YERALTINA GÖMÜLÜ SIRLAR kitap kapağı

8. bölüm / 12

7.BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: 7.BÖLÜM

Yataktaydım, buna emindim. Kendi yatağımdaydım hem de. Dinlenmiş hissediyordum. Yine de tek bir sorun vardı;
Ben çok açtım.
Gözlerimi açarak doğruldum. Odadaydım. Yorganı üzerimden iterek ayağa kalktım. Fazla açtım. Komodinde duran telefonumdan saate baktım. Altı kırk beşti. Yemekhane yedide kapanıyordu, sadece on beş dakikam vardı.
Hızlıca ayakkabılarımı giydim. Telefonumu alarak odadan çıktım ve seri adımlarla asansöre ilerledim.
Asansörün katta olması şansımdı. Hızlıca binerek zemin katın tuşuna bastım. Asansör inerken ileri geri sallanıyordum.
Asansör durdu. Kapılar açıldığında diğerleriyle karşılaşmayı beklemiyordum. Anlaşılan onlar da beklemiyordu. İrkilmişlerdi. Arel sıkıca bana sarıldı. “Uyanmışsın, Lil.”
“Arel,” dedim. “Açım ben,” Geri çekildi. Dudaklarını dişlediğinde Soner “Yemekhane kapandı,” dedi. “Geç kaldın.” Onlara bıkkınca bakarken birinci katın tuşuna bastım. Asansörün kapıları kapandığında onlar dışarıda kalmıştı.
Birinci kata çıkarak asansörden indim. Odaya geri girerek ayakkabılarımı çıkarttım ve yatağıma geri yattım. Yemek yoksa uyanmama da gerek yoktu.
Birkaç dakika sonra kapı tekrardan açıldığında Arel’in kahkahasını duydum. “İnanmıyorum, Lil!” dedi gülerken. “Tekrardan mı uyudun?” Kısık bakışlarımla doğrulduğumda daha çok güldü. “Hiç mi yemek yok?” dedim elimi guruldayan karnıma koyarak. Diğerlerinin geçmesi için kenara çekildi ve cıkladı. “Yine geç kaldın,” Kollarımı karnıma sardım ve yatağa geri yattım.
Odaya en son giren Kurt “Lilya,” dedi. “Yine çekirdek var.” Anında neşeyle doğruldum. “Ciddi misin?” Gülerken kafasını salladı. Yataktan kalktım. Bana uzattığı çekirdek paketini alarak masama koydum.
Hızlıca kıyafetlerimi alarak duşa girdim.
Buz gibi bir duşun ardından siyah, boğazlı badi ve eşofman giyerek saçlarımı taradım. Kurutmadan odaya girdiğimde Arel “Saçlarını kurut,” diye seslendi. Ona bıkkın bakışlarımdan atarken “Hadi!” dedi. Balkonda oturuyorlardı. “Üşeniyorum,” dedim kapıdan bakarken. Ofladı. “Ben mi kurutayım bu yaşta?” Kafamı salladım. “Üşenmezsen. Hem ben kurutma taraftarı değilim.” Derin bir nefes verdi. “Getir, kurutayım.” Arkamı döndüm. Banyodan saç kurutma makinesini alarak balkona çıktım. Ayağa kalktı. “Otur şuraya,” Yerine oturduğumda saçlarımı kurutmaya başladı.
Uzun dakikaların ardından saçlarımın tamamını kurutmuştu. “Arel,” dedim. “Kafa derim yandı.” Kafama yediğim tokatla ona baktım. “Geri zekâlı!” Bana söylenirken ofladım. “Ben ciddiydim,” Kafama yediğim diğer tokatla “Ya dur!” diye sitem ettim. “Beynim öldü! Zaten açım! Seni yerim!” Bana göz devirdi. “Salağın tekisin,” Ayağa kalktım. “Yemiyorum, uyuyacağım.”
“Daha ne kadar uyuyacaksın acaba?” Omuz silktim, elindeki saç kurutma makinesini alırken. “Ölene kadar uyurum,” Kafama attığı tüylü terliğiyle elimi kafama attım. “Beyin kanaması geçireceğim,” Diğer terliğini de kafama attığında “Arel!” diye ona döndüm. “Öleceğim!”
“Sus! Geri zekâlı!” Ona göz devirerek banyoya ilerledim. Kâküllerimi düzelterek masamdaki çekirdeği aldım. Balkona çıkarak boş olan Çakır’ın yanına oturdum. Çekirdek paketini ve kabı masaya koyduğumda “Nil?” dedim kaşlarımı çatarak. Arel aşağıyı işaret etti. Ayağa kalkarak demirlere yaklaştım. Aşağı baktığımda Alev’i ve Nil’i ebelemece oynarken gördüm. Alev yine neon giyinmişti.
Neon turuncu kıyafetlerini umursamadan “Nil!” diye seslendim. Anında durarak kafasını kaldırdı. Tiz ve yüksek bir çığlık attığında güldüm. “Dikkat et, tamam mı?” Kafasını salladı. “Tamam, abla!” Tekrardan güldüğümde “Abla!” dedi. “Niye uyudun? Ben çok sıkıldım!”
“Uykum gelmişti, Nil,” dedim. “Oyna sen. Geleceğim.” Kıkırdayarak “Tamam abla!” dedi. Doğrularak arkamı döndüm. “Gözlerim kör olacak,” Acıyan gözlerimi ovuştururken tekrardan Çakır’ın yanına oturdum.
Çekirdek çitlerken dedikodu damarlarım açılmıştı. Parlayan gözlerle Arel’e baktığımda o da çekirdek çitlemeye başladı. “Anlat,”
“Ben sana Kenan ve İlayda’nın son kavgasını anlattım mı?” Çitlerken “Anlatmadın,” dedi.
“Kenan, İlayda’ya yakut bir yüzük almıştı ya,” Kafasını salladı. “İlayda gitmiş yüzüğü çaldırmış,” Kaşlarını çattı. Kafamı salladım. “Yüzük karaborsaya düşmüş ve Kenan yüzüğü bulmuş,”
“Oha,” Tekrardan kafamı salladım. “Sonra Kenan, yüzüğü tekrardan İlayda’ya vermiş ama İlayda kabul etmemiş,” Kaşlarını çattı. “Neden ki?”
“Çünkü İlayda’nın yüzüğünü eski sevgilisi çalmış!”
“Ne?” Selma’ya kafamı salladım. Mila da ilgiyle beni dinliyordu. “Kenan öğrenince sinirlendi. Baha’ya vermiş yüzüğü, çöpe atsın diye.” Göz devirdim. “Baha giderken yakaladım. Anlattı, sonra yüzüğü bozdurup bir sürü sıcak çikolata aldık.” Akın “Bu kadar serüvenden sonra sonucun sıcak çikolata ile bittiğine emin değilim,” dedi. Çekirdek çitlerken “Sonuç bu,” dedim. “Zafer benim,”
“Kenan Ağabeyin bundan haberi var mı?” Kafamı iki yana salladım. “Sıcak çikolata verdim, değerini bilsin.” Arel güldü. Çekirdek çitlerken aklıma gelen şey ile Çakır’a baktım. “Kim ölmemiş? Neyi kazandım?” Bana bakarken “Mirza ölmemiş.” dedi. “Kafasına ateş etmemiş, karnına ateş etmiş.” Bakışlarımı masaya çevirdim.
