Bölümler 12Şu an: 10.BÖLÜM
- 1 GİRİŞ2.124 kelime
- 2 1.BÖLÜM12.405 kelime
- 3 2.BÖLÜM12.337 kelime
- 4 3.BÖLÜM8.122 kelime
- 5 4.BÖLÜM6.583 kelime
- 6 5.BÖLÜM9.187 kelime
- 7 6.BÖLÜM8.241 kelime
- 8 7.BÖLÜM5.008 kelime
- 9 8.BÖLÜM14.511 kelime
- 10 9.BÖLÜM14.692 kelime
- 11 10.BÖLÜM10.242 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 11.BÖLÜM9.574 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İnsanlar bir ortama sonradan girdiğinde herkesin bakışlarının ona dönmesi normal bir şeydi. Peki, yedi yüz insanın aynı anda bana bakması nasıl bir histi?
İğrenç! İnsanlardan nefret etmemin bir sebebi de fazla meraklı olmalarıydı.
Şaşkınlıktan ağzı açık kalan ve beni gördüğü anda ayağa fırlayan insanları görmezden gelerek “Merhaba!” dedim İngilizce konuşarak. “Sizi tekrar gördüğüm için mutlu değilim!”
Kimse bana cevap vermezken göz devirdim. “Sıkıcı insanlar,” İkra’nın yanına yürüdüm ve yanına oturdum. Elimdeki silahı, tavayı ve yüzük kutusunu önümdeki masaya koyduğumda İkra da şaşkınca bana bakıyordu. “Neredeydin?” dedi kısık bir sesle. Omuz silktim. “Alış bana,”
“Bayan Kan geldiğine göre toplantıya devam edebiliriz,” Genç avukatın sesini duyduğumda ona baktım. Nasıl ortadan kaybolduğumu bilmiyordu ama yine de burada olduğum için dudaklarında küçük bir tebessüm vardı. Ben de ona gülümsedim ve sesimi yükselterek “Haklı,” dedim. “Ben buradayım,” Akman’a baktım ve Türkçe konuştum;
“Birkaç piçin yanından kaçmam uzun sürdü,” Hıçkırık sesi duyduğumda kafamı sağa, seyircilerin olduğu tarafa çevirdim.
Arel ağlıyordu, yine.
Ona gülümseyerek baktım. Muhtemelen üzerimden akan ve hâlâ akmaya devam eden kanı gördüğü için ağlıyordu.
Özel tim, şaşkınlıklarını gizleyemezken önlerinde oturan Kenan’ın öfkelendiğini görebiliyordum. Kenan’ın hemen sol tarafındaki alanlarında oturan Aras ve Çakır ise diğer üyeler kadar şaşkındı.
Onlara hem kızgın hem de kırgın olduğum için bana benzeyen bir kadın görmeme rağmen merakımı bastırdım ve önüme döndüm. Jefe’ye bakarak “Buraya susmak için gelmedim!” diye seslendim. “Bir an önce bitirin şu toplantıyı, uykum var benim.”
En yaşlı olan, Moruk Cemiyeti’nin başındaki dede, tokmağını üç kere tahtaya vurdu. Dikkatleri üzerine çekerek bana baktı. “Hayalet, önceki toplantıya gelmeme sebebini açıkla,”
“Uyuyordum,”
“Bugünkü toplantıya gecikme sebebin neydi?”
“Fazla uyumam,” İkra yavaşça bacağıma dokundu. “Sana ne olduğunu anlat,” Derin bir nefes vererek ayağa kalktım. “Hikâye çok uzun, dinlemek istiyor musunuz?” Moruk kafasını salladı. “Dinlemek isteriz,” Yüzük kutusunu elime alarak “Otuz Mart’ta,” dedim ve bizim için ayrılan alandan çıktım. “Ağabeyim, annesi için bir doğum günü düzenlemişti. Ben de salona on dakika önce girdim. Sürpriz yapıyorduk. Sonra,” Akman’ı gösterdim. “Akman yanıma oturdu, yasak olan locaya. Sadece soyadı Kan olan kişilerin oturabildiği alana.” Elimdeki yüzük kutusunu genç avukata attım. “Bunu ona ver,” Genç avukat, elindeki kutuyu moruğa uzattı. Moruk alarak kutuyu açtığında “Bana evlenme teklif etti,” dedim. “Onu reddettim,” Kendime inanmaz gibi “Küfür bile etmedim.” dedim. Moruk, bakışlarını tekrardan bana çevirdi.
“Sonrası sizi ilgilendirmiyor,” Boğazımı temizledim. Su içmem gerekiyordu. Neredeyse üç gündür su içmiyordum. Arkamı dönerek masaya ilerledim ve su şişesini aldım. Açarak büyük bir yudum içtim ve anlatmaya devam ettim;
“Otele geldiğimizde bir şeye sinirlendim ve kaldığımız odanın kapısını kırdım.” Moruk elini kaldırarak beni durdurdu ve Akman’a döndü. “Suçlamaları kabul ediyor musun, User?” Akman, bembeyaz olmuş suratı ile “Evet,” dedi. “Kabul ediyorum, Hayalet’e evlenme teklif ettim.” Çenesini kaldırdı. “Ve tek bir sebebim vardı; Hayalet’i, çevresinden gördüğü şiddetten uzaklaştırmak.” Durdu ve kelimelerini toparlayarak devam etti;
“Jaguar, Hayalet’e şiddet uyguluyor,” Kaşlarım çatılırken Akman’a olan sinirimin geçmediğini fark ettim. “Lan piç kurusu! Onunla bunun ne alakası var? Salak! İstesem kurtulamayacağımı mı düşündün? Piç!” İkra sıkıca kolumu tuttu. “Hakaret etme,” Dişlerimi sinirle sıkarken Akman, moruğu gösterdi. Moruk bizi anlamasına rağmen sessiz kaldı.
Yaptığı oldukça yanlıştı, Akman’a olan öfkeme hâkim olmam gerekiyordu ve o, bunu engellemek yerine izliyordu.
“Tek bir kelime,” diye mırıldandım. “Tek bir yanlış kelimende öfkeleneceğim, Akman.” İkra beni çekiştirerek geri yerime oturttuğunda moruk bana baktı. “Bu doğru mu?” Kaşlarım hâlâ çatıkken ellerimi sıkıca yumruk yapmıştım. “Değil,” dedim öfkemin arkasından sakince. “Ağabeyim bana asla zarar vermedi. Vermez.”
“Boynun neden mor o zaman?” Sinirli bakışlarımı Akman’a çevirdim. “Boğazımı sıkıp beni öldürmeye çalıştığın için olabilir mi?” Büyük bir hayret nidasının ardından moruk tekrardan çekiciyle tahtaya vurdu. “Sessizlik!” Tekrardan bana baktı. “Devam edebilirsin,”
“Kapıyı tamir etmek için iki adam gelmişti,” dedim. “Odama gitmek için arkamı döndüğümde beni zorla götürdüler.” Öfkemi dindirmek için güldüm. “Gerisini anlatmaya üşeniyorum, kamera kaydından izleyebilirsiniz,”
“Kamera kayıtlarını aç,” Ofladım. “Benden daha kolay bulursunuz, Akman’ın odasının kamera kayıtları.” Ayağa kalktım. “Ben de Akman’ın on dört yıldır işkence ettiği kadının durumuna bakmaya gideceğim, ben gelene kadar zaten hızlandırıp izlersiniz. Biraz uzun.” Konuşmalarına izin vermeden kapıya doğru yürürken durdum ve omzumun üstünden moruğa baktım. Az önce kafasına tava ile vurduğum güvenliği göstererek “Bunu da revire götürün,” dedim. “Yazık, kafası kanadı.”
Önüme dönerek kapıya yürürken moruk çekici üç kere tahtaya vurdu. “İki saat mola,” Herkes ayaklanırken ben adamın üstünden geçerek asansöre varmıştım.
“Lilya!” Kenan’ın sesini umursamadan asansörün kapılarının hızlı kapanması için tuşa bastım. Kapılar Kenan’ın yüzüne kapanırken asansör, beni hızlı çıkartmayı seçmişti.
On dördüncü kata vardığımda asansörden indim. Koridorun sonundaki odaya doğru yürürken kapı açıldı. Cindy, ürkek adımlarla odadan çıktığında beni gördü. Gözleri anında dolarken gülümsedim. Tam karşısında durarak “Nasıl hissediyorsun?” dedim. “İyi,” dedi kısık bir sesle. Yüzündeki yaralarına da bandaj yapıştırmışlardı. Gülümsemem sürerken “Sen,” dedi kıyafetime bakarken. Omuz silktim. “Sorun değil,” Elini tuttum. “Gel, odama gidelim. İki saat sonra giderim ben.” Kafasını salladı. İkimiz asansöre doğru yürürken “Burası neresi?” dedi. “Otel,” diye yanıtladım. “Çok boş işler, boş ver. Daha güzel yerler var.”
Asansöre bindik.
Üst kata çıkarken konuşmuyordu.
Odamızın önünde durmak yerine hızlıca odaya girdim. Elimi tutuşu sıkılaştı. “Burası,” diye fısıldayıp sustuğunda “Hayır,” dedim. “Burası benim kaldığım oda.” Merdivenlerden üst kata çıkarken “Ve benim odam,” dedim. “Zaten bütün eşyalarım beyaz. Akman mavi giyiyor.”
Odama girerek kapıyı kapattım ve girmesinler diye kilitledim ama anahtarı kapının deliğinde bıraktım. “Banyo yapacak mısın?” Kafasını iki yana salladı. “Yapmamam gerekiyormuş birkaç gün.” Kafamı salladım ve dolabıma ilerledim. “O zaman üzerini değiştir, elbisen parçalanmış.” Verdiğim beyaz pijama takımıma baktı. “Elbise?” dedi gayriihtiyari.
“Giymek zorunda değilsin,” dedim. “Sırtına çok fazla kıyafet değerse yakar,” Kafasını salladı. “Yakıyor,” Arkasına geçerek sonuna kadar çektiği fermuarı indirdim ve banyoyu gösterdim. “Orada ihtiyacın olan her şey var,” Tereddütle “Girebilir miyim?” dedi. Kafamı salladım. “Sorman kabahat,” O, arkasını dönerek banyoya girdiğinde ben de arkamı döndüm. Kilidi ve kapıyı açarak odadan çıktım. Kapımı geri kapatarak merdivenlerden indim.
Mutfağa girerek sandviç hazırlamaya koyuldum.
Hazırladığım altı sandviçi, suları ve sıcak çikolataları tepsiye koyarak mutfaktan çıktığımda beşinin salonda olduğunu gördüm. “Lilya,” Onları umursamadan yanlarından geçtim.
Elimdeki tepsiyi düşürmemek için dikkatle ilerlerken merdivenleri bitirdim ve odama girdim. Kapıyı ayağımla kapattığımda Cindy, kıyafetlerini değiştirmiş bir şekilde ayakta duruyordu. Elimdeki tepsiyi masaya koyarak yatağımı gösterdim ve ona baktım. “Oturmayacak mısın?” Tereddütlü bakışlarının ardından yatağımın ucuna oturdu. Derin bir nefes verdim. “Ben Akman değilim, odamda istediğini yapabilirsin.” Yatakta biraz daha geri gittiğinde tepsiyi yatağa koydum. Sandviçlerden birini ona uzattığımda aldı. Yerken “Sıcak çikolata seviyor musun sen?” dedim. “Tadını bile bilmiyorum,” Onun bardağını ona uzattım. “Tadına bakmazsan pişman olursun,” Elimdeki bardağı aldı. Küçük bir yudum aldıktan sonra gözleri kocaman açıldı. “Lilya,” Bir yudum daha aldı. “Bu çok güzel,” Güldüm. “Bence de,” İkimiz sessizce yerken kapım tıklatıldı. “Lilya,” dedi Kenan. “Gelebilir miyim?” Sessizce ayağa kalktım. Kapıyı kilitleyerek “Hayır.” dedim. “Gelme, öfkeliyim sana.”
“Özür dilerim,” dedi. “Akman’ın yaptığını biliyordum, İlayda engelledi beni.” Güldüm delirmiş gibi. “Sence buna inanır mıyım? İstediğinde İlayda’yı bile nasıl görmezden geldiğini biliyorum.” Sesim sertleşti. “İstemedin, Kenan. Ben toplantıya son anda yetişmesem ölüm emrim verilecekti, sen buna izin verdin.” Sustuğunda devam ettim;
“İstediğin de bu değil miydi? Benim gibi bir yetimin koltuğuna geçemeyeceğini söyleyen sendin. Yanlış mıyım?”
“Değilsin,” dedi kısık bir sesle. “Ama gelecektim ben, Lilya.”
“Ben de gelmeni bekledim,” dedim sakince. “Ama gördüğün gibi, yine kendim hallettim.” Güldüm. “Şimdi gitsen iyi olur, seni bir süre görmek istemiyorum, sesini duymak da.” Konuşmasına müsaade etmeden arkamı döndüm ve geri yatağıma oturdum. Cindy sessizce yemeğini yiyordu. Kendi sıcak çikolatasını bitirmişti.
Ona kendi bardağımı uzatarak “Al, bunu da iç,” dedim. Bana baktı. “Hayır, o senin,” Kafamı iki yana salladım. “Veremediğim doğum günü hediyen,” Gülümsedim. “Hem, ben hediyelerimi küçük vermeyi sevmem. Sana çok güzel bir hediye düşüneceğim ama bana biraz zaman ver.” Mahcup bir şekilde gülümsedi. Bardağımı alarak “Bu yeterli,” dedi. “Benim için büyük bir hediye,” Omuz silktim. “Bana ne, vereceğim. İnadım ben.” Gülerek sıcak çikolatadan bir yudum aldı.
