9. BÖLÜM - GECENİN TUZAĞI

Geçmiş

"Shh, Dolunay!" Dolunay arkasından gelen dürtülmeyle beraber başını hafifçe, arkaya doğru çevirdi.

Şu an fen bilimleri dersindeydiler. Fen bilimleri öğretmenleri Suna Hanım oldukça sert ve disiplinli bir öğretmendi. Ders anlatırken sınıfta çıkan en ufak sese dahi asla ama asla tahammül edemiyordu. Bu sebepten dolayıda az önce arkadaşları Berrak, Ecehan ve Nazlı ile fısır fısır sohbet eden Dolunay'ı, bağırarak susturmuştu. Suna'nın bağırması ardından Dolunay bir daha ağzını açmamıştı. Şimdiyse arkasında oturan Nazlı onu dürtüyordu.

"Efendim?"

Nazlı ellerini masanın üstüne koydu ve Dolunay'a doğru yaklaştı. Dolunay'ın kulağına doğru eğildi. "Teneffüste Metin'e silgimi vermiştim, şimdi silgimi Metin'den alabilir misin?"

Dolunay gözlerini akıllı tahtanın önünde ders anlatan öğretmenine çevirdi. Gözleri tereddüt dolmuştu. Eğer şimdi yerinden kalkıp Metin'den silgiyi almaya gitse, öğretmeni ona bağırır mıydı?

Dolunay başını biraz daha Nazlı'ya çevirdi. "Teneffüse çok kalmamıştır, teneffüste sen kendin alsan olmaz mı?"

"Ama bana şimdi lazım."

"Ecehan'la beraber kullanın."

Nazlı dudaklarını bükerek başını hafifçe yana eğdi. "O benimle silgisini paylaşmıyor." Dolunay en sonunda derin bir nefes verdi. Ecehan'a kendi silgisini verebilirdi, fakat kendi silgisi kaybolmuştu. Berrak ise silgisini evde unutmuştu. Yani mecburen kalkıp, Metin'den o silgiyi alacaktı. Ecehan silgisini Nazlı'yla paylaşsa ne olurdu sanki?

Dolunay yavaşça sırasından kalktı. Berrak başını kaldırarak meraklı gözlerle yerinden kalkan Dolunay'a baktı.

Dolunay henüz birkaç adım atmıştıki, Suna öğretmen tahtaya yazmayı bırakarak öğrencilere döndü. Dolunay'ın ayakta olduğunu gördüğünde içinde bir öfke kıvılcımının yanması çok uzun sürmemişti.

"Ne geziyorsun ayakta Dolunay?!"

Birden bağıran Suna öğretmenin sesiyle beraber Dolunay irkildi. Adım atmaya bırakmıştı. Tam bu esnada kimsenin fark etmediği bir şey vardı. Yüzüne keyifli bir gülümseme takınan Nazlı.

Hiçbir öğretmen kolay kolay Dolunay'a bağırmaz, kızmazdı. Dolunay neredeyse tüm öğretmenlerin parmakla gösterdiği, başarılı bir öğrenciydi. Dolunay tüm ödevlerini vaktinde yapar, ödevlerini aksatmaz, düzenli ders çalışır ve tüm sınavlardan yüksek not alırdı. Bu sebepten dolayı Nazlı, Dolunay'ı kıskandığı kadar başka hiçbir şeyi kıskanmazdı. Hatta olan şu ki Nazlı, Dolunay'ın ailesiyle olan ilişkisini bile kıskanıyordu.

"Şey... Arkadaşımdan silgi alacaktım da hocam..."

"İzin aldın mı benden?"

"Özür dilerim..."

"Teneffüste ne alacaksın alırsın, otur yerine!"

Dolunay başını sallamakla yetinebilmişti. Yeniden sırasının yanına geldi. Ellerini masanın üstüne koydu. Dolunay tam sırasına oturacakken, teneffüs zili tüm okul koridorunu doldurmuştu. Suna, Dolunay'a ters bir bakış attı.

"Arkadaşından ne alıyorsan al şimdi."