Mirza’nin geçirdiği krizlerin neredeyse hepsini ben de geçirmiştim. Sadece ağlamamıştım ve ölmek istediğimde bana kimse engel olmamıştı. Arel son anda yetişmişti. Arel gelmeseydi Kenan, ölmeme izin verirdi. Buna emindim.
Derin düşüncelere dalacağım sırada telefonum çaldı. Ellerimi masaya çırparak ayağa kalktım.
Mert arıyordu.
Aramayı yanıtladım. “Efendim?”
“Lilya?” dedi. “Sen misin?” Görmese de kafamı salladım. “Benim.” Birkaç saniye sessiz kaldı. Ardından “Hayatımda senin kadar aptal başka bir insan görmedim.” dedi. Onu cidden endişelendirmiştim. “Ne yapabilirim ki?” Derince ofladı. “Bir daha böyle bir şey yapma. Gebertirim seni.” Güldüm. “Yapacağım.”
“Lilya.” Göz devirdim. “Tamam be,”
“İki gündür uyuduğunun farkındasın, değil mi?” Kaşlarımı kaldırdım. “İki mi?”
“Evet.” dedi. “Neyse ki daha fazla değil.” Güldüm. “Her an yeni bir sürpriz yapabilirim.”
“Lilya, sakın.” Tekrardan güldüğümde “Kapatıyorum.” dedi. “Tamam,” dedim. “Ayrıca, acıktım ben.”
“Ye.”
“Yemek yok.”
“Yap.” Ona göz devirdim. “Anlamazsın sen. Köpek! Kapat,” Gülümsediğini hissettiğimde aramayı kapattı. Ben de bozulan sinirimle göz devirdim.
Arkamı döndüğümde diğerlerini gördüm. “Nereye?”
“Gel,” dedi Çakır. “Üşeniyorum,” dedim. Yanımdan geçerken omzunun üstünden bana baktı. “Yürü hadi,” Sırtımdan ittiğinde “Nereye?” dedim. “Küçük bir sürpriz,” Kaşlarımı çattığımda elim cebime gitti. “Öyle bir şey değil,” Anlamlandırmaya çalışarak ona bakarken odadan çıktık. Atakan “Büyük bir şey,” dedi. “Belki korkabilirsin,” Arel “Ben mi?” dedi. Güldü. “Ben fazla korkmam,”
Hayvanlardan bile korkuyordu.
Çakır önümde yürürken temkinli adımlarla üç adım gerisindeydim. Ana binaya doğru yürürken “Umarım sinirimin bozulacağı bir şey değildir,” dedim. Çakır durdu. Ben de durdum. Ana binanın kapısının önündeydik.
Çakır kenara çekilince binanın içinden bana doğru koşan bir şey gördüm. Refleks olarak Arel’in önüne geçtim ve bıçağımı çıkartarak açtım. Büyük ve siyah köpek iki ayağının üstünde yükseldiğinde benimle aynı boydaydı.
Üst üste havlarken yere indi. Kuyruğunu hızla iki yana sallarken gözlerim sırtındaki zımbalara takıldı. Bıçağımı kapatarak “Merhaba,” dedim. Eğilerek kafasını okşadım.
Kaçarken karşılaştığım ve Çakır’dan veterinere götürmesini istediğim köpek buydu.
“Lil,” dedi Arel tedirgin bir şekilde. “Onu biraz uzak tutmaya ne dersin?”
“Aslan değil ki,” Biraz uzaklaşarak Aras’ın arkasına geçince güldüm. Çok korkuyordu. Kurt “Bundan sonra Soruşturma Binası’nda koruma köpeği olacak,” dedi. Kurt’a baktım. Gözlerim parlıyordu. “Ciddi misin?” Kafasını salladığında “Adı Çikolata,” dedim gülerek. Mila “Adıyla uyumlu değil ki,” dedi yanıma eğilerek. Ona baktım. “Düşünsene, ‘Çikolata seni parçalayacak’ diyorsun ve küçük bir köpek beklerken bu geliyor.” Kaşlarını kaldırdı. Mantıklıydı.
Ayağa kalktığımda Çakır “Bu bir Rottweiler.” dedi. “Daha yetişkin değil, büyüdüğünde fazla kaslı bir köpek olacak.” Omuz silktim. “Çikolata!”
“Abla!” Nil’in sesini duyunca Çikolata havlayarak koştu. Nil çığlık atarak arkama saklanınca onu kucağıma aldım. Çikolata, Alev’e havlıyordu.
“Çikolata,” dedim, sesimi hafifçe yükselterek. “Gel buraya.” Çikolata, Alev’e hırlarken Alev’in tek yaptığı donmaktı. Kurt, Çikolata’nın siyah tasmasından tutarak onu peşinden Soruşturma Binası’na çekti. Alev’e baktığımda gözlerindeki bilinç kaydı. Yere düşmeden Soner onu tuttu.
Çikolata’dan mı korkmuştu?
Ona göz devirdiğimde Çakır “Lilya, yürü.” dedi. Beni beklemeden yürümeye başladığında peşine takıldım. Yanında yürürken “Ne yapacağız?” dedim. Konuşmadı. Alttan ona baktım. “Sıkıcı olduğunu söylemiş miydim?” Yine cevap vermedi. Ofladım. Yürürken “Konuşur musun?” dedim. Konuşmadı, düşünüyordu. “Çakır,” dedim. “Konuşur musun? En azından nereye gittiğimizi veya ne yapacağımızı söyler misin?” Yine konuşmadığında göz devirerek “Çığlık atarım,” dedim. Yine konuşmadı. Çığlık atmak için ağzımı açtığımda “Birkaç saniye de olsa sessiz olamaz mısın?” dedi. Kafamı iki yana salladım. “Yapamam,”
“Dene,” dedi. “Ve biraz olsun düşünmeme izin ver.”
“Ne düşünüyorsun ki?” Bana bıkkınca baktı. “Az önce ne dediğimi hatırlıyor musun?” Omuz silktim. “Kafama takmadım,”
“Sebep?”
“Sevmedim, canım istemedi.” Bana bıkkınca bakarken “Ayrıca,” dedim. “Bu yol neden bu kadar uzun?”
“Geldik,” Camla kaplı tek katlı bir binaya girdik. İçeride kimse yoktu.
“Burası kütüphane.” dedi. Sırtımdan iterek büyük masada sandalyeye oturmamı sağladı. “İşimi halledene kadar kalkma.” Arkasını dönerek raflardaki kitapların ve dosyaların arasında kaybolduğunda durumu fırsat bilerek ayağa kalktım. Rafların arasında kaybolmadan güç bela onu bulduğumda kalın birkaç dosyayı inceliyordu.
