Bölümler 10Şu an: Bölüm 3
Sabah okula gittiğimde oldukça uykusuzdum. Gece yaşadıklarımı düşündükçe kalbim sızlıyordu. Halimi fark eden Güneş ve birkaç arkadaşım neden üzgün olduğumu sordu. Uykum var diyerek geçiştirmiştim. Ailem içinde yaşananları anlatmayı sevmiyordum. İnsanların bana acıyarak bakması küçüklüğümden beri hoşuma gitmezdi.
Cam kenarında kafamı sıraya gömmüş, gözlerimi kapatmıştım. En azından teneffüslerde uykumu alıp derslerde katılım sağlayabilirdim. Daha okulun ilk haftasıyken hocaların beni yanlış tanımalarını istemezdim.
Teneffüsün bitmesine az kala yanıma birinin oturduğunu hissettim. Güneş olduğunu düşündüğüm için tepki vermedim fakat karşımdan Kuzey ve Güneş’in sesini duyduğumda tahminimde yanıldığımı fark ettim. Kim olduğuna bakmak için kafamı kaldırdığımda Ayaz’ın yanımda oturup bana doğru baktığını gördüm. Yüzünde bazı yaraların olduğunu gördüm. Bunların dün olup olmadığını düşünürken Ayaz bana vakit kalmadan “Bunlar dün yoktu, yeni oldular güzellik.” diyerek sorumu yanıtladı. Ayaz'ın sanki zihnimi okumasından etkilenmemek oldukça zordu. Ama ben de inatçıydım. Etkilendiğimi belli etmeyerek gözümü devirdim ve tekrardan başımı sıraya gömdüm.
Yanımdan kalkmadığını anlayınca tekrar başımı kaldırarak sordum:
“Yaraların nasıl oldu peki?”
“Babam sayesinde.”
“Neden?”
Sorularımı art arda sıraladığım için olmuş olacaktı ki dudağının yanını kıvırdı.
“Dün gece babam, annemin onu aldattığını öğrenmiş. Adamın sadece soyadını söylemiş annem. Aksoy muymuş neymiş. ‘O Aksoy’u bulursam var ya...’ diye diye beni dövdü. Sinirini benden çıkarmayı seven birisi.”
Bunu duyunca yüzüm bembeyaz olmuş kalp atışlarım hızlanmıştı. Babamdan bahsettiğini anlamıştım. Bu kadar tesadüf olamazdı. Bunu ona söyleyemezdim. Yapamazdım...
Ve bir anda hiç istemediğim bir soru sordu. “Senin soyadın neydi?”
Yüzümdeki endişeyi gördüğü için benden şüphelenmiş olmalıydı. Benden cevap alamayınca bir şey sakladığımı sezmişti. Yüzündeki gülümsemeyi büyüterek sırtımı sıvazladı. “Korkmana gerek yok, bu bizim suçumuz değil. Ailemizin suçu. Utanmamız saçma olur.”
Bu sözlerinden sonra içim bir nebze de olsa rahatlamıştı. Ders zili çaldığında tam yerinden kalktığında arkasından seslendim.
“Ayaz!”
Ne oldu der gibi kafasını çevirdi. Yüksek sesle söylemek istemediğim için yanına gittim.
“Bana güzellik dememeni söylemiştim.”
“Özür dilerim abla, unutmuşum yine.”
Sözlerini muzip bir gülümsemeyle söyleyip sınıfına gitti. Dudaklarımda bir hareketlilik hissettim. Beni de kendine benzetmesen olmazdı değil mi Ayaz?
Gün çok hızlı geçiyordu. Teneffüste biraz yalnız kalmaya ihtiyacım olduğunu düşünerek bahçeye inip bir banka oturmuştum. Tek kalma hayalim yarıda kesilmişti. Karşımdan Kuzey’in yavaş adımlarla yanıma doğru geldiğini gördüm. Yüzündeki endişeli gülümsemesiyle yanıma oturdu. Neden geldiğini sordum. Normalde çok konuştuğum birisi değildi. Güneş'le birlikte olduğu zaman karşılaşıyorduk. Bir anda lafa girdi.
“Sence Ayaz çok ukala değil mi?” Bu soruyu beklemiyordum. Neden Ayaz hakkında böyle konuşuyordu? Yoksa bunu ondan Ayaz mı istemişti? Beni deniyor olabilir miydi? Düşüncelerimi bir kenara bırakıp sakin bir şekilde cevap verdim.
“Bence değil. Neden bunu soruyorsun?”
“Ayaz’la aranın iyi olduğunu gördüm. Benim, onun en yakın arkadaşı olduğumu düşünüyor. Saçmalık. Kendisini bir şey sanıyor. Masum gibi görünse de çok sinsi birisi. İnsanları kendi kötülüklerine...” dediklerine tahammül edemeyip sözünü kestim.