Suna birkaç saniye daha Dolunay'a baktıktan sonra öğretmenler masasına yöneldi. Ders kitabını ve kalemliğini alarak sınıftan çıktı. Dolunay öğretmeninden yediği azarın utancıyla olduğu yerde öylece kalmıştı.

Ve dürüst olmak gerekirse, tüm sınıf Dolunay'ın bir öğretmenden azar yemesine şaşırmışlardı. Dolunay'ı azarlayan öğretmen, Suna öğretmen olduğu için görmezden gelmeye çalışıyorlardı. Ancak yine de Dolunay'ın bir öğretmenden azar yemesi bu sınıf için pek alışıldık bir durum değildi.

Normalde zilin sesinin duyulmasıyla beraber bahçeye fırlayacak çocuklar, şu an için oturmaya devam ederek birbirleriyle Dolunay hakkında fısıldaşmaya başlamışlardı. Berrak ne yapacağını bilemez bir halde Dolunay'a bakıyordu. Fısıldaşmalar çoğaldığı için her bir fısıltı Ecehan'ın kulağına net bir şekilde geliyordu.

Ecehan kaşlarını hafiften çatarak fısıldaşan herkese kısa bir göz gezdirdi. Ecehan'ın kendilerine göz gezdirdiğin fark eden bütün çocuklar anında sus pus olmuştu.

Ecehan yaşına rağmen çok soğuk bir çocuktu. Tüm çocuklar Ecehan'dan çekinirdi. Kolay kolay bir tane bile çocuk yanına yaklaşmaya cesaret edemezdi. Bazen Ecehan etrafa öyle bir bakış atardı ki, insanın içi ürperirdi.

Ecehan'ın bakışıyla beraber bazı çocuklar sınıftan ayrılırken, bazıları olan şeyleri görmezden gelerek normale dönmeye çalışıyordu. Ecehan herkesin kendi işine döndüğünden emin olduktan sonra yeniden Dolunay'a döndü. Ayağa kalkarak iki adımda Dolunay'ın arkasında durdu. Elini yavaşça kaldırarak hiç tereddüt etmeden, elini Dolunay'ın omzuna koydu.

"Dolunay, iyi misin?"

Dolunay Ecehan'a baktı. Yüzüne zoraki bir gülümseme yerleştirmişti. Dolunay çok küçük bir şekilde başını salladı. "İyiyim."

"Dolunay..."

Dolunay başını Nazlı'ya çevirdi. Nazlı üzgün bir ifadeyle Dolunay'a bakıyordu. "Ben özür dilerim, Suna hocanın bu kadar sinirleneceğini tahmin etmemiştim. Seni kibarca uyaracağını sanmıştım. Gerçekten özür dilerim." Dolunay tebessüm etti. "Sorun değil, Suna hoca işte."

"Kantine inelim mi?"

Üç kız birden Berrak'a döndü. Berrak bu soruyu ortamın havasını dağıtmak amacıyla sormuştu. Şu vakit için Dolunay ve Ecehan'ın hoşuna gidebilecek türden bir soruydu. Saniyeler önce üzgün bir yüzğ olan Dolunay'ın yüzü bir anda aydınlanmıştı. "Olur, inelim!"

"Siz gidin, ben Metin'den silgimi alıp geliyorum."

Dolunay, Berrak ve Ecehan, Nazlı'yı onayladıktan sona hiç beklemeden sınıftan çıktıklar. Teneffüs bitmeden kantine gitmeliydiler.

koridor her zamanki gibi kalabalıktı. Bazı öğrenciler bahçeye inmek için merdivenlere koşuyor, bazıları sınıflarının kapısında arkadaşlarıyla konuşuyor, bazılarıysa kantinden ne alacaklarını tartışıyordu.

Dolunay, az önce yaşadığı olayın utancını üzerinden atmaya çalışarak arkadaşlarının yanında yürüyordu. Yüzündeki gülümseme geri gelmişti. Suna öğretmenin kendisine bağırması hâlâ canını sıkıyordu ama bunu arkadaşlarına belli etmek istemiyordu.

"Ben hâlâ inanamıyorum ya!" dedi Berrak, yanındaki iki kıza bakarak. "Suna hoca sana bağırdı resmen."

Dolunay gözlerini devirdi. "Berrak, ne olur sen de başlama."