İkimiz sandviçleri bitirdiğimizde “Teşekkür ederim,” dedi. “Benim için bir ziyafetti,”
“Çünkü sıcak çikolata içtin,” İkimiz gülerken tepsiyi alarak ayağa kalktım. Tepsiyi masama koyarak çekmecemdeki bıçaklarımdan birini ona verdim. “Duşa girmem gerekiyor, hızlı çıkarım ama eğer ben duştayken biri odaya girerse saplamaktan çekinme.” Gülümsedim. “İmkânsız ama Akman gelirse çığlık at.” Kafasını salladı. “Emredersiniz,”
“Hey,” dedim sakince. “Ben emir vermem,” Elimi omzuna koydum. “Kimseden de emir alma. Sen bir kadınsın, kafana göre yaşa.” Gözleri dolduğunda kıyafetlerimi alarak duşa girdim.
Kandan tamamen ayrıldığımda yaralarıma pansuman yaptım ve beyaz kıyafetlerimi giydim. Saçlarımı tararken odada duyduğum hareketlilik ile hızlıca elimdeki tarakla odaya daldım.
Yatağımda sırt üstü yatan ve Arel tarafından ağzı kapatılmış, verdiğim bıçağı iki eliyle sıkıca tutan ama yine de ağlayan Cindy’yi gördüm. Arel de silahını Cindy’ye doğrulmuştu ve ağzını sıkıca kapatmıştı. “Arel,” dedim sakince. “Bırak.” İkisinin bakışları bana dönerken kapıyı sertçe kapattım ve kilitledim. Arel, Cindy’yi bırakarak silahını kemerine yerleştirdi. “Kim bu, Lil? Ayrıca odanda ne arıyor?” Sorularını ikinci plana atarak Cindy’nin yanına gittim. Arel’in hızlı refleksleri yüzünden şoka girmişti.
Bıçağımı iki eliyle sıkıca tutuyordu.
“Cindy,” dedim. “Arel benim arkadaşım. Senin gibi. Şimdi, bıçağımı bu kadar sıkmayı bırakman gerek.” Cindy kıpırdamıyordu. Bıkkınca Arel’e baktım. “Nasıl başardın?” Omuz silkti. “Kendine gelmesi gerekiyor,” Cindy’nin dudaklarından çıkan hıçkırık ile bıçağımı yere atarak kollarını yüzüne siper etti. “Yalvarırım, benim suçum değildi,” Sakince ellerini tuttum. “Cindy, benim. Lilya. Akman değilim. Sana kimse zarar vermeyecek.” Dolu gözleriyle bana bakarken bir anda gözlerindeki bilinç gitti.
Yatağa onu yavaşça yatırdım ve hiçbir şey anlamayan Arel’e baktım. “Sanırım hepsini anlatmam gerek,” Kafasını yavaşça salladı. “Mümkünse,”
Neredeyse bir saat geçmişti. Bir günde neler yaşadığımızın hepsini Arel’e anlatmıştım. Şimdi ise gözleri dolması veya ağlaması gerekirken öfkelenmişti. “Boynuna bakmam gerek,” Kafamı iki yana salladım. “Gerek yok, hallettim ben ve ayrıca,” Cindy’ye baktım. “Onun sırtına kemerle vurdular,”
“Lil,” dedi sakince, öfkesini bastırıyordu. “Sana da vurmuş-“ Cindy gözlerini kırpıştırarak açtığında Arel susmuştu. Cindy’nin yanına oturdum. “Cindy, iyi misin?” Elini kafasına koydu. “İy-İyiyim.”
“Canın acıyor mu?” Kafasını iki yana salladı ama hafifçe dolan gözlerini görebiliyordum. “Doktor çağırmamızı ister misin? Ağrı kesici yapmışlardır, etkisi geçer birazdan.” Kafasını iki yana salladı ve gözlerini sildi. “Teşekkür ederim,” Gülümsedim ve doğruldum. Arel’i göstererek “Arkadaşım Arel,” dedim. “Altı yaşımızdan beri arkadaşız,” Gülümsediğinde “Arada dövüyor ama iyi biridir,” dedim. Ardından da Arel tarafından kafama gelen tokattan kaçamadım.
Kafamı ovuştururken Arel, Cindy’ye döndü. “Cindy, Akman’ın sana tam olarak ne yaptığını bilmiyorum ama merak etme. Ona hak ettiğini vereceğiz,” Cindy konuşmak için ağzını açtı ama tekrardan kapatarak sustu. Arel “Gitmemiz gerekiyor,” dedi. “Toplantı başlayacak, önceden orada olmalıyız. Akman’ı bitirmemiz gerek.” Derin bir nefes vererek kafamı salladım. “Birkaç saate geliriz, oda boş olacak. İstediğini yapabilirsin. Kapı sesi duyduğunda buraya geri gelmeye dikkat et ama.” Güldüm. “Bazı salaklar var odada ama biz giderken onlar da bizimle gelecek.” Gülümserken “Aç mısın?” dedim. Kafasını iki yana salladı. “Teşekkür ederim,”
“Pekâlâ.” dedi Arel ve kolumu tuttu. “Biz birkaç saate geliriz,”
“Saçlarımı taramadım,” Masamdan tarağımı alarak elime tutuşturdu. “Hadi Lil. Geç kalmak istemiyorum.”
Akman’ı öldürmek istiyordu.
İkimiz odadan çıkarken anahtarları Cindy’ye attım. İki eliyle yakaladığında “Ne olur ne olmaz,” dedim ve kapıyı kapattım.
İkimiz merdivenlerden indiğimizde beşini hatta altısını salonda gördüm. Berk de buradaydı. “Nil nerede?” Arel’e baktığımda “Odamda,” dedi. “Çıkmayacağına söz verdi.” Kafamı salladım. Saçlarımı dikkatle tararken odadan çıktım. “Bizi bekle,” Kenan’ı umursamadan asansöre doğru yürüdüm.
Onları görmek istemiyordum.
Asansörün tuşuna bastığımda diğerleri odadan yeni çıkıyordu. Asansör, hızlı gelmesini istediğim için yavaş gelmişti. Salaktı.
Asansöre binerek bodrumun tuşuna bastım. Kapılar kapanmadan yetişmişlerdi.
Onlara bakmamak için sırtımı kenara yasladım ve gözlerimi kapattım. Asansörün kapıları kapandığında Yaman “Orman Kaçkını,” dedi. “Konuşma benimle.” Sert sesimle “Lilya,” dedi Kenan. Ona cevap verme zahmetine girmedim.
Asansör, bizi indirmeyi başardığında kimseyi beklemeden önden çıktım. Genç avukatı salonun kapısında gördüğümde “Bekleme odasına gitmelisiniz,” dedi bana. Yanından geçerken “Gelsene bir,” dedim. Kapıdan girmeden sağa döndük.
İkimiz bekleme odasına girdiğimizde İkra’yı gördüm. Beni gördüğü anda ayağa kalktı. Gözleri dolmuştu. “Lilya,” dedi. “Ne oldu sana?”
O da mı izlemişti kayıtları?
Omuz silktim. “Bir şey olmadı,” Gülümsedim. “Ayrıca, kaçtıktan sonra zorlandım.” Genç avukata baktığımda “Halil,” dedi. “Adım Halil.” Geri İkra’ya baktım. “Halil ile karşılaşmasaydık Cindy ölebilirdi,”
“Cindy,” dedi kendi kendine. Ardından da bana baktı. “Oradan çıkarttığın kadın mı?” Kafamı salladım. “Piç, on dört yıldır işkence ediyordu kıza.” Kahve saçlara ve kahve gözlere, esmer bir tene sahip Halil “Gitmem gerekiyor,” dediğinde ona baktım. “Bundan sonra ben sana Halil diyeceğim, sen de bana Lilya de,”
“Yapamam, saygılı konuşmak işim için önemli.”
“O zaman Lilya Hanım de,” Kafasını salladı. “Dikkatli olun, Lilya Hanım.” İğrenç bir hissiyatı vardı! “Deme!” diye seslendim arkasından. “Söverim! Sakın deme!” Güldüğünü duyduğumda İkra “Bir yere gitmem gerekiyor,” dedi ve ben daha konuşamadan salona açılan kapıdan çıktı.
Kapattığı kapıyı kilitlediğini duyduğumda bir şeylerin olacağını fark ettim. Diğer kapıya yürürken onu da kilitlendiğini duydum. Kaşlarımı çatmamla “Her kim bunu planladıysa sikerim belasını!” diye bağırmam aynı anda gerçekleşti.
Ne oluyordu?
Sakin kalmaya çalışırken yaşlı moruğun sesini duydum;
“Hayalet, User’e attığı iftiralarında yalana yer vermemiştir.” Büyük bir hayret nidası.
İnsanlar fazla aptaldı.
Elimdeki tahta tarakla kapıya vurdum. “Hey! Açın şu kapıyı!” Kapıyı neden kapatmışlardı? İkra neredeydi? O da mı düşmandı?
“Hayalet nerede?” Sessizlik oluşurken İkra, İngilizce konuşarak “Kendisi bekleme odasında,” dedi. “Dinleniyor, öfke kontrol sorunu yaşadığı için bizi bir süre oradan dinlemesi herkesin iyiliği için önemli.”
Kendince önlem alarak beni esir etmişti.
Çığlık attım. “Açın şu kapıyı!” Kimse açmıyordu. Derin bir nefes verdim. “Orada kalmanı doğru bulmalarının sebebini düşün,” Akman’ın sesini duyduğum anda bastırdığım sinirim taştı.
Kapı kolunun altına tekme attım. Bir tekme ve bir tane daha. Tekmelerim yüzünden kapı gevşemişti ama açılmamıştı.
Kapıya başka ne ile vurabileceğimi düşünürken elimdeki tarak ile kapı koluna vurdum. Birkaç vuruşun ardından kapı kolu kırılırken tarağı kenara fırlattım. Arkamı dönerek aldığım sandalye ile kapıya vuracakken kapının arkasından Çakır “Dur biraz,” dedi. “Açacağım, sakin ol.”
“Sakinim!”
“Değilsin,” Sinirle elimdeki sandalyeyi yere çarptım. Tahta sandalye parçalara ayrılmıştı. “Aç artık!”
“Sakinleşmediğin sürece açmayacağım.” Derin bir nefes aldım. Gözlerimi kapatarak birkaç büyük nefes daha aldım.
Sinirimi bastırmaya çalışırken “Lilya,” dedi. “Ne yaptın kapıya? Anahtarı girmiyor.” Dudaklarımı ıslattığımda “Kapının arkasında durma,” dedi. Birkaç adım geri gittiğimde kapıya tekme attı. Kapı kırılarak açılırken koşarak yanından geçmeyi planlamıştım ama kolumdan sıkıca tutarak beni durdurdu.
“Sakin ol,” Dişlerimi göstererek gülümsedim. “Sakinim, sadece döveceğim,” Bana bıkkınca bakarken İkra “Burada çikolata var,” dedi. Çakır kolumu bıraktığında karnım ağrıdığı için yavaş adımlarla İkra’nın yanına oturdum. Bana uzattığı çikolatayı alarak paketini açtığımda moruk “Hayalet,” dedi. Çikolatamı yerken ona baktım. “Ne?”
“Bu toplantıda haklılığını kanıtladın.” Somurttum. “Ama daha anlatacaklarım vardı. Kameraların çekmediği yerlerde,” Eliyle tabii ki der gibi bir ifade yaptığı anda ayağa kalktım. Akman’ın avukatının silahını alarak silahı havaya kaldırdım. “Bununla avukatını vurdum,” Bakışları Akman’ın avukatına dönerken “Ölü değil,” dedi Halil. Ona bıkkınca baktım. “Öldürdüğümü söylemedim, vurduğumu söyledim.” Akman’ın avukatına baktım. “Ceketini çıkart.” İtiraz etmek için moruğa baktığında moruk “Lütfen ceketinizi çıkartın,” dedi. Akman’ın avukatı gri ceketini çıkarttı. Beyaz gömleği üzerindeyken “Üzerimde kan lekesi yok,” dedi.
Göz devirerek ona doğru yürüdüm.
Yutkunduğunda “Merak etme, ısırmam.” dedim gülerken. Silahı ve çikolatamı sol elime alarak adamın sol koluna, omzunun hemen altına sertçe yumruk attım. Acıyla dişlerini sıkarken pansuman yapılan yarası kanamaya başlamıştı.
Moruğa döndüm. “Görüyorsun,” Çikolatamdan bir ısırık daha alarak arkamı döndüm ve geri yerime geçtim. Kaburgalarım bile ağrıyordu. Moruk bana baktı. “Lütfen devam edin,”
“Kaçtım,” dedim. “Cindy’yi de alarak kaçtım.” Kimseden ses çıkmıyordu. “İkimiz de yaralıydık ama ona kemerle vurmuşlardı. Onu taşıyamazdım.” Halil’e baktım. “Asansörün önündeyken Halil bizi gördü. O, Cindy ile ilgilenirken ben de doktor çağırdım.” Geri moruğa baktım. “Doktorlar önden gitti, ben de kata çıktığımda Akman’ın adamları ile saklambaç oynadık.” Gururla çenemi kaldırdım. “Tabii ki ben kazandım.” Güldüm.
Normalde ifadesiz durması gereken moruk bile kaşlarını çatmıştı. “Sonra da yangın merdivenine kaçtım,” dedim. “Bir gün orada baygın kalmışım, kimse de orada olduğumu düşünmemişti.” Kollarımı göğsümde birleştirdiğimde “Nasıl geldin?” dedi. Çikolatamdan bir ısırık aldım. “Merdivenin kapısı tek taraflı, bu yüzden on beş kat indim. Sonra da otelin kapısında girdim.” Silahı bırakarak tavayı elime aldım. “Odaya çıkarak yüzüğü ve tavayı aldım,” Tekrardan güldüm. “Normalde bunu farklı birinde kullanacaktım ama güvenliğe kullandım.” Geri yerime oturdum ama tavayı bırakmadım.