“Bunları sana soran olmadı Kuzey. Onu ben tanımak istiyorum. Başkasının düşünceleriyle değil. Ayrıca bir daha benim yanımda onun hakkında böyle konuşma.”
Yerimden hızlıca kalkıp okulun içine girdim. Zilin çalmasına daha çok vardı bu yüzden Ayaz’ın yanına gitmeye karar verdim. Sınıfa girdiğimde Ayaz’ın duvar kenarında tek başına oturup etrafı seyrettiğini gördüm. Sırasına gidip yanına oturdum. Neden geldiğimi sormasını bekliyordum fakat hiç beklemediğim bir soru sordu.
“Dans yarışmasını duyduğun için mi geldin?”
“Dans yarışması mı?”
“Evet, bir önceki ders birkaç kişi dersi bölüp dans yarışması olduğunu söyledi. Bir ay sonraymış. Latin dansı mıymış neymiş...”
Latin dansını duyduğum anda gözlerim faltaşı gibi açılmıştı.
“Başka bir şey dediler mi? Sınıfları teker teker gezip haber veriyor olmalılar ama bildiklerini söylesen çok iyi olur ya, beklemek istemiyorum.”
“Bakıyorum çok heyecanlısın güzellik, yarışmaya bir kız bir erkek olarak katılacakmışız.”
Bunu duyduğumda yüzümdeki heyecanın yerini hayal kırıklığı yer almıştı. Latin dansları en sevdiğim hobimdi fakat benimle katılacak bir eş olmadığından umudumu kaybetmiştim.
“Birlikte katılmaya ne dersin kum tanesi?”
Yüzümü tekrardan heyecan kapladı. “Gerçekten mi?” dalga geçtiğini düşünüyordum. Başıyla onayladıktan sonra ellerimi çırptım. Bir anda duraksadım. Kum tanesi mi? Yeni bir lakap... Güzellik demesinden iyidir. Bu lakaba itiraz etmeyecektim. Ayaz çok inatçıydı, tıpkı benim gibi. Güzellik dememesi için ne kadar uyarsam da umursamayacağını anladım ve bu yarışın yeni lakabım için tekrardan yaşanmasına katlanamazdım.
Derste birkaç öğrenci sınıfımıza gelip yarışma hakkında bilgi verdiler. Tam 1 ay sonra –16 Ekim'de-, İzmir Sanat'ta* olacakmış. Kostüm zorunluluğu olmasa da topuklu ile gelinmesi gerekiyormuş. Kazanana ödül olarak sinema bileti hediye ediliyormuş. Yanlarındaki öğretmen bunun sadece eğlence amaçlı olduğunu ve profesyonelliğe ve mükemmelliğe çok önem vermememizi söyledi. Fakat bu benim için geçerli değildi. Hâliyle Ayaz için de değildi. Dansımız kusursuz olmalıydı.
Okul çıkışı koridorda buluştuğumuzda nerede prova yapabileceğimiz hakkında konuştuk. Çok güzel bir seçenek olmasa da bir yer bildiğini söyledi. Yaklaşık bir saat sonra bana konum atacağına ve akşam saat altıda orda buluşacağımıza karar verdik.
Saat akşam altıya on vardı. Çıkışta Ayaz’ın numarasını almıştım ve eve geldiğimde çoktan konum atmıştı. Hazırlanmam gerektiğini düşünüp kıyafet dolabımın önüne geçtim. Üstüme rahat bir şeyler giymiştim. Saçlarımla uğraşmak istemediğim için dağınık topuz yapmıştım. Hazırlandığım anda Ayaz'dan "Evden çıktım." Mesajı geldi. "Ben de şimdi çıkacağım." diye mesaj attıktan sonra konumu hatırlamak için tekrar açtım. Yakın mesafe olduğu için yürüyerek gidecektim. İlk birkaç provamızda topuklu ile gitmeyecektim. Aynada kendime son bir kez daha baktıktan sonra evden çıktım.
Dans yarışmasından sadece abime bahsetmiştim. Benim adıma sevinmiş ve yarışma günüme geleceğini söylemişti. Kiminle katılacağımı sorduğunda dün tanıştığım Güneş'in arkadaşı -yani Ayaz'la- katılacağımı söyledim. Çok sorgulamamıştı.
Ayaz’ın dediği yere gelmiştim ve hiç beklemediğim bir şeyle karşılaştım. Karşımda duruyordu fakat seçtiği yer bir ara sokaktı.
_________________________
*İzmir'deki Kültür park (Fuar) içerisinde yer alan aktif kültür-sanat merkezlerinden biridir.
Bölüm etkileşimi