"Başlamıyorum ki! Sadece şaşırdım. Kadın sana bağırdı ya, hâlâ gözümün önünden gitmiyor." Ecehan ellerini okul formasının ceplerine sokmuş, ikisini dinliyordu. "Bir silgi yüzünden bütün sınıfın ortasında azar işittin," dedi. "Bir de teneffüs zili çaldığında hâlâ ayakta duruyordun."

Dolunay ona döndü. "E, ne yapayım? Kadın konuşurken otursaydım bir de oradan azar işitecektim."

"Doğru," diye onayladı Berrak. "Ama sen de niye Nazlı'nın silgisini almaya gittin ki? Kendisi alsaydı."

Dolunay omuz silkti. "İstedi işte. Ne bileyim, şimdi almazsam benimle küsecek falan." Ecehan kaşlarını çattı. "İyi de sen onun her istediğini yapmak zorunda mısın?" Dolunay birkaç saniye arkadaşına baktı. Sonra gülümseyerek Ecehan'ın koluna girdi. "Başladın yine."

"Ne?"

"Abla gibi konuşmaya."

"Ben sana bir şey anlatıyorum, sen benimle dalga geçiyorsun."

"Tamam, tamam!" Dolunay gülmeye başladı. "Bir daha kimse için silgi almaya gitmeyeceğim. Söz."

"Senin sözlerine güven olmaz."

"Ecehan!"

Berrak kahkaha atarken Ecehan'ın dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı. Dolunay da onlara katıldı. Birkaç dakika önce sınıfta yaşadığı mahcubiyeti unutmuş gibiydi.

Üçü konuşa konuşa merdivenlere ulaştılar. Koridorun sonundaki geniş merdivenler, teneffüse çıkan öğrencilerle doluydu. Yukarıdan inenlerle aşağıdan çıkanlar birbirine karışmış, arada öğretmenlerin uyarı sesleri duyulmaya başlamıştı.

"Yavaş yürüyün çocuklar! Koşmayın!" diye seslendi bir öğretmen, merdivenlerin alt tarafından. Berrak, Dolunay'ın koluna girdi. "Şu kalabalıkta kantine inene kadar teneffüs bitecek."

"Abartma," dedi Dolunay. "Alt tarafı iki kat ineceğiz."

"Sen in de gör bakalım."

"İniyorum zaten!"

Dolunay gülerek önüne döndü. Üçü birlikte merdivenlerden inmeye başladılar. Tam merdivenlerin ilk bölümünü geçtiklerinde Berrak aniden durdu.

"AY, DUR!"

Dolunay da onunla birlikte durmak zorunda kaldı. "Ne oldu?" Berrak başını yukarı kaldırıp bir anlığına arkasına baktı. "Kalemliğimi sınıfta unuttum!"

Dolunay şaşkınlıkla ona döndü. "Kalemlik mi? Kantine kalemlikle mi gidiyorsun sen?"

"Hayır, kızım! İçinde param vardı!"

Ecehan gözlerini kapatarak derin bir nefes aldı. Son zamanlarda Berrak'a neredeyse hiç tahammülü yoktu.

"Lütfen bir güncükte kendini evde unut."

"Çok komiksin!"

"Teşekkür ederim."

Dolunay kıkırdadı. "Git al o zaman. Biz burada bekleyelim."

"Yok, boş ver. Sonra alırım."

Berrak yeniden yürümeye başladığında Dolunay da onunla birlikte hareket etti. Ecehan ikisinin arkasından geliyordu. Birkaç basamak daha indiler. Dolunay tam Berrak'a dönüp bir şey söyleyecekti ki arkasından bir hareket hissetti.

Her şey o kadar hızlı gerçekleşti ki ne olduğunu anlamaya bile fırsat bulamadı. Bir anda dengesi bozuldu. Ayağı basamağın kenarından kayarken bedeni öne doğru savruldu. Ellerini bir yere tutunmak için uzattı ama parmakları boşluğu kavradı.

"AH!"

Dolunay'ın çığlığı merdiven boşluğunda yankılandı. Ardından küçük bedeni basamaklara çarparak aşağı doğru yuvarlandı.

