Bölümler 10Şu an: Bölüm 2
Ayaz’ın bu cevabı karşısında donakalmıştım.
“Niye, bensiz gidemiyor musun?”
“Onların yanına gidip seni tek bırakmak istemedim. İlk günün sonuçta.”
Bana annesini kaybetmiş küçük bir çocuk gibi davranması hoşuma gitmemişti. Bu sözleri söylerken oldukça kibirli duruyordu. Ya da ben öyle düşünüyordum. Daldığımı fark etmişti.
“Ne düşünüyorsun?”
“Seni ilgilendirmiyor Ayaz. Bana küçük bir çocukmuşum gibi davranmanı istemiyorum. Kendi başımın çaresine bakabilirim.”
“Vay vay. Tamam abla özür dilerim!”
Eskiden fazlasıyla zorbalığa uğradığım için kendimi koruma içgüdüm bir tık sert olmuştu. Fakat Ayaz hala benimle dalga geçme peşindeydi. Aşağıya indim. Ne de olsa daha tanışacağım arkadaşlarım vardı. Bahçede gezindikten bir süre sonra zil çaldı. Herkes kendi sınıflarına doğru ilerlemeye başladı. Sınıfa gittiğimde henüz herkesin gelmediğini gördüm. Sıram cam kenarında, dördüncü sıradaydı. Güneş ön sıramızdaki bir kızla sohbet ediyordu. Yanlarına gidip kızla tanıştıktan sonra sohbete dahil oldum. Melis de Güneş gibi bir o kadar samimi davranıyordu.
İlk dersimiz matematikti. Matematikçi aynı zamanda sınıf hocamızdı. Adı Görkem Yaman’dı. Tek tek isimlerimizi öğrendikten sonra ilk günümüz olduğu için ders işlememeye karar verdi. Birkaç kızla kaynaşmıştım. Yeni sınıfım ile eskisinin uzaktan yakından alakası yoktu. Buradaki arkadaşlarım bana iyi davranıyorlardı. Belki de ben içime kapanık olmadığım için öyleydiler.
Teneffüs saati geldi. Açlığımı bastırması için çubuk kraker alacaktım. Kantin sırasında beklerken birisi hızlıca yanımdan geçerek elimdeki parayı kaptı ve yan taraftan sıraya girdi. Bu Ayaz’dı. Sinirimi bozmaya devam ediyordu. Aceleyle sıradan çıkıp yanına gidecektim ki gururlu bir ifadeyle bana doğru yürüdüğünü gördüm. Elinde çubuk kraker ve paranın üstü olduğunu gördüm. Bir kez daha beni şaşırtmıştı. Elindekileri bana uzatarak:
“Afiyet olsun güzellik. Uzun bir sıra beklemek zorunda kaldığında bana haber verebilirsin. Sıra kaynatmakta ustayımdır. Bir de boyumu düşünürsek...”
Sıra kaynatmasını bile öven birisi. Böyle bir insanla nasıl başa çıkılır ki?
“Bunu senden isteyen olmamıştı da ne alacağımı nereden bildin? Ayrıca bana bir daha güzellik dersen çok fena olur.”
Benden korkmuşa benzemiyordu. Onun karşısında konuşurken kendimi küçük bir çocuk gibi hissediyordum. Ne sinir bozucu ama! İnsanları ne kadar korkutmaya çalışsa da daha komik duruma düşen bir çocuk. Neredeyse büyülenmiş diyebileceğim gözleriyle yüzümü süzdü. Sıra gözüme geldiğinde sorumu yanıtladı.
“Ne alacağını tahmin etmek zor olmadı güzellik, pardon abla diyecektim.”
Oldukça zeki birisine benziyordu. Fakat bundan etkilenmemiştim. Uzattıklarını sert bir şekilde alıp sınıfa çıktım.
İlk gün çoktan bitmişti, oldukça yorgundum. Abim ile eve doğru giderken günümün nasıl geçtiğini sordu. Öğretmenlerimi sevdiğimi, arkadaşlarımın bana iyi davrandığını söyledim. Ayaz'dan bahsetme niyetim yoktu. Benim için fazla endişelenmesini istemezdim. Çok da önemli bir konu değildi sonuçta. Eve vardığımızda babam daha gelmemişti. Annem ise çoktan akşam yemeğini hazırlamıştı. Okulum hakkında hiçbir soru sormamış elindeki sigarayla balkonda söyleniyordu. Yanına bile gitmeme gerek kalmadan sorunun babam ile ilgili olduğunu fark ettim. Her zamanki haliydi. Odama gidip üstümü değiştirdim. Yemeğimi yedikten sonra sofrayı toplayıp odama kapandım.