O kadar odaklanmıştı ki beni fark etmemişti. Fark ettiği anda geri yerime oturmamı söyleyeceğine adım kadar emindim.
Yine de rahat duramadım ve yanına gittim.
“Ne bu?” Sesimle hafifçe irkilerek bana baktı. Kaşlarını çatarak “Sana ne dedim?” dedi. “Git ve kalkma.” Göz devirdim. “Hayır, yapmayacağım.” Tek kaşını alayla kaldırdığında “Canım istemiyor,” dedim. “Ayrıca, ne yapıyorsun? Çok merak ettim.” Elindeki kalın kapaklı dosyayı kapatarak elime tutuşturdu. “Bekle o halde.”
Dikkatle dosya isimlerini incelerken seçtiği kalın dosyaları elime veriyordu.
Birkaç dakikanın sonunda ise dosyalar gözlerimin önünü kapatıyordu. Bunun haricinde kollarım da ağrımıştı, dosyalar fazla ağırdı.
“Gel, Lilya. Bu tarafa.” Durdum. “Gelemem.”
“Neden?” Bakabildiğim kadar etrafıma baktım. “Görmüyorum ki,” Arkamda birini hissettiğimde gözümü kapatan üç dosyayı aldı.
“Yürü hadi, çok işimiz var.” Yanımdan geçtiğinde peşine takıldım.
Az önce oturmamı söylediği masanın önünde durduğumuzda elimdeki tüm mavi dosyaları masaya koydum. Ardından da ona baktım. “Bu kadar dosyanın amacı ne?”
“Düzenliyoruz,” dedi. Kaşlarımı hafifçe çatarak ona baktığımda “Her gün dağılıyor,” dedi. “Her gün de başka biri topluyor. Bugün de sıra bizde.” Göz devirmemek için uğraşırken “Neye göre düzenliyoruz?” dedim. Dosyalardan bir tanesini eline alarak sırt kısmındaki numarayı gösterdi. “Numaralarına göre,” Kaşlarımı çattım. “Az önce aynı numaradan bir sürü dosya gördüm.”
“Onlar da alfabe sırasına göre düzenlenecek,” dedi. Umutla “Bugün biter, değil mi?” dedim. Çok fazla dosya vardı.
“Hızlı olursak öğle yemeğine kadar çeyreğini halledebiliriz.” O an, ona öyle bir baktım ki gülmemek için arkasını döndü. “Hadi!”

Boydan boya bir rafı yeni bitirmiştik ve bunun gibi altı raf daha vardı.
Yorgunca kafamı masaya koydum. Sabahtan beri açtım ve öğle yemeğine daha yarım saat vardı!
“Yoruldun mu?” Çakır’ın alay dolu sorusuyla ona baktım. “Tüm dosyaları taşısan senin de yorgunluktan haberin oldurdu.”
“Öğle yemeğinden sonra yarım saat mola veririz.” Ona göz devirdim. “Çok açım!”
“Uyanmayıp yemeği kaçıran sensin,” Ona bıkkınca baktım. “Hiçbir şey yemeden durabiliyorsun,” dedi. Göz devirdim. “Açım.”
“Bu, benim sorunum değil.” Ona tekrardan göz devirerek kafamı masaya koydum. Gözlerimi kapattığımda uykuya çekilmem uzun sürmedi.
Yürüyordum, amaçsız bir şekilde ağaçların arasında kaybolmuştum. Her ağaç diğerinin aynısıydı. Durdum ve etrafıma baktım.
Neden buradaydım?
“Arel?” diye seslendim. “Neredesin?” Bozulan sinirimle “Neredeyim ben?” diye kendime de söylendim. Amaçsızca tekrardan yürümeye başladığımda arkamda birini hissettim. Hızla arkamı döndüğümde kimse yoktu. Kaşlarımı çattım.
Her kimse bana zarar vereceğine emindim.
“Kimsin?” diye seslendim. “Ses çıkartırsan kim olduğunu daha rahat bulabilirim.”
Havlama sesi.
Arkamı döndüğüm anda Çikolata üzerime saldırdı. Tepki veremeden dişlerini koluma geçirdi. Can havliyle ondan kurtulmaya çalışırken “Sana yardım ettim!” diye bağırdım. “Canım acıyor! Lütfen dur!” Durmadı. Kolumdan koparttığı et parçasını kenara savurdu. Kıçımın üstünde geriye kaçmaya çalışırken tekrardan bana saldırdı. Son çarem olarak “Çakır!” diye bağırdım. O da ses vermedi.
Çikolata beni parçalara ayırırken tek yaptığım ondan kurtulmaya çalışmaktı.
Bunun haricinde canım acımıyordu, belki de acıdan hissetmiyordum. Bu gerçek değildi. Gözlerimi açarak kafamı kaldırdım.
Nefes nefeseydim. Çakır burada değildi. Doğrulduğumda önümdeki notu gördüm;
Kıpırdama.
Kaşlarımı çatarak notu elime aldığımda kapı açıldı. Çakır, elindeki iki tepsiyle içeriye girince kaşlarını çattı. “Ağladın mı?” Gözlerimden akan yaşlarımı sildim. “Hayır,” Karşıma oturdu. “Öyle görünmüyor,”
“Öyle.” Sert sesimle derin bir nefes vererek sağdaki tepsiyi önüme itti.
Tepside döner vardı. Dönere garipçe baktığımı görünce “Zehir değil,” dedi. “Soğansız ve mayonezsiz.” Gözlerim kocaman açıldı. Sevmediğim şeyler bu kadar bilmesine şaşırmıştım.
Fazla düşünmek istemediğim için anında dönerimi yemeye başladım.
Yerken aklıma gelen soruyla Çakır’a baktım. “Nereden buldun bunu?”
“Konumum gereği talep edebiliyorum yemekhaneden.” Sınanır gibi ona baktım. “Neden bu kadar saat talep etmedin? Açlıktan ölebilirim!”
“Bilmem,” dedi yerken. “Aklıma gelmedi.” Ona göz devirerek yemeye devam ettim. Öğle yemeğini de kaçırmış olmalıydım. “Salak,” Çakır anlamaz gözlerle bana bakarken “Kendime söylüyorum,” dedim. “Sana daha ağırını söylerim, merak etme.”
İkimiz yemeye devam ederken önüme gelen saçlarımla dönerimi tepsiye bıraktım. Ellerimi çırparak saçlarımı toplayacağım sırada “Sakın.” dedi. Ona anlamadığımı belli eden bakışlarımla bakarken ellerini çırptı, önce ıslak mendille Arel’den görmediğim bir titizlikle ellerini sildi. Ardından da aynı titizlikle peçeteyle kuruladı.
