Bölümler 10Şu an: Bölüm 5
Elimden tutarak ayağa kalktı. Barlas yere yığılınca kalabalık onun etrafında toplanmıştı. Çeteden bir kişinin ona yardım etmeye çalıştığını gördüm. Etrafta hiç öğretmen yoktu. Diğer öğrenciler de Barlas'a olan korkularından öğretmenlere haber vermemişti. Tamam, sorun yok. Öğretmenlerin haberi yok. Okulun ilk haftasından disipline gitmeyeceksin.
Gözüm, Ayaz'ın kollarındaki sıyrıklara takıldı. Yüzünde kanayan bir yara olduğunu fark ettim. Sınıfta hiç kullanılmamış bir ilk yardım setinin olduğunu hatırladığımda Ayaz’a zarar vermeden onu sınıfa kadar götürdüm. Sette sadece peçete ve bir adet yara bandı vardı. Hiç kullanılmamasına rağmen neden bu kadar az malzeme var diye düşünürken Ayaz sakin bir sesle konuştu.
“İyiyim kum tanem, sorun yok. Peçeteyle kanı silsem yeter. Asıl sen iyi misin? Alnın morarmış.”
“Geçer birkaç güne, önemli değil. Nasıl vurduysam benim bile alnım morarmış!”
Küçük bir kahkaha patlattı.
“Belki de sana kum tanem dememeliyim. Bir kum tanesinin birini yere serebileceğini sanmıyorum!”
“Şimdi boş ver sen kum tanesini falan. O çeteye bulaşma bir daha. Sabah Barlas'a yaptığından gaza gelip intikam alacakları tutmuş. Kaç kişi gezdikleri belli değil zaten.”
“Sen benim için endişeleniyor musun?”
Şaşkınlıktan duraksadım. Bunu sormanın sırası mıydı? Tabi ki onun için endişelenmiyordum. Değil mi...
“Barlas’ı ilk gördüğümde gıcık olmuştum zaten. Senin için endişelenmiyorum. Seni doğru düzgün tanımıyorum bile! Okul açılalı bir hafta olmadı.”
Yüzünde muzip bir gülümseme ile ağzımdan çıkan sözleri dinliyordu. Ona bu konuştuklarımın ninni gibi geldiğine emindim.
Okul bittiğinde eve doğru giderken abimin alnımdaki morluğu görmemesi için perçemimle kapatmıştım. Bir süre perçemlerimle cebelleşecektim ama ne yapalım? "Çete Liderine" kafa atmadan önce düşünmem gerekiyordu. Ayaz yerde o kadar masum yatarken de bu mümkün değildi tabi. Öhö-öhö, masum derken...elinden bir şey gelmediği için. Onu masum bir kedi gibi bulduğumdan değil. ASLA!
Eve gittiğimde karnım aç olmadığı için direkt odama gitmiştim. Güneş’in aradığını gördüm. Okuldan yeni gelmiştik. Bu kadar önemli olacak konu neydi acaba. Telefonu açtığımda heyecanlı bir sesle konuşmaya başladı.
“Kumsal! Kuzey’i dans yarışmasına katılması için ikna ettim.”
Güneş’e, Kuzey’in bana dediği şeyleri söylememiştim. Sonuçta en yakın arkadaşıydı. Üzülmesini istemezdim. Aynı enerjiyle yanıt verdim.
"Çok güzel! Yarışmada kapışacağız demek."
Hafifçe kıkırdadı. Vedalaştık ve konuşmamızı sonlandırdık. Gözümü dinlendirmek için kapattığımda bildirim sesi geldi. Oflayarak telefonun ekranına baktım ve Ayaz’dan mesaj geldiğini gördüm.
“Madem birbirimizi çok iyi tanımıyoruz bir kafede buluşalım. Dans provası yaptığımız caddedeki kafede. Yarım saate orda olalım.” “Tamamdır küçük civciv. Ama bir saate olsa olur mu?
“Sen nasıl istersen.”
Bu kadar çabuk kabulleneceğimi ben de düşünmüyordum fakat onu tanımanın zamanı gelmişti. Biraz dinlenmeye ihtiyacım olduğu için ve yavaş hazırlandığım için bir saat sonra buluşmak istemiştim. Ayaz’a soracağım onlarca hatta yüzlerce soru vardı. Onu tanımak ve yanlış düşüncem olup olmadığını merak etmiştim. Geçmişi hakkında soracağım sorulara cevap vermeyebilirdi. Daha yeni tanıdığı insana çabucak güvenemezdi. Olduğu kadar artık...
Benim geçmişim zorbalıklarla doluydu. Ama sadece diğer öğrencilerden değil hocalarımdan bile her dakika boş yere azar işitiyordum. Yaramazlık yaptığım veya derse çalışmadığım için değil de diğer kızların iftiraları yüzündendi bu azarlar. Bu iftiraların nedenini ise hâlâ bilmiyordum. Bazı çocuklar gerçekten acımasız olabiliyordu. Fakat ben, davranışlarının altında her zaman bir neden arardım; ailelerinden gördükleri davranışlardan, belki de kendileri ezilmek istemediği için beni ezmek istiyor olabilirlerdi.
Kendimi, atılan iftiralara karşı hiçbir zaman savunmadım, savunamazdım. Bu ilkokulda da ortaokulda da aynıydı. Ama artık gözüm açılmıştı. Bazen kendimi savunacağım diye insanları terslemekten korkuyordum ama çevre edinmeyi de kendimi korumayı da başaracaktım. Kendime olan inancımı kaybedemezdim. İnatçıyım, istediğimi elde edene kadar ileri giderim. Bu kuralım ne yazık ki Ayaz için işe yaramamıştı. Çünkü o da inatçıydı. Ne dersem diyeyim bana lakap takmaktan ve öyle seslenmekten vazgeçmemişti. Ben de yapacak bir şeyim olmadığı için ona küçük civciv demeye karar verdim.
Aradan yarım saat geçmişti. Hazırlanmaya karar verdim. Altıma siyah, kargo pantolon, üstüme ise bordo, oversize sweatshirt giymeyi tercih ettim. Hafif bir makyaj yaptım. Saçlarımı ise sıkı bir atkuyruğu yaptım. İmzam olarak dudak parlatıcısı sürdüm. Olmazsa olmazımdı.
Abime haber verip Ayaz’ın dediği yere gittim. Benden önce gelmiş bir masada beni bekliyordu. Siparişini çoktan vermişti. Selamlaştıktan sonra aldığı içecekten bir yudum aldım. Bu en sevdiğim kahveydi.
“Bunu sevdiğimi biliyor muydun?”
“Tahmin etmek zor olmadı zehirim. Soru sormaya başlayabilirsin.”
Zehirim... Yeni lakabımız hayırlı, uğurlu olsun! Kısa bir duraksamadan sonra soru sormaya başladım. Şimdilik bu lakapla ilgili soru sormayacaktım. Merak ettiğim daha fazla şey vardı.
Sohbetimiz boyunca en fazla soru soran bendim. Ayaz hakkında merak ettiğim her şeyi öğrenmiştim. Bana, kendini açması bana güvendiği anlamına geliyordu. Hoşuma gitmedi değildi.
Eskiden benim gibi dışlanan ve içine kapanık birisiymiş. Ailesinden onu destekleyen birisi bile yokmuş. Akrabalarıyla bile arası kötüymüş. Varlıklı bir ailesi varmış. Fakat paranın kaynağı babasından geliyormuş. Ünlü bir şirketin ortağıymış. Annesi ise çalışmıyormuş. Babası annesine sürekli ekonomik şiddet uyguluyor, her zaman tartışıyorlarmış. Bu sebeple ailesinin yanında vakit geçirmek yerine odasında müzik dinleyerek kitap okuyormuş. Koca bir kitaplığı bile varmış. Bunu öğrendiğimde otomatik olarak gülümsemiştim. Dersleri çok iyiymiş. Sınıfta onunla inek öğrenci diye dalga geçseler bile o aldırış etmeyip başarısına başarı katmış. İlerde polis veya doktor olmak istiyormuş. İnsanlara yardım etmek onun iç huzurunu sağlıyormuş.
Soru sorarken onu incitmemek için çok derine inmiyordum fakat o tüm şeffaflığıyla anlatıyordu. Bu yönünü sevmiştim. Aklıma bir anda bana zehirim demesi geldi. Sormadan edemezdim:
“Ayaz, bir şey soracağım.”
“Bir şey.”
Derin bir nefes aldım. Klasik espri. Asla bitmeyen bir espri. O LANET OLASI ESPRİ!
“Bana zehirim demenin sebebi ne?”
“Kum tanesini neden sormadın?”
“İsmimle ilgili olduğunu düşündüm. Ayrıca zehir değişik geldi.”
Burnundan güldükten sonra cevap verdi.
“O gün Barlas’ın hayatına resmen zehir oldun. Oradan aklıma geldi.”
Gözlerini kaçırarak konuşuyordu. Nedeni saçma gelmişti. “Zehirim” diyordu ama Barlas’a zehir olduğumu söylemişti. Daha fazla kurcalamayacaktım.
Ortamdaki sessizlik masadaki telefonun çalmasıyla son buldu.
Aradığım anda ulaşamazsam
Yanımda olamazsan
Kim’leyim emin olamazsın
Bunu da soramazsın
Telefon zili nedensizce beni güldürmeyi başardı. Ekranda “Cihan Korkmaz” yazıyordu. Telefonu cevapladığında arayan kişinin babası olduğunu anladım. Aceleyle yerinden kalkıp bel çantasını aldı. Telefonu kapattığında ne olduğunu sordum.
“Annem eşyalarını alıp yurtdışına gitmiş. Bir not bırakmış. Notta ‘Erkin’im ile yeni bir hayat kuracağız. Seni terk ediyorum.’ yazıyormuş!”
Bölüm etkileşimi