Bir basamak...

Bir tane daha...

Sonra sert bir çarpma sesi.

Dolunay, merdivenlerin birkaç basamak aşağısında, taş zeminin üzerinde kalakaldı. Bir anlığına etrafındaki bütün sesler birbirine karıştı. Dolunay ne olduğunu anlayamıyordu. Sanki biri bütün bedenine aynı anda vurmuştu. Dizleri yanıyor, dirseği sızlıyor, özellikle sol bileğinde dayanılmaz bir ağrı hissediyordu.

Nefes almaya çalıştı. Canı o kadar yanıyordu ki göğsüne dolan havayı bile doğru düzgün içine çekemedi. Gözlerini sıkıca kapattı. Canı acıyordu.

Sol elini hareket ettirmeye çalıştığı anda bileğine saplanan ağrıyla yüzü buruştu. Hemen elini kendine doğru çekerek sol bileğini sağ eliyle kavradı.

"Ah..."

Sesi o kadar kısık çıkmıştı ki kendisi bile zor duydu. Başını kaldırmaya çalıştı. Tam o sırada yukarıdan gelen bir kahkaha duydu. Dolunay önce anlam veremedi. Sonra gözlerini merdivenlere çevirdi.

Berrak ve Ecehan birkaç basamak yukarıda duruyordu. İkisinin de bakışları kendisindeydi. Ancak Dolunay'ın asıl dikkatini çeken, onların hemen arkasında duran kız oldu. Nazlı.

Bir basamak yukarıda, merdivenin kenarına yakın bir yerde durmuştu. Dudaklarının kenarları yukarı doğru kıvrılmıştı. Dolunay gözlerini kırpıştırdı.

Nazlı neden gülüyordu?

Az önce kendisi düşmüştü. Hem de çok kötü düşmüştü. Canı bu kadar yanarken...

"Nazlı?" diye fısıldadı.

Nazlı'nın yüzündeki gülümseme bir anlığına kaybolur gibi oldu. Ardından hemen iki elini göğsünün önünde birleştirdi.

"Ay, Dolunay! Özür dilerim!"

Sesi öyle bir çıkmıştı ki sanki gerçekten çok korkmuştu. "Ben... Ben yanlışlıkla yaptım!" Dolunay'ın kaşları hafifçe çatıldı. "Ne...?"

Nazlı bir basamak aşağı indi. Yüzüne üzgün bir ifade yerleştirmeye çalışırken dudaklarını birbirine bastırdı. "Yanlışlıkla çarptım sana. Seni düşürmek istemedim, yemin ederim!"

Sonra bir kahkaha kaçırdı. Önce küçücük bir ses çıktı ağzından. Ardından kendini tutamayarak yeniden güldü.

"Özür dilerim ama..." dedi, gülüşünün arasından. "Bir anda yuvarlandın ya!"

Dolunay'ın yüzündeki ifade yavaşça değişti. Az önce Nazlı'nın gerçekten üzgün olduğunu sanmıştı. Onun kendisine yardım etmek için aşağı ineceğini düşünmüştü. Belki elinden tutup kaldıracaktı. Belki bileğinin acıyıp acımadığını soracaktı. Ama Nazlı gülüyordu.

Dolunay'ın gözleri istemsizce Berrak'a kaydı. Belki Berrak yardım ederdi. Berrak, önce Dolunay'a baktı. Sonra Nazlı'nın yüzüne çevirdi gözlerini. Ve o da gülmeye başladı.

"Ya Nazlı!" dedi kahkahasının arasında. "Kız resmen yuvarlandı!" Dolunay'ın dudakları aralandı. Bir şey söylemek istedi. Gerçekten istedi.

Canım acıyor, demek istedi.

Gülmeyin, demek istedi.

Bana yardım edin, demek istedi.

Ama boğazına bir şey düğümlenmişti sanki. Sesini çıkarmakta zorlanıyordu.

Bakışlarını son kez Ecehan'a çevirdi. Ecehan diğer ikisi gibi kahkahalar atmıyordu. Her zamanki soğuk ifadesi yüzündeydi. Dolunay'a bakıyordu. Sonra dudaklarının kenarı yukarı doğru kıvrıldı. Çok hafif. Neredeyse belli belirsiz. Ama Dolunay gördü. Gördüğü o küçücük gülümseme, bileğindeki ağrıdan daha fazla acıttı canını.

