Bölümler 10Şu an: Bölüm 7
Bu kadar kolay mı? Annemi üzmek, çocuklarını düşünmemek, onları hayal kırıklığına uğratmak, insanları oyuncak gibi kullanmak bu kadar kolay mı?
Gözlerim yavaşça kapanıyor, başım dönüyordu. İçimdekileri ifade edemiyor, söyleyemiyordum. Bağırmak istiyordum. Çığlıklar atmak, eşyaları kırıp parçalara ayırmak istiyordum. Bedenim yere serildi. Gözümü araladığımda babam ile Ayaz’ın annesi uzaktan beni izliyordu. Ayaz ise yanımda beni canımı yakmadan uyandırmaya çalışıyordu. Ondan destek alıp ayağa kalktım. Düşmemden korktuğu için kolumu tutan elini nazikçe bırakmasını sağladım. Karşılarına geçtim.
“Ne haliniz varsa görün. Bizi de bir daha arama Erkin Aksoy.”
Arkamı dönüp hızlı adımlarla oradan uzaklaştım. Ayaz yanıma geldi. Tek bir kelime etmeden eve kadar yürüdük. Evin önüne geldiğimde ona doğru döndüm. Ağlamaktan gözlerim şişmişti.
“Ayaz...neden...neden böyleler?” hıçkırarak konuşmuştum. Ayaz tüm soğukkanlılığıyla cevap verdi.
“Bilmiyorum. Ama ben varım, abin var, annen var, sınıf arkadaşların var. Onlar olmasa da kendi ayakların üzerinde durabilirsin.”
“Ya sen?”
“Benim de kum tanem var. Sen varsın.”
Gülümsemeyle karşılık verdim. Kalbimin çarpıntısının yanaklarımı kızarttığını hissedebiliyordum. Vedalaştıktan sonra eve girdim. Annemin uyuduğunu düşündüm. Haklı çıkmıştım. Abim salonda beni bekliyordu. Gözlerimin kızardığını görünce yanıma geldi.
“Prenses, ne oldu?” ne olmamıştı ki? Kızacağını bilsem de olan biten her şeyi anlattım. Aksine yalnızca bana sarılmıştı. Benim yerimde olsa o da aynı şeyi yapardı. Kimseye bir şey söylemez, sorunları kendi çözmeye çalışırdı.
Aradan günler geçti. Ayaz ile dans provalarımıza devam ediyorduk. Babamı az da olsa atlatmıştım. Annem kiralık evlere bakıyordu. Barlas ise bize bulaşmayı bırakmıştı. Fakat Kuzey Ayaz’ın hakkında konuşmakta devam etmiş, gün geçtikçe daha da kötülüyordu. Ama dediklerinin hiçbirine kulak asmıyordum. Birisi hariç...
Kuzey’in dediğine göre Ayaz bir ara çok sosyalmiş. Her adımını attığında birine selam veriyormuş. Fakat -güya- Ayaz çok kaba birisi olduğu için zamanla herkes onla arkadaşlığını bitirmiş. Hatta herkese zorbalık yapıyor, kavga ediyor, disipline gidiyormuş. Okuldan atılması an meselesiymiş ama babası zengin olduğu için bir şey yapamıyorlarmış. Bana da kendisini iyi tanıtıp, hassas noktalarımı öğrenip yüzüme vuracakmış.
Bu uydurma olaya inanmalı mıydım? Ayaz’ı tanıdığım kadarıyla çok nazik bir o kadar da gıcık görüyordum. Ama güzel bir gıcıklıktı bu. Yine de onu kendim tanımak, kazık yiyeceksem de kendim yemek istiyordum. Bazen ister istemez Kuzey'in dediklerine kulak assam bile...
Okuldan eve geçtiğimde annemin kucağında koliler vardı.
“Müjde! Ev buldum. Hem de çok uyguna. Her şey hazır. Taşınıyoruz!”
Ev bulduğunu taşınırken söylemesi hoşuma gitmese de annemi ilk defa bu kadar mutlu görüyordum. Üstümü değiştirip yardım etmeye koyuldum.