Moruk, Akman’a döndü. “İftiraları kabul ediyor musun?” Akman bana baktı. Yalan söylerse tava ile saldıracağımı anlamıştı. Boğazını temizledi ve “Evet,” dedi. “Hayalet’in tüm sözleri doğru. Adamlarıma onu yakalamaları için emir verdim.”
Sebebini soracaktı. Dinlemek istemiyordum, midem bulanıyordu.
“Bunları yapmanızın sebebi neydi?” Şimdiden midem bulanmıştı.
“Özel sebeplerim,” dedi Akman. “Kendi içimdeki.”
Teki verme, tepki verme, tepki verme, tepki verme!
“Nasıl sebepler?” Bakışlar bana dönerken ciddiyetle Akman’a baktım. Kendimi tutamamıştım. “Hangi sebeplerin benim ve Cindy’nin acı çekmesine sebep oldu?” Akman köşeye sıkışmıştı. Moruk, Akman’a baktı. “Seni dinliyorum,” Akman “Bana özel sebepler,” dedi. Göz devirdim. “Söyle yoksa ben söyleyeceğim. Çok sıkıcısın,” Akman konuşmadığında tekrardan göz devirdim. Moruğa bakarak “Bana takıntılı,” dedim. “Çok uzun senelerdir hatta. Birkaç kez beni o kadar çok öfkelendirdi ki parmaklarını kestim.” Komikmiş gibi güldüm. “Takıntılı olduğu tek kişi ben de değilim,” Ciddiyetimi takındım. “Nişanlısı var, olmasına rağmen en az altı kişilik bir kadın grubu ile birlikte oluyordu. Cindy de onlardan biri. İki ya da bir gün önce beşini öldürmüş, Cindy ise hayatta kalmayı başarmış.” Halil’in masadaki elinin yumruk olduğunu gördüm ama aldırmadan devam ettim;
“Benim de onun gibi bir kaderi yaşamamam için kendini feda etti. Adamlarından birine ona fiziksel işkence etmesi için emir verdi. Karanlık Oda dedikleri bir depoları var odalarında. Cindy orada kemer ile kırbaçlandı. Şimdi güvende ama siz söyleyin, on beş yaşından beri sadece Cindy’ye mi böyle davrandı?” Önündeki kitabı gösterdim. “Sayfa elli altıdaki üçüncü kurala bakın, ‘Otelde hiç kimse hiç kimseye zarar veremez veya öldüremez.’ yazıyor. O ise hem bir üyeye hem de suçsuz birçok kadına zarar verdi!” Ben konuşurken moruk kitabı açmıştı bile.
Tekrardan bana baktı. “Haklısınız, size zarar vermesi yasak. Bunun için ceza verilecek ama size de verilecek.” Derin bir nefes verdim. “Sayfa elli sekiz, altmış dokuzuncu kural; Bir üye, kendine zarar veren başka bir üyeye karşı kendini savunma hakkınsa sahiptir. Hiçbir cezai işlem uygulanmaz, istisnai durum belirtilmez.” Adam kitabı karıştırırken tekrardan bana baktı. “Yine haklısınız,” Bakışlarını Akman’a çevirdi. Tokmağını üç kere tahtaya vurarak “Akman Aktan,” dedi. “Otel kurallarına uymadığınız, bir üyeye zarar verdiğiniz ve toplantıda yalana başvurduğunuz için iki yıl ila on yıl arası şikâyet hakkınız ve toplantılara katılma hakkınız elinizden alınmıştır.” Tekrardan bana baktı. “Lilya Kan,” Ona bakarken “Cezanız, en değerlinizi öldürmek.” dedi. Kaşlarımı çattım. “Gerekçesi ne?”
“Zorunda olduğunuz toplantıya gelmediniz.” Öfkeyle ayağa kalktım. “Ölümden dönsem bile gelecek miydim?” dedim yükselen sesimle. “Baygın haldeyken nasıl gelebilirdim? Bilincim bedenimde bile değildi!”
Nil’i öldürmeyecektim.
“Yine de kuralları çiğnediniz.”
“Kuralları çiğnemedim,” dedim yumruk yaptığım ellerimi masaya bastırırken. “Gelmemenin ve baygın olmanın sebebi neydi?” Cevap vereceğim sırada İkra ayağa kalktı. “Hayalet’in gelmemesinin sebebi bir nevi ölümden dönmüş olması. Her ay düzenli olarak kendisini savunmak için farklı hocalardan ders alıyor, geçen ay ders aldığı hocaları yeni bulmuştu.” Akman’a baktı. “Ama bir sorunumuz var çünkü Hayalet’in ders aldığı hocalar aslında User’ın adamları.” İkra’nın sözlerinin ardından sersemlemiş bir şekilde yerime oturdum.
Boşu boşuna Arel’i üzmüştüm.
Sessizlik sürerken kafamda çakan şimşekler ile gözlerim kocaman açıldı;
Kenan’ın dördünü Kanada’ya göndermesinin sebebi Vural ve Cengiz’i öldürmeleri veya dövmeleriydi!
Başlarına gelecek en küçük şeyde bile kendimi suçlayacaktım. Akman’ın bana olan takıntısı yüzünden onların canı acıyor olabilirdi.
İkra, kimse konuşmadığında devam etti;
“Karnına aldığı çok sayıda darbe yüzünden gücünü ve çevikliğini bir süreliğine kaybetti. Karnında oluşan deri kaybı ve kas ezilmesi yüzünden bugün aldığı tek darbeyle hemen bilincini kaybedebiliyor. Toplantı günü baygın olmasının sebebi de bu.”
Sinirim yükseldi, fokurdu, köpürdü ve taştı. Öfke yemeğim hazırdı.
“Orosp-“ Akman’a söveceğim sırada ne zaman geldiğini bilmediğim Çakır elini ağzıma bastırarak “Biraz sus,” dedi. “Gerisini İkra halletsin.” Üyelerin birbirine hakaret etmeleri veya sövmeleri de ceza sebebiydi.
Göğsüm hızla inip kalkarken sardığım yaralarımın kanadığını biliyordum. Moruk, Akman’a baktı. “Bu doğru mu?” Akman, ona olan öfkeli bakışlarımı gördüğü için “Evet.” dedi. Moruk, susarak kitaptaki sayfaları karıştırırken karanfil kokusu bedenimi ele geçirmiş gibi uykumu getirmişti.
Uyumamak için savaşmadım, buna ihtiyacım vardı ve artık dinlemek istemiyordum. Uykuya çekilirken moruğun söyleri kulaklarımda çınladı;
“Akman Aktan, işlediği suçlar nedeniyle elde ettiği her şeyden ve mevkiinden menedilmiştir.”
Karnımda hissettiğim acı ile kaşlarımı çattım. “Yapma,” Mırıldanarak karnıma dokunan Çakır’ın elini ittiğimde “İlaç sürüyorum,” dedi. “Her ne yaptıysan geçmesi için.” Kafam koluna yaslıydı. Karanfil kokusu etrafımdaydı, gözlerimi açmamı ve uyanmamı engelliyordu. Garip olan ise bundan memnun olmamdı.
“Acıyor,” diye mırıldandım. “Sürmezsem daha çok acır,” Tekrardan süreceği sırada elini tuttum ama gözlerimi açmadım. “Acıtma, uyanırım.” Hafifçe güldüğünü duyduğumda “Biliyor musun Çakır?” dedim uyku sersemi bir sesle. “Sen geldiğinde çok mutlu oldum,” Cevap vermezken uykuya daha çok çekildiğimi hissettim.
Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordum. Karanfil kokusu uzaklaştı. Gözlerimi açarak doğruldum. Yatağımda tektim. Etrafıma bakarken banyo kapısında duran Çakır’ı gördüm. Kaşlarımı çattım ve ayaklarımı sarkıttım ama fazlasıyla acıyan karnım yüzünden dudaklarımdan kaçan kısık sesli inlemeye hâkim olamadım.
Çakır, omzunun üstünden bana baktığında yavaşça ayağa kalktım. “Ne?” Yanına gittiğimde ve kolunun altından banyoya baktığımda Cindy’yi, elindeki bıçağımı Çakır’a doğrultmuş bir şekilde gördüm. Nefes nefeseydi. Kafamı kaldırarak Çakır’a baktım. O da kafasını eğerek bana baktı. “Cindy.” dedim. Gözlerini kapattı. “Biliyorum.” Kaşlarımı çattım. “Çık da geçsin o zaman!” Yüzünü buruşturdu. “Bağırma,”
“Çığlık atarım,” Atmak için ağzımı açtığımda kafamdan tutarak arkamı dönmemi sağladı. Beni yatağa iterek “Uyu.” dedi. Kafamı bıraktığına ona döndüm. “Hayır, uyumayacağım.” Bana bıkkın bir bakış attığında pencereyi gösterdim ama anında “Sakın.” dedi. Elimi indirdim. “Ne? Hâlâ güneşi gördüğümü söyleyecektim.” Kaşlarımı çattım. “Atlayacağımı mı sandın?”
“Cevabını şimdi değiştirmediğine eminim,”
“Çünkü cevabım aynıydı!” Güldü. “Uyumayacaksan aşağı gel, konuşacağız.” Anında kafamı iki yana salladım. “Gelmeyeceğim.”
“Neden?”
“Uykum var.”
“Az önce olmadığını söyledin,” Omuz silktim. “Şimdi var.” Derin bir nefes verdi. “Yürüyemiyorsan götürebilirim,” Kafamı iki yana salladım. “Bana ne, gelmeyeceğim.”
“Uykun var mı?”
“Hay-“ Durdum. “Evet.” İmayla baktı. “Emin misin?”
“Çok,” dedim o harfini gereksiz uzatarak. Cindy’ye baktı. “O zaman ilk Cindy ile konuşuruz,” Anında kaşlarımı çattım. “Hayır.”
“Uykun varmış,”
“Yok,”
“Az önce vardı,”
“Şimdi de var.” Kollarını göğsünde birleştirdi. “Uyu,” Kafamı iki yana salladım. “Uyumayacağım,” Tek kaşını kaldırdı. Dudaklarında derin bir tebessüm vardı. “Sebep?” Omuz silktim. “İstemiyorum,”
“Zorundasın,” Ona göz devirdim. “Yasaklarından bana ne!”
“Bağırma.” Çığlık attım. Alt kattan gelen patırtı sesleriyle hızlıca kapıyı kapattım ve kilitleyerek sırtımı kapıya yasladım. “Lilya?” Kenan’ın endişeli sesiyle Çakır’a senden nefret ediyorum bakışlarımı attım. Güldü. Kenan tekrardan “Lilya? Orada mısın?” dedi. Göz devirdim. “Ne var be?”
“Uyandın mı?” Çakır dudaklarını birbirine bastırdı. Gülüyordu. Tekrardan göz devirdim. “Yoo,” dedim. “Yatağımla dans etmeye çalışıyorum ben!” Onu terslememe aldırmadan kapı kolunu birkaç kere indirdi. “Lilya, aç kapıyı. Konuşacağız ve anlaşacağız.” Çakır’a baktım. “Pusu mu kurdun lan?” Yükseldiğimde “Kurmadım,” dedi. “Ayrıca, pusu böyle mi kurulur?” Tek kaşımı kaldırdım. “Nasıl kurulurmuş?” Bana doğru yürüdü. Daha ne olduğunu anlayamadan ters bir şekilde sırtını görmeye başladığımda “Karnım!” dedim acı içinde. “Normalden beş kat daha az acıyor,” Omzuna şamarımı geçirdim. “Nereden biliyorsun? Çok acıyor!” Kapıyı açarak Cindy’ye döndüğünde Cindy korkuyla geri gitti. “Korkuttun kızı!” diye çıkıştım.
“Ben yaparım,” Arel odaya girdiğinde Çakır, omzundaki ben ile odadan çıkmıştı. “Çığlık atmamı istemiyorsan hemen bırak beni!” Tekrardan güldüğünü duydum. Sırtına vurdum. “Ne gülüyorsun be? Başım döndü benim!”
Beni tekli koltuğa indirdiğinde doğrulmadan omzuna tekrardan vurdum. “Gülme!” Doğrulduğunda Cindy, yanındaki Arel ve elinde sıkıca tuttuğu bıçak ile merdivenlerden indi.
Kenan kaşlarını çattığında Cindy irkilerek durmuştu. Derin bir nefes verdiğimde kapı tıklatıldı. Ayağa kalktım. Kapıya ilerlerken “Cindy,” dedim. “Odama git, ben geleceğim.” Kapıyı açtığım anda Akman ile karşılaşmayı beklemiyordum.
Onun suratını görmemle geçtiğini sandığım öfkem patlarken gülümsedim.
“Lilya,” dedi. O, mahcup bakışlarla bakarken uzandığım cam vazoyu aldım. Elindeki bilekliğimi, bıçaklarımı ve telefonumu bana uzattığında hızlıca elindekileri aldım ve “Üç,” dedim. “İki,” Anlamazken “Bir,” dedim. “Sıfır!” Elimdeki cam vazoyu Akman’ın kafasında parçaladığımda kapı pervazından tutundu. Kafası kanıyordu. Şakaklarından akıyordu.
Başka bir vazo aldım. “Üç,”
Sanırım beni duyamıyordu.
“İki,” dedim sakince. “Bi-“ Fuat, kapıyı sertçe kapatırken Asaf, kapı kapanmadan dışarıya çıkmıştı. Yaman ve Sencer ise iki kolumdan tutarak beni geri çekmişlerdi.
İkisi hâlâ beni tutarken derin bir nefes verdim ve kollarımı onlardan kurtardım. Bıçağımı açarak birkaç adım geri gittim. “Bir daha bana dokunursanız öldürürüm sizi!” Yaman “Orman Kaçkını,” dedi ama ben ciddiydim. “Kes sesini!” Adeta çığlık attığımda öfkem oldukça yüksekti.