Çünkü Ecehan farklıydı. En azından Dolunay onun farklı olduğunu düşünüyordu. Ecehan çoğu zaman diğer çocuklarla konuşmaz, kimseye kolay kolay yaklaşmazdı. Dolunay'ın yanında bile genellikle mesafeli dururdu. Ama Dolunay onun kendisini önemsediğini sanıyordu.

Az önce sınıfta herkes fısıldaşırken insanları susturan da oydu.

Dolunay iyi miydi diye soran da...

Şimdi ise merdivenlerin dibinde oturuyor, sol bileğini tutuyor ve arkadaşlarının kendisine gülmesini izliyordu. Ecehan'ın dudakları hâlâ hafifçe kıvrıktı.

Dolunay'ın gözleri dolmaya başladı. Hemen başını önüne eğdi.

Hayır.

Ağlamayacaktı.

Burada ağlamayacaktı.

Onlara ağladığını göstermeyecekti.

On iki yaşındaydı. Üstelik okulda başarılıydı, öğretmenleri onu seviyordu, evde ailesi onu çok seviyordu. Annesi onu her sabah okula gönderirken yanağından öper, babası akşam eve geldiğinde gününün nasıl geçtiğini sorardı.

Evde canı acıdığında biri hemen yanına koşardı. Ama burası ev değildi. Burada, canı yandığında kendisine gülen insanlar vardı.

Dolunay dudaklarını birbirine bastırdı. Burnunu çekmemek için kendini zorladı. Sol bileğini göğsüne doğru çekerek diğer eliyle sıkıca kavradı.

"Tamam..." diye mırıldandı.

Sesi titremişti. Nazlı gülmesini kesmeye çalışarak bir adım daha attı.

"Dolunay, kızma ama! Gerçekten bilerek yapmadım."

Dolunay başını kaldırdı. Gözlerinin kenarlarında biriken yaşları fark etmemeleri için yüzüne gülümseme yerleştirmeye çalıştı. Ama o gülümseme yüzünde o kadar tuhaf durmuştu ki kendisi bile hissedebiliyordu.

"Yok," dedi. Nazlı başını yana eğdi. "Yok mu?" Dolunay başını salladı. "Bir şey yok."

Berrak hâlâ gülümsüyordu. "İyi misin peki?"

Bu soruyu sorarken bile yüzündeki eğlenceli ifade kaybolmamıştı. Dolunay ona baktı.

Sol bileği zonkluyordu. Dizinin üzerindeki acı gittikçe artıyordu. Ayağa kalkmayı düşündüğünde bile midesi bulanır gibi olmuştu. Ama yine de başını salladı.

"İyiyim."

İyi değildi. Hiç iyi değildi. Ama bunu söylerse ne olacaktı?

Nazlı yeniden özür mü dileyecekti?

Berrak gülmeyi mi bırakacaktı?

Ecehan'ın yüzündeki o küçücük gülümseme silinecek miydi?

Bilmiyordu.

Bildigi tek şey, üçünün de kendisine yardım etmek için yanına gelmemiş olmasıydı.

Dolunay sağ elini yere dayayarak doğrulmaya çalıştı. Daha dizlerinin üzerine bile gelemeden sol bileğindeki ağrı yeniden şiddetlendi.

"Ah!"

İstemeden ses çıkardı ve tekrar oturmak zorunda kaldı. Bu kez gözleri dolmakla kalmadı; bir damla yaş yanağından aşağı süzüldü. Dolunay hemen başını başka tarafa çevirdi. Görmemişlerdi. Umarım görmemişlerdi. Çünkü onlara ağladığını göstermek istemiyordu.

Nazlı bir an sustu. Sonra Berrak'a dönerek yeniden güldü. "Tamam, hadi gidelim. Teneffüs bitmeden kantine inelim." Berrak başını salladı. "Gel." Dolunay başını kaldırdı.

Üçü gerçekten gidiyor muydu?

Kendisