Yeni Bir Hayat kitap kapağı

1. bölüm / 10

Bölüm 1

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 10Şu an: Bölüm 1

Beni stres dolu evimden bir anlığına da olsa çekip çıkaracak, İzmir'deki okulumda ilk günüm olacaktı. Bu Anadolu Lisesi'ni kazanabildiğime inanamıyordum. Yepyeni bir çevrem olacaktı. Yeni bir hayat. Lisede, ilk ve ortaokulda yaptığım gibi içe dönük olmayacaktım. Yatakta kendimi bu düşüncelerle motive ederken annem odaya daldı:
"Kızım kalk hadi! Bak hala yatağındasın. Aferin Kumsal, böyle devam et sen. Ortaokulda da tembeldin. Nasıl bu okulu kazandın aklım almıyor!"
Annem her zaman böyleydi. Bana destek olmaya çalışmıyordu. Belki de çalışıyor fakat başaramıyordu. Ders çalışsam bile "Senden hiçbir şey olmaz." diyordu. Oldukça kırıcı... "Sanırım babamla araları her zaman bozuk olduğu ve stresli olmasından kaynaklı." diye düşünsem de bunun sadece kabullenmek istemediğim bir gerçek olduğunun farkındaydım. Babam da aynı şekilde bana destek olmayı reddediyordu. Abim sayesinde buralara kadar gelmiştim.
Yüzümü yıkayıp kremledim, üstümü değiştirdim, saçımı yaptım. Üstümde beyaz bir gömlek, altımda ise siyah, pileli bir etek vardı. Gömleğimi eteğimin içine sokmuştum. Ayakkabı olarak standart siyah ayakkabılarımı giyecektim. Saçlarımı genelde sıkı bir atkuyruğu yapardım fakat hafif dalgalı, kumral saçlarımı serbest bırakmaya karar verdim. Üstümdekiler standart bir lise formasıydı ama bu kıyafetlerin içinde olmak heyecandan kalbimin çarpmasına neden olmuştu. Okul hayatım boyunca sosyal çevrem beni mutlu etmemiş, şans yüzüme gülmemişti. Ama bu sefer inanıyordum. Hayatımın en güzel dönemi olacaktı. Aynanın önünde bu düşüncelerle boğuşurken abim geldi:
"Ne yapıyorsun prenses? Dalmış gitmişsin. Biraz heyecanlısın sanırım."
"Umut Bey, çabuk hazırlanmışsınız bakıyorum da."
"Kardeşimin okuldaki ilk günü. İstemeyerek de olsa çabuk hazırlandım..."
Konuşurken bir yandan elini koyu kahve, kıvırcık saçlarının arasından geçirdi. Muzip bir gülümseme sergiliyordu.
Sallana sallana yanıma geldi. İkimizin de boyu 1.75 olduğu için suratına bakarken zorlanmıyordum. Yüzümü avuçları arasına alıp "İlk günün çok güzel geçecek güven bana." diyerek alnıma bir öpücük kondurdu.
"Sen de kendine hâkim ol, tamam mı?"
O nasıl espriydi ya... dermişçesine yüzünü ekşitti.
"Bütün duygusallığın içine ettin Kumsal."
Hafifçe kıkırdadım. Abim hâkim olduğu için arada bu şakayı yapıyordum. Sanırım hiç zamanı değildi...
İsmi gibi daima bana umut vermişti. Bu güzel -ve bana göre komik- anımızı bu sefer babam bozmuştu. Geç kalacağımız hakkında söylenerek odadan uzaklaştı.
"Hadi bir şeyler atıştır da evden çıkalım. 'Erkin ve Bahar Aksoy' bize kızmasın."
Babam ve annemden bahsediyordu. Birbirlerine olan sinirleri bazen bize patlayabiliyordu. Abimi hiç desteklememelerine rağmen abim hukuk bölümünü bitirmiş, şu an 25 yaşında bir hâkim olarak kardeşini okutmak için çabalıyordu.
Yoldayken arabada son ses "Adamlar" grubundan "Hikâye" çalıyordu. Bağıra çağıra şarkıyı söylüyorduk. Okulun yakınlarına geldiğimizde şarkıyı biraz kıstım. Derin nefesler alıp veriyordum. Sakin ol Kumsal. Yarışmaya katılmıyorsun. İlk ve ortaokul hayatın bitti. Yeni hayatında her şey güzel olacak.