Telefonumdan Baha’yı aradım. Telesekretere düştü.
Öfkeli bakışlarımı Kenan’a çevirdim. “Onlar nerede?”
“Kanada’da.” Elimdeki bıçağımı sıkarken “Neden oradalar?” dedim. “Eğitim,” diye yanıtladı. Dişlerimin arasından “Ne eğitimi?” dedim. Cevap vermedi. “Kenan!” diye bağırdım. “Canları mı acıyor?” Yine cevap vermedi.
Neden cevap vermiyordu? Onlara ne olmuştu?
“Cevap ver!” Cevap vermedi. Elimdeki bıçağımı sertçe ona attım. Eğilerek bıçağımdan kurtuldu ama sinirim fazlasıyla bozulmuştu. Ayağa kalktı ve ellerini aramıza kaldırdı. “Sakin ol, Lilya. Sakince konuşabili-“ Elime geçen vazoyu kafasına attığımda mutfağa kaçtı. Öfkemle birlikte mutfağa doğru yürürken İlayda ve Arel önüme geçtiler. “Lil,” dedi Arel. “Sakin olalım mı?” Öfkeyle ona baktığımda arkamdaki birine baktı.
Karanfil kokusu etrafımı sararken ellerimi saçlarıma geçirdim. Çakır dikkatlice beni kucağına aldığında ayaklarımı hızla salladım. “Git! Bırak beni! Kimse gelmedi!” Öfkeyle onu iterken “Lilya,” dedi. “Buradasın, yanımızdasın.” Tırnaklarımla yüzünü çizerken onu sertçe ittim. Hızlıca kurtularak nefes nefese bıçağımı açtım. “Bana dokunmayın!” Mutfak kapısından bana bakan Kenan’a baktım. “Ara onları!”
“Lily-“
“Ara!” Neredeyse çığlık attığımda “Sakinleşir misin?” dedi. “Asla!” Mutfaktan çıktı. “Lilya, sakin olursan her şeyi anlatacağım.”
“Sakin olmayacağım! Burada durmam bile bir mucize!” Derin bir nefes verdi ve kapıyı gösterdi. “Kapının önüne çık.” Kıpırdamadan durduğumda “Şimdi.” Dedi. “Çık, Lilya.” Ona öfkeyle bakarken “Lilya!” diyen Mert’in sesini duydum. Anında elimdekileri kenara attım ve koşarak Mert’e sarıldım. Gözlerim dolduğunda o da sıkıca bana sarılmıştı. “Gidelim buradan,” diye mırıldandım. “Kimse beni almaya gelmedi,” Saçlarımı okşadı. “Ne oldu sana?”
“Gidelim,” dedim yine. “Canım acıyor,”
“Tamam,” dedi beni kucağına alırken. “Gidelim,” Gözlerimi sıkıca kapatmıştım.
Odadan çıktığımızı hissettiğimde “Diğerleri nerede?” dedim. “Buradayız,” dedi Kutay. “Arkandayız.” Kollarımı sıkıca Mert’in boynuna dolamıştım. Asansör, bizi aşağı indirirken “Nereye gidelim?” dedi Baha. “Uzağa,” diye yanıtladım. “Çok uzağa, kimse bizi rahatsız etmesin.”
Asansörden indiğimizde “Başınıza bir şey geldi diye çok korktum,” diye mırıldandım. “Eğer size bir şey olsaydı Kenan’ı öldürürdüm,” Hiçbiri konuşmadı.
Birkaç dakika sonra Mert “Bin hadi,” dedi. Mert’ten ayrılarak Baha’nın Jeep’inde arka koltuğa oturdum. Ayaklarımı karnıma çektiğimde iki yanıma Kaya ve Kutay oturdu. Mert arabayı kullanırken Baha, yolcu koltuğundaydı.
Uzun yolculuk devam ederken “Orada ne yaptınız?” dedim. “Kanada’da,” Baha bana bakmadan “Üç fabrika patlattık,” dedi. “Suikast gibi.” Gerçek buydu. “Yara aldınız mı?”
“Hayır,” dedi dördü aynı anda. Kollarımı bacaklarıma sardım. “Ben aldım,” Hepsinin bakışları bana dönerken “Akman yaptı,” diye mırıldandım. “Beni kaçırdı.”
“Ve?” Mert’in sesinde çalan tehlike çalarını umursamadan “Ve avukatı beni merdivenlerden itti,” dedim. Herkes sessizken camdan gördüğüm park ile “Parka gidelim,” dedim. “Burada.” Mert arabayı durdurdu. Kaya, kapıyı açarak dışarı çıktığında hemen peşinden çıktım. Hava kararmaya başlamıştı ve parkın etrafında ev yoktu. Yakınlarda da görünmüyordu bu yüzden parkta kimse yoktu.
Hızlıca salıncaklara yürüdüm. Mor olana bindiğimde Baha “Sallayayım mı?” dedi. Kafamı salladım. “Çok hızlı!” Baha beni sallamaya başladığında “Daha hızlı!” dedim gülerek. Baha her beni ittiğinde kıkırdıyordum. Kaya, Kutay ve Mert ise bankta oturmuş bizi seyrediyorlardı.
Mert, Kaya’ya baktığında Kaya ayağa kalktı ve Baha’nın Jeep’ine binerek uzaklaştı.
Omzumun üstünden Baha’ya baktım. “O nereye gitti?” Salıncağı durdurdu. “Sanırım yiyecek bir şeyler almaya,” Salıncaktan indim. “Aç mısınız?”
“Fazlasıyla,” Güldüm. “Ben de açım.” Guruldayan karnıma dokunduğumda hissettiğim acı yüzünden yüzümü buruşturmak zorunda kaldım. “Karnına ne oldu?” dedi. Doğruldum. İkisinin yanına doğru yürürken “Vural ve Cengiz,” dedim. Ardından da “Aa!” dedim. “Dedikodu var!” Ellerini birbirine sürttü. “Söyle, hemen söyle.” İkisinin yanına vardığımızda “Ama Kaya de gelmeli,” dedim. “Ona ayrı anlatamam. Üşeniyorum.” Kutay gülerek “Parkın etrafında dört tur koşarsan gelir,” dedi. Kafamı sallayarak arkamı döndüm.
Üçüncü turu koşarken Kaya geldi. Elindeki poşetlerle arabadan indi. Ona bakarken ayağım, diğer iki turda da takıldığım taşa takıldı. Dengemi sağlayamazken dizlerimin üstüne düştüm. Yere sürtünen ellerim de acımaya başladığında ağlamak istedim.
Neden her yerim yara olmak zorundaydı?
Doğrularak kıçımın üstüne oturdum. Somurturken “İyi misin?” diye seslendi Kutay. Ona cevap vermeden sırt üstü yere yattım. Saçlarımın kirlenmesini zerre umursamıyordum. Bir şey yapmaya ihtiyacım vardı ve ne olduğunu bilmiyordum.
Ağlamak,
Zihnimin içinden fısıldayan sese “Oradan fikir vereceğine biraz sus,” diye çıkıştım. Yanıma gelen Kaya ve Kutay birbirine baktı. Kaya elini uzattığında elini tuttum. Ayağa kalkarken “Kendi kendine konuşmaya başladığına göre çikolataya ihtiyacın var,” dedi. Uzattığı çikolatalı gofretten bir tane alarak olduğum yerde zıplamaya başladım. “Dedikodu!” Karnıma saplanan keskin acı ile durdum ve derin bir nefes verdim. “Aptal.” İkisi bıkkın bir şekilde bana bakarken ofladım ve göz devirdim. “Ne be?” Güldüm. “Siz de yaranızla konuşun, çok iyi geliyor.” Yanlarından geçtim. “Hadi! Dedikodu diyorum!” Hepsi banka oturduğunda ben de önlerindeki taşa oturdum. Kaya, elindeki çikolatalı gofretleri bana verdiğinde “Akman piçi en son beni merdivenden itmişti,” dedim. Hatırlamaya çalışırken dördü de dikkatle beni dinliyordu.
“Biraz boğuştuk,” diye güldüm. “Sonra Akman’ın avukatı boğazımı sıktı,” Dudak büzdüm. “Öfkeliydim, çoğunu hatırlamıyorum,”
“Olsun,” dedi Baha. “Hatırladığında anlatırsın, birlikte şişleriz.” Kıkırdadım. “Ama bir şeyi hatırlıyorum!” Merakla bakarken “Vural ve Cengiz,” dedim. Mert öfkeyle bakıyordu. “Onlar, Akman’ın adamıymış!”
“Ne?” Kafamı salladım. “İkra söyledi. O da Yeraltı’ndaymış! Üstüne üslük avukatım oydu,” Bu kadarını beklemeyen Kaya “Oha,” dedi. Tekrardan kıkırdadım.
Baha, kamuflajının cebinden telefonunu çıkarttı. Aramayı yanıtlayarak telefonu kulağına yaklaştırdı. Yalnızca bir saniye sonra telefonunu bana uzattı. “Kim bu?”
“Al,” dedi sadece. Telefonunu alarak kulağıma yasladım. “Ne?”
“Lilya,” Kenan’ın sesini duyduğumda “Arama bir daha.” dedim, aramayı yüzüne kapatmadan hemen önce. Telefonunu geri Baha’ya verdiğimde “Onlara neden sinirlisin?” dedi. “Çünkü Çakır hariç kimse gelmedi,” dedim. “Ben Akman’ın odasında kan kaybederken o, beni aramadı bile.” Ayaklarımı karnıma çekerek kollarımı bacaklarıma sardım. Çenemi dizlerimde koyarak “Gelmesini umuyordum,” dedim. “Cindy’ye de hep Kenan’ın geleceğini söyledim ama gelmedi.” Gözlerim doldu. “En sonunda dayanamayıp kaçtım ama onu da aldım. Bulduğumda,” Cindy’yi bulduğum an gözümün önüne geldiğinde sıkıca gözlerimi kapattım. Kısık sesimle “Ona kemerle vuruyordu,” dedim. “Adamı öldürdüm ve odadan çıktık.” Alnımı dizlerime yasladım. “Halil bizi buldu. Cindy’yi odasına bıraktım ve doktor çağırmaya gittim ama Akman, adamlarını peşime takmıştı. Onlardan kaçarken yangın merdivenine sığındım.”
“Akman,” dedi Mert öfkeyle. “Nerede?” Gözlerimi açarak ona baktım. “Toplantıda uyudum ama Yeraltı’ndan menedildiğini biliyorum.” Mert ayağa kalktı. “Cezasını bir de biz verelim,” Ben de ayağa kalktım. Hepsinin kamuflajı üstlerindeydi. “Yeleklerinizi ben taşıyabilirim,”
“Ağırlar,” Omuz silktim. “Ver işte! Nefret ettiğini sen de biliyorsun!” Mert güldü. “On kilodan ağır,” Elimi vermesi için uzattım. Dördü önce birbirlerine baktı. Ardından da yeleklerini çıkarttılar. Kaya, yeleğini yavaşça kollarıma koyduğunda ona baktım. “Deli misiniz siz? Bu ne?”
“Bu yüzden kamuflajdan nefret ediyorum.” Mert’e hak veriyordum. Cidden bir tanesi bile fazla ağırdı. Yine de “Arabaya kadar taşırım, gerisini siz halledin.” dedim. “Delilik!” Diğer üçü de yeleklerini benim zayıf kollarıma bıraktıklarında Baha gülerek “Hep böyle yapalım bundan sonra,” dedi. “Sinirlendirsek bile dövmez.”
“Tekmelerim seni!” Kahkaha attı. Ona göz devirerek yürümeye başladım.
Zorlu koşullar altında iki metreyi yürüdüm. Yürümüştüm ama bir sorun vardı;
Baha malı anahtarları bulamıyordu.
“Hangi cebimdeydi?” Tüm ceplerini ararken “Camı kırıp girebilirim.” dedim. “Saçmalama, bulmak üzereyim.”
“Bul!” Güldü. “Kaşındın,” Aramayı bırakarak kollarını göğsünde birleştirdi. “Aramıyorum.” Tam karşısında durarak elimdeki yelekleri ayaklarına bıraktım. Daha çok gülerken “Geri zekâlı!” diye çıkıştım. “Arabayı sen mi kullandın? Ya Mert’te ya da Kaya’da!” Hepsi yeleklerini tekrardan giydiklerinde Kaya arabayı gösterdi. “Anahtar arabada,” Sakince arkamı döndüm.
Anahtar gerçekten de sürücü koltuğundaydı.
Konuşmadan bagaja ilerledim. Bagaj kapağını açarak AK-47 aldım. Baha, bu silahlara takıntılıydı.
Elimdeki silahı ona doğrulttuğumda “Tamam,” dedi. Gülmeye devam ediyordu. “Kaşınan sendin,” Ona ateş edeceğim sırada yanımızda duran siyah araba ile silahın namlusunu arabaya çevirdim. Dördü de silahlarına uzanmıştı. Arabadan Özel Tim indiğinde “Geri binin,” dedim. “Ateş ederim,” Dördü uyarımı umursamazken Yaman “Orman Kaçkını,” dedi. “Kaçağa oynama, geri gidiyoruz. Ağabeyinin emri.”
“Bana dokunursanız hepinizi pişman ederim.” Güldüm. “Geri gitmeyeceğim,” Elimdeki silahı yere attım. Timin anlamaması için “On ikide bisiklet sürün,” dedim. Koşup kaçacaktım ve izimi kaybettirdiğimde dördünün yanına geri gelecektim. “Hayır, Li-“ Mert’i duymazlıktan gelerek hızlıca sokak lambalarının olmadığı karanlık tarafa doğru koştum.