“Abim nerede?”
“Odasında, eşyalarını topluyor.”
Abimin yanına gittiğimde yatağında oturmuş sinirli bir şekilde telefona bakıyordu.
“Ne oldu abi, babam mı?” telefonun ekranını kapattı.
"Yo, kimse değil."
Yanına gidip elinden telefonu kaptım. Kızmak için tam ağzını aralamışken çaresizce geri kapattı. Bir etkisi olmayacaktı. Şifresini biliyordum, doğum tarihimdi. 01.01.11. Kilidi açtıktan sonra babamın mesajlarıyla yüz yüze geldim. Sadece babam yazmış, abim cevap vermemişti.
“Seni de o küçük kardeşini de evlatlıktan reddediyorum. Dün bana yaptığı terbiyesizliklerin sebebi de sensin. Hiçbir iyiliğimi hak etmediniz siz. Sen şansına şükret. Şu an boş gezerdin yoksa. Kardeşin desen... tembelin teki. Annenle Kumsal’a da sen bakacaksın zaten. Yarın müstakbel karımla yurtdışına gidiyoruz. Telefon numaranızı da sileceğim. Biliyorsun, tanımadığım numaraları da açmam:)”
Mesajları okuduğum an o babam denilen adamın numarasını hem abimin hem de kendi telefonumdan sildim. Adam denilemezdi. Baba da denilemezdi. Baba dediğin çocuklarına inanan, onlara örnek olan, onlarla ilgilenen, ailesini üzmeyen biri olmalıydı. Kendime onu örnek olarak seçeceğime ölürüm daha iyi. Gözüm dolsa da kendimi tuttum. Telefonu yatağın üzerine fırlatıp odadan çıktım.
Aradan bir hafta geçti. Taşınmış, yeni evimize alışma çabalarındaydık. Babam bir daha bizimle iletişime geçmemişti. Ayaz ise kendisi bu derdin içinde değilmiş gibi kafamı dağıtmamı, başka şeylere odaklanmamı sağlıyordu. Her şeyi boş verip yalnızca dans yarışmasına odaklanmamız gerektiğini söylemesi bunlardan yalnızca bir tanesiydi. O da zorlanıyordu fakat belli etmemeye çalışıyordu.
Güneş dans provalarında hiç zorlanmadıklarını söylemişti. Masum kız bana rakip olmak istemiyordu. Belki de arkadaşıyla rakip olunca arasının bozulmasından korkuyordu. Konusu açıldığında hemen araya giriyor, başka şeyler hakkında konuşuyordu. Hatta bir keresinde ne söyleyeceğini bilmediği için “Bir milyon lira verecekler ama bir saat boyunca oradan oraya koşup deli gibi bağıracaksınız, kabul eder miydiniz?” demişti. O anki konuyu değiştirme çabası herkesin komiğine gitmişti.
Bu rakip konularını açan kişi ise hep Kuzey olmuştu. Bu gözümden kaçmamıştı. Aldırmıyordum. Sonuçta ben bunu eğlenmek için yapıyordum fakat Kuzey'in başarılı olma takıntısı bana, eski hâlimi anımsatmıştı.
Teneffüste Güneş, Melisa'yla kantine giderken beni de çağırmıştı. Üşeniyorum diye reddetmiştim. 15 dakikalık teneffüste yapacak bir şey bulamayınca Ayaz’ın yanına gitmek için sınıftan çıktım. İçeri girdiğimde sınıfın köşesindeki kalabalık dikkatimi çekmişti. Etrafa baktığımda küçük civcivi göremedim. Endişelenmiştim. Ya Barlas bulaştıysa. Hızlı adımlarla kalabalığa yaklaştığımda düşündüğümden daha kötü bir manzara ile karşılaşmıştım. Ayaz’ın karşısında, yerde kendini kollarıyla siper etmiş, yanağından yaşlar süzülen masum bir kız vardı. Ayaz kıza tokat atmak için elini havaya kaldırdığında göz göze geldik.
Bölüm etkileşimi
