Bölümler 10Şu an: Bölüm 8
Hayır, olmaz. Kuzey’i haklı çıkarmış olamazsın. Hayır, kabul etmiyorum. Sen zorba birisi değilsin. Hayır, bu gerçek değil. Masum bir insanı ağlatamazsın. Hayır, yapma bunu bana. N’olur beni üzme. Hayır, yaşatamazsın bunu bana. Güvendiğim birisinden bir daha kazık yemek istemiyorum. İnsanlara benim yaşadığım travmaları yaşatma.
Hayır
Hayır
Hayır
Hayır
Hayır
Lütfen, bir açıklaması olsun. Yeni hayatımda mutlu olayım, lütfen.
Ayaz, göz göze geldiğimizde koşar adımlarla sınıftan çıktı. Kıza tokat atmamıştı. Yüzümün bembeyaz olduğuna adımın Kumsal olduğu kadar emindim. Peşinden gittim. Ya ne yapsaydım? Olan biteni öğrenmek istiyordum. Yanılmak istiyordum. Ama nereye gittiyse bulamamıştım onu. Eve gider gitmez mesaj attım.
“Ayaz, o da neydi?"
“Ne neydi zehirim?”
“İkimiz de neyden bahsettiğimi biliyoruz.”
"Bu mesajlaşarak konuşulacak bir mesele
değil. Yarın okulda konuşuruz.
Aradım, madem yazışarak olmuyor ben de aradım. Mecburen her şeyi anlatmıştı.
Dediğine göre o kız aslında Barlas’ın çetesindenmiş. Ayaz’ı dans yarışmasına katılmaması için tehdit etmiş. Ama tehdidin ne olduğunu ve neden tehdit ettiğini bir türlü söylettirememiştim. Üstüne daha fazla gitmek istememiştim. Tokat olayı ise aslında kız, kavganın başında Ayaz’ın elini cep bıçağı ile kesmiş. Küçük civciv de konuşurken yarayı göstermek için havaya kaldırmış. Kısacası kız sandığım kadar masum değilmiş.
İçim rahatlamıştı. Biliyordum, Ayaz böyle birisi değildi.
Aradan bir gün geçti. Cumartesi olduğu için okul tatildi. Evde boş boş otururken abim salona daldı. Annem ile benim bakışlarım abime yöneldi.
“Anne, az önce ilkokul arkadaşımla konuştum. Manisa’daymış. Birkaç ortak arkadaşımıza da söyledik. Manisa’da buluşacağız, dört gün orada kalacağım. Bir sorun olur mu?”
Annem başta duraksadı ve bana döndü.
“Kardeşin nasıl gidecek okula? Gideceksen otobüsle git.”
Abim başıyla onaylayıp odasına gitti. Bavulunu hazırlamaya gittiğini düşündüm. Yanına gidip kaç gibi evden çıkacağını sordum. Birkaç saat sonra evden çıkacağını söyledi. Kahverengi gözlerinden mutluluk saçılıyordu. Bir gün ben de böyle olabilecek miydim? Ben de uzun zaman görüşmediğim arkadaşlarımla buluşacağım için çok mutlu olabilecek miydim? Telefonumun bildirim sesiyle yerimden sıçradım. Gelen mesaj Ayaz’dandı son zamanlarda ondan başka kimseyle mesajlaşmıyordum.
“Kafeye gitmek ister misin kum tanem?”
“Olur da nereden çıktı şimdi bu buluşma isteği?”
“Seni birisiyle tanıştıracağım. En yakın arkadaşım.”
Ayaz bana yakın bir arkadaşı olduğundan hiç bahsetmemişti. Merak etmemiş de değildim. Yarım saat sonra söylediği kafede buluştuk. Yanında birisini göremediğimi fark edince birkaç dakika sonra geleceğini söyledi. Bahsettiği arkadaşının adının Berk Can Gülmez olduğunu söyledi. O gelene kadar dediğine göre buluşmalara en son gelen kişi olurmuş. Normalde başka bir şehirde yaşıyormuş fakat babasının tahini için İzmir’e gelmişler. Her gittikleri şehirde de babasının tahinleri yüzünden çok uzun süre kalamıyorlarmış. Pazartesi günü bizim okula gelecekmiş. Bunca zaman neden bundan bahsetmediğini sordum. Omuzlarını silkti. Belki anlatmadığı çok şey vardı ama yeni tanıştığı birisine her şeyi detaylı bir şekilde anlatamazdı.
Berk Can geldiğinde selamlaşıp üçümüz de masaya oturduk.
“Ayaz senden çok bahsetti Kumsal Yenge.”
Yenge dediğinde Ayaz’a baktım. Berk Can’ın omzuna sert bir tokat indirmekle meşguldü. Acıyla kıvrılarak sözüne devam etti.
“Niye vuruyorsun Ayaz? Yengemle tanışmak benim için bir onur. Sen demedin mi Kumsal-”
Ayaz masanın altından Berk Can'ın ayağına tekme atarak sözünü kesti.
“Ne dedin benim hakkımda Ayaz?”
“Hiçbir şey demedim. Uyduruyor oksijen israfı. Çenesi çok düşük, rahatsız olmuyorsun umarım.”
Bunu dediğinde kıkırdadım. Berk Can Ayaz’a “Neden benim hakkımda öyle diyorsun?” der gibi bakıyordu.
Berk Can Gülmez.180 boylarındaydı. Ayaz’dan 10 santimetre kısa olduğu için Ayaz sürekli dalga geçiyordu. Saçları kahverengi tonlarında ve dalgalıydı. Yüz siması tanıdık geliyordu. Fakat bunu çok üstelememiştim. Etrafa enerjisiyle ışık saçıyordu. Soyadının aksine yüzü hep gülen birisiydi. Ayaz’ın ona taktığı lakaplardan biri oksijen israfıydı.
Aradan yaklaşık iki saat geçmişti. Oturduğumuz kafeden kalktık ve parkta bir şeyler yiyerek zaman geçirmeye karar verdik.
“Ben karşıdaki marketten atıştırmalık alıp geliyorum. Siz parka gidip beni bekleyin.”
Ayaz’ı onayladık. Sağına soluna bakmadan yola atılmıştı. Üzerine gelen arabayı görmemişti. Onu uyarmaya çalıştım. Beni duymamıştı. Berk Can olanların farkına son anda varmıştı. Son süratle gelen araba Ayaz’a çarpmıştı. Küçük civcivim yolun sonuna kadar sürüklenmişti.
Bölüm etkileşimi