Arkama bakmadan karanlıkta koşarken karnım fazlasıyla ağrımıştı. Durdum. Etrafımı görmüyordum.
Birkaç ayak sesi etrafımı sardı. Bunlar kesinlikle koruma değildi. Arkamdaki adamın “Yolunu mu kaybettin?” dediğini duydum. Kaç kişilerdi?
Cevap vermedim. Gücüm yoktu, saldırsalar karşılık veremezdim. Bu yüzden hiç istemesem de derin bir nefes aldım. Tiz ve yüksek bir çığlık attığımda Timin veya dördünün beni duymasını umuyordum.
Sessizlik oluştuğunda arkamdan vuran araba farı ile adamlar “Kaçın!” dediler. Ters tarafa koşan adamlar, Timin arabası ile durdular. Genç adamlar, kaçacak yerleri olmadığı için durmuşlardı. Sekizi arabalarından inerken beklemediğim şey, terkedilmiş evlerin camlarından, ilk ve ikinci kattan yere atlayan korumalardı. Diğer katlardan da sarkan korumalar vardı.
On beş kişilik grubun artık elli, belki de yüz katıydı korumalar.
Korumalara göz devirdim. “Gitmek istemiyorum!” Sessizlik oluştuğunda az önce bana kayıp mı olduğumu soran adam siyah saçlı kadın korumaya saldırmaya çalıştı ama kadın, ondan uzun olmasına rağmen adamı kolaylıkla yere serdi. “Sizin için gelmedik,” Sesinde duyguya yer yoktu.
Kadına bakarken Yaman ve Sencer, iki kolumdan tutarak beni arabalarına çektiler.
Arka koltukta ortaya oturduğumda ikisi iki yanıma oturdu. Fuat ve Asaf da arabaya bindiğinde diğer korumalar, geldikleri gibi hızla yok oldular.
Fuat arabayı sürerken ben de sözümü tuttum. Yüksek bir çığlık attım. Onları pişman edecektim.
“Durdurun şunu!” diye tekrardan çığlık attım. “Diğerleriyle gideceğim!” Hiçbiri beni umursamıyordu. Tekrardan çığlık attım. “Arabadan atlarım! Sinirlendirmeyin beni! Durdurun şunu!” Fuat’ın koltuğuna tekme attığımda aynadan bana baktı. “Durdur şunu!” Koltuğuna ikinci bir tekme attığımda karnım feci şekilde acıdı. Kollarımı karnıma sararak öne eğildim ve kafamı dizlerime yasladım.
Çok acıyordu.
Acımı dindirmeye çalışırken araba yavaşladı. Tamamen durduğunda Fuat “Arkadaşların kriz geçirdi,” dedi. Anında doğruldum.
Kriz mi geçirmişlerdi? Kimler?
Onlarla konuşmak istemediğim için Yaman’ın açtığı kapıdan indim. Kimseyi beklemeden otele koştum ve asansörü çağırdım.
Yavaş gelmemesi için dua ettiğim asansör, hızlıca geldiğinde binerek en üst katın tuşuna bastım.
Yine kimseyi beklemeden asansöre bindim.
En üst kata çıktığımda garip bir havanın varlığını iliklerime kadar hissetmiştim. Cebimden aldığım bıçağımı açtım ve seri adımlarla odamızın önünde durdum. Kapıyı ritimli bir şekilde tıklattığımda içeriden gelen cam kırığı sesini duydum.
Yalnızca bir saniye sonra kapı açıldı. Arel, endişeli gözlerle bana bakıyordu. “Kriz mi geçirdin?” Kafasını iki yana salladı. “Hayır, Lil. Sen geçirdin, iyi misin?” Kaşlarım çatıktı. “Kim geçirdi?”
“Kimse,” dedi anlamaz bir şekilde. “İyi olduğuna emin misin?” Gözlerimi kapatarak derin bir nefes verdim. Fuat, yalan söylemişti.
Karnım fazlasıyla ağrımaya başladığında kenara çekildi. “Gel, yemek yiyelim.” Yanından geçerek odaya girdim ve bıçağımı kapattım. Merdivenlere doğru yürürken “Kalsın,” dedim. “Size afiyet olsun. Aç hissetmiyorum.” Hızlıca merdivenlerden üst kata çıktım. Odama girerek kapıyı sinirle kapattım. Kilitleyerek sırtımı kapıya yasladım ve yavaşça yere oturdum.
Yine birine bir şey oldu diye çok korkmuştum.
Nefes nefeseydim. Ayaklarımı karnıma çektim ve kafamı dizlerime koydum. Nefesimi düzene sokmaya çalışırken arkamdaki kapı tıklatıldı. “Lilya,” dedi Baha. “Gelebilir miyim?” Başım fazlasıyla ağrıyordu. “Şu an değil, Baha.” dedim yorgun bir sesle. “Şu anda değil. Çok yorgunum.”
“Pekâlâ,” dedi. “Acıktığında söylüyorsun ama. Anlaştık mı?”
“Tamam,”
“Duymadım,”
“Anlaştık!” diye bağırdım. “Git artık!” Kapımın önünden ayrıldığını duydum. Hiç istemesem de ben de ayağa kalktım. Dolabıma doğru yürürken “Duş almak bu kadar yorucu olmamalı,” diye söyleniyordum. “Üç kere duş mu alınır günde? Delilik!” Bunu ben yaptığım için ben deli değildim. Benim üçüncü değil dördüncü duşumdu. Ben deli değildim.
Buz gibi soğuk duşun ardından yaralarıma pansuman yaptım. Sonsuz bir döngüye girmiştim artık. Çıkış yoktu. İyileşene kadar da bulamayacaktım.
Klima kumandasını alarak en düşük dereceye getirdim. Beyaz pijamalarımı giyerek saçlarımı taradım ve kuruttum. Odam hızla soğurken perdeleri kapattım.
Sakinleşmem ve kafamı boşaltmam gerekiyordu. Aynı şekilde dinlenmem de şarttı. Başıma daha fazla bela açmak için iyileşmem gerekiyordu.
Işığı kapatarak yatağıma ilerlerken olması gereken yerden geride olan sandalyeme takıldım. Sandalyeme sinirlendiğim için ışığı açtım. Kapının kilidini ve kapıyı açarak sandalyemi aldım. Tırabzanların üstünden sandalyemi aşağı attığım anda diğerleri hızla mutfaktan çıkmıştı.
Onlara aldırış etmeden arkamı döndüm. Geri odama girecekken Arel “Lilya!” diye seslendi.
Bana adımla seslendiğinde genel olarak bir şey oluyordu.
Ona döndüğümde koşarak merdivenlerden çıktı. Kapımı kapatarak ellerimi tuttu. “Gel hadi, yemek muazzam!”
“Yemek istediğimden emin değilim,” dedim. “Aç hissetmiyorum,”
“Ben yaptım,” dedi. “Hani her yemeğimi yiyecektin?” Derin bir nefes verdim. “Sonra yesem?”
“Şimdi yemen gerek, soğuk olunca tadı güzel olmaz.”
“Isıtırım,” Bıkkınca baktı. Ardından da “Hadi!” dedi. “Yemezsen çok üzülürüm bak,” Derin bir nefes verdim. “Tamam ya,” Gülerek beni çekiştirdi. Karnımı acıtmayacak şekilde yavaş yürürken bana ayak uyduruyordu.
Yavaş olan şeylere tahammülümün olmadığını çok iyi biliyordu, karnımın ağrıdığını da.
Diğerlerinin yanından geçerek mutfağa girdiğimizde en köşeye ilerledim. Cindy yanıma oturmuştu. Ona baktığımda erkeklere olan korku dolu bakışlarını fark ettim.
Akman piçi yüzünden erkeklerden korkar hale gelmişti.
“Cindy,” dedim sakince. Bana döndü. “Yer değiştirelim mi?” Çekingen bir şekilde “Bilmem,” dedi. Benimle aynı pijamayı giymişti. “İster misin?” dedim bu sefer. Gözlerini kaçırdı ve önündeki yemeğine baktı. “Sen istersen,”
“Ben, seni soruyorum.”
“Teşekkür ederim,” dedi ve yemeğini yemeye başladı. Büyük ihtimalle hep emir aldığı ve uzun süredir karar vermediği için karar verme yetisi oldukça düşüktü. Bunun sebebi de Akman’dı.
O piçi öldürecektim. Yani, öldürmek isterdim. Büronun başkanıydı, ona yaptığım her şey bürodaki diğer çalışanları da etkilerdi.
Ona etkili bir ders vermem gerekiyordu, öldürdüğü diğer kadınların hiçbir suçu yoktu. Belki Cindy’nin sevdiği insanlardı, belki kardeşleriydi. Belki de nefret ediyordu ama en nihayetinde insanlardı. Ve Akman, onları kendi çıkarları için kullanmıştı.
Cindy ise güçlü bir kadındı ama Akman yüzünden erkeklerden korkuyordu. Ona asla zarar vermeyecek insanlardan.
Onlar sanki Cindy’nin onlardan korktuğunu fark etmiş gibilerdi. Bizden uzakta oturuyorlardı. Belki de kaçmışlardı.
Geri önüme döndüm. Onlarla konuşmak istemiyordum. Yardıma ihtiyacım olduğunu biliyorken gelmemişlerdi. Çakır, Akman’ın odasına kadar girmişti ama büyük ihtimalle Akman odada olduğu için detaylı bakamamıştı. Bunun haricinde Kenan’ın bu kadar aptal olduğuna inanmıyordum. İstese hiç kimseyi görmeden amacına ulaşırdı. Bunu çok kez yaşamıştım.
İlayda’nın ona engel olduğunu söylemişti. İlayda’nın Kenan’ı durdurmasının tek yolu onu öldürmesiydi ama Kenan hâlâ hayattaydı. Nasıl engel olduğunu bile bilmiyordum.
Arel kriz geçirmişti, muhtemelen Berk de Arel ile ilgilendiği için arayamamıştı beni. Onlara kızgın değildim. Kenan’ın umudumu boşa çıkartmasına kırgın ve kızgındım. Hep geleceğini umut etmiştim ama gelmemişti. Beni yine yarı yolda bırakmıştı.
Zaten güvendiğim herkes beni yarı yolda bırakıyordu, Kenan’ın gerçekten arkadaşım olmadığını söylerken haklı olmasının sebebi de buydu.
Yine de o, arkadaşım değildi. Ağabeyimdi, üvey de olsa.
Çok kez beni yarı yolda bırakmıştı, canımın acımasına fazlasıyla müsaade etmişti. Sonuçta bana bakmak zorunda değildi ama yine de en azından biraz da olsa ne yaptığımı, ne yaşadığımı merak edebilirdi.
Dinlenmeye ihtiyacım vardı. Kendimi fazla zorluyordum, bedenim iyice güçsüzleşmişti. Şu anda bile gözlerimi açık tutmakta zorlanıyordum. Uykusuzluk yüzünden delirebilirdim.
Bunu gerçekten yapabilirdim.
Yine de düzgün bir uyku çekmek istiyordum, iki saat bile olsa.
Hep iki saat uyumamın bir nedeni vardı, hatta birçok nedeni vardı. Yıllardır bitmeyen kâbuslarım ve yıllarca eğitim adı altında gördüğüm fiziksel işkenceler beni iki saat uyuyabilen bir insana dönüştürmüştü.
En küçük seste uyanıyordum, en küçük hareketlilikte nedense içimi korku kaplıyordu. Aslında sebebini biliyor gibiydim. Beş yaşındayken annem ve babamın ölümünü izlemiş, o yarım saatte yıllarımı devirmiştim. Evet, o gün bolca hareketlilik olmuştu ve evet, ben seslere ve hareketliliğe uyanmıştım.
Doktorlardan korkmamın ana sebebi ise Kan ailesinin arkadaşıydı. Doktor, babamı öldürmüştü. Kenan ise annemi ve kardeşimi.
Hâlâ gardıroptan çıkmadığım ve ölmediğim için pişmandım. Hakan Kan’ın emri benim ölmememdi ama babam, ihanet etmeyeceklerine emin olduğu için bunu söylemişti. Sadece duygusal bir pencereden bakmıştı. Benim nasıl bir acı çekeceğimi düşünmemişti.
Yıllardır çektiğim acılarımdan sadece biriydi.
Hakan Kan’dan nefret etmemin temel sebebi ise dayanıklılığımı arttıracağını söyleyip beni sekiz saat boyunca soğuk bir yerde beklettiği gün oluşmuştu. Acımıyordu ve acımamam için yapıyordu. Tek fark ise o, insanlara acımazken ben, kendime acımıyordum.
Yine de her zaman sakin kalmam gerekiyordu. Öfkemi dizginleyebilmemin en etkili yolu buydu. Bir de Kenan’ın beni tekrardan psikolog olan Rafet’e göndermesini istemiyordum. Yeteri kadar uğraştığım şey varken bir de doktor korkum ile uğraşmak istemezdim.
Daha derin düşüncelere dalacağım sırada bana doğru gelen bir şey fark ettim. Hızla eğilerek kurtulduğumda karnım fazlasıyla acımıştı. Acıyı umursamadan doğruldum. Kaya, masanın diğer ucundan kafama leblebi atmıştı!
“Ne düşünüyorsun be kızım?” Arel’e baktım. “Hiç,” Herkes yemeğini bitirmişti. Sadece benim önümdeki tabak doluydu. Arel salata ve kremalı makarna yapmıştı. Aç hissetmediğim için sandalyemi iterek ayağa kalktım. “Afiyet olsun,” Başka bir şey demeden yanlarından geçtim ve mutfaktan çıktım.
Yavaş adımlarla merdivenlere doğru yürürken “Yemeyecek misin?” diye seslendi Arel. Kafamı iki yana salladım. “Aç hissetmediğimi söyledim,” Merdivenleri çıkarak odama girdiğimde karşılaştığım soğuk, fazlasıyla güzeldi. Kapıyı kilitledim ve ışığı kapattım. Yatağıma yatarak yorganımı kafama kadar çektiğimde uzun bir süre uyumak istiyordum.
