyafet vermek için çantalara eğilmiştim ama karnıma saplanan acı ile dişlerimi sıkarak koltuğa oturdum. Ellerimi karnıma sararak öne eğildiğimde “İlaç sürüyor musun?” dedi. Derin bir nefes vererek doğruldum. “Hayır,” Karnım fazlasıyla acıyordu. Su sesi kesildiğinde Cindy’yi bekletmemek için ona kıyafet vereceğim sırada kapıyı açtı. Anadan doğma şekilde odaya geldiğinde yaptığım ilk şey hızla Çakır’ın gözlerini iki elimle kapatmak olmuştu. Onun yaptığı ilk şey de benim gözlerimi kapatmaktı.
“Cindy!” diye çıkıştım. “İçeride havlu vardı!” Kıkırdadı. “Benim için bir sorun yok.”
“Benim için var!” dedim. “Küçüğüm ben!” Tekrardan kıkırdadı. “Bir şey olmaz, ikimiz de kadınız.” Derin bir nefes verdim. “Psikolojim bozuldu,”
“Olmayan mı?” Gözlerim kapalı bile olsa Çakır’a göz devirdim. “Tırnaklarım gözlerini.” Onun da güldüğünü duyduğumda Cindy’nin giyindiğini hissettim.
Bir dakika sonra “Giyindim,” dedi. “Açabilirsiniz gözlerinizi,” Cindy kıkırdarken Çakır elini gözümden çekti. Gözlerimi açarak Cindy’ye baktığımda ellerimi çekmiştim.
Huzursuz bakışlarımı Cindy’ye çevirdim. Bana bakarken tekrardan kıkırdadı. “Kediye benziyorsun,” Ona dayanamayıp göz devirdikten sonra ayağa kalktım. “Pembe seviyor musun?”
“Evet,” diye yanıtladığında sol taraftaki odayı gösterdim ona bakmadan. “Odan orası. İstediğinde benim odamdan kıyafet alabilirsin, iyi geceler.” Sağ taraftaki odama girerek kapıyı kapatmadan “Sen de oradaki yatakta yat, geri zekâlı!” diye seslendim.
“Bu saatte uyuyacağına emin misin?” dedi. “Saat daha iki!” Görmese de omuz silktim. “Bana ne, ben istediğim saatte gece yaparım.” Pencereye ilerleyerek perdeleri kapattım. Sade ve siyah-beyaz odamdaki beyaz ışığı yakmadan ezberlediğim yoldan yatağıma ilerledim. Yatağa yatarak tavana baktım. Yorgun hissediyordum.
Düşünmek bile istemiyordum. Yine de beynim konuşmaya başlıyordu. Beni hep ikileme sokmaktan başka yaptığı bir şey yoktu salağın.
Çakır neden gelmişti? Gideceğini söylemiş miydi? Hatırlamıyordum. Söylemediyse bile neden gitmemişti? Kenan’ın beni aradığını biliyordu.
Kollarımı iki yana açarak “Biraz susar mısın?” dedim beynime. “Uyuyacağım ve uyandırılmak istemiyorum.” Beş saniye geçmemişti ama kapım tıklatıldı. “Lilya?” dedi Cindy. “Kiminle konuşuyorsun?”
“Beynimle,” diye yanıtladım. “Zamanla alışırsın, belki sen de beyninle konuşursun.” Güldüm. “Ben kavga ediyorum.”
“İyi olduğuna emin misin?”
“Evet,” dedim. “Fazlasıyla hatta.” Duymayacağımı düşündüğü için kısık bir sesle “O iyi mi?” dedi. Muhtemelen Çakır ile konuşuyordu. “Fazla iyi.” dedi Çakır beni şaşırtmadan. “Arada böyle deliriyor ama düzeliyor,” Kaşlarımı çatarak ayağa kalktım ve kilidi açtım. Kapıyı açarak Çakır’a baktım. “Mekanik miyim ben?” Bıkkınca baktı. “Ben sana robot olduğunu mu söyledim?”
“Dedin, Cindy’ye dedin.”
“Delirdikten sonra düzeldiğini söyledim,” dedi. “Bu, robot olduğunu söylediğimi göstermiyor.”
“Sen bana robot dedin.”
“Ben sana robot demedim.” dedi sabır küpü olduğu için. “Gel hadi, yemek yemen gerekiyor.” Ona göz devirerek arkamı döndüğümde “Odanda bir böcek var,” dedi. Anında irkilerek ve tiksinerek yanından geçtim. Arkasına geçtiğimde gülerek kapıyı kapattı. Kilitleyerek anahtarı cebine koydu. “Küçük bir şaka,” Kollarımı göğsümde birleştirerek ona göz devirdim. “Şakaların korkunç.”
“Senin sürprizlerin kadar olamaz,” Ona tekrardan göz devirerek önden geçtim. “Sinirimi bozdun,”
“Susarak yürüyebilirsin,” Ona göz devirdim. Koltuğa oturduğumda kenarda duran eski masayı açtıklarını fark ettim. Bakışlarım masanın üstündeki boyamalara takıldı. Üç kişiyi çizmişti küçük ben. Bir anne, bir baba ve ikisinin elini tutmuş küçük bir kız çocuğu…
Üç kişinin etrafına bir sürü zambak çizilmeye çalışılmıştı. Mavi bir zambak ise kalp içine alınmış, yanına ‘Kızımın ilk zambağı’ yazılmıştı. Altına ise Gülşah yazılmıştı. Hemen yan tarafında ise siyah bir gül çizilmişti. Ölümü temsil ediyordu.
Yüzümdeki buruk tebessüm ile şimdi mutfağın olduğu ama ben küçükken koltuğun olduğu yere baktım. Annem, babam ve benim birlikte çizdiğimiz günü hatırladım.
“Lilya,” dedi Cindy. “Masa, senin için önemli mi? Önemliyse kenara koyalım, başka masa var.” Derin bir nefes vererek gözlerimi kapattım. Gülümsemem soldu. Eskide kalmıştı, özlem duymaktan başka yapabileceğim bir şey yoktu.
Gözlerimi açarak masayı kapattım. “Diğerini kullanalım, buna zarar gelmesini istemiyorum.”
Masayı odamın kapısına koyarak arkamı döndüm. İkisinin yanına yürüyerek açtıkları diğer masanın sağ tarafındaki sandalyeye oturdum. Cindy, mutfaktan yaptığı sandviçleri ve sıcak çikolataları getirdiğinde Çakır’a baktım. “Burada kömür yok.” Derin bir nefes verdi. “Kahve. Kömür değil.”
“Kahve acı olmaz.”
“İnsanı uyandırsın diye acı olur.” Ona inanmaz gözlerle baktım. “Delinin tekisin.” Birkaç kere cıkladım. “Bir de benim deli olduğumu söylüyorsun,”
“Beyninle konuşuyorsun ve kahve içiyorum diye deli olan ben mi oluyorum?” Kafamı salladım. “Doğru tahmin, odun.” Ofladığında neşelenmiştim. Sıcak çikolatamdan bir yudum aldığımda püskürtmemek için büyük çaba sarf ettim.
İçtiğim şey sıcak çikolata değildi.
Cindy “İyi misin?” dedi. “Sıcak çikolata yoktu, ben de kahve yaptım ama sanırım yapamamışım.” Boğazım yanıyordu.
“Bitmiş mi?” dedim olabileceğim en üstün seviyede sakin olarak. Kahveden nefret ediyordum. Kafasını salladı. “Bütün mutfağı aradım ama bulamadım.” Omuz silktim. “Sorun değil,” Bardağımı Çakır’ın önüne koydum. “Kahveyi güzel yapıp yapmadığını ben bilemem. Nil’e, Arel’e ve diğer herkese sormalısın.” Güldüm. “Ben kahve sevmiyorum.” Çakır “Güzel yapmışsın,” dedi. “Kafamı toparlamama yardımcı oldun.” Bu, onun dilinde Gece boyu uyuyamayacağım çünkü vücuduma gereken miktardan fazla kafein girdi demekti. Bana göre ise yine kömür içiyordu.
Sandviçlerimi yerken arkama yaslandım ve telefonumu aldım. Arel’i görüntülü aradığımda bir dakika bile olmadan açmıştı. “Lil,” dedi. Kendi odasındaydı. “Ne yaptınız?” Kamerayı çevirerek Cindy’yi gösterdiğimde el salladı. Çakır’ı da gösterdiğimde kaşlarını çattı. “O ne yapıyor orada?”
