Bölümler 10Şu an: Bölüm 6
Ben de aniden masadan kalkıp evin yolunu tuttum. Kapıdan içeri girdiğimde yerde bayılmış halde bulunan annemin başında abim Umut, onun elinde ise veda mektubu bulunuyordu. Yanı başında ise bir kutu ilaç...
Abim çoktan ambulansı aramıştı. Kısa bir süre sonra geldi ve hastaneye gittik. Hasta bekleme yerinde otururken telefonum çaldı. Arayan Ayaz’dı.
“İyi misin? Bir sıkıntı var mı?” Titreyen sesimi boğazımı temizleyerek düzeltmeye çalıştım.
“Hastanedeyim. Annem bir kutu ilaç içmiş.”
“Geliyorum hemen. Hangi hastanedesin?”
İtiraz edemedim. Sonuçta abim de ben de çok kötü durumdaydık. Hastanenin adını söyledikten birkaç dakika sonra yanıma gelmişti. Yüzü kan revan içindeydi. Endişeyle ayağa kalkıp elimi kanayan yarasına götürdüm. Abim, öyle dalmış ve yorgundu ki, Ayaz'ın geldiğinin farkına bile varmamıştı.
“Ayaz! Ne oldu yüzüne? Gidelim pansuman yaptıralım.”
“Sakin ol. Acımıyor, eve gittiğimde babam sarhoştu. O sinirle beni dövdü. Alışığım zaten.”
“Ayaz saçmalama! Yürü gidiyoruz. Çok kan kaybedeceksin.” Bileğinden sıkıca tutup pansuman odasına götürdüm. Gösterdiği o sakin tepkiler beni gıcık ediyordu. Sonuçta söz konusu sağlığıydı. Onun için endişeleniyor muydum? Elbette, onu ilk başta ne kadar sevmesem de içini biliyordum. Yeni tanıştığımız için fazla güvenmesem de o benim arkadaşımdı. Bana destek çıkmak için çabaladığını biliyordum. Benim de ona destek olup yanında olmam gerekiyordu.
Pansuman odasından çıktıktan sonra abimin yanına gittik. Abim ayakta, karşısındaki doktoru dinliyordu. Koşar adımlarla yanına gittim. Doktor annemin midesinin yıkandığını, yaklaşık on beş dakika sonra ayılacağını, uyandıktan sonra ilk iki saat gözlem altında tutulması gerektiğini söylemişti.
On beş dakika sonra abimle annemin yanına gittik. Ayaz, annem onu tanımadığından şimdilik kafasının karışmaması için odaya yalnızca abimle benim girmemi söylemişti.
Odaya girdiğimiz anda annem “Özür dilerim.” diye mırıldandı. Abim annemin yanına iki adımda varıp elini sıkıca tuttu. Onu yormak istemiyordu. Annem kısık sesiyle tekrar söze girdi.
“Çocuklar, taşınacağız. En yakın zamanda taşınacağız. Artık o adamın kaldığı evde kalamam. Terk etti gitti. Boşanmayı teklif ettiğimde kabul etmemesinden anlamalıydım.”
Annemin ne demek istediğini ikimiz de anlamıştık. Eğer o kadın babamdan ayrılırsa annemin yanına gelecekti. Ama annemin bunu kabul edeceğini sanmıyordum. Bu yüzden evimizi bulamaması için taşınma kararı almıştı.
“Sen sağlıklı ol yeter ki annem. Gerisi kolay.” dedi kızaran gözlerle abim. Üçümüzün de gözleri dolmuştu. Ortamdaki melankolik havadan neredeyse boğulacaktım. Abim, hâlimi fark ettiğinde annemi neşelendirmek için çeşitli şeyler yaptı. Tabi ki işe yaramamıştı. Annem zaten yüzü her zaman gülebilen birisi değildi. Şimdi hiç sırası değildi.
Ağlamaktan gözlerim yanıyordu. Yüzümü yıkamak için lavaboya gidecektim. Abime haber verdim. Tam kapıdan çıktığımda Ayaz’ın hala bizi beklediğini gördüm. Elinde ise bir tabak çorba vardı.
“Hala beklediğini bilmiyordum. Acil bir durum yok, eve git istersen.”
“Eve gidersem yıldızının yüzünde yeni yaralar oluşabilir kum tanem. Zor çıktım zaten. Bu arada çorbayı annenin içmesi için aldım. Sanırım bir süre geçmesi gerekiyordu. Doktora sorayım eğer yemek yiyebilir durumdaysa vereyim.”
“Zahmet etmişsin, teşekkürler. Ben sorarım şimdi”
“Sen yüzünü yıka. Ben sorarım.”
Başımla onaylayıp yüzümü yıkamaya gittim. Geri geldiğimde Ayaz’ı göremedim. Odaya doğru yöneldiğimde annemin yanında olduğunu gördüm. Annemle sohbet ediyordu. Ve uzun zamandır görmediğim tebessümü annemde gördüm. Nasıl becermişti küçük civciv bunu? Abim bile annemi güldürmek için yapmadığı kalmamıştı. Onu hayranlıkla izlerken geldiğimi gördü. Yeni gelmişim gibi yanlarına gittim. Doktor bir şeyler yiyip içmesine izin vermişti belli ki. Yerinde doğrulmuş, bir yandan çorbayı yudumluyor bir yandan da Ayaz’ın esprilerine gülüyordu.
Aradan birkaç saat geçmiş, hastaneden eve gelmiştik. Annem Ayaz’ın çok komik ve nazik olması hakkında konuşuyordu. Tam koltuğa oturduğumda telefonum çaldı. Arayan babamdı. Açmak istemiyordum. Anneme de moralinin bozulmaması için söyleyemiyordum. Abime söylesem sinirden telefonu bile kırabilirdi. En iyisi kimseye söylememekti. Odama geçip çaktırmadan telefonu açtım.
“Kızım! Seni çok özledim.”
“Ne oldu ba-” sözümü yarıda bırakmıştım. Ona baba bile demek istemiyordum.
“Attığım konuma gel. Bir şey konuşmamız lazım.” Annem ile hastaneden yeni geldiğimizi, onun yüzünden annemin intihara kalkıştığını söylemeyecektim.
“Ne oldu? Ne konuşacaksın?”
Telefonu suratıma kapatmıştı. Üstüme bir ceket geçirip abime arkadaşımın geldiğini söyledim. Babamın attığı konum çok uzak değildi. Tanıdık gelmişti. Söylediği yere gidince Ayaz ile dans provasını yaptığım yer olduğunu anladım. Ben sadece babamı görmeyi düşünürken yanında iki kişi daha olduğunu gördüm. Biraz daha yaklaştığımda birisinin Ayaz, diğerinin bir kadın olduğunu gördüm. Büyük ihtimalle Ayaz’ın annesiydi. Babam bana doğru kollarını açmış bir şekilde geliyordu. Elimi daha fazla gelmemesi için havaya kaldırdım. Suratı bariz şekilde asılmıştı. Ayazların yanına gittiğimizde yıldızımın yanına geçtim. İkisinin de yüzüne tükürüp gitmek istiyordum ama yapamazdım. Merakım sinirimden daha baskındı. Söze girmelerini beklerken Ayaz elini elimle buluşturup kısık sesle konuştu.
“Çok zamanımız yok. Ne söyleyecekseniz söyleyin. Ama şunu unutmayın: Sizi asla affetmeyeceğiz.”
Ayaz’ın annesi derin bir nefes alıp konuştu.
“Biz evlendik. Kan bağınız olmasa da artık siz kardeşsiniz.”
Bölüm etkileşimi