Benim hayalim Latin dansçısı olmaktı. Bu fikrimi ilk annemle paylaştığımda yüzüme sert bir tokat indirmişti. Hem parasız kalacağımı düşündüğü için hem de akrabalarımız ne der diye. Belki abim böyle düşünmez diye ummuştum fakat nafile... O zaman bana annem gibi tokat atmamış, bunların şans işi olduğunu ve sağlam bir mesleğimin olmasını söylemişti.
İyi olduğum yönlerimi düşününce cinayet gibi meselelerin ilgimi çektiğini fark etmiştim. Araştırma yaptığımda en azından ilerde yapacağım meslek hakkında bir fikir oluşmuştu. Cinayet Büroda çalışacaktım. Hatta dışarda cinayet davası çözme oyunları görmüştüm. Harçlığımla aldığım o oyunu kısa bir sürede çözmüştüm. Sonucu doğru tahmin etmiştim. Basit olduğunu düşünüp bunun sadece oyun olduğunu sanmıştım ki abim gibi birçok insanın deneyip çözemediğini duyunca bu düşüncemden vazgeçmiştim. İlerde cinayet bürosunda çalışan bir polis belki de başkomiser olabilirdim. Ama içimdeki dans sevdası her zaman kalacaktı. Abim bu sevdamın hobi olarak kalmasını söylemişti. Pek ikna olmasam da mecbur olduğumu fark edip inancım kaybolmuştu.
Yatağımda biraz uzanmaya karar vermiştim. Mutfaktan gelen seslerle uyandığımda telefondan saate baktım. Saat gece dörttü. Beni uyandıran sesin anneme ait olduğunu anladım. Bu durumu her zaman yaşıyordum fakat annemin sesinin bu sefer daha sinirli çıktığını fark ettim.
Yanına gitmeye karar verdim. Mutfakta abim annemin karşısında duruyor annem ise babam hakkında küfürler savuruyordu. Abimin yanına gittim ve ne olduğunu sordum. Annem babamı ararken abim kolumdan tutup beni salona götürdü.
“Babam annemi aldatmış.”
“Ne! Nasıl öğrendiniz?”
“Babam saat ikiye kadar gelmedi. Normalde en geç on ikide gelirdi taksiden, biliyorsun. Sonra anneme mesaj attı. Aldattığı kadınla olan fotoğrafı vardı. Bir de açık açık yazmış ‘Seni aldattım, bir daha benimle görüşme. Bana mesaj atma, arama. Ben daha iyilerine layığım.’ diye.”
Sessiz kalmakla yetindim. Bir insan eşini neden aldatırdı ki. Gerçi kendisine bile saygısı olmayan adamdan her şeyi beklerdim.
Ortama derin bir sessizlik çöktü. Annemin çığlıkları dinmiş, artık babamı aramayı bırakmış, gözleri şiş bir şekilde kafasını duvara yaslamıştı. Bir anda ayağa kalkıp yatak odasına gitti. Abimle annemi arkasından takip ettiğimizde babamın kıyafetlerini teker teker toplamaya başladığını gördük. Kıyafetleri kucağına alıp balkona çıktı. Tam dibinde duruyorduk. Ne yapacağını ikimiz de tahmin etmiştik. Ona engel olmamamız gerektiğini, içini rahatlatması gerektiğini düşünmüştük. Annem gözünü bile kırpmadan elindeki kıyafet yığınını balkondan aşağıya attı. Ardından bize doğru döndü. Yüzünde geniş bir tebessümle konuştu.
“Çocuklarım, siz yatın. O babanız denilecek adam bir daha bu eve adımını atamayacak. En yakın zamanda ondan boşanıp huzurlu bir hayat geçireceğiz.”
Bu sözlerinden sonra bize tüm içtenliğiyle sarıldı. Uzun zaman sonra böyle sarılmıştı annem bize...
Bölüm etkileşimi