“Musallat oldu,” diye yanıtladım. Güldü. “Sana genel bir bilgi vereyim; Kenan Ağabey sinirden köpürdü. Ağabeyim odamızdan çıkmamamı tembihledi. Nil ile eğleniyoruz ama o, şu anda uyuyor.” Kıkırdadı. “Kaya, Kutay, Mert ve Baha yine birbirlerine girdiler. Hepsi deliye dönmüş durumda, Fuat, Asaf, Sencer ve Yaman ise hâlâ seni arıyor.” Sandviçimden bir ısırık daha aldım. “Beklediğimden düşük tepkiler vermişler,”
“Asıl dedikoduya gel,” dedi heyecanla. “Az önce Aras geldi. Yaşayıp yaşamadığımızı kontrol ettiğini söyledi ve kahve içtik.” Etrafına bakarak telefona iyice yaklaştı ve ağzımın açık kalmasına ve önümüzdeki üç gün boyunca neşeden yerimde duramayacağım sihirli kelimeleri söyledi;
“Akman’ın nişanlısı, Akman’ın her şeyini almış ve ondan ayrılmış!”
Elimle ağzımı kapattığımda kafasını salladı. Geri çekilerek “Biraz önce de Akman odaya geldi,” dedi. “Ağabeyimle konuştu. Senin yerini bildiğini ama tek bir şartla söyleyeceğini söyledi.”
“Öldürebilirim,” Güldü. “Ağabeyime, Kenan Ağabeyi sakinleştirmesini söyledi ve ağabeyim ne yaptı sence?”
“Kenan’ı sakinleştirdiğini söyleme,”
“Bunu yaptı!” İki elimle yüzümü sıvazladım. “Geri zekâlılar!” Ciddiyetini topladı. “Üçü konuşurken duydum, Akman, nişanlısı onu bıraktığı için seninle daha rahat evlenebileceğinizi söyledi.” Derin bir nefes verdim. Onu deşecektim.
“Kenan ne yaptı?”
“Akman şu anda hastanede,” dedi hafifçe gülerek. “Yoğun bakımda. Benim dışımda Mert de duymuş.” Kaşlarımı kaldırdım. “Mert mi yaptı?” Kafasını salladı. “Üyelerin birbirine zarar vermesi yasak ama korumanın tehdit içeren bir üyeye saldırması hakkında bir şey yazmıyor.” Ona şaşkınca bakarken “Mert’i durduran Fuat’tı.” dedi. Şaşkınlığım katlanarak artarken “Ve sanırım kuyrukların çoktan samimi oldu,” dedi. “Kutay’ın şakalarına gülüyorlardı!”
“Ve hepsi birkaç saatte mi oldu?” Kafasını salladı. “Bir şey daha var,” Çekingen bir şekilde söylemişti. “Sarp ile kavga ettik,” dedi. “Evimi kundaklamakla tehdit etti.” Kaşlarımı çattığımda “Ağabeyim sinirlendi,” dedi. “Tutamadan gitti. Telefonlarımı açmıyor.” Bıkkın bir bakış attığımda omuz silkti. “Bana ne, bu sefer hak etti.” Güldüm ve aklıma gelen şey ile telefonu Çakır’a çevirdim. “Arel, şuna bir şey de. Kömür içiyor.”
“Kahve,” dedi sabırla. Arel kıkırdadı. “Kavgalarınız ne zaman bitiyor?” Telefonumu tekrardan kendime çevirdim. “Keyiflenmek için kavga ediyoruz, bir sonu olamaz.” Güldüm. “Sen de beni keyif için dövüyorsun mesela. Kaç yıl oldu?” Anında çirkefleşerek “Dövmedim seni be!” diye yükseldi. “Sen dayak yemedin hiç!”
“Kimden?”
“Benden!” Dudak büzdüm. “Bence herkesten çok senden yedim.” Ciddileştim ve “Tarakla dövdün,” dedim. “Sırf saçlarımı örerken hareket ettim diye!” Anında sakinleşti. “Ama o gün çok güzel örmüştüm, hakkımı yiyemezsin.” Kıkırdadım. “Beyin ameliyatına girdiğim için göremedim,” Bana göz devirdi. “Geri zekâlı!” Güldüğümde çaprazımda oturan Çakır ayağa kalktı. “Nereye?”
“Gidiyorum.” Kapıyı açarak dışarıya çıktığında “Sinirli mi o?” dedi. Anlamaz bakışlarımla arkasından bakarken “Bilmiyorum,” dedim. “Hiç sinirli olduğunu görmedim,”
“Ben de görmedim.” Omuz silkerek önüme döndüm. “Bana ne, gitmesini istiyordum zaten.” Güldü. “Kavga etmenizi tercih ederim,” Ona göz devirerek sandalyemi Cindy’nin yanına çektim. Telefonu kaba yaslayarak arkama yaslandığımda Arel “Tekrardan merhaba!” dedi. Ayağa kalktım. “Çikolata var mı?”
“Sanırım,” dedi Cindy. Mutfağa ilerlerken “Siz konuşun,” dedim.
Mutfağa girerek tezgâha baktım. Sıcak çikolata paketleri ile bakışırken derin bir nefes verdim ve kendime sıcak çikolata hazırladım.
Dikkat etmemiş olabilir, dedi zihnimin içindeki ses ilk defa pozitif bir şey söyleyerek. Haklıydı, dikkat etmemiş veya görmemiş olabilirdi.
Sıcak çikolata dolu kupamla birlikte salona geri geldiğimde Cindy’nin kafasının masada olduğunu fark ettim. Kaşlarımı çatarak bıçağıma uzandığımda ekrandaki Arel işaret parmağını dudaklarına bastırdı. “Sus, uyudu.” Kaşlarımı kaldırdım. Sessizce yanına giderek nefesini ve nabzını kontrol ettim.
Cidden uyumuştu.
Derin bir nefes verdiğimde kapının önünde birkaç ayak sesi duydum. Arel “Kim geldi?” dedi. Kaşlarımı çatarak elimdeki sıcak çikolatayı masaya koydum ve sessizce bıçağımı açtım.
Kapının önüne sessizce yürürken gözlerimi kısmıştım.
“Burada değilse seninle büyük dalga geçerim,” Yaman’ın sesi miydi? “Kesin burada,” dedi Kaya. “Hep buraya geliyor.” Kapı kolu indirildi. Kapı yavaşça açıldığında sekizini görmeyi beklemiyordum.
Hepimiz bakışırken “Burada demiştim!” dedi Kaya. Anında “Sus lan!” diye ses-sizce yükseldim. “Cindy uyuyor!” Arkamdaki uyuyan Cindy’ye baktıklarında Baha “Gidiyoruz,” dedi. “Cindy de bizimle geliyor.” Ona çatık kaşlarımla bakarken anlamlandıramamıştım. Kenan’ın bu kadar hızlı kabul etmesini beklemiyordum açıkçası. Kafası karışıktı ya da sarhoştu. Başka seçeneği olamazdı.
“Ne?” demiş bulundum gayriihtiyari. Güldü. “Doğru duydun,” Telefondan Arel “Ciddi olamazsın!” diye bağırdığında bakışlarım ekrana döndü. Biriyle konuşuyordu. Bana baktı. “Lil, acilen gelmen lazım. Kenan Ağabey delirmiş gibi davranıyor!” Kaşlarımı çattım. “Nasıl yani?” Derin bir nefes verdi. “İlayda ile sen konuş. Ya da Kenan Ağabey ile. Uğraşmak bile istemiyorum,” Aramayı kapattığında anlamaz bakışlarımla sekizine baktım. Mert “En son kavga ediyorlardı,” dedi. “Yine ne oldu acaba?” Kenan’a, burada olmamasına rağmen göz devirdim ve tekrardan onlara baktım. “Nerede?”
“Otelde,” diye yanıtladı Asaf. Ofladığımda Mert, yanımdan geçerek Cindy’yi dikkatlice kucağına aldı. “Motorunu getirdik,” Neşem anında yükselirken sıcak olmasını umursamadan sıcak çikolatamı kafama diktim. Boğazım yanmıştı ama kahve kadar kötü değildi. Elimdeki bardağı Çakır’ın içtiği kahve bardaklarının yanına koydum ve “Biraz bekleyin,” diyerek arkamı döndüm.
Masayı hızlıca toparlayarak Çakır’ın masaya koyduğu anahtar ile odamın kapısını açtım. Masayı dolabım ile duvarın arasına dikkatlice koyarak dolabımı açtım. Siyah bir badi ve eşofman giydim. Saçlarımı tarayarak ensemde topladım. Geri odamdan çıktığımda Mert’in gittiğini gördüm. Cindy’yi götürmüştü. Yanlarından geçerek ben de evden çıktım.
Ağaçların arasında zıplayarak yürürken şarkı mırıldanıyordum.
Arabaların yanına vardığımda motorumun üstündeki kaskımı aldım. Kedili kaskımı kafama takarak motoruma bindim.
Yolda ilerlerken kırmızı ışıkta durdum. En önde duruyordum. Arkamdaki araba ise siyah Mercedes’ti. Çakır arkamdaydı. Kırmızı ışık fazla uzun olduğu için kafamı sağa sola sallayarak dans etmeye devam ettim. İçimde anlamlandıramadığım bir mutluluk vardı. Belki de Kenan’a karşı kazandığım içindi.
Otelin otoparkına girerek motorumu Arel’in arabasının yanına park ettim. İnerek kaskımı ve anahtarı aldım.
Diğerlerini beklemeden asansöre doğru yürürken esnedim. Uykum vardı. Asansörün tuşuna basarak gelmesini beklerken hızlı gelmişti. Omzumun üstünden Mert’e baktım. “Sen önden git,” Kucağındaki Cindy ile asansöre bindiğinde en üst katın tuşuna bastım.
Mert giderken ayakta durmaya üşendiğim için asansörün yanına, yere oturdum. Kaskımı dizlerime geçirerek “Kedicik,” dedim. Arabasını motorumun yanına park eden Çakır yanıma gelerek derin bir nefes verdi. “Sıcak çikolata içtin mi?” Kafamı salladım. “Ama boğazım yandı,”
“Fazla hızlı mı içtin?” Yine kafamı salladım. “Çok.” Derince nefesini vererek kaskımı aldı. “Kalk,” Ona göz devirerek ayağa kalktım. “Uykum var benim,”
“Belli,” Ona tekrardan göz devirdim. Ardından aklıma gelen fikir ile “Koluna yumruk atabilir miyim?” dedim. Garipçe baktı. “Sebep?” Gülerken omuz silktim ve gözlerine baktım. “Sadece istiyorum,”
“Hayır.”
“Neden?”
“Neden vuracaksın?” Asansörün tuşuna bastı. “Canım istedi,”
“Ben de vurmanı istemiyorum.”
“Ama neden?”
“Canım istedi.” Silahımı bana karşı kullanıyordu!
“Benim canım vurmak istiyor!” Bana bıkkın bakışlarından attı. “Söyle o canına sıkmasın canımı.” Kaşlarımı çattım. Ona ne olmuştu?
“Nereye gittin?” Bana bakmadan “Hastaneye gittim.” dedi. “Eski bir arkadaşım kaza geçirmişti.”
“Ne kazası?”
“İş kazası.” Şüpheli cevaplar veriyordu. “Nasıl bir kaza bu?” Gelen asansöre bindiğimizde diğerleri de binmişti. “İşindeki bir şeytanlığı yüzünden yaralanmış ve hastaneye gitmiş.” Bana baktı. “Fazla sorgulama.” Benden bir şey saklıyordu. Kısık gözlerimle bakarken zihnim yine hızlı çalışmaya başlamıştı.
Dediği ‘arkadaş’ kimdi? İşi neydi? Nasıl bir şeytanlık yapmıştı da yaralanmıştı? Yarasını bir eşyadan mı almıştı yoksa bir insandan mı almıştı? Arkadaşı ne kadar eskiydi? Neden sorgulamamam gerektiğini söylemişti? Arkadaşının adını neden söylememişti?
Ona baktım. “Arkadaşının adı ne?” Bana bakarken “Sorgulamaman gerektiğini söyledim.” dedi. Kıstığım gözlerimle ona alttan bakarken asansör durdu. Düşüncelerime daha fazla boğulmamak için derin bir nefes verdim. Yorgundum ve bunu şimdi düşünmek istemiyordum. Kenan’a ve İlayda’ya ne olduğunu da.
Yanlarından geçerek odanın kapısına geldiğimde içeriden gelen boğuşma seslerini duydum. Kaşlarımı çatarak kilitli olmayan kapıyı açtığımda karşılaştığım manzaradan hiç hoşnut değildim.
İlayda, elindeki tabağı Kenan’a attığında Kenan tabaktan kaçmıştı ama bana geliyordu. Hızlıca kapıyı kapattım. Arkamı dönerek diğerlerine baktım. “Bence girmeyelim,”
“Lilya,” Cindy, Mert ile birlikte koridorun diğer ucundan geldiğinde “Ben yapmam.” dedim. Baha gülerek “Senin ağabeyin,” dedi. “Bizden uzun süredir tanıyorsun.” Ofladım. “Bunun için de sizi döveceğim.” Tekrardan arkamı dönerek hızlıca odaya girdim ve kapıyı arkamdan kapattım. İlayda, yüzüğünü çıkartmak için hamle yapmıştı. Yapabileceğim tek şey olan çığlığı tiz bir şekilde kullandım.
İkisi de nefes nefese bana baktığında “Deli misiniz?” dedim. “Neye kavga ediyorsunuz?” İlayda, dolu gözleriyle Kenan’ı gösterdi. “Akman bana, onun beni aldattığını söyledi!” Ona bıkkınca baktım. “Akman’a mı inanıyorsun cidden?”
“Kanıtlar gösterdi!”
“Seni aldatmadım,” dedi Kenan. İlayda’nın aksine oldukça sakindi. “Aldatmam da,” Kollarımı göğsümde birleştirdim. “Kanıtlar nerede?” İlayda, önümü işaret ettiğinde kafamı eğerek yere baktım. Belgeler vardı. Bir tanesini elime aldıktan sonra dikkatle inceledim.
İlayda’ya bakarak “Bu sahte,” dedim. “Kenan yirmi üç yaşında, burada ise altı yıl önce yasal bir şekilde evlendiği ve bir ay sonra boşandığı yazıyor.”
“Benimle sevgiliyken evlenmiş!” Ona göz devirdim. “Altı yıl önce Kenan on yedi yaşındaydı, yasal bir şekilde evlenemez.” İlayda, dolu gözlerini Kenan’a çevirdi. “Yani…” Kenan kafasını salladı. “Senden başkasına bakmadım ben,” İlayda, Kenan’a doğru yürürken ellerimi kaldırdım. “Ben gittiğimde yapın ne yapıyorsanız.” Hızla arkamı döndüm ve odadan çıktım.
Sırtımı kapıya yaslayarak elimdeki sahte belgeye tekrardan baktım. Akman’a olan sinirim hâlâ yüksekti. Elimdeki kâğıdı buruşturarak “Sikik belge,” dedim. “Lil,” Arel’in beni uyarmasına aldırmadan ona baktım. “Birkaç gün burada durmayalım,” İrkildim. “İğrençler,” Derin bir nefes verdim. “Sarp nerede?”
“Bilmiyorum,” dedi. “Ağabeyim hâlâ gelmedi.” Omuz silkerek yanından geçtim. “Biriyle uğraşmak istiyorum,” Yaman’a baktığımda “Yok,” dedi, birkaç adım gerilerken. “Almayayım.” Mert’i gösterdi. “O var.” Bakışlarımı Mert’e çevirdiğimde gözleriyle bunu yapmamam gerektiğini söyledi. Ona göz devirdim. “Sıkıcısınız.” Aklıma gelen harikulade fikir ile Arel’e baktım. Motor yarışlarına gidebilirdik!
“Hayır.” dedi. “Asla.” Dudak büzdüğümde Mert, Arel’e baktı. Arel, annem gibi “Yine yarış istiyor,” dedi. Bakışlarımı Mert’e çevirdiğimde dişlerini sinirle sıktığını fark ettim. Minik adımlarla geri giderken “Hapsedersen bile kaçarım,” dedim. Bana doğru gelirken kıkırdayarak arkamı döndüm. Karnımı acıtmayacak şekilde koşarken onlarla aramda büyük bir mesafe vardı.
Arkama baktığımda arkamdan geldiğini görememiştim. Durduğumda birden önümde belirdi. “Benden mi kaçacaktın?” dedi. “Kaçmayı sana öğreten kişiden hem de,” Küçük adımlarla geriye giderken “Sabaha kadar kaçarım,” dedim. Güldü. “Ben de sabaha kadar kovalarım, Lilya. Huyumuz aynı.”
Ona aldırmadan diğerlerine doğru koşarken hızla yanımdan önüme geçmiş, ben de duramayıp ona çarpmıştım. Nefes nefeseyken acıyan karnımla kollarımı karnıma sardım. Derin nefesler alırken “Koşmaman gerekiyor,” dedi. “Bedenin iyileşmeye çalışıyor.” Ona göz devirerek doğruldum. “Ebelemece oynayalım,” Tek kaşını kaldırdığında derin bir nefes alarak hızla yanından geçtim. Koşarken kendi hızımda koşuyordum, ondan hızlıydım.
Diğerlerinin yanından geçerek ışığı az yanan ve arada kırpılan koridora kaçtım. En karanlık köşeyi seçerek karanlığa büründüm. Nefeslerimi duymaması için fazla sessiz nefes alıyordum.
İki dakika boyunca hiçbir hareketlilik hissetmemiştim. Pes mi etmişti? Yoksa beni korkutacak mıydı?
İkinci ihtimali yapma olasılığı daha yüksekti.
Sessizce doğrularak ışığa doğru yürürken aniden kanayan burnum, yine kendimi fazla zorladığım anlamına geliyordu. Kanayan burnuma ve damarlarıma göz devirerek elimi burnuma bastırdım. Diğerlerine doğru yürürken hiçbir şey yokmuş gibi dans ediyordum.
Beni ilk gören Çakır, kaşlarını çattığında diğerlerinin bakışları bana dönmüştü. Umursamadan yanlarına vardım. Baha’nın uzattığı peçeteyi burnuma bastırarak “Terasa gidelim,” dedim. “Sıkıldım!”
“Kendini mi zorladın yine?” Kaya’nın bıkkın sorusu ile kıkırdadım. “Bir şeyim yok benim,”
“Koşman, iyileşene kadar yasak.” Mert’e en ters bakışımı attığımda sırtımdan itti. “Yürü artık.”
“Sana inat koşacağım,”
“Gözetimim altındasın.” Ona göz devirdim. Arel, buna alışkın olduğu için güldü. “En sıkıntılı olanı, Lil.” Ofladım.
Hepimiz terasa çıktığımızda ellerimi yıkamak için büfenin lavabosunu ele geçirmiştim.
Tüm kanımdan kurtularak büfede kendime yaptığım sıcak çikolata ile diğerlerine doğru yürürken arkamda birini hissettim. Bıçağımı çıkartarak arkamı döndüğümde Yeraltı’nda sevdiğim tek kişiyi gördüm.
Boran Karabey, namı diğer Kırmızı Avcı, tam karşımda duruyordu. Benden bir yaş büyüktü ve neredeyse benim kadar zekiydi. Aramızda bir yaş olmasına rağmen ikimiz de çocuk gibiydik, ağabeylerimizin aksine ikimiz koşmayı çok seviyorduk. Sarı saçları güneş ışığında parlıyordu, beyaz bir teni ve yeşil gözleri vardı. Öldürmek konuşunda üstüne yoktu, her zaman neşeli bakar, düşmanlarına bile gülümserdi. Huy olarak benziyorduk aslında.
“Merhaba,” dedim gülümserken. Saçlarımı karıştırdı. “Sürprizlere devam mı? Yoksa yine mi birini kovdurtacaksın?” Ona göz devirerek güldüm. “Musallat oldu aptal,” Tekrardan güldü. “Dikkat et, işim var.” Ona kafamı salladığımda arkasını dönerek terastan indi.
Diğerlerine doğru yürüyerek Çakır’ın yanındaki boş yere oturduğumda Arel’in de dördü gibi sinirle Boran’ın arkasından baktığını gördüm. “Hey,” dedim. “Arkadaşım o benim,”
“O piçten nefret ediyorum,” Baha’ya göz devirdim. “Abartmayın, o, benim erkek halim.” Arel inanmaz gözlerle baktı. “Derken?” Sıcak çikolatamı içerken “Kimdi o?” dedi Cindy. Ben konuşamadan Mert “Piçin teki,” dedi. “Saçma biri.” Ona da göz devirdim. Sıcak çikolatamı içerken ona tekrardan göz devirdim. Boran ile bazı huyları benziyordu ve bundan nefret ediyordu.
Herkes sessizken şakaklarıma saplanan keskin acı ile gözlerimi kapattım.
Boran’ı sevmemelerinin sebebi bir yıl önce çatışmadayken yanına gidip vurulmamdı. Vurulduğum kurşun zehirli olduğu için çok uzun süre kendime gelememiştim. Bu yüzden Boran’dan ve onun ailesinden nefret ediyorlardı. Tek sebepleri bu da değildi. Boran Karabey, ağabeyi Kartal Karabey ile sürekli bir çatışma içindeydi. Gerçek anlamdaki çatışma. Babaları, Kartal Ağabeye, Boran’ı öldürmesi için emirler yağdırıyordu. Boran ise bu yaşına kadar tüm tuzaklardan kaçmıştı. Bazıları benim sayemdeydi, aklının alamayacağı düzeneklerle öldürülmeye çalışılıyordu.
Babalarının onu sevmemesinin nedeni erken doğmasıydı. Sultan Abla ve Şerif Ağabey arasında ciddi bir yaş farkı vardı. Sultan Abla kırk altı yaşındaydı, Şerif Ağabey ise altmış. Yine de Boran, ağabeyine kıyasla daha sakin bir çocukluk geçirdiğini söylerdi. Kartal Ağabey, her gün evinde yaşanan kaostan dolayı sürekli evden kaçardı, Boran ise yatılı okullarda okumuştu genellikle.
Tanıştığımız andan itibaren beni sürekli güldürmeyi başaran biriydi Boran. Yıllarca serseri gibi davranmıştık. Arada yardım istediğinde gelir ve ne yaptıysa her şeyi tek tek anlatırdı. Sinirlenmemem için bazen şaka yapardı ve sorununa yardım ederdim. Aynı şekilde ben de ona anlatırdım. Birbirimizin sır günlüğü gibiydik.
Bunun haricinde yanıma gelmesinin bir sebebi olmalıydı. Çocukluğunda ebeveynleriyle düzgün bir iletişim kurmadığı için sorunlarını genelde şiddetle çözen biriydi. Bana anlatması için onu fazla zorlardım. Yanıma sebebi belli olmayan zamanlarda geldiğinde tek olmadığım için anlatamazdı ama anladığım işaretler verirdi.
Konuşmayı seven biriydi, daha doğrusu gevezeydi. Tabii istediği zaman en suskun insan olabilirdi. Dikkatli olmamı ve işinin olduğunu söylemişti. Toplantıları umursamıyordu, başka bir şey için buradaydı. İşi buydu; İnsanları öldürüyor ve bunun karşılığında para alıyordu. İşi olduğu için hemen gitmişti ve dikkatli olmamı söylediği için de yanlışlıkla beni işine karıştırmıştı.
Bu yüzden dikkatli olmamı söylemişti ama aslında söylediği şey tetikte olmam gerektiğiydi.
Derin bir nefes vererek gözlerimi açtım. Düşüncelerimin olduğu boşluğa düşmek istemiyordum. Katrana benziyordu; Bulaştığında geri çıkması fazla zordu.
Sıcak çikolatamı içerken diğerlerinin kahkahasını duydum. “Lilya!” dedi Yaman. İrkilerek donuk bakışlarımı ona çevirdim. “Hı?”
“Bizi duymuyor musun?” Ona anlamaz gözlerle bakarken “Düşünüyordum,” dedim. “Duymadım,”
“Boran’ı mı?” Arel’in sinirli sesiyle ona baktım. “Onu,” Bana göz devirdi. “Geri zekâlının önde gidenisin,”
“En azından Sarp değil,”
“Sus ya,” diye homurdandı. “Sinirim bozuk ona,” Gülerken arkamdan bize doğru gelen adım sesleri duydum. Berk, elindeki sandalye ile yanıma oturduğunda “Sakinleştin mi?” dedim gülerek. Bana soğuk ve boş bakışlarından attı. Hâlâ sinirliydi.
“İyi be,” Önüme döndüğümde Arel, beni gösterdi. “Ağabey, bir şey de şuna. Hâlâ Boran ile konuşuyor!” Berk, ağzının içinde uzun bir küfür mırıldandığında takip edememiştim. Kaşlarımı kaldırdım.
Berk’in ettiği en uzun küfürdü. Evet, önemli şeyler olmadığında yapmazdı çünkü üşendirdi. Üşengeçliği küfür etmesinin önüne geçiyordu. Küfür ettiğinde fazla sinirli olduğunu anlayabiliyordum.
Usulca ayağa kalkarak sandalyemi aldım ve Cindy ile Arel’in yanına taşındım. Sandalyeme oturduğumda Çakır, sıcak çikolatamı uzattı. Sıcak çikolatamı içerken Berk bana baktı. “Kenan sakin mi?”
“Gitme.” dedim anında. “Sakin ama gitme.” Tek kaşını kaldırdığında kafamı hızlı hızlı iki yana salladım. “Sakın gitme, ağır söversin.” Güldüm. Ardından da göz devirdim. “İğrençler.” Sıcak çikolatamdan bir yudum aldığımda “İki ay sonra düğünleri var,” dedi. İçtiğim sıcak çikolatayı Çakır’ın suratına püskürttüm. Boğazıma kaçan sıcak çikolata yüzünden öksürürken Cindy, hafifçe sırtıma vurdu. “Helal,” diye mırıldandı.
Kendimi toparlayarak doğruldum. Berk, yanındaki Çakır’ı gösterdi.
“Öleceksin.”
Bakışlarımı yavaşça Çakır’a çevirdiğimde elindeki peçeteyle yüzünü sildiğini gördüm. Peçeteyi yüzünden çekerek sabırlı bir sinirle -nasıl olduğunu anlamadığım bir şekilde- “Lilya,” dedi. “Bana bir sebep ver.” Alt dudağımı dişlerken yutkundum. “Sıcak çikolata?” Sandalyesini yavaşça iterek ayağa kalktığında aşağıya uçmam gerektiğini fark etmiştim.