Sonunda okula varmıştık. Abim gözüme gelen dalgalı saçlarımı kulağımın arkasına alıp beni sevdiğini dile getirdi. Aceleyle arabadan inip okulumun karşısına geçtim. O an aklımdan "YETİŞTİM YETİŞTİM" diyerek sınava giren kız canlanınca yüzümde hafif bir tebessüm belirdi. Sanırım ekran süremi azaltmam gerekiyor diye mırıldandım.
Arkamı döndüğümde abimin çoktan gittiğini gördüm. Okula ilk adımımı attım. Ders saati daha gelmemiş, bazı öğrenciler bahçeyi turluyor bazıları kantinde sıra bekliyordu. A şubesine gidecektim. İkinci katta olduğunu fark edince nefesimi tutup sınıfıma girdim. İçeride yalnızca dört kişi vardı. Üçü erkekti. Kızın yanının boş olduğunu gördüm ve bunu fırsata çevirerek o sıraya yaklaştım. Yüzümde kocaman bir gülümsemeyle "Günaydın!" dedim. Kız bu kadar mutlu olmama şaşırmış olacaktı ki garipser ve umursamaz bir ifadeyle "Günaydın, ben Buse." dedi. Bu tavrı moralimi düşürmüştü. Anlaşamayacağımızı düşündüm.
"Ben de Kumsal, memnun oldum."
Cevap vermedi ve başını sıraya gömdü. Belki de uykusuz olduğu için böyle davranıyordur diye içimden geçirdiğimde sınıfa hoplaya zıplaya bir kızın girdiğini gördüm.
"Selam! Nasılsınız?"
Oldukça enerjik olduğunu gördüm ve yanına yaklaştım.
"Merhaba! Seni gördüm enerjim yerine geldi. Ben Kumsal."
"Ben de Güneş. Memnun oldum. İçim içime sığmıyor!"
Güneş'in çok pozitif ve enerjik olduğu ilk görüşte bile anlaşılıyordu. Çantasının sırtında olduğunu gördüğümde yeni geldiğini fark ettim. Boş bir sırayı işaret ederek birlikte oturmayı teklif ettim. Bunu duyduğunda küçük bir çocuk gibi zıplayıp ellerini çırptı. Çantalarımızı koyduktan sonra bahçeye inmeye karar verdik. İnmeden önce bizim kattaki 10/A'dan yakın bir arkadaşını tanıştıracağını söyledi. Koridorda ilerlerken tesadüfen karşımıza bahsettiği arkadaşı çıktı. Yanında birisi daha vardı. Tanıştıracağı kişinin kız ve bir kişi olmasını beklediğim için ilk başta anlamamıştım. Güneş anlamadığımı fark edince arkadaşlarını tanıtmaya başladı:
"İşte sana bahsettiğim en yakın arkadaşlarım Kuzey ve Ayaz."
"Merhaba ben Kumsal."
Kuzey orta boyda, saçları siyah ve kısa olan birisiydi. Yüz hatları keskindi.
Ayaz ise resmen Kuzey'in tam tersiydi. Boyu tahminimce 190'dı. Saçları sarı, orta boyda, kıvırcık bir yapıya sahipti. Yüz hatları ise bir hayli yumuşak, sincabı andıran yanakları vardı. Güneş ve Kuzey sohbete dalmıştı. Ayaz karşımda griye çalan gözleriyle beni baştan aşağı süzüyordu. Yüzünde herhangi bir mimik göremiyordum. Anlaşılması oldukça zor bir yüze sahipti. Gülümsüyor gibi de sinirli gibi de... Rahatsız olmaya başlamıştım. Arkadaş çevremin yine kısıtlı olmasını istemiyordum fakat şimdiden iki kişiden rahatsız olmuştum. Bunları düşünmekten dilim damağım kurumuştu. Sınıfa gidip su içmeye karar verdim. Güneş'e söyleyip beni duymasını umarak sınıfa girdim.
Bir yudum içip koridora tekrar yöneldiğimde Güneş ve Kuzey'i göremedim. Ayaz orda dikilmiş etrafı inceliyordu. Bir dakika bile geçmemişti. Nereye kaybolmuşlardı? Bahçeye inseler bu kadar kısa sürede nasıl ineceklerdi?
Ayaz'ın yanına gittim.
"Nereye gitti bunlar?"
"Ders başlamadan kantine gitmeye karar verdiler."
"Sen neden gitmedin?"
Ayaz'a gıcık olmuştum fakat merakıma yenik düşmüştüm. Ve bir anda hiç beklemediğim o cevabı verdi: "Sen yoktun."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…