Ayağa kalkarak bileğimdeki zambaklı tokamı aldı. Saçlarımı ensemden sıkıca topladığında “Gemi mi bağlıyorsun?” dedim hafif yüksek çıkan sesimle. “Bu kadar sıkma! Gemici düğümü attın saçıma!”
“Abartma,” dedi sakin bir sesle. “Yağlı ellerinle dokunmandan iyidir.”
“Bir daha dokunamayacağım zaten,” diye homurdandım. “Koparttın resmen saçlarımı.” Geri yerine oturdu ve ellerini bir tur daha sildi.
İkimiz de yemeğimizi bitirdiğimizde elindeki tepsisiyle ayağa kalktı. “Gel,” Peşinden tepsimi alarak gittiğimde kapıyı geçmem için açmıştı. Durduğumda “Şunu da bir türlü oturtamadık,” diye söylendi önden geçerek.
İkimiz yürürken “Çok uykum var,” dedim. “Uyudun ya,” Ona garipçe baktım. “İki saatlik uyku sana yetiyor mu?” Dudak büzdü. “Biraz,” Ona göz devirdiğimde yemekhanenin arka tarafından içeriye girdik.
Burası küçük bir depoya benziyordu.
Çakır tepsisini boşaltarak diğer tepsilerin üstüne koydu. O, ellerini yıkarken ben de tepsimdeki çöpleri atmakla meşguldüm. Ellerini yıkayarak “Ellerini yıka, Lilya.” dedi. Ona bıkkın bakışlarımdan atarken yanından geçtim ve ellerimi yıkadım. Musluğu kapattığımda “Tekrar yıka,” dedi. “Ellerin pis hâlâ.” Sinir olduğumu belli eden bakışlarımdan atarken ellerimi tekrardan yıkadım.
Beşinci sabunlamadan sonra ellerimi durulayarak Çakır’a baktım. Avuç içlerimi ve ellerimin üstünü gösterdiğimde yaslandığı kapıdan doğruldu ve elindeki peçeteyi bana verdi. Ellerimi kurularken kuru olan bir yeri kalmayan peçeteyi çöpe attım.
Ellerim hâlâ ıslaktı.
Ellerimi badime sildiğimde “Bunu neden yaptın?” dedi Çakır. Ona baktım. “Senin üzerine de silebilirdim,” Derin bir nefes verdiğinde diğerlerinin yanına gelmiştik. Arel’in yanına oturdum. “Pis insan,” Arel’e anlamaz gözlerle bakarken iki parmağıyla, sanki ölümmüş gibi badimi tuttu. “Bunu giymeye hâlâ devam edebiliyor musun?” Göz devirdim. “Abartın ya,”
“İğrençsin.” Ona bıkkın bir bakış attım. “Sadece su, ayrıca altı kere üst üste yıkadım salağın teki yüzünden.”
“Ellerin yağlıydı,” Çakır’a göz devirdiğimde Yusuf “Ne yaptınız ki?” dedi. “Öğle yemeğine gelmedin,” Anında Çakır’ı gösterdim. “Esir etti beni.”
“Kütüphaneyi düzenliyoruz, esir etmedim.” Diğerleri gülerken “Çok zor!” diye isyan ettim. “Ayrıca dosyaların hepsini bana taşıtıyor!”
“Taşıyabileceğin kadarını veriyorum,” Sinirle Çakır’a baktım. “Yirmi dosya!”
“Taşıyabiliyorsun,” İkimiz bakışırken ayağa kalktı. “Yürü, bitirelim.” Anında ayağa kalktım. “Hayır, asla!” Çakır’dan uzaklaşarak geriye doğru yürürken telefonum çaldı. Kaya arıyordu. Aramayı açtım. “Ne oldu?” Neşeli ve gülen sesiyle “Lilya,” dedi. “Ne oldu, Kaya?” Güldü. “Sinirli misin?”
“Her zaman.” Huysuzca homurdandığımda kahkaha attı. “Saldırabileceğin biri var mı yanında?” Göz devirdim. “Ne söyleyeceksen söyle,”
“Koruma sayın artık yüz elli,” Durdum.
Kenan ölmek istiyordu.
“Ve şu anda hepimiz seni görebiliyoruz,” Kaşlarımı çattığımda “Merhaba Lilya!” diyen Baha ve Kutay’ın sesini duydum. “Mert de burada,” dedi Kaya. “Biz hariç yüz kırk altı kişi daha var.”
“Ananızın götü,” Tepkime gülerlerken “Başka işiniz yok mu?” dedim. “Ben her türlü başıma bela açarım,”
“Bildiğimiz için buradayız,” dedi Baha gülerek. “Ve her hareketini bir süre Kenan Bey’e bildireceğiz.”
“Ona söylediğim tüm kelimeleri de bildirin,” Güldüklerini duyduğumda “Ve bu süre boyunca korumalarını dağıtamayacaksın,” dedi. Derin bir nefes verdim. Sınıyordu Kenan!
“Onu bugün içinde geberteceğim,” Aramayı kapatarak işaret ve başparmağımla burun kemerimi sıktım. “Geri zekâlı!” Diğerlerinin yanına yürürken Arel gülüyordu. Benden önce mi haberi olmuştu? Sanırım. Kenan, benim dışımda Arel’e de koruma veriyordu, onun da onlarca koruması olmasına rağmen hem de!
“İşim çıktı,” dedim telefonumu cebime koyarken. “Gidiyorum ben.”
“Nereye?” Çakır’a baktım. “Kenan’ı geberteceğim,” Yanından geçecekken kolumu tutarak beni durdurdu. “Saçmalama, yürü.” Kıpırdamadan durduğumda “Hadi,” dedi. Yine kıpırdamadım. “Senden nefret ediyorum.”
“Herkeste nefret ediyorsun, bu normal.” Beni peşinden kütüphaneye çekiştirirken Arel “Lil!” dedi. “Bu gece!” Kafamı salladım.
Bu gece bir kadını daha kurtaracaktık.
Kütüphaneye girdiğimizde “Bu gece ne?” dedi Çakır. Kadınları kurtardığımızı biliyordu, ondan saklamama gerek yoktu. “Bir kadını kurtaracağız,” dedim, masaya doğru yürürken. Dosyaları elime alarak numaralarına baktım. Yerlerine yerleştirirken “Hangi kadını?” dedi. “Bilmiyorum,”
“Bilmiyorsan neden gidiyorsun?” Görmese de omuz silktim. “Bizi buraya getirme sebebini benden iyi biliyorsun,” Geri masaya doğru yürürken kapı açıldı. “Çakır,” dediğini duydum tanıdık bir sesin. “Burada tek misin?”