Atlasam öldürdüm, kanatlarım da yoktu!
Hızla ayağa kalkarak Mert’in arkasına geçtim. “Öncelikle sakin oluyorsun ve sinirlenmiyorsun,” Bana bakarken geriledim. Ellerimi kaldırarak usulca kaçarken “Sebep?” dedi. “Yok mu?” Yardım etmesi için Arel’e attığım yardım bakışlarıyla güldü. “Bana ne,” Çakır bana doğru yürürken sırtım duvara çarptı.
Siktir! Kapı, Çakır’ın arkasındaydı.
Kaçmam gerekiyordu ve ölmemem. Geniş alana doğru koştum. Sakince yürüyordu. Ondan uzakta koşarak kapıya ilerleyeceğim sırada arkamdan iki omzumu tuttu. “Çığlık atarım!” diye yükseldim. Güldüğünü duyduğumda Cindy “Lilya,” dedi. Ona baktığımda iki elinin arasında tuttuğu bir şey ile yanıma geldi. “Bu ne?” dedim. Gülerken “Sakın ona zarar verme,” dedi. Avcunu açtığında elinin içindeki yeşil çekirge üzerime sıçradı. Çığlık atarak hızla onu üzerimden çırptım. Çakır’ın arkasına saklandığımda Cindy, gülerek çekirgeyi yine ellerinin arasına aldı.
“Cindy!” diye yükseldim. “İğrenç!” Cindy daha çok gülerken Mert, bana inat olduğu için elindeki kavanoz ile yanımıza geldi. Kavanozun kapağını açarak Cindy’ye uzattığında Cindy, tereddüt etse de elindeki çekirgeyi kavanozun içine koydu. Mert, kavanozun kapağını kapattığında ve kavanozu Cindy’ye verdiğinde biraz olsun tiksinmem azalmıştı. Tırnaklarımı, batırdığım Çakır’ın kolundan çekerek Cindy’den uzakta yürüdüm ve Arel’in yanına usulca oturdum. Berk’in yanındaydık ikimiz de. Çakır, Cindy’nin kulağına bir şeyler söylediğinde Cindy, elindeki kavanoz ile bize doğru yürüdü. “Cindy,” dedim sakin olmaya çalışarak. “O şeyi uzak tutsan?” Cindy durduğunda Baha, elini Cindy’ye uzattı. “Ver, ben yaparım.” Cindy, elindeki kavanozu Baha’ya verdiği anda ayağa kalktım. Arel, Berk’in arkasına saklanmıştı bile. “Baha,” dedim tatlı tatlı. “Çikolata alırım, ateşkes yapalım,” Gülerken kavanozun kapağını çevirdi ama açmadı. “Başka?” dedi gülerken. Aklıma gelen en hızlı seçenek ile “Silah,” dedim. Ellerimi aramıza kaldırdım. “İstediğin tüm silahları temin ederim,” Kaşlarını kaldırarak cıkladı. “İstediğim tüm silahlara sahibim,”
“Ağlarım,” Anında ciddileşti. “Sakın.”
“Açmayacak mısın yani?” dedim umutla. Güldü ve kavanozun kapağını açtı. Çekirge, sıçrayarak kavanozdan çıktığında Arel “Ağabey!” diye adeta çığlık attı. “Götür şunu!” Berk gülerken hızlıca terasa yeni gelen Kenan’ın arkasına geçtim. “Ya sen götür ya da öldüreyim,”
“Kimi?” dedi. Az önce bulunduğum yere bakarak kahkaha attığında sırtına vurdum. “Kenan!” Bize doğru sıçrayan çekirgeyi ayağıyla hafifçe kenara itti.
“Gitti,” dedi, gülmeye devam ediyordu. Tekrardan sırtına vurdum. “Döverim seni!” Bana döndü. “Bunun için bir eylemde bulunmadın,” Cebimden bıçağımı çıkartarak açtığımda “Tamam,” dedi. “Eylemde bulundun.” Ona göz devirdim ve esnedim. “Uykun mu var?” dedi. Kafamı salladım. “Sizin yüzünüzden uyuyamadım!”
“Git ve uyu,” dedi. “Sadece konuştuk.” Ona inanmadığımı belli eden bakışlarımla bakarken “İnanmadıysan git ve bak.” dedi. Ona tekrardan göz devirdim. “Kalsın, gitmektense aşağı atlarım.”
“Deneme bile.” İnat olduğum için kenara doğru yürürken kolunu omzuma atarak beni kendine çekti. “Kafayı yediğine eminim,” Ona göz devirerek yürürken tekrardan esnedim.
Diğerlerinin yanına vardığımızda oturacağım sırada “Nil?” dedim. “Odamda uyuyor,” dedi Arel. Kafamı sallayarak Kenan’ın ve Çakır’ın ortasına oturduğum anda uyku ağır bastırmıştı. Yine de direnerek gözlerimi açık tuttum.
Cindy, elindeki boş kavanoza bakıyordu. İrkilsem bile Mert’e baktım. Ona birkaç böcek bulabilirdi, ikisi de böceklerle gereksiz ilgiliydi. Gözlerimizle konuşurken derin bir nefes verdi. Kabul etmişti. Gülümseyerek Cindy’ye baktım. “Cindy, Mert sana istediğin böcekleri getirecek.” Cindy, neşeyle Mert’e baktığında gözlerim kapandı.
Karanfil kokusu yüzünden uykuyla olan savaşımı kaybetmiştim!
Sola düşeceğim sırada Kenan, sıkıca beni tutarak kafamı dizine koydu. Aniden uyuduğumda düştüğümü biliyordu. Yere değen saçlarımı toparlayarak uçlarına dokundu. “Saçlarının uçları kırılmış, Lilya. Kes onları.” Uyku sersemi olsam bile yumruğumu yüzüne kaldırım, orta parmağımı usulca kaldırmayı unutmadım. “Göz de devirdim,” diye mırıldandım. Diğerlerinin gülüşü, anlamsız bir şekilde beni uykuya daha çok itmişti.
Yatakta yatmıyordum. Farklı bir yerdeydim. Küçük ama bir o kadar da sıcak ve şefkatli bir el saçlarımı okşuyordu. Göz kapaklarım ile yaptığım savaşı kazandım ve gözlerimi açtım. Arabadaydım, dikkatlice doğruldum. Etrafıma baktım. Kenan, İlayda, Cindy ve ben vardım limuzinde. Kaşlarımı çattığımda “Malikâneye gidiyoruz,” dedi Kenan. “İşimiz bitti.”
“Sonunda!” İlayda, Kenan’ın yanında uyuyordu. Kenan da Cindy’den en uzak köşeye oturmuştu. Bir anda kafamın içinde çakan şimşekler ile Kenan’a baktım. “Malikâneye mi gidiyoruz?” Önündeki dosyalardan kafasını kaldırarak bana baktı. “Evet.”
“Hepimiz?”
“Evet.”
“Arabadaki herkes?” Derin bir nefes verdi. “Evet, Lilya. Sen kazandın.” Zaferle kollarımı kaldırdım ve Cindy’ye baktım. “Bizimle kalmak istiyor musun?” Çekingen bir şekilde “Evet,” diye yanıtladı beni. “Sizinle kalmak isterim,” Gülümsedim. “İstediğin zaman çıkıp gidebileceksin, bunun için sana bir ev ayarlarım.”
“Gerek yok,” dedi. “Bir iş yapayım ve borcumu ödeyeyim yeter,” Kaşlarımı çatarak kollarımı indirdim. “Ne işi? Ne borcu?”
“Evinizde kalacağım,” dedi kısık bir sesle. “Paramı ödemem gerekir,”
“Hayır,” dedim. “Kardeşimsin, hiçbir şey ödemene gerek yok,” Gülümsedi. “Teşekkür ederim.” Ben de gülümsedim ama ardından Kenan’a baktım. “Arel ve Nil nerede?”
“Eğitimin devam ediyor.” dediği anda sinirli bakışlarımla ona baktım. “Dördünü gönderme sebebin o ikisine zarar vermesi değil miydi?” Kafasını salladı. “Ve cezalarını çektiler.” Kaşlarımı çattım ve yumruklarımı sıktım. “Onlara zarar geldi mi? Ya da canları acıdı mı?” Bana bakmamak için tekrardan dosyalara baktığında “Kenan.” dedim. Sabırlı değildim. “Cevap ver, canları acıdı mı acımadı mı?” Bana cevap vermediğinde Cindy, elimi sıkıca tuttu. Ona baktım. Korkmak istemiyordu. Derin bir nefes verdim. Tekrardan Kenan’dan bilgi almaya çalışmak yerine telefonumu açtım. Baha’yı aradığımda aramayı yanıtladı. “Uyanmış bizim deli.” Ona göz devirdim. “Bana doğruyu söyle,”
“Ne konuda?” dedi sakince. “Kanada’da herhangi biri herhangi bir yara aldı mı?” Sustu. Cevap vermiyordu. “Baha,” dedim. “Konuş.”
“Bunu yan yana olduğumuz bir zaman konuşalım.” Kaşlarımı daha çok çattım. “Ne demek bu?”
“Görevimiz var,” dedi. “Gelince konuşalım,” Konuşmama izin vermeden aramayı kapattığında keskin bakışlarım Kenan’ı buldu. “Kenan. Cevap?” Konuşma-dan dosyalara bakıyordu.
Birkaç saniyenin ardından “Bilgisayar katına çıkman yasak,” dedi. “Ve öfke problemlerin yüzünden Rafet Bey’in yanına her gün gidiyorsun.” Konuşacağım sırada “Bugün başlıyor.” dedi. “Bir saatlik bir dinlenme süren var. Her gün üç saat boyunca Rafet Bey ile konuşacak ve öfke sorunlarını bitireceksin.”
“Üç saat?” dedim. “Delirdin mi?” Kafasını kaldırarak duygusuz gözleriyle bana baktı. “En az üç saat. Her gün seni ben alacağım ve bu süreçte Tim, sana göz kulak olacak.” Tırnaklarımı avuç içlerime batırdım. “Kendi öfke sorunlarına odaklansan? Ben senden daha sakinim.”
“Kendime hâkim olabiliyorum. Sen olamıyorsun.” Nefret ettiğim korumacı ağabey bakışlarıyla baktı. “Başına bir şey gelmesine engel olacak terapiler göreceksin.” Dişlerimi öfkeyle sıkarken “Tam olarak bu durumlar için gideceksin,” dedi. “Kendine hâkim olman için.” Ona öfkeyle bakarken “Dördünün görevi ne? Baha bana cevap vermiyor.” dedim. Derin bir nefes verdi. “Böcek ve böcekler için eşya alacaklar. Seni ilgilendirmiyor.”
“Ben üç koca saat boyunca işkence çekerken sen ne yapacaksın?”
“Kendi işlerimi,” Alayla baktım. “Hangi işlerini?”
“Evrakları halledeceğim,” dedi. Ona inanmadığımı belli ederek bakarken “Bir şeyi düşünmen gerekmiyor muydu?” dedi. Kaşlarımı çattım. “Neyi?” Gözleri, yanımda yere bakan Cindy’ye kaydığında “Doğru!” dedim. Arkama yaslanarak gözlerimi kapattım.
Derin bir düşünme seansından sonra hiçbir şey bulamadığım için kendime göz devirdim. Malikâneye varmıştık.
Cindy’nin elini tutarak “Gel hadi,” dedim. “Odanı göstereyim,” Kenan’a baktığımda “İlk katta,” dedi. “Kapının üstünde adı yazıyor.” İkimiz ayağa kalkarak limuzinden indiğimizde meraklı bakışları malikânenin her tarafında dolanıyordu.
“Burası Kan Malikânesi.” dedim. “Uzun yıllardır soyadı Kan olan kişiler burada yaşıyor.” Komik bir şeymiş gibi güldüm. “Ben buraya altı yaşımda geldim.”
“Neden?” dedi. Omuz silktim. “Annem ve babam öldükten sonra evlatlık alındım ve buradayım.” Kaşlarını kaldırdı. “Kaybın için üzgünüm,” Omuz silktim. “Önemi yok, yıllar oldu.”
“Yıldönümleri ne zaman?” Dudak büzdüm. “Bugün ayın kaçı?”
“On ikisi,” dedi. Kaşlarımı kaldırdım. “Çoktan geçmiş,”
“Kaçıydı ki?” Dudak büzdüm. “On Nisan’da yetimhaneye gittim, ondan tam bir hafta önce öldüler.”
“Yani üçü,” Kafamı salladım. “Boş versene,” Kıkırdayarak onu peşimden çektim. “Aklımda bir hediye var,” Konuşmadan malikâneye bakarken asansöre yürüdüm. İlk kata çıktığımızda sekizinci odanın kapısının üstünde ‘Cindy Grace’ yazdığını gördüm. Odasını göstererek “Orası,” dedim. Elini bırakarak onu hafifçe belinden ittiğimde yavaş adımlarla odasına yürüdü. Kapıyı açarak odaya girdiğinde dolu gözlerle bana döndü. Sıkıca bana sarıldığında sarılışına karşılık verdim. “Teşekkür ederim,” dedi. “Bu çok güzel, çok teşekkür ederim,” Benden ayrılarak heyecanla arkasını döndüğünde duvarlardaki şeffaf boruları gördüm. Boruların içinde, ayrı bölmelerle bir sürü çeşitte böcek vardı.
Yatağı kırmızıydı, hatta odası kırmızıydı. Kapının yanındaki kitap raflarında genellikle böcekler hakkında olan kitaplar vardı. Doğa ve hayvanlar ise daha azdı.
Hayranlıkla bakan gözlerine baktım. “Hayırlı olsun,” Küçük bir çocuk gibi neşeyle kıkırdadı. Yerine duramıyordu. “Burası şahane!” Güldüm. “Beğenmene sevindim.” Neşeyle odanın her tarafına bakarken “Lilya Hanım ve Cindy Hanım,” diyen kadına döndü bakışlarımız. Ellerini önünde birleştirerek saygıyla baktı. “Gülin,” dedim, hafifçe gülümseyerek. Mert’in kız kardeşiydi. Siyah saçları ve mavi gözleri vardı. Beyaz tenliydi ve Mert sayesinde o da burada çalışabiliyordu. Kaya’ya platonik olarak âşıktı ve aynı şekilde Kaya da ona âşıktı. Tabii ikisi de bunu bilmiyordu. İkisi de Mert’ten korkuyordu ama bilmedikleri şey, Mert’in buna asla karışmayacağıydı. Kız kardeşinin mutluluğu için her şeyi yapardı. Kendimden biliyordum.
“Korgan ailesi geliyor,” dedi. “Kenan Bey, hazırlanmanızı söyledi.” Kafamı salladım ve Cindy’yi gösterdim. “Gülin, bu Cindy. Kendisi yeni kardeşim.” Güldüm ve Cindy’ye döndüm. “Gülin, Mert’in kız kardeşi.” Kaşlarını kaldırdı. “Memnun oldum.” İkisi birbirine gülümserken kata çıkan dördü ile Gülin kenara çekilmişti. Mert, elindeki büyük akvaryumu yere koyarak doğruldu. Bana bakarak “Hâlâ burada mısın?” dedi. Ona göz devirdim. “Sana ne be?” Konuşmadan gözleriyle beni havuza atacağını söyledi. Ona dil çıkarttığımda arkasını döndü. Çıkmadan Gülin’in saçlarını karıştırdığında Gülin, sinirle Mert’e baktı.
“Bir de Mert’in taş kalpli olduğunu söylersin,” Kaya’ya göz devirdim. “Siktir git,” Gülerek o da odadan çıktığında Baha ve Kutay ile bakışlarımız kesişti. Onlar da biliyordu Gülin ve Kaya’yı. “Terasa,” dedim ve Cindy’ye baktım. “Kıyafetlerini değiştirmek istersen odadan çıkarız ama sen de bir an önce terasa gel,” Kıkırdadığımda Gülin odadan çıktı. Cindy kafasını iki yana salladı. “Rahatım,” Elini sabırsızca tuttum. “Hadi o zaman!” Onu peşimden çekiştirirken gülerek “Biraz yavaşlayabiliriz,” dedi. “En fazla ne kadar önemli olabilir?”
“Çok önemli!” Asansöre bindiğimizde diğer ikisi merdivenlerden çıkıyordu.
Terasa çıktığımızda kıkırdayarak onu peşimden çekiştirdim. Sağ köşedeki kendi yaptığım geniş çadıra yürürken “Vay,” dedi. “Bunu sen mi yaptın?”
“Evet!” dedim. “Nereden anladın?” Çadıra bakarken “Belli oluyor,” dedi. Zorbalamasını duyan Kutay ve Baha kahkaha atarken ikisine göz devirdim. “Salaklar!”
Yirmi kişinin rahatlıkla girebileceği muhteşem çadırıma girdim. En köşedeki armut koltuğa kendimi bıraktığımda Cindy peşimden girdi. Soluma oturunca diğer ikisi de girmişti.
Doğrularak Cindy’ye baktım. “Şimdi, herkesin bildiği ama kimsenin dile getirmediği bazı dedikoduları senin de öğrenmen gerekiyor. Anladın mı?” Kafasını salladı. Derin bir nefes alarak “Mert ve Gülin kardeş,” dedim. “İkisinin zor bir çocukluk geçirdiğini söyleyeyim. İsterlerse kendileri anlatır. Baha ve Kutay’ın da çocukluğu iyi sayılmaz, benim de. Aramızdaki en şanslı olan Kaya. Ailesini tanıyor ve hâlâ hayattalar.” Heyecanla “Kaya, Gülin’e platonik olarak âşık,” dedim. “Gülin de Kaya’ya platonik olarak âşık.” Kaşlarını kaldırdığında kafamı sallayarak “İkisi de Mert’in kızmasından korkuyor,” dedim. “Şu anda birbirlerinden uzak duruyorlar.” Kafasını salladı. “Bu binada ben gelmeden önce bana benzeyen bir kadın daha vardı,” dedim. “Adı Hira’ydı. Altı ya da beş yaşındayken üvey babam ile aynı hastalıktan öldü. Ben yerine geldim.” Bakışları durgunlaştı ama anlatmaya devam ettim;
“Hiç karşılaştın mı, bilmiyorum ama Kenan’ın öfke sorunları ciddi düzeyde. Öfkelendiği anda ilk önce kendini düşün, beni veya bir başkasını değil. Sadece kendini. Onu sakinleştirdiğimde odandan çıkabilirsin,” Kafasını salladığında Baha’ya baktım. “O anlatsın, gerisine ben hâkim değilim,” Cindy, meraklı bakışlarını Baha’ya çevirdi.
“Gelecek olan aile, Lilya’nın en sevdiği kuzeninin olduğu aile,” Asansörün kapısı açıldı. Ömer, terasa geldiğinde ayağa kalkarak çadırdan çıktım. “Ömer!” Ona sıkıca sarıldığımda “Ben de buradayım,” diyen Aygül’ün sesini duydum. Ömer’den ayrılarak ona baktığımda Ömer saçlarımı karıştırdı. “Selam, deli kuzenim.” Ona göz devirdim. “Gel, Cindy ile tanış.”
“Cindy?” dedi anlamaz ifadesiyle. Kafamı salladım. “Hadi,” Çadıra girdiğimde ikisi peşimden girmişti. Baha “Kenan Bey’den sonra malikânede en çok Lilya’nın sözü geçer,” dedi. Ömer ve Aygül’ü göstererek “Onlar da Lilya’dan sonraki kişiler. Fark etmediysen de ikizler,” dedi. Cindy, anladığını belli ederek kafasını salladığında Aygül, Aygül’lük yaparak tiksintiyle Cindy’ye baktı. “Nereden buldun bu çöpü?”
“Senin geldiğin konteynerden bulmadım, Aygül. Ayrıca, Cindy bir çöp değil. Hayatımda gördüğüm en güçlü kadın.” Alayla güldüğünde Cindy ayağa kalktı. “Rahatsız ettiysem kusuruma bakmayın,” Yanımdan geçip gideceği sırada Ömer, Aygül’e baktı. “Kenan Ağabey aşağıda, gitsene sen,” Cindy’nin önüne geçtiğimde Aygül bize göz devirdi. “Küçücük beyinleriniz var,” Ona göz devirdim. Aygül, arkasını dönerek terastan gittiğinde Cindy, bana bakmadan “Lilya,” dedi. “Gidebilir miyim?” Gözleri dolmuştu. “Bizimle kal, o salağa aldırma.”
“İkizim ama ben de ondan nefret ediyorum,” dedi Ömer. “Umursama, sinek gibi.” Cindy, dolu gözleriyle kıkırdadığında Ömer “Ben Ömer,” dedi. Ona kınar gibi baktım. “Ben seni Aygül sanıyordum.” Bana atabileceği en bıkkın bakışı attığında Cindy “Benzemiyorsunuz,” dedi. Ömer omuz silkti. “Buna şükrediyorum ve kendimi şanslı sayıyorum.” Cindy ile ikimiz güldüğümüzde Baha “Lilya’nın arkadaşları sınırlıdır,” dedi Cindy’ye. “Değerini bilmen gerek,” Saçlarımı karıştırdı. “Gördüğün deli, insanlıktan nefret etmeye and içmiş bir deli.” Karnına dirseğimi geçirdiğimde Kutay ile gülerek terastan ayrıldılar. Ömer, ikimize bakarak “Siz de gelin,” dedi. “Aşağıda yemek yiyeceğiz,” Cindy’nin elini tutarak yürümeye başladım.
Üçümüz asansöre bindiğimizde Ömer, zemin katın tuşuna bastı. Asansör bizi aşağı indirirken çok sıkıldığım için “Sıkıldım!” dedim. Ömer bıkkınca bana baktı. “Uğraşacak birileri yok mu?” Kafamı iki yana salladım. “Diğerleri burada değil,” Kaşlarımı çattım. “Sahi neredeler?” Telefonumu alarak Arel’i aradım. Anında açtı. “Lil,” dedi. “Ne oldu?”
“Neredesiniz?” dedim. “Yemek salonu,” dedi. Kaşlarımı çattım. “Derken?”
“Evet,” dedi. “Kenan Ağabey herkesi çağırdı.”
“Herkesi?” dedim anlamaz bir şekilde. Güldü. “Evet, Lil. Herkesi. Bütün herke-si.” Kaşlarımı daha çok çatarken “Sarhoş olma ihtimali?” dedim. “Sıfır.” dedi. Kenan böyle bir şeyi yapacak bir insan mıydı?
“Umarım sarhoştur,” Zemin kata indiğimizde Arel gülerek aramayı kapattı. Ömer’e baktım. “Herkes buradaymış,” O da benim gibi kaşlarını çattığında asansörden indik. Yemek salonuna doğru yürürken “Lilya,” diyen Kenan’a döndüm. “Biraz gelir misin?”
“Siz gidin,” dedim. Cindy ve Ömer’e baktığımda ikisi, yemek salonuna ilerledi. Kenan’a döndüğümde geçmem için kapıyı açtı. Yanından geçerek odasına girdim. Sağdaki koltuğa oturduğumda kapıyı kapatarak sandalyesine oturdu.
“Arkadaşlarını neden çağırdığımı merak ediyor olmalısın,”
“Merak ediyorum.” dedim ona bakarken. “Ne işler çeviriyorsun?” Arkasına yaslandı. “Kardeşimin biraz mutlu olmasını istiyorum.” Kaşlarımı çattım. “Ne? Bugün Hira’nın doğum veya ölüm günü mü?” Konuşmadığında “Cevap?” dedim. Derin bir nefes verdi. “Bugün babamın ölüm yıldönümü,” Göz devirdim. “İğrençsin,”
“Bunun bir önemi yok,” dedi. “Annem istediği için çağırdım, çocuklarının mutlu olduğunu görmek istedi.” Tek kaşımı kaldırdım. “Ee?”
“Bu yüzden arkadaşlarını çağırdım,” dediğinde tekrardan göz devirerek ayağa kalktım. “Ben ne annenin çocuğuyum ne de senin kardeşinim, Kenan. Eğer annen çocuklarının mutlu olduğunu görmek istiyorsa mezarlığa gitsin. Beni karıştırmayın, ya da arkadaşlarımı.”
“Anneni üzecek misin?” dedi. Omuz silktim. “O benim gerçek annem değil, benim annem toprağın iki metre altında.” Derin bir nefes verdi. “Rol yap,” dedi. “Sadece bir gün,” dedi. “Zaten Rafet Bey’in bugün bir işi varmış, gidemeyeceksin.” Ona tekrardan göz devirdim. “Onlardan uzak kalmam için her şeyi yapıp neden tekrardan çağırdın?” Şüpheyle baktım. “Gerçekten arkadaş olmadığımızı söyleyen sen değil miydin? Nil’i yanıma almamın sebebinin bir kişiyi daha fazladan öldürmek olduğunu söyleyen sen değil miydin?”
“Bendim,” dedi. “Ve hâlâ benim. Altını çiziyorum; Annem istedi. Ben isteseydim seni geri oraya gönderirdim.”
“Akman istifayı kabul etmemiş,” dedim. “İstediğim zaman gidebilirim, bunu da biliyor musun?” Kafasını salladı. “Göndermememin asıl sebebi zaten bu. Sana zarar vermek istiyor, bunu en iyi sen biliyorsun.”
“Gidip öldürebilirim,”
“Yapma.” dedi. “Gidip rolünü oyna.” Kaşlarımı çattım. “Onların yanında asla rol yapmam ben.” Omuz silkti ve o da ayağa kalktı. “Normal davran o zaman.” Yanıma geldiğinde önden odasından çıktım.
“Bunun için teşekkür edeceğimi düşünme,” dedim. “Senden hâlâ nefret ediyorum.” Derin bir nefes verdiğinde aklına bir şey gelmiş gibi “Odana git.” dedi. “Kutuda elbisen.” Ona bıkkın bir bakış attığımda sırtımdan merdivenlere itti. “Hadi,” Oflayarak “Senden hâlâ nefret ediyorum!” dedim. Merdivenlere yürürken o, yemek salonuna girmişti.
Beşinci kata çıktım. Odama girdiğimde yatağımdaki beyaz kutu ile karşılaştım. Kutuya göz devirerek kapağını açtım. İçindeki elbiseyi giydim.
Boğazımı tamamen kapatan, belime kadar dar olan ve sonrasında genişleyen elbise dizlerimin üstünde bitiyordu.
Topuklu ayakkabıları giymek istemediğim için spor ayakkabılarımı giyerek odadan çıktım ama önümdeki tim yüzünden kapının eşiğinden çıkamamıştım. “Topuklu ayakkabılarını da giymek zorundasın,” dedi Yaman. “Ağabeyinin emri,” Onlara göz devirerek arkamı döndüm. Beyaz, sivri uçlu topuklu ayakkabıları giyerek arkamı döndüğümde geçmem için kenara çekildiler.
“Hepinizi ayrı ayrı şişlemezsem benim adım Lilya değil,” Yanlarından geçerek asansöre ilerledim. Tek başıma asansörle inerken rastgele melodiler mırıldanıyordum.
Zemin kata indiğimde dördü önden yemek salonuna girdi. Peşlerinden girdiğimde diğerlerini görmüş ve tebessüm etmiştim. “Hoş geldiniz,” dedim ve Kenan’ın sağındaki yerime oturdum.
Herkes sessizce yemeğini yerken “Abla, acı bu!” diyen Nil’e baktım. Elinde tuttuğu kadehteki de neydi? Kaşlarımı çattığımda “Başım dönüyor,” dedi. Aklımdaki şüphenin doğru olmamasını umarak ayağa kalktım. Yanına giderek elindeki kadehi aldım ve kokladım.
Kaşlarımı çatarak Kenan’a baktım. “Şarap bu!” O da kaşlarını çattığında Nil ağlamaya başladı. “Abla, bana ne oldu?” Kadehi masaya koyarak onu kucağıma aldım. “Hiçbir şey, Nil. Sadece biraz uyuman gerekiyor,” Ağlamaya devam ederken kapıya yürüdüm. “Dokunmayın kadehe.” Nil ağlarken asansöre ilerledim.
Beşinci kata çıkarak odama girdiğimde Nil uyumak üzereydi. “Abla,” dedi uyku sersemi. “Şarap ne?”
“İçtiğin acı şey.” Yüzünü buruşturdu. “Çok kötüydü,” Gülümsedim ve onu yatağıma yatırdım. “Bu yüzden ben de içmiyorum.”
“Bana ne olacak?”
“Hiçbir şey.” dedim. “Sadece uyu, uyandığında hep birlikte oyun oynayacağız. Tamam mı?” Kıkırdayarak kafasını salladı. “Ağabeylerim de mi?” Kafamı salladım. “Onlar da,”
Birkaç dakika sonra uyuduğunda üzerini örttüm. Bir yudum aldığı için bir şey olmazdı, bu kadar hızlı uyumasının sebebi yüksek ihtimalle otelden geldiğimiz içindi. Yorulmuştu.
Hızlıca kıyafetlerimi değiştirdim. Boğazlı badi ve eşofman giydim. Sessizce odamdan geri çıktım. Merdivenlerle zemin kata inerken dördüncü katta duran korumalara baktım. Geçmemem için etten duvar örmüşlerdi. “Geçsem?” dedim ama izin vermediler. “Kenan Bey’in kesin emri, sizin buradan geçmeniz ya-sak.” Adama göz devirerek arkamı döndüm.
Düşünmeyi kenara atarak kadehe odaklandım.
Merdivenlerden inerek Kenan’ın çalışma odasına girdim. Masanın üstündeki belgeleri karıştırarak masanın hazırlanmasından sorumlu çalışanları buldum.
Sekiz kişiydi uyarmam gerekenler.
Elimdeki liste ile Kenan’ın çalışma odasından çıktığımda listeye baktığım için çarptığım kişiyle alnımı tutarak bir adım geri gittim. Alnım acımıştı.
“Ne arıyorsun burada?” Elimi alnımdan çekmeden elimdeki listeyi göz hizasına kaldırdım. “Arıyorum.” Geceden açık gündüzden koyu gözleriyle bana bıkkın bir bakış attı. Elimdeki listeyi alarak sırtımdan itti. “Yürü, bahçedeler.” Ona göz devirdim. Ardından da ağrıyan gözlerimi kapattım. “Senin yüzünden gözlerim ağrıdı!”
“Benim yüzümdendir kesin,” Elimi gözlerimden çekerek koluna vurdum. “Senin yüzünden!” Bana bıkkın bakışlarını atmaya devam ederken ters bir şekilde yürümeye başladım. “Sana katıldığımı söyledim,” dedi. Kaşlarımı çattım. “Söylemedin!”
“Söyledim. ‘Benim yüzümdendir kesin’ dedim.” Kollarımı göğsümde birleştirerek “Dalga geçtin,” dedim ve gözlerimin dolmasını sağladım. “Sen de bana kısa dedin.”
“Az önceki konuşmamızın bu olmadığını biliyorsundur umarım.” Ona tekrar-dan göz devirdiğimde bahçeye çıkmıştık. “Sinir bozucusun.”
“Deli olduğunu söylemiştim.”
“Deli değilim!”
“Doğru, zırdelisin.” Ona tekrardan göz devirdim. “Ben deli ya da zırdeli değilim.”
“Nesin?” dedi alayla. “Sıcak çikolatayım.” Bana o kadar bıkkın bir bakışla baktı ki dayanamayıp kıkırdadım. “Ne? Kömür değilim en azından.”
“Kahve,” dedi sabırla. Diğerlerinin yanına vardığımızda arkamı döndüm ve Kurt’a baktım. Çakır’ı göstererek “Kahve mi içiyor bu kömür mü?” dedim. Ellerini kaldırdı. “Tarafsızım, seyirciyim.” Ona göz devirdiğimde Arel “Lil,” dedi. “Alnına ne yaptın?”
“Duvara çarptım.” dedim. Hâlâ Çakır’ı gösteriyordum. İmayla “Duvar insan mıydı?” dedi. Cevap vermedim. Ona bakarken zihnimin içinde yüzlerce soru işareti dolanıyordu. Fazla merak ettiğim için Kenan’a baktım. “Bilgisayar katına neden çıkamıyorum?” Garip bir hava ortama çöktüğünde “Bir süreliğine çıkma, merak edeceğin bir şey yok.” dedi. “Tam da merak edeceğim bir şekilde konuştun ama.” Derin bir nefes verdi. “Gitsene biraz,” Tek kaşımı kaldırdığımda “Mert ve diğerleri spor salonunda,” dedi. Anında arkamı döndüm. Spor salonuna doğru yürürken durdum ve tekrardan arkamı döndüm. “Gelmek isteyen varsa,” Bizimkiler ve Arel ayağa kalktığında Cindy’ye baktım. “Sen de gelebilirsin,” Cindy de dikkatlice ayağa kalktığında hepimiz spor salonuna doğru yürüyorduk. “Lan bekle!” Ömer’i sinir etmek istediğim için koştum.
Spor salonuna girdiğimde “Mert!” dedim. “Ne yapıyorsun?”
“Bir adım daha atma.” dedi. “Sakın.” Ona göz devirdim. “Sebep?”
“Sadece kıpırdama.” Diğerleri iki yanımdan geçerek sandalyelere otururken Yaman, arkamdan sırtıma dokundu. “Ebesin.”
“Ciddi olamazsınız!” dedim. “Haberim yoktu! Sayılmaz!”
“Kıpırdayabilirdin,” dedi benden uzaklaşırken. Onlara göz devirdim. “Her şey serbest mi?” Kaya kafasını salladı. “Hem de her şey.” Cebime uzandığımda “O hariç,” dedi Baha. “Birini ebele ve otur.” Diğerlerine baktım. “Onlar da oynasın, sıkılırım.” Hepsi ayaklanırken Cindy’ye baktım. “Sorun değil,” dedi. “Acımıyor.”
“Ne?” dedi Akın. “Yara.” diye yanıtladım. “Piçin teki yüzünden.” Göz devirdim. “Boş ver.” Herkese bakarken gözüme Sencer’i kestirmiştim. Ona doğru koştuğumda gülerek hızla benden uzağa kaçtı. Arkamı dönerek ona baktım. Göz devirerek Baha’ya doğru koştuğumda o da hızla benden kaçtı. Ona bıkkınca baktım. “Bu kadar hızlı olmayın, tavşanlar az yaşıyor.” Yaman gülerken “Hızlı olma-dığımızı söylesem?” dedi. Konuşacağım sırada Arel kahkaha attı. “Bacak boyu, Lil. Unutma.” Ona baktım. “Delirtme beni.”
“Hiçbir şey demedim.”
“Döverim.” Daha çok gülerken hızla yanına gittim ve kafasına dokundum. “Ebe.” Geri kaçtığımda karnıma saplanan ağrı yüzünden gözlerim karardı. Yere düşerken çığlık kulaklarıma doldu ama bedenimde hareket edecek güç kalmamıştı.
Bölüm etkileşimi