Gözlerimi açmak istemiyordum. Fazlasıyla yorgundum. Yine de zihnim, uyanmam için havai fişek patlatıyordu kafamın içinde.
Doğruldum. Odamda tektim. Kapıya baktım. Anahtar hâlâ deliğindeydi, odama kimse girmemişti. Geri yattım ama gözlerim, bana savaş açmış gibi kapanmadı. Oflayarak yataktan kalktım. Uyumak için güçlü bir uyku ilacına ihtiyacım vardı.
Kapıdan çıkacağım sırada ilacın Kenan’da olduğunu hatırladım. Derin bir nefes verdim.
Onunla konuşmak istemediğim her gün, onunla konuşmak için yeni bir şey çıkıyordu karşıma.
Bedenimin bana düşman olduğunu bildiğim için pes ederek kapıdan çıktım. Diğerleri salonda oturuyordu. Kimse odasına gitmemişti.
Onlara bakmadan odamın kapısını kapattım ve bir yan odanın önünde durdum. Kapı kolunu indirerek odaya girdiğimde düzen takıntılı salağın odasına dokunmadığını fark ettim.
Göz devirerek yatağının yanındaki komodine ilerledim. İlk çekmeceyi açarak hap ile karşılaşacağımı sanırken bir sürü farklı kutu ile karşılaşmıştım.
Kenan oyun oynamıştı, uyuyamadığımdan ilaç içeceğimi bildiği için bir sürü farklı kutu koymuştu çünkü ben hapın kutusunu bilmiyordum.
Kenan’ın oyununa uymak yerine doğrularak arkamı döndüm ve odasından çıktım. Telefonumu, bıçağımı ve bilekliğimi odama koymuşlardı. Telefonumu alarak bilekliğimi taktım.
Bilekliğimden küçük bir ses çıktı. Aktif olmuştu. Telefonumla birlikte odamdan çıktım. Kenan’ın odasına girerek ilaç dolabının önüne eğildim. Elime geçen kutuyu internette aradığımda uyku hapı olduğunu gördüm.
Bu kadar şanslı olamazdım.
Başka bir kutuyu arattığımda onun da uyku hapı olduğunu gördüm. Birkaç dakika boyunca arattığım tüm kutular uyku hapıydı. Hangisi bana aitti?
Kenan zekice bir hamle yapmıştı.
Derin bir nefes vererek ayağa kalktım. Arkamı döndüğümde tam karşımda olduğu için irkilmiştim. Geldiğini hissetmemiştim. Bana baktı ve kafasını eğerek kutulara baktı. Hafifçe güldüğünde göz devirerek yanından geçtim. Odadan çıkmadan önce kolumu tuttu. “İlacını mı arıyorsun?” Ona tekrardan göz devirerek kolumu kurtardım. Konuşmadan kendi odama gireceğim sırada kapının kilitli olduğunu fark ettim.
Sinirlenmem için elinden geleni yapıyordu.
Ona bıkkın bir bakış atarken “Gel ve bizimle otur,” dedi. Elimi uzattım. “Anahtarı ver.”
“Aşağı gelirsen veririm,”
“Kırarım kapıyı.”
“Dene, oda senin.” Güldü. “Kırarsan kilitlesen bile açabileceğim. Haberin olsun.” Ona göz devirerek olduğum yere oturduğumda parmaklarının tersini yanağıma değdirdi. Ardından da kaşlarını çattı. Eline vurarak kendimden uzaklaştırdım. “Ateşin var,” dedi. Ona bakarak omuz silktim. “Geçer,” Kaşları hâlâ çatıkken elindeki anahtar ile odamın kapısını açtı. Soğuk hava yüzümüze çarptığı anda çatık kaşlarıyla bana döndü. “Burası niye bu kadar soğuk?”
“İstediğim için,” diyerek ayağa kalktım. “Kapatırım,” Elinden anahtarı alarak odama girdim ve kapıyı kapatarak kilitledim. Kesinlikle kapatmayacaktım.
“Lilya,” dedi. “Kapat.” Onu umursamadan yatağıma ilerledim. Yatarak üzerimi örttüğümde fazlasıyla uykum vardı.
Karanlıktı, birileri bana sesleniyordu. Sesleri oldukça boğuktu. Kim olduklarını bile anlayamıyordum. “Kimsiniz?” Sesler kesildi. Ben ise daha yüksek bir sesle “Orada biri var mı?” dedim. Yine ses yoktu. Umursamayacağım sırada acı bir çığlık, gözlerimi açarak yatakta doğrulmamı sağlamıştı. Kime ne olmuştu? Kim çığlık atmıştı? Sadece rüya mı görmüştüm?
“Lilya!” Biri bana sesleniyordu. Kim bana sesleniyordu?
Yavaşça yataktan kalktım. Kapının önündeydi. “Ne oldu?” dedim. “Kapıyı aç,” dedi Arel. “Nil düştü, ağlıyor.” Nil’in ağladığını duyuyordum. Kilidi ve kapıyı açtım. “Nerede?”
“Koltukta,” dedi. “Merdivenden düştü,” Hızla yanından geçtim. Merdivenlerden inerken Cindy’nin bir anne edasıyla Nil ile ilgilendiğini gördüm. Merdivenlerden inerek yanlarına gittiğimde Nil, buğulu gözlerle “Abla,” dedi ve koltuktan inerek sıkıca bana sarıldı. Ağlarken saçlarını okşadım. “Ne oldu ablam?” Burnunu çekti. “Merdivenden düştüm abla,”
“Neren acıdı?” Kolunu gösterdi. “Kolum mor oldu abla!” Moraran yeri öptüm. “Başka bir yerin acıdı mı?” Kafasını iki yana salladı. “Acımadı,” Ağlaması şiddetlendi. “Ama kolum çok acıyor abla!” Koltuğa oturdum. Dizlerimdeyken sıkıca bana sarılmıştı.
Birkaç dakika sonra sakinleştiğinde kafasını göğsümden kaldırdı. “Abla, kalbin çok hızlı atıyor,” Gülümsedim. “Korktum çünkü.” Burnunu çekerek Arel’e baktı. “Arel Abla, ağabeylerim nerede?”
“Toplantıya gittiler,” diye yanıtladı. “Biz istemedik ve gitmedik,” Eliyle arkamı gösterdi. “Onlar neden gitmedi?” Arel “Onu ablan cevaplasın,” dedi. Omzumun üstünden arkama baktım. Baha, Kaya, Kutay, Mert, Fuat, Sencer, Asaf ve Yaman buradaydı. Onlara bakmaya son vererek önüme döndüm. “Bilmiyorum, Nil. Kuyruk gibi peşimdeler sürekli.” Nil kıkırdadı. “Maymunların kuyrukları gibi mi?” Kafamı salladım. “Kaç kuyruğum varsa,”
“Sekiz!” dedi hemen. “Sekiz kuyruğun var abla!” Güldüm ve tekrardan onlara baktım. “Kuyruklar sizi.” Diğer üçü gülerken Mert’in sinir olduğunu görebiliyordum. Bu yüzden “Nil,” dedim. “Kuyruğu olan hayvanları sayabilir misin?”
“Fare!” dedi. “At, kuş, kaplan, aslan!” Kıkırdadı. “Maymun, şempanze, ayı!” Mert’in ya sabır çektiğini görebiliyordum. Nil’i indirerek ayağa kalktım. Baha’ya bakarak “Acıktım ben,” dedim, hızlı reflekslerim sayesinde Arel’in kafama attığı yastıktan kaçarken. “Köpek!” dedi. “Ben yaptım yemedin!” Ona dönerek ellerimi aramıza kaldırdım. “Aç değildim,” Geri giderken bana doğru gelmeye başladı. Korkarak merdivenlerden inen Kutay’ın arkasına saklandım. “Koru beni yoksa öleceğim!” Kutay kahkaha attı. “Seni korursam ben de öleceğim,” Hızlıca arkasından çıktım. Mert’in arkasına saklanacağım sırada onu sinir ettiğim için omuzlarımdan tutarak kıpırdamamı engelledi. “Mert!” diye çıkıştım. Arel geliyordu. “Ölmeyi düşünmüyorum! Mert!” Güldü. “Ölmezsin,”
“Komaya girerim!” Tekrardan güldüğünü duyduğumda Arel tam karşımdaydı. Elindeki yastıkla kafama vuracağı sırada ellerimi semaya açtım. Bildiğim tüm duaları okurken durdu. Yastığı indirerek kollarını göğsünde birleştirdi.
Her seferinde işe yarıyordu.
Duaları üst üste okurken “Bitmedi mi?” dedi. Kaşlarımı kaldırdım. “Az kaldı,” Bana göz devirdi. “Salak,” Duaları bitirerek Arel’in yüzüne üfledim. Bundan nefret eden canım arkadaşım, gözlerini kapattı. “Üç,” Yutkundum. “Mert, hemen bırakmazsan sen de öleceksin,” Mert kollarımı bıraktığı anda merdivenlerin önünde Arel olduğu için yanımdaki trabzanlarından aşağı atladım. Ayaklarımın üstüne düşerken doğruldum ve ellerimi çırptım. Kaya ve Kutay, kollarını göğüslerinde birleştirerek duvara yaslandı.
Mert, yüksekten atlamama kesin bir yasak koymuştu.
Soluma baktığımda Mert’i görmeyi beklemediğim bir gerçekti. İrkilerek birkaç adım geri gittim. “Sakin olalım mı?”
“Atlama konusunda ne konuşmuştuk?” Sesinde tehlikeli bir tını vardı. “Ne konuşmuştuk?” dedim. “Atlamamanı söylemiştim, değil mi?” dedi.
“Söylemiş miydin?”
“Söylemiştim, Lilya. Bir daha atlamayacağına söz vermiştin.”
“Ama atlamayı seviyorum,” dedim. “Neden atlayamıyorum?”
“Yaralandığın için olmasın?” Ofladım. “Bir şey olmadı, yaşıyorum.”
“Dikiş atıldı,” Omuz silktim. “Ama yaşıyorum.” Bıkkın bir bakış attı. “Uslanmıyorsun,” Kıkırdadım. “Uslanmam ki,”
“Maalesef,” Kaşlarımı çattım. Yerdeki yastığı alarak kafasına attım. “Ne maalesef?” Koluyla attığım yastıktan korundu. “Maalesef uslanmaz birisin.”
“Mert!” diye seslendi Baha. “Tut onu kaçmasın,” Neyden veya kimden kaçmayacaktım? “Niye be?” Arel kıkırdadı. “Bence de tut.”
Arel’den kaçacaktım!
“Arkadaşım! Ben yaralı bir askerim! Üzerime bu kadar gelmeyin!” Gözlerimin dolmasını sağladım. “Oturur ağlarım.” Arel bana göz devirdi. “Salak.” Ona baktım. “Ne?” Güldüm ve Mert’i gösterdim. “Az kalsın kaçacaktım,” Arel yanıma gelerek kafama şamarını geçirdiğinde gözlerimi kapattım. Kendimi yere bırakırken Mert beni tuttu. “Uyudu mu?” dedi Arel. Nefes almıyordum. “Nefes alması gerekirdi,” Arel’in titreyen sesini duydum;
“Ona ne oldu?”
Gözlerimi açtım ve koşarak Mert’ten uzaklaştım. Arel’in gözleri dolmuştu. Güldüm. “Ölmem ben,” Gülerken karnım fazlasıyla acıdı. Kollarımı karnıma sararak olduğum yere oturdum. Ayaklarımı karnıma çekerek kafamı dizlerime koydum. “Siktir,” Acıyla fısıldadığımda “Atlamasan acımayacak,” diye homurdandı Mert. Yaklaşarak beni kucağına aldığında gözlerim sıkıca kapalıydı.
“Uyuman gerekiyor,”
“Kenan malı vermiyor ki ilacı!” Mutfağa yürürken “Sanırım biliyorum,” dedi. “Ama verme taraftarı değilim.” Ona sinirle baktım. “Uyumak istiyorum,”
“Hap bağımlılık yapıyor,” Omuz silktim. “Çok sık içmiyorum ki,” Mutfağa girdiğimizde aydınlık havayı gördüm. Kaşlarımı çatarak Mert’ten ayrıldım. “Ne ara sabah oldu?”
“Sen uyuduğunda Kenan Bey sana ilaç verdi, bu yüzden verme taraftarı değilim.” Kaşlarımı kaldırdım.
Baha’nın elime tutuşturduğu kepçe ile ona baktım. “Yemeği karıştır,” dedi. Ocağın yanına giderek tencereye baktım. İçindekini göremiyordum. Baha bıyık altından gülerek “Hatırlıyor musun, altı yaşındayken de boyun yetmiyordu.” dedi. Ona baktım. “Döverim seni,” Kahkaha attı. “Ben kısa değilim,” dedim. “Siz deve gibisiniz, ben normal bir boydayım.”
“Kime göre?” Kaya ve Kutay’a göz devirerek sandalyelerden birini aldım. Üstüne çıkarak tenceredeki şehriye çorbasını karıştırmaya başladığımda Arel kahkaha attı. “Mükemmel fikir, Lil!” Ona göz devirdim. “Senin de boyun yetmez.”
“Benim boyum yetiyor,” dedi. “Odamızdakileri rahatça kullanabiliyorum.”
“Develerle aynı odada kaldığım için de suç bende,”
Dikkatle çorbayı karıştırırken odanın kapısı açıldı. Umursamadım. Birkaç saniye sonra ise Çakır “Lilya?” dedi. “Ne yapıyorsun?” Ona bakarak karıştırdığım çorbayı gösterdim. “Ne yapıyor gibi görünüyorum?” Üzerinde durduğum sandalyeye baktı. “Boyun yetmiyor mu?” Kaya, Kutay ve Baha kahkaha atarken onlara göz devirdim. Çakır’a bakarak “Yettiği için sandalyedeyim,” dedim. “Deliyim yani.”
