Yeni Bir Hayat kitap kapağı

10. bölüm / 10

Bölüm 10

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 10Şu an: Bölüm 10

“Sen bana az önce yavrum mu dedin?”
Yüzümün domates gibi kıpkırmızı olduğuna çok emindim. Ayaz'ın da yüzü bir o kadar kızarmıştı. Alacağım cevap beni endişelendiriyordu. Aynı zamanda heyecanlandırıyordu.
“Evet. Senin bana yemek yedirmeye çalıştığında demek istemezdim ama demiş bulundum.”
Ağzımdan küçük bir kahkaha çıktı.
“Oo, bakıyorum çok eğlendin.”
“Sus da şu yemeğini ye. Bunu hastaneden çıkınca konuşacağız.”
AH...ELLERİM TİTRİYOR. OF BİR ATEŞ BASIYOR.
Hala gülümsüyordum. Gözünü devirip bana baktığında o da gülümsemişti. Yemeğini benim yedirmeme itiraz edemedi. İnatçı bir kişiliğe sahip olduğumu nihayet anlamıştı.
Akşam olduğunda uyumak için hazırlık yapıyorduk.
“Horlamama katlanabilecek misin kum tanem?”
“Katlanırım diye düşünüyorum.”
“Ya haksız çıkarsan.”
“Ağzının ortasına bir tane geçiririm olur biter.”
“Vay be, etkilendim.”
Kafasını yastığa koyar koymaz uyumuştu. Dediğinin aksine Ayaz hiç horlamıyordu. Çok sessizdi. O uyurken aklıma bana yavrum demesi takılmıştı. Bunu ne düşünerek söylemişti? Dedikten sonra bir de “Yemek yerken söylemek istemezdim.” demişti. Daha uygun bir zamanda mı söylemek istiyordu? Ağzından kaçırdığı çok belliydi.
Eninde sonunda ben de uyumuştum. Sabah üstümde bir örtüyle uyandım. Ayaz ayakta bana bakıyordu. Doğrulmaya çalıştığımda saçlarımı okşadı.
“Çok yoruldun, kalkmak için acele etme. Ben iyiyim. Biraz daha uyu.”
Gözlerim kapanıyordu. Sanırım haklıydı. Bir süre sonra Ayaz’a bakmak için gözlerimi araladım. Yatağındaydı. Şimdi uyuyabilirdim.
Uyandığımda Ayaz yatağından bana bakıyordu. Gülümsüyordu.
“Ne oldu? Neye bakıyorsun, simit var poğaça var. Neye bakıyorsun?”
Bir kahkaha patlattı.
“Bir şey öğrendim de...”
Soru sorar gibi bakmaya devam ettim.
“Benden daha çok horluyorsun.”
Şaka yaptığını düşünürken aklıma abimle aynı odada kaldığımız zamanlar geldi. Horladığımdan çok şikayetçi oluyordu. Süt dökmüş bir kedi gibi suratına bakıyordum. Aklıma ilk gelen bahaneyi söyledim.
"Burnumda et var. Ondan dolayı horlamışımdır."
"İnanıyorum sana."
Ya, şapşik...
Ortalığı toplarken odaya doktor geldi. Ayaz’ın taburcu olabileceğini söyledikten sonra göz göze geldik. İkimiz de bu anı bekliyorduk.
Ayaz'a eve kadar eşlik ettim. Eve dönerken Berk Can'la karşılaştım.
“Selam Berk Can. Nasılsın.”
“İyiyim, Ayaz’ı ziyaret edeceğim. Evine gidiyorum. Sen nasılsın yenge?”
Onu düzeltmek için uğraşmadım.
“Ben de iyiyim. Hadi tutmayayım seni. Görüşürüz!”
Gülümsedikten sonra eve doğru yürümeye başladım. Bir iki adım attıktan sonra karşımda Barlas ve o kızı gördüm. Masum sandığım o kızı... Gözlerinden alev çıkıyordu. Barlas’ın elinde bir adet sopa vardı. Bana doğru yürümeye başladı.
“Siz, nasıl...nasıl benim üyeme böyle davranırsınız?” Sözlerini tükürür gibi söyledikten sonra kız Barlas’ın hizasına geldi. Sopayı elinden kapıp bana doğru savurdu. Hızlıca geriye çekilmemle birlikte sopayla adeta havayı yumrukluyor gibi hamleler yapmaya başladı. Olduğu yerde sanki sinirini çıkarıyordu.
“Siz derken? Neden bahsediyorsun?”
“Kim olacak? Ayaz denilen herifle sen! Birisi çete üyemi sıkıştırır, biri onu savunur. Ne sanıyorsunuz kendinizi?”
Cevap vermeme vakit bırakmadan bir tekme indirdi bana. Kendimi yerde buldum. Bir tekme daha atacaktı ki donakaldı. İleriye bakıyordu. Arkama baktığımda Berk Can’ın koşarak geldiğini gördüm. Kız koşarak uzaklaştı. Barlas ise kızın arkasından bağırmakla yetindi.
“KURALLARIMIZDA KAÇMAK YOKTU SENİ PİSLİK!”
Ayağa kalkıp Barlas’ın dizinin arkasına vurdum. Yere düşmüş bir şekilde bize bakıyordu. Berk Can, Barlas’ın yakasından tutup ayağa kaldırdı.
“Ona bir daha dokunursan ölürsün!” Berk Can’ın yumruğu Barlas’ın yüzünü buldu. Gitmesini işaret ettiğinde çete lideri yavaş adımlarla uzaklaştı.
“İyi misin?”
“Ben iyiyim de sen gitmemiş miydin?”
“Bakkaldan su almaya gitmiştim. Sesleri duyunca anında geldim.”
“Teşekkür ederim.”
“Ne demek? Yengeme, bu pisliklere karşı yardım etmek görevimdir.”
Eve geldiğimde bir an önce üstümü değiştirmek istedim. Annemle selamlaştıktan sonra odama geçtim. Üstümü değiştirirken olanlar gözümün önünden geçti. Berk Can ben teşekkür edince “Yengemi korumak görevimdir.” demek yerine “Yengeme yardım etmek görevimdir.” demişti. Neden böyle demişti? Korumak deyince “Ben kendimi korurum!” diyerek tersleneceğimi düşündüğü için mi yoksa gerçekten öyle olması gerektiğini düşündüğü için mi? Kafamı iki yana sallayıp söylendim. “Herkesin yaptığı iyilikleri kötü düşünme Kumsal! Yalnızca iyilik yaptı.” İster istemez travmalarım yüzünden insanların hepsini kötü sanıyordum. Ama öyle değildi. İnsanlar da iyi olabilirdi.
Annemin yanına gidip onunla şakalaşmak, uğraşmak istemiştim. Gittiğimde ağlamaktan gözlerinin kızardığını gördüm. Ne oldu dercesine bakıyordum gözlerine. Sinirden ağlıyordu.
“Baban ve o kadın. Karakoldalarmış. Yetkililer arayıp haber verdiler. Ne halt yediyse yine Allah'ın belası.”
İşte şimdi bittim ben. Ayaz’a çarpanın babam ve üvey annem olduğunu anneme de abime de söylememiştim. Babama daha çok sinirlenip olay çıkmasını istememiştim. Aynı zamanda bir diğer korkum; annemin, babamın arabayı çarptığı kişi ben olabilmem düşüncesinde boğulabilmesiydi. Endişelenmekte haklı olabilirdi fakat babama olan sinirinden karakola gidip haklıyken haksız duruma düşebilirdi. Annem, söylememe nedenlerimi dinleyecek kadar sabırlı değildi. Beni anlayamazdı.
Abime ise gününü rezil etmemek için söylememiştim. O yalnızca “Bu önemli bir konu. Bana söylemeliydin.” deyip geçiştirirdi. Çoktan olmuş bir şeye kızmazdı, uzatmazdı.
Derin bir nefes aldım. Olacaklara hazırdım. Ve itiraf ettim.
“Anne, Ayaz’a çarpan kişi babam ve o kadındı. Arabalarını gördüm ve plakalarını polise söyledim. Onları bulmuş olmalılar...”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…