“Hayır,” dedi Çakır. “Acemim de burada.” Rafların arasından çıktığımda gördüğüm kişiyle şaşırmıştım. “Lilya?” dedi Akman, o da şaşırmıştı. “Burada ne arıyorsun?” İlgili bakışları üzerimde gezinirken “Parmaklarını seviyorsan git.” dedim. “Ayrıca bu, seni ilgilendirmez. Nerede istersem orada olurum.” Ona öfkeyle bakarken arkasındaki adam, elindeki dosyaları elime tutuşturdu. “Bunları da düzenlersin,” Akman arkasını dönerek kütüphaneden çıktığında elimdeki dosyaları, kırılmalarını umursamada yere bıraktım. Çakır derin bir nefes verdiğinde en ağır olan mavi dosyayı elime aldım.
Koşarak kütüphaneden çıktım. Ders saati bitmişti, herkes bahçedeydi. İnsanların arasında gördüğüm Akman ile “Akman!” diye bağırdım. Çoğu bakış bana dönerken dosyayı kafasına attım. Akman arkasını döndüğünde dosya yüzüne çarptı. “Al bunları götüne sok!” Bahçeye ölüm sessizliği hâkimken Akman’ın burnu kanamaya başladı. Yaşadığı şokun etkisindeyken birden Çakır karnımdan tutarak ağzımı kapattı ve beni kütüphaneye çekerek kapıyı kapattı. Konuşacağım sırada “Bunu neden yaptın?” dedi sinirle. “Hak etti!”
“Lilya,” Sınanır gibi derin bir nefes verdi. “Onu sevmiyor olabilirsin ama yaptığın her hareketin beni de etkiliyor, arkadaşlarını da.” Göz devirdiğimde geri çekildi. “Git ve dosyayı al, gitmek istiyorsan bitirmemiz gerek.” Sırtımı duvardan ayırarak kapıdan çıktım. Herkes hâlâ aynı yerindeydi, Akman bile hareket etmemişti. Akman’ın karşısında durduğumda şokunu yeni atlatabilmişti. Elini burnuna bastırarak kaşlarını çattı. Yerdeki dosyayı eline aldığında elinden aldım ve arkamı döndüm. Siyah saçlara, esmer tene ve siyah gözlere sahip Akman “Lilya!” dediğinde omzumun üstünden ona baktım. “Bunu neden yaptın?” Durarak ona döndüm. Aramızda on adım vardı.
“Canım istedi,” Gülümsediğimde silahına uzandı ama elimle etrafı gösterdim. “Etrafına bir bak,” Durdu ve etrafına baktı. Ben ise arkamı döndüm. “Bay bay ezik.” Kütüphaneye girerek kapıyı kapattığımda Çakır bana onaylamaz gözlerle bakıyordu. Omuz silktim. “En nazik halim,” Yanından geçerek dosyaları düzenlemeye devam ettim.

Merdivenin en üst basamağında, en üstteki dosyaları düzeltirken kapı açıldı. “Lilya!” Mila’nın sesiyle ayağımın altındaki merdiven kaydı. Yere düşmemek için sıkıca raftan tutundum. Merdiven gürültüyle yere düşerken kendimi rafın üstüne çektim. Rafın üstünde otururken Çakır geldi. “Lilya?” Kapıdaki diğerlerini gördüğümde “Merhaba!” dedim. Bakışları bana dönerken Kurt kahkaha attı. “Atla,” dedi Çakır. Merdiveni çekmişti. Kafamı iki yana salladım. “Uykum geldi.”
“Tozlu orası!” Arel’e baktım. “Bileğimi burkmamdan iyidir,” Arel, ölümcül bakışlarıyla bakarken yutkundum. “Öldürmezsen inerim,” Göz devirdi ve kollarını göğsünde birleştirdi. “Öldürmem.” Ayaklarımı sarkıttığımda Çakır “Yüksek,” dedi. “Bekle,” Beklemeden atladığımda merdivendeyken elimi tuttu. Yere düşmeden havada kaldığımda elimi bıraktı. Ayaklarımın üstüne bastığımda o da merdivenden indi. “’Bekle’ demiştim,” Omuz silktim. “Üşendim,”
“Beklemeye mi?” Kafamı salladım. “Ona.” Yanından geçerek rafların arasında binlerce kez geçtiğim için kaybolmadan diğerlerini buldum. “Şahaneydin!” dedi Mila anında. “Nasıl attıysan tam kafasına geldi!”
“Kenan Ağabey aradı mı hiç?” Arel’e baktım. “Hayır,” Yorgunca sandalyeye oturdum. Tozlanmış masaya bakarken aklımda çakan şimşeklerle Arel’e baktım ve “Buldum!” dedim. Tek kaşını kaldırdığında “Kenan oyunumuzu öğrendiği için koruma sayısını arttırdı!” Kaşlarını çattığında telefonuma baktım. Kenan aradığında telefonumu elime aldım. Hiçbir şey yapmamış gibi davranacaktı. Aramayı açtığımda “Kardeşim!” dedi neşeyle. Göz devirdim. Yanlarından geçerek kütüphaneden çıktım. “Neden?”
“Ne neden?”
“Korumalardan nefret ettiğimi kaç kere söyleyeceğim?” Ciddi bir sesle “Doğru düzgün davranırsan haklarını geri veririm,” dedi. “Kim kaçırdı sizi?”
“Kaçırmadı,” diyerek göz devirdim. “Rol yaptık, son kurtardığımız kadın bizi bulmak için dedektif tutmuş, kim olduğunu bulmak için rol yaptık.”
“Emin misin?” Görmese de kafamı salladım. “Emin olmadan konuşmam,”
“Şimdi ne yapacaksın?” Sırtımı duvara yaslayarak ayağımın birini, diğerinin önüne kırdım. “Yemek yiyeceğim, ayrıca neden şu anda ilgileniyorsun?” Güldü. “Canım istiyor,” Göz devirdim. “Ne istiyorsun?”
“Akman,” dedi öfkeyle. “Çalıştığın yerde mi?” Ne yaptığımı öğrenmişti. Akman hemen Kenan’a beni şikâyet etmişti. Güya düşmanlardı bir de.
“Evet,” dedim. “Ayrıca, şu anda neden onu konuşuyoruz? Değerli vaktimi boşa harcıyorsun.” Hiçbir şey olmamış gibi davranacaktım. Neden mi? Akman ile aynı yerde olmama katlanamıyordu çünkü. “Lilya,” dedi. “Oradan ayrılıyorsun, hemen. Bir saniye daha orada durmayacaksın.”
“Kenan,” dedim. “Hayır. Burada kalacağım, seviyorum. Engelleyemezsin.”
“Baha’ya söylüyorum.” dedi. “Yemeğini yedikten sonra seni orada götürecek. Akman ile aynı ortamda durmayacaksın!” Göz devirdim. “Saçmalama. Düşman olan sizsiniz, ayrıca ona hak ettiğini verdim. Yanıma gelemez.”
“Asla, Lilya. Yemekten sonra oradan ayrılıyorsun.”
“Arel ve Nil?” Ciddi ses tonuyla “Onlar kendi isteklerine göre hareket eder,” dedi. “Sen, benim kardeşimsin. Benim sorumluluğum altındasın. Çıkacaksın işten diyorsam çıkacaksın.”