“Görebiliyorum,” Ona kınar gibi baktım. “Git, sen de zorbaladın beni.” Geri önüme döndüm. “Kısalık düşündüğün kadar zor değil,” dedi. Evet, bunu cidden demişti. “Bunu sen mi söylüyorsun?” Kafasını yavaşça salladı. Sandalyeyi ve sandalyenin üstünde olmama rağmen benden uzun boyunu gösterdim. “Sen?”
“Evet,” dedi. “Ben.” Ona göz devirdim. “Herkesten uzunsun,”
“Sen kısa mısın?”
“Değilim.” Tek kaşını kaldırdı. “O zaman?” Çorbayı karıştırmaya devam ederken diğer dördünü gösterdim. “Dalga geçiyorlar,”
“Sen de geç.”
“Geçemiyorum,” Homurdanarak önüme döndüğümde “Eğil,” dedi. Hafifçe dizlerimi kırarak eğildiğimde kafamın üstündeki dolaptan büyük bir bardak aldı. Dolabın kapağını kapattığında doğruldum. Sıkıldığım için Baha’ya baktım. “Olmadı mı bu?” Yanıma gelerek kepçeyi elimden aldığında sandalyeden indim. Sandalyeyi geri yerine koyduğumda “Olmuş,” dedi. “Kâseleri çıkartır mısın?”
“Neredeler?” Eliyle en üst dolabı gösterdi. Göz devirdim. “Gerek yok.” Güldü. “Hadi, Lilya.” Ona göz devirdim ve kollarımı göğsümde birleştirdim. “Ben kısa bir insanım ya hani, diğer develer yapabilir bunu.”
“Mesela?”
“Mesela Çakır.”
“Seni kınıyorum,” Çakır yanımdan geçerek en üstteki dolabı hiçbir çaba göstermeden açtı. “Ben de kendimi kınıyorum,” dedim. “Hatta kutluyorum. Sizin gibi aptalların yanında zeki kalabildiğim için.” Sözlerimin ardından Çakır elime on sekiz tane kâse tutuşturdu. “Hadi, deli.” Artık deli olmadığımı düşünmüyordum. Kafayı yediğim bir ihtimal vardı.
“Sinir bozucu,”
“Pislik!” Arel’e göz devirdim. “Temizim ben.”
“Kesinlikle,” Ona tekrardan göz devirdim. Elimdeki kâseleri masaya dikkatle koydum. Herkesin önüne koyarken “Sıkıldım,” dedim. “Bir şey yapalım.”
“Yemek yeseydik,”
“Yedikten sonra.” Baha düşünür gibi bir ses çıkarttı. Ardından da sadece altımızın bildiği ve kendi ürettiğimiz oyun olan “Üç eşek bir kedi oynayalım,” dedi. Arel ile aynı anda “Kedi!” dedik. Baha güldü. “Daha başlamamıştık,”
“Kartlar yok bir de,” Kaya’ya omuz silktim. “Sorun değil, kartlara gerek yok.”
“Nasıl bir oyun bu?” Ne zaman geldiğini bilmediğim İkra’ya baktım. “Adı ile hiçbir alakası yok,” Güldüm. “Oyunun başında kaç kişi oynayacaksa ona göre kart hazırlanıyor. Sonra da bir dava veya suç bulunuyor. Üç eşek, üç polis anlamına geliyor. Eşekler suçta veya davada daha çok bilgi öğrenirken kediler, sadece kabaca bilgilendiriliyor.” Güldüm. “Oyunun sonunda kediler ve eşekler kim olursa olsun iki grup oluştuğu için sonraki davayı veya suçu kazanan grup seçiyor.” Kaşlarını kaldırdı. “Siz mi buldunuz bu oyunu?” Kafamı salladım. “Biz değil aslında. Mert buldu. Biz de geliştirdik.”
“Yemekten sonra oynayalım o zaman.” Kafamı salladım. “Yerine otur, Lilya.” dedi Baha. “Yanacaksın yine,” Arkamı döndüm ve sağ tarafta en köşenin yanındaki sandalyeye oturdum. Cindy, diğerlerinin yanından hızla geçerek usulca yanıma oturdu.
Herkes sessizce yemeğini yerken Nil “Abla!” dedi. Ona baktım. “Hayvanların neden kuyruğu var?” Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım ve kafamı eğdim. İstemeden Mert’i sinir etmişti ve masada oluşan sessizlik, Mert’in sinir olduğunu gösteriyordu.
Boğazımı temizleyerek ciddiyetimi toparladım. Kafamı kaldırarak Nil’e baktım ve “Dengelerini sağlaması için,” dedim. “İnsanlar gibi iki ayak üstünde yürüyemezler, bu yüzden kuyrukları var.”
“Nasıl?”
“Bunu çok bilmiyorum,” dedim. “Ama öğrenip bana da öğretebilirsin,” Heyecanla masadan kalkacağı sırada “Şimdi değil,” dedim. “Şimdi yemeğimizi yiyelim.” Gözlerimle Arel’i işaret ettim. “Sinirlendirmeyelim, değil mi?” Ellerini ağzına bastırarak kıkırdadı.
Tekrardan yemeğime döndüğümde Mert’e küçük bir bakış attım. Yanındaki Baha, onu sıkıca omzundan tutuyordu. Ona baktığımı fark ettiğinde kafasını kaldırarak bana baktı. “Seni geberteceğim,” dedi gözleriyle. Gülümsedim. “Dene de gör,” dedim ben de gözlerimle. İçinden büyük bir ya sabır çekti. “Yemek ye,” dedi gözleriyle. Arel’e baktı. “Söylerim Arel’e.” Beni tehdit ediyordu! Gözlerimi kıstım. Ağzına sıçacağımı söyledim. Derin bir nefes verdiğinde Baha “İkinizin de gözlerini bağlarım.” dedi. “Konuşmadan kavga etmeyi icat eden ilk insanlarsınız.” Baha’ya göz devirdim. “O başlattı.” Mert’in cevabı netti;
“Konuşmadım bile,” Ona tekrardan göz devirdim. “Ben konuştum mu?”
“İkiniz de sussanız?” Omuz silktim. “Yapamam. Çok sıkıldım.” Kaya ofladı. “Şu Mert’i bir gün sinirlendirmesen olmaz,” Mert’in keskin bakışları, anında Kaya’ya döndü. Kaya yutkundu. “Yani, Mert Padişah’a.” Mert’in öfkeli bakışları, Kaya’yı delip geçecekken Kaya’nın bana attığı sessiz yardım çığlıklarını duyuyordum. “Mert,” dedim. “Çikolata verir misin?” Bana çevirdiği öfkeli bakışlarına karşılık üst dolabı gösterdim. “Boyum yetmiyor,” Önümdeki kâseme baktı. “Boş,” dedim. “Bitti.” Arel’e baktığında Arel kafasını salladı. “Bitirdi,” Mert ayağa kalkarak gösterdiğim dolabı açtı. Poşetin içindeki çikolatalardan bir tane alarak dolabı geri kapattı. Çikolatayı bana verdiğinde paketin üstüne baktım. Fındıklıydı. Beynimin yandığı noktadaydım. Arel’in ya fındığa ya da fıstığa alerjisi vardı. Berk’in de. Tek sorun ise ikisini sürekli karıştırmamdı.
Gözlerimi kapatarak düşünmeye çalışırken Arel “Fıstık,” dedi. “Yiyebilirim.” İkisinin alerjisi fıstığaydı!
“Hâlâ karıştırdığına inanamıyorum,” Berk’e baktım. “Ama hâlâ karıştırıyorum. Bence çok normal,”
“Bana bilerek hatırlamıyorsun gibi geliyor.” Kafamı iki yana salladım. “İkisi çok benziyor, karıştırmam benim değil onların suçu.”
“Kesinlikle,” Ona göz devirerek çikolatanın paketini açtım. Aklıma gelen şey ile tekrardan pakete baktım. “Fındığa alerjisi veya düşmanlığı olan var mı?” Kimseden ses çıkmazken Cindy’ye baktım. Çekingen bir sesle “Benim fıstığa alerjim var,” dedi. Kafamı salladım. Çikolatayı parçalara bölerken “Yani ölürseniz, bir şey olursa falan diye dedim. Suç benim olmayacak çünkü. Sordum ben.”
Herkes çikolata parçasını ağzına attığında sandalyemi iterek ayağa kalktım. Dans ederken “Hadi!” dedim. “Üç eşek bir kedi oynayacağız!”
“Git kartları hazırla,” dedi Baha. “Biz toparlarız.”
“Eşek oğlu eşek yazayım mı?”
“Yaz,” dedi. “O da davayı seçer.” Gülerken “Kuyruk,” dedim Mert’in arkasından geçerken. “Lilya,” dedi. Ona baktığımda kafasını yavaşça aşağı yukarı salladı. Bu gece odamın kapısını kilitlemeden uyumamam gerekiyordu.
Gülerek mutfaktan çıktım ve hızlı adımlarla merdivenlerden çıktım.
Odama girerek bulduğum kâğıtları ve kalemleri aldım. Zaman geçirmek için saçlarımı tararken saçlarımın karıştığını fark ettim. Dikkatlice açarken değişik melodiler mırıldanıyordum.
Saçlarımı tamamen açarak ördüm. Kâküllerimi düzelttim ve örgümü tek omzumdan bıraktım.
Kâğıtları ve kalemleri alarak odamdan çıktım. Odam fazlasıyla soğuktu.
Alt kata inerken herkesin salonda oturduğunu gördüm. Merdivenleri yavaşça inerken karnımın ağrımaması fazlasıyla işime geliyordu.
Merdivenleri inerek diğerlerine doğru yürürken ayağım takıldı. Arel’in deyimi ile Allah çarptı. Dizlerimin üstünde düşerken kısık sesle küfrettim. “Lilya,” Kimseden yardım almadan ayağa kalktım. “İyiyim,” Kâğıtları tekrardan elime alarak boş olan Çakır’ın yanına oturdum. Kâğıtları masaya koyarak “Kaç kedi?” dedim. “Beş,” dedi Mert. “Üç kişide bir kedi ise on yedi kişide beş kedi.” Beş kâğıda büyük harflerle kedi yazdım. Kalan kâğıtlardan on birine eşek ve kalan son kâğıda eşek oğlu eşek yazdım. On sekiz kişiydik ama biri sunacağı için on yediydi.
Kâğıtları karıştırarak ortaya attığımda herkes bir kâğıt seçmişti. Arel “Kedi!” diye bağırdı. Nil ise somurtarak “Ben eşek miyim abla?” dedi. Güldüm çünkü Çakır’a eşek oğlu eşek çıkmıştı. “Üzülme, Çakır Ağabeyin eşek oğlu eşek.” Nil kıkırdadı. “Herkes ne çıktığını söylesin, kedileri ve eşekleri ayıralım.”
“Herkesin kâğıtları çevirmesi daha mantıklı.” İkra’ya katıldığımı belli ederek kafamı salladım. Herkes kâğıtları çevirdi. Kaya, Kutay, Arel, Mert ve Cindy kedi olmuştu. Ben de kendi kâğıdımı açtım. Ben, Baha, Fuat, Asaf, Yaman, Sencer, Kenan, İlayda, Berk, Nil, İkra ve Aras ise eşek olmuştuk. Çakır de eşek oğlu eşek olmuştu. Haliyle davayı o seçecekti. Nil’in burada olması sebebiyle “Bir saniye,” dedim ve boş bir kâğıdı aldım. Kan ve vahşet olmayan bir senaryo hazırlayarak üste Nil burada olduğu için bu senaryoyu kullanacağımızı yazdım ve Çakır’a verdim.
Verdiğim kâğıda göz gezdirdikten sonra “Davanın adı Lolipop Hırsızı,” dedi. “Bir marketteki lolipoplar çalınıyor ama çalan kişi sadece elmalı lolipopları bırakıyor. Markette kimse olmadığı için ne yapılması gerekir?” Nil hemen “Kameralar!” dedi. Çakır kâğıda baktı. “Kameralara bakıldı ama karanlık olduğu için kimse görünmedi.” Arel, oyunumu anladığı için “Parmak izleri,” dedi. Çakır tekrardan kâğıda baktı. “Arayan ekip sadece müşterilerin ve çalışanların parmak izini buldu.” Yaman “Termal kamera?” dedi. Çakır “Market bakımsız, kameraların çoğu çalışmıyor ve termal kamera yok.” dedi. Baha “Şüpheli var mı?” dedi. Çakır kâğıda baktı. “Dört şüpheli var. Hepsi de o gece marketin yakınındaki bir dükkândalar.” Kimseden ses çıkmazken oyunu ilerletmek için “Marketteki lolipopların çalınma zamanı ne zaman?” dedim. Çakır “Gece üç.” dedi. “Adamların dükkâna girme saatleri ne zaman?”
“İlki dokuzdan beri orada, ikinci tam on ikide geldi. Üçüncü ve dördüncü ise üç buçukta dükkâna girdiler.” Nil “Lolipoplar,” dedi. “Neden lolipopları aldılar ki? Hem de izinsiz almışlar Çakır Ağabey! Polise söyleyelim onları!” Güldüm. “Polis zaten biziz, Nil. Lolipopları izinsiz alan kişileri bulmaya çalışıyoruz.” Dudak büzdü. “Ama ben hemen yakalamak istiyorum!”
“Bulursak hemen yakalarız.” Oflayarak geri yattı. “Bulamıyorum!”
“Çünkü aramıyorsun.”
“Ama aramak çok sıkıcı!” Diğerlerinin bakışlarının bana döndüğünü hissettiğimde onlara döndüm. Nil de benim gibi oluyordu.
Bakışlarına karşılık olarak omuz silktim. “Herkesi kendime benzetiyorum işte, ne güzel.” Mert bana göz devirirken aniden uykum gelmişti. Bedenim iyileştiği için fazla güç harcıyordu ve karanfil kokusu anlamsız bir şekilde uykumu arttırıyordu. Ayaklarımı karnıma çekerek “Devam edelim,” dedim uykulu bir sesle. Kenan bana baktı. “Uykun mu geldi?” Ona cevap vermedim, sadece arkama yaslandım.
Neden birdenbire bu kadar uykum gelmişti?
“Devam edelim,” dedim normalde konuştuğumdan kat kat daha sakin bir sesle. “İlk şüpheli dokuzdan beri dükkânda, ikinci tam on ikide gitti, üç ve dördüncü şüpheliler üç buçukta dükkâna girdiler.”
“Hepsini soruşturmak gerekir ama üçüncü ve dördüncü adamlara daha dikkatli bir soruşturma gerekir.” Çakır kafasını salladı. “Doğru,” Aras arkasına yaslandı. “Sonuç ne?”
“İlk iki müşteri temiz, son iki müşteri hâlâ şüpheli konumunda. Ayrıca, yapılan aramada dördüncü ve üçüncü şüphelinin ceplerinden şeker kalıntıları çıktı.”
“Markete nasıl girmişler?” Çakır, Asaf’a baktı. “Depodaki bir havalandırmadan.” Yine kimseden ses çıkmazken “Depoyu ve havalandırmayı araştırsınlar,” dedim. “Lolipop rafını ve depoya giden tüm yolları da. Rafların altına saklanmış birkaç ipucu olabilir.”
“Doğru. Beşinci rafın altında bir bant var.” İkra kaşlarını çattı. “Bandı nerede kullanmışlar?”
“Depoda.”
“Deponun neresinde?”
“Kapının arkasında bir fayans kırılmış. Fayansın üstündeki izler banda ait.” Herkes tekrardan sustuğunda uykum ile olan savaşımı kaybetmiştim. Gözlerim kendiliğinden kapanırken yaptığım tek şey kafamı Çakır’ın koluna yaslamaktı.
Fazlasıyla üşüyordum. Sebebi neydi? Hava çok soğuktu, neredeyse titreyecektim. Karanfil kokusu etrafımdaydı. Gözlerimi açmamı engelliyordu. Karanfil kokusu Çakır demekti. “Soğuk,” diye mırıldandım. “Üşüyorum, Çakır.” Sesim fazla kısıktı ama beni duymuştu. Sıcak ve büyük bir eli alnımda hissettim. Ardından Çakır “Ateşin olduğu için üşüyorsun,” dedi. “Ağrı kesicinin yan etkisi.”
“Üşüyorum.” Yanımdan kalktığını hissettim. Ardından da yavaşça kolunu dizlerimin altından geçirerek beni kucağına aldığını.
Merdivenlerden çıkarken “Odam soğuk,” dedim. “Klima açık,” Derin bir nefes verdiğini duydum. “Bunu yapmanın sebebi ne?”
“Soğuk istemiştim, çok sıcaktı.” Cevap vermedi. Tekrardan uykuya çekileceğim sırada sırtım yatakla buluştu. Kendi odamda değildim.
Karanfil kokusu uzaklaştı. Burası… Baha’nın odasıydı. Baha kokuyordu oda. Gözlerimi açmak istedim ama göz kapaklarım, aynı benim gibi inat olduğu için açılmadı.
Yine uyumayı seçtim. Karanlığın içine çekilirken birinin bana bir şey dediğini duydum ama cevap vermedim. Duyamamıştım.
Ne kadar zaman geçtiği hakkında küçük bir fikrim bile yoktu. Başım fazlasıyla ağrıyordu, aynı şekilde karnım ve boynum da.
Göz kapaklarımla olan savaşımı kazanarak gözlerimi açtığımda kendi odamda olmadığımı fark ettim. Kollarımdan destek alarak yavaşça doğruldum. Burası Baha’nın odasıydı.
Ayaklarımı yataktan sarkıtarak dikkatli bir şekilde ayağa kalktım. Hava karanlıktı. Birileri uyanık olabilir diye odayı dinledim ama ses yoktu. Herkes uyuyor olmalıydı.
Sessizce Baha’nın odasından çıktım. Merdivenlere doğru yürürken herkesin uyuduğuna kanaat getirmiştim.
Alt kata indim. Mutfağa ilerleyerek kapıyı kapattım. Kendime su kaynatırken iki sandalyeyi üst üste koydum. Üstlerine çıkarak Fuat’ın çikolatalı her şeyi koyduğu dolaba ulaşmak için tezgâhın üzerine çıktım. Parmak ucumda yükselerek ulaştığım dolaptaki siyah poşeti aldım. Hiç ses çıkartmıyordum. Dolabı kapatarak sandalyeden indim. Her şeyi eski haline getirerek zaferle arkamı döndüm.
Su kaynamıştı ve çikolatalara ulaşmıştım.
Sıcak çikolatanın paketini açtığımda bardağın olmadığını fark ettim. Yüzümü iki elimle ovuşturarak derin bir nefes verdim.
Sakin kalacaktım.
Boyumun yettiği dolaptan aldığım büyük kupaya sıcak çikolatanın tozunu döktüm. Kendime yaptığım sıcak çikolata ve poşetten aldığım çikolata ile balkona çıktım.
Oturduğumda sol taraftaki Çakır’ı gördüm. Tek başına oturuyordu. Oturduğu koltukta kafasını geri atmıştı. Düşünüyor muydu yoksa uyuyor muydu?
Anlamak için elimdeki çikolatadan bir parça koparttım ve kafasına attım. Hızlıca eğildi. Uyanıktı. Geri doğrulduğunda silahı elindeydi. Elimdeki çikolatalı şeylerle ona bakarken o da bana elindeki silahla bakıyordu.
Beni görünce işaret ve başparmağını birleştirerek burun kemerini sıktı. “Korkuttun beni,”
“Çikolata,” dedim üzgün bir ifadeyle. Kenara yaklaşarak aşağı baktım. Ardından da ona. “Öldürdün onu!”
Ya sabır çekti. “İnsanları sınadığını biliyor musun?” Güldüm. “Kesinlikle, bunun için buradayım.” Sandalyeyi sessizce ona döndürdüğümde o da bana dönerek oturdu. “Ateşin hâlâ var mı?” Bir elimi alnıma diğer elimi sıcak çikolata dolu bardağıma koydum. “Bardak daha sıcak.” Bıkkın bir bakış attı. “Öyle bakılmıyor ama sen bilirsin.”
“Ben bilirim tabii.” Derin bir nefes verdi. “Neden uyanıksın bu saatte?”
“Saat kaç ki?” Telefonun ekranını bana çevirdi. Saat sabahın dördüydü. “Sen niye uyanıksın? Ben yeni kalktım.” Telefonunu geri cebine koyarken “Uyuyamadım.” dedi. “Dava ile ilgileniyordum,” İlgili bir sesle “Hangi dava?” dedim. “Aşırı sıkıldım, sen uyurken ben kafa yorabilirim.”
“Hallettim bile,” dedi. “Bir kaçırılma davasıydı.”
“Yeni mi bitirdin?” Gözlerini kıstı. “Sanırım.” Arkama yaslandım. Sıcak çikolatamdan bir yudum alarak “Ben de bir hediye düşünüyorum,” dedim. “Dört gün önce Cindy’nin doğum günüydü, ona hediye vermek istiyorum.”
“Onu Akman’dan kurtardın, en büyük hediye bu olsa gerek.” Kafamı iki yana salladım. “Büyük bir hediye vermek istiyorum, hak ediyor.”
“Ne mesela?” Böldüğüm çikolata parçasını ağzıma attım. “Bilmiyorum, ben de onu bulmaya çalışıyorum.” İkimiz birkaç dakika sessiz kaldığımızda çikolatadan böldüğüm diğer parçayı ona attım. Havada yakaladı. “Fazla çikolata yiyorsun.” Omuz silktim. “Seviyorum,”
“Farkındayım.” Sıcak çikolatamdan bir yudum daha aldım. Kupayı masaya koyup Çakır’a baktım. “Biliyor musun? Odadaki diğerleri benden nefret ediyorlar.” Tek kaşını kaldırdı. “Sevdiğim yiyecekleri hep üst dolaplara koyuyorlar,” Somurttum. “İyiliğin için yapıyorlar,”
“Ama ben sinirleniyorum. Sinirlenince çikolata istiyorum ama vermiyorlar!” Güldüm. “Ben de onları dövüyorum.” Gözerini kapattı. Kafasını oturduğu sandalyede geri atarak “Uyumaya ne dersin?” dedi. Görmese bile omuz silktim. “Uykum yok, fazla uyudum.” Güldüm. Sebepsizce sürekli gülmek istiyordum.
“Sen uyuyabilirsin, birazdan diğerleri uyanır. Ben onlarla uğraşacağım.” Derin bir nefes vererek gözlerini kapattı. Oldukça yorgun olduğu belliydi, uyumuştu bile.
Önüme döndüm. Cindy’ye ne hediye vereceğimi düşünürken duyduğum çığlık sesi ile ayağa fırladım. Hızla mutfağa girerek kapıyı açtığımda Cindy’yi, Fuat’ın önünde yerde gördüm. Kaşlarım hızla çatılırken hızlı adımlarla Cindy’nin yanına gittim. “Cindy,” dedim sinirli olmama rağmen sakince. “Ne oldu?” Hıçkırarak ağlıyordu. Yanına eğildim. “İyi misin? Neden ağlıyorsun?” Eli sırtına gitti-ğinde ağlaması şiddetlendi. Sırtı yanıyordu. Dikkatlice pijamasını tutarak sırtından uzaklaştırdım. Ağlamaya devam ederken “Ne oldu?” dedim. Omuzları sarsılırken Fuat’a çevirdim öfkeli bakışlarımı. “Cindy’ye ne yaptın?”
“Sana zarar vermeye geliyordu,” dedi. “Cindy bana zarar vermez! Ne yaptın?” Cevap vermedi. “Sana zarar vermeye geliyordu.” dedi tekrardan. “Ondan uzak dur.”
“Cindy bana zarar vermez!” Yumruklarını sıktığında “Neler oluyor?” diyen Kenan ve diğerleri merdivenlerden indi. Fuat, Kenan’a baktı. “Efendim, Cindy, ona zarar vermeye gidiyordu. Durdurdum ama ondan uzak durması en iyi seçenek.” Sinirle “Cindy bana zarar vermez!” diye bağırdım. Cindy yere yığıldığında Yaman ve Sencer iki kolumdan tutarak beni ondan uzaklaştırdılar. “Cindy bana zarar vermez!” diye bağırdım ikisinden kurtulmaya çalışırken. “Siz bana daha çok zarar veriyorsunuz!” Kenan bana, ardından da Cindy’ye baktı. “Lilya, Fuat doğruyu söylüyor. Cindy sana zarar veriyor.” Kaşlarımı çattım. “Bana asla zarar vermedi!”
“Gidiyor.” dedi. “Uyandığı an gidecek.” Kaşlarım hâlâ çatıkken “Eğer Cindy’yi gönderirsen beni bir daha asla göremezsin.” dedim. Oldukça ciddiydim. “Sana daha fazla katlanmam.”
“Beni tehdit mi ediyorsun?” Çenemi kaldırdım. “Tehdit etmiyorum, seçenek sunuyorum.” Kıstığı gözleriyle bana bakarken “O, gidecek.” dedi. “Düşmanıma ait bir şeyi kendi alanımda tutmayacağım.” Gözlerim öfkeyle kararırken Yaman’ın ayağına bastım. Hızla yanağına yumruk atarak Sencer’in karnına yumruğumu geçirdim. İkisinden kurtularak Kenan’ın üstüne yürüdüm. “Bir daha desene,” dedim tehlikeli bir sakinlikle. “Bir daha Cindy’den eşyaymış gibi bahset.”
“O gidecek.” dedi. “Emirlerime uymak zorundasın.”
“Sikmişler emirlerini!” diye bağırdım. “Kim takar senin emirlerini?” Beni durdurması için diğerlerine baktığında Fuat ve Asaf sıkıca kollarımı tutmuşlardı. Öfkeli bakışlarımın hedefi Kenan’dı. “Cevap ver!” diye bağırdım. “Hayatından silinmemi göze alıyor musun?”
“O gidiyor.” dedi. “Sen ise kalıyorsun.” Güldüm delirmiş gibi. “Sence bunu yapabilecek misin? Şu anda bile iki kişi beni zor tutarken beni tutabilecek misin?” Kahkaha attım. “Buna inanıyor musun cidden?” Gülmeyi bırakarak ciddiyetimi takındım. “Cindy buradan ayrıldığı anda beni son görüşün olur.” Kolaylıkla Asaf ve Fuat’tan uzaklaştım ve Cindy’nin yanına yürüdüm. Yanına eğileceğim sırada “Özür dilerim,” dedi Baha. Beni sıkıca tuttuğunda Mert, Cindy’yi kucağına aldı. “Hayır, Baha!” Mert, kucağındaki Cindy ile odadan çıktığında “Baha!” diye bağırdım beni bırakması için. “Sırtı acıyor! Baha!” Sıkıca beni tutarken “Özür dilerim,” dedi. “Bunu yapmak zorundaydık. Merak etme, güvenli bir yerde.”
“Baha!” Öfkem söndü. Bacaklarım beni taşımayı bıraktı. Bedenimdeki az miktardaki gücüm bitmişti. Dizlerimin üstünde düşmeden beni havada tutuyordu. “Baha,” diye mırıldandım. “Canı acıyor. Canı çok acıyor,” Gözlerim karardı.
Bölüm etkileşimi