“Ama” Aramayı kapattığında ofladım. Bir şey yapmam gerekiyordu. Olduğum yere çömeldim. Ellerimle şakaklarımı ovuştururken diğerleri içeriden çıktı. “Lil,” dedi Arel. “Ne oldu?” Uzattığı elinden destek alarak ayağa kalktım. “Yemekten sonra Baha beni alacak.” Kaşlarını çattığında “Akman,” diyerek ofladım. “Şikayet etmiş beni Kenan’a. Kenan da Akman ile aynı yerde olmamızı istemiyor,” Göz devirdim. “Güya düşmanlar.” Hepimiz yemekhaneye doğru yürürken “Bu sefer süre ne kadar?” dedi. “Sanırım çok uzun. İkna ettiğim ilk anda kaçacağım zaten.” Mila parlayan gözlerle “Diğerleri de gelecek mi?” dedi. Göz devirdim. “Hepsini şişlerim, Mila.” Mila, kollarını göğsünde birleştirerek ofladığında Yusuf “Kimden bahsediyorsunuz?” dedi. Mila anında “Hiç kimseden,” diyerek sinirle yemekhaneye girdiğinde Yusuf bana baktı. Ağzıma hayali bir fermuar çektim. “Mila’dan öğren.”
Derin bir nefes verdiğinde yemekhaneye girdik. Yoğurtlu mantı vardı.
Hepimiz yerimize oturduğumuzda “Abla!” diyen Nil koşarak yanıma geldi. Elinde kâğıt vardı. “Al abla! Sana yaptım!” Tepsisini önüne ittiğimde anında yemeye başladı. Kâğıdı açtım. Beni çizmişti. Tek fark, benim gözlerim rengârenk değildi. Yemeğimi yavaşça yerken “Nil,” dedim. “Benim gözlerim hangi renk?”
“Kahverengi ve yeşil,” Kâğıdı gösterdim. “Burada hangi renk?” Kollarını kaldırdı. “Rengârenk!” Gülerek kâğıdı katladım. Normalden kat kat yavaş yerken Kenan’ın beni kameradan izlediğini biliyordum.
En sonunda yemeğim bittiğinde kapı açıldı. Mert, ölümcül bakışlarıyla içeriye girdiğinde göz devirerek ayağa kalktım. “Ben gidiyorum,” Onlara el salladığımda Nil “Abla, nereye gidiyorsun?” dedi. “Kenan Ağabeyinin yanına, Nil. Geri geleceğim.” Kafasını salladığında Mert’in yanına doğru yürüdüm. Diğer üçü de buradaydı. “Daha mideme bile gitmedi,” diye homurdandım. Baha gülerek kolunu omzuma attı. “Yine ne yaptın?”
“İnanır mısın? Hiçbir şey.” Ana binaya girdiğimizde çoğu dedektifin ve aceminin bakışları dördüne dönüyordu.
Bürodan çıktığımızda Baha’nın siyah Jeep’ini gördüm. Anında “Bagaja binmek istiyorum!” dedim ve koşarak bagaj kapağını açtım. Gördüğüm AK-47’lerle ofladım ve Baha’ya baktım. “Yanlarına sığarım,”
“Hayır, Lilya.” Onu umursamadan silahları kenara ittim ve açtığım alana oturdum. “Bak, sığdım.” Bana göz devirerek bagajı kapağını kapattı. Mert ve Baha öne, Kaya ve Kutay arka koltuklara oturunca Baha arabayı çalıştırdı.
Hızla ilerlerken ayaklarımı karnıma çektim ve kollarımı bacaklarıma sardım. Önümdeki camdan baktığımda hemen arkamızda iki tanıdık araba gördüm. Biri Çakır’ın siyah Mercedes’iydi. Diğer de Akman’ın mavi Mini Cooper’ıydı.
“Bizi takip edenleri tanıyor musunuz?” Baha’nın sorusuyla “Biri Çakır, diğeri Akman salağı.” dedim ve onlara baktım. “Ateşi ben edebilir miyim?”
“Çakır ile yan yanaydınız,” dedi Kaya. “Ona mı ateş edeceksin?” Kafamı salladım. “Elbette, ondan nefret ettiğimi biliyor.” Kutay “Et,” dedi. “Öldürme ama.” Gülerek ön koltuğa geçtim. Bagajdan AK-47 alarak Kaya ile hızlıca yer değiştirdim. Camı açmadan Baha elindeki maskeyi bana verdi. Kafama takarak kurukafa maskesini boynuma kadar indirdim. Gözlerim açıktaydı. Camı indirerek önce silahı çıkarttım. Dizlerimin üstünde durarak kafamı ve kollarımı da dışarıya çıkarttım. Kaya sıkıca belimi tuttuğunda Akman’ın sağ tekerleğine hedef aldım. Ateş ettiğim anda Akman’ın arabası, sarsılarak dengesini kaybetti. Tenha yolda ağaca çarptığında kahkaha attım.
Silahın namlusunu Çakır’ın arabasına doğrulttuğumda Baha aniden frene bastı. Düşmemek için kapıdan tutunduğumda Baha “Lilya, içeriye gir.” dedi. Hızlıca içeriye girdiğimde Kaya pencereyi kapattı. “Ne oldu?” Kafamdaki maskeyi çıkarttığımda Kutay arkadaki silahlara uzandı. “Etrafımız sarıldı,” Kaşlarımı çattığımda Mert “Arabadan sakın inme.” dedi. Çatık kaşlarımla bakarken adamlar arabanın etrafına gelmişti. “Baha,” dedim. “Sadece sür, daire şeklinde.” Baha “Riskli!” dedi. “Vurulmaman gerek!”
“Kutay, diğer pencereden ateş et.” Baha’ya baktım. “Sadece beni dinle! Hepiniz camdan ateş edin!” Kaya ve Kutay’ın ortasından geçerek silahları öne attım. “Gaza bas!” Baha, istemese de gaza bastığında tekerlekler asfaltta kaydı. Etrafımızdaki adamlara çarparken kaçabilenler hemen silahlarına sarıldılar.
Kutay, Mert ve Kaya camdan sarkarak ateş etmeye başladıklarında bagaj kapağını açtım. Koltuktan tutunarak birkaç kişiye ateş ettiğimde Çakır hızla yanımızdan geçti. Baha, Çakır’ın açtığı yoldan geçtiğinde bagajın kapağını kapattım.
“Kimin adamı bunlar?” Hiçbiri cevap vermedi. Onlara döndüğümde dişlerini sıkan Baha’yı gördüm. “Vuruldun mu?” Dişlerini sıkmaya devam ederken cevap vermedi. Derin bir nefes verdim. “Arabayı durdur. Böyle kullanamazsın.” Baha, dediğimi dinleyerek arabayı kenara çekti. Bagajın kapağını açarak arabadan indim.
Baha da indiğinde “Arka koltuğa geç,” dedim. “Ben kullanırım.” Sağ omzunu tuttu. “Riskli olduğunu söylemiştim!”
“Geç ve otur. Daha hızlı gideceğiz.” Derin bir nefes vererek arka koltuğa geçtiğinde yerine geçtim. Koltuğu kendime göre ayarlayarak kemer takmadan gaza bastım. “Pansuman yapın, fazla kanamasın.” Aynadan Baha’ya baktım. Birkaç kere daha vurulmuştu. Neyse ki alışkındı. Ameliyat olmaktan nefret ederdi.
Sessizliği süren uzun yolculuğun ardından malikâneye geldik. Hızla arabadan indim. “Baha, bir an önce doktora git.” Hızlı adımlarla malikâneye doğru yürürken sinirim tepemdeydi.
Kim bize pusu kurmuştu? Dahası neden kurmuştu? İzleniyor muyduk? Ayrıca, Çakır’a hiç ateş edilmemişti. Akman’ı da görmemiştim. En yakın ihtimal Akman’ın ateş açtırmasıydı ama lastiğine sıkacağımı tahmin etmiş miydi? Etmediyse onu oracıkta öldüreceğimi de tahmin etmiş olmalıydı.
Sinirli ve hızlı adımlarımla Kenan’ın çalışma odasına, kapıyı dahi çalmadan girdim. “Baha vuruldu.” Kenan’a baktığımda kaşlarını çattı. “Derken?”
“Vuruldu.” dedim. “Kurşun ile. Ateş açtı lavuğun biri bize.” Anında ayağa kalktı. “Nerede?”
“Doktor,” Yanımdan geçerek odasından çıktığında “Akman da arkamızdaydı!” diye seslendim arkasından. Üst kata çıkarken durdu. Merdivenlerin başındayken bana baktı. “Akman? Takip mi etti?” Kafamı salladığımda hizmetli kadınlardan biri kapıdan girdi. Kenan’a bakarak “Efendim,” dedi. “Akman Aktan geldi, sizi bekliyor.” Kenan’ın bakışları öfkeyle değişirken ilk hedefi olmamak için geri gittim ve kapıyı kapattım.
“Hani ağabeyin birden fazla misafir kabul etmiyordu?” Arkamdaki sesle irkilerek arkamı döndüm. Dönmemle kaşlarımı çatmam bir oldu. “Sen burada ne yapıyorsun?” Oturduğu koltuğu gösterdi. “Oturuyorum,” Ona göz devirdim. “Şu anda burada olmaman gerek,” Ayağa kalktı. “Sebep?” Ona cevap vermeden kapıyı yavaşça araladım. Kenan, kapıdan bahçeye çıktı.
“Gel,” Çakır’a baktığımda “Ne için?” dedi. “Uzun hikâye, anlatmaya üşeniyorum. Sadece gel, burada durmamamız gerek.” Kapıdan çıkarak duvarın yanında sıraya dizili korumalara ve hizmetli kadınlara baktım. “Bugün erken bitti, herkes gitsin. Bir an önce.” Kenan, ben olmazsam sinirini diğer insanlardan çıkartırdı.
Kenan’ın sinirine maruz kalmak istemeyenler seri adımlarla dağılırken “Bu taraftan,” dedim Çakır’a. Merdivenlere doğru hızla yürüdüm. İlk kata çıkarak “Erken dağılın!” diye seslendim. Hızlı adımlarla ikinci kata çıktım. “Erken dağılsın, herkes!”
Tüm katları uyardıktan sonra beşinci kata gelmiştim. Çakır hemen arkamdaydı ve neden yaptığımı sorguluyordu. Odama girmeden üvey annemin odasının önünde durdum. Kapıyı tıkattığımda “Gir,” dedi. Kapıyı açarak içeriye girdim ve hemen ardımdan kapattım. “Kenan sinirlendi, Akman geldi.” Kıyafet deneyen üvey annem anında bana bakınca “Ben odamdayım,” dedim ve geri odasından çıktım. Kapıyı kilitlediğini duyduğumda koşarak odama girdim. Çakır peşimden sakin adımlarla girdiğinde kapıyı kapattım ve üst üste üç kez kilitledim. Pencereyi kapatarak sandalyemi aldım. Kapının üstünde, odamın her yerini gösteren kamera vardı.
Sandalyeme çıkarak kamerayı duvara çevirdim. Ses sistemini takıldığı gün devre dışı bırakmıştım.
Geri inerek Çakır’ın yanından geçtim ve sırt üstü yatağıma yattım. Kollarımı iki yana açtığımda “Yatağına ayakkabınla mı yatıyorsun?” dedi, tiksinerek. Ona baktım. “Ne yapacaksın?”
“Temiz olman gerekir, Arel sana hiç kızmıyor mu?” Derin bir nefes verdim. “Kızıyor,” Sandalyemi alarak üzerini çırptı ve çevirerek oturdu. “Şimdi, neden bu kadar panik yaptın, anlat.” Doğrularak ona baktım. “Sen neden geldin peki? Ölümüne mi susadın?” Göz devirdim. “Neyse ki Berk burada değil.”
“Ağabeyinle konuşmaya geldim,” dedi. “Akman hakkında.” Göz devirerek doğruldum. “Merak etmiyorum.” Cebimden telefonumu çıkartarak ayağa kalktım. Kutay’ı aradım. Telefon çalarken dolaptan beyaz kıyafetlerimi aldım. Tişört yerine badi alarak banyoya ilerledim. Kutay aramayı açtı. Hoparlöre aldım. “Baha iyi mi?”
“Ameliyatta,” dedi. “Fazla derine girmiş kurşun.” Telefonu rafa koyarak kapıyı kapattım. Kıyafetlerimi değiştirirken “Mert’in camından gelmiş,” dedi. “Mert çok fena.” Güldü. “Üç gündür uyumamış zaten. Şimdi sakinleştirici verdiler. Anca uyudu.” Kısık bir sesle “Kafamızı sikiyordu,” dedi. “İyi oldu.” Gülerek “Deme öyle,” dedim. “Ben de olsam ben de kafanızı sikerim.” Saçlarımı tararken “Lilya,” dedi. “İyi misin?” Görmese de kafamı salladım. “Evet, neden ki?”
“Aç mısın?” Kaşlarımı hafifçe çattım. “Değilim.”
“Uykun mu var?”
“Hayır.”
“Üzgün müsün?”
“Çok değil,”
“Sinirli misin?” Kaşlarımı çattım. “Nereye varmaya çalışıyorsun?”
“Sesin garip geliyor.” Göz devirdim. “Kaçamadan Kenan’ın sinirine tutulduk,” dedim. “Akman geldi,”
“Sana zarar verdi mi?”
“Henüz değil,” diyerek derin bir nefes verdim. “Ayrıca, bugün havamda değilim. Pencereden bile atlarım.”
“Arel’e söylerim.” Tekrardan göz devirdim. “Hepiniz de beni şikâyet edin zaten! Kimse uğraşmaya tenezzül bile etmesin!”
“Lilya,” dedi. “Allah’ını seversen uyu, lütfen. Belli gerginsin, kafamızı daha da sikme,”
“Seni şişlerim, Kutay.”
“Aman!” Göz devirdim. “Baha çıkınca ara, saat kaç olursa olsun.” Aramayı kapatarak kapıyı açtım. Odaya geri girdiğimde Çakır’ı, kitaplarımı boylarına ve renklerine göre düzenlerken gördüm. Ona da göz devirerek “Sen delirmişsin,” dedim. “Bu kadar düzen fazla,” Gelen uykumla ışığı kapattım. “Zıbar yat, ses de çıkartma.” Ezbere bildiğim odamda yatağıma yatarak yorganımı kafama kadar çektim. Ayaklarımı karnıma çekerek yatakta küçülebildiğim kadar küçüldüm. Gözlerimi kapattığımda uykuya çekilmem uzun sürmedi.

Kapının tıklatılmasıyla sıçrayarak doğruldum. “Lilya Hanım,” dedi tok sesli bir koruma. “Kenan Bey sizi çağırıyor.” Yorganımı üzerimden iterek ayağa kalktım. “Geliyorum,” Işığı açarak bıçaklarımı ceplerime koydum. Odadan çıktığımda etraf sessizdi.
Zemin kata indim. Adımlarım yavaştı, hem de çok yavaş.
Kenan’ın çalışma odasına, kapıyı çalmadan girdiğimde sandalyesinde oturan Kenan bana baktı. Akman burada değildi. Sandalyesinden kalkarak tam karşımda durdu. “Akman’a neden dosya attın?” Sesinde tehlike çanları çalıyordu. “Sinirlendirdi,” dedim. “Yine aynı baktı! Karşılıksız mı kalsaydım?” Sinirli yüzü gevşedi. Alışmadığım şekilde sıkıca bana sarıldı. “İyi ki yaptın, Lilya.” Onu iterek “Bana neden sarılıyorsun?” dedim. Bunu hak etmemiştim bile. “Herkesin içinde otoritesi sarsıldı,” dedi. Mutluydu. “Dosyaları sana sert verdi diye asistanını işten çıkarttı, üzgün olduğunu söyledi.”
“Siktirsin,” Yanından geçerek masasına ilerledim. Koltuğuna oturarak ılık çalışan klimayı soğuğa ayarladım. Kenan’ın asla kullanmadığı küçük sehpaya uzanarak ayaklarımın altına koydum. Arkama yaslandığımda soldaki koltuğa oturdu. Dirseklerini dizlerini yaslayarak öne eğildi. “Sen beni neden çağırdın peki?” Neşesi yok oldu, ciddi ve sinirli yüzü yerine yerleşti. Doğrularak ayağa kalktı. Ellerini masaya bastırarak üzerime eğildi. “Akman,” dedi dişlerinin arasından öfkeyle. “Seni, davranışın yüzünden işten çıkartacak. Bir daha orayı ve oradakileri göremeyeceksin.”
Anında sinirle ayağa kalktım. “Sen ne dediğinin farkında mısın?” Geri çekildi. Aramızda sadece masa varken “İstediğimi yapmamı engelliyorsun!” diye bağırdım. “Bu korumak değil!” Sinirle ellerimi saçlarıma geçirdim. “Bu hapsetmek! Anlamıyor musun?”
“Sana gelecek her zararı engelliyorum,” dedi, haklı olduğunu düşünerek. “Sinirlenmeni ikimiz de istemiyoruz.”
“Mutlu olduğum tek yeri elimden aldın!” Ellerimi indirdim. “Sen orada mutlu değildin,” dedi. “Sen orada değişiyordun, Lilya.”
“Sadece gülüyordum! Bu değişmek değil!”
“Kaç kişiye hayatını anlattın?” dedi. “Kaç kişinin yanında rahatça uyudun? Kaç kişinin yanında Arel ve Nil’den uzak kaldın?” Konuşmadım, sadece sinirle baktım. “Söylesene Lilya!” dedi yüksek çıkan sesiyle. “Kaç kişinin yanında rolünden çıktın?”
“Orada rol yapmadım!” dedim. “Aksine, gerçekten ben olduğum tek yer orası. Sen ise bunu elimden aldın!”
“Elinden almadım,” dedi. “Ait olduğun yerde değildin, orası senin görevin için gittiğin bir yerdi!” Sinirle yumruklarımı sıktım. “Rol yapmadım! Onlara asla rol yapmam!”
“Hadi ama.” dedi alayla. “Arkadaşın mı oldu?” Kaşlarını tekrardan çattı. “Arel ile gerçekten arkadaş olmadığını biliyorum, Lilya. Sen böyle eğitildin; Asla arkadaşın olmaz.” Güldü. “Birini daha öldürmek için Nil’i yanına aldığını da biliyorum.”
“Asla!” dedim öfkeyle. “İstediğin biri olmayacağım! Robot değilim! Ben de insanım! İnanamayacağın kadar hem de!” Yumruk yaptığım ellerimi masaya bastırdım. “Onlar benim arkadaşım, Arel ve Nil benim kardeşim.” Güldüm. “Senin aksine halimden anlayan insanlar. Beni dinlemeyi biliyorlar, senin gibi aptal istekleri için kullanmıyorlar. Beni seviyorlar!”
“Kardeşim olduğun için sana hayranlar,” dedi. “Sevmiyorlar, kullanmayı bilmediğin lüks hayatını istiyorlar.”
“Lüks bu değil,” dedim sabırla. Sevilmemişti, bilmemesi normaldi. “Seni biri bile seviyorsa lüks bu. Para veya otorite değil,” Alayla güldüm. “Baban bile seni sevmemişken ne hakkında konuşuyorsam,” Kendi kendime söylendiğimde dişlerinin arasından “Git,” dedi. “Odana. Uzun bir süre boyunca hiçbir yere gitmeyeceksin.” Kıpırdamadım. “Buna engel olamazsın! Korkak yetim değilim!”
“Hâlâ yetimsin, bir o kadar da korkaksın.” Alayla “Hafızanı zorla,” dedi. “Çok kullandığın beyninde yeni yollar aç.” dedi ve ekledi;
“Unuttuysan ve hatırlamıyorsan, arkadaşın olduğunu iddia ettiklerinle küçük bir katliam yapabiliriz.” Ona göz devirdim ve yanında geçerek odasından çıktım. Hızlı adımlarımla bahçeye çıktığımda korumalar, silahlarını bana çevirdi. “Lilya benim, indirin şunları.” Hiçbiri beni dinlemezken umursamadım. Demir kapıya doğru yürürken sekiz koruma önüme geçti. “Kenan Bey’in kesin emri,” dedi önümdeki. “Siz bu kapıdan çıkamazsınız.”
Kenan ile kavgamı kaybetmiştim. O kazanmıştı, katlanmak zorundaydım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

38okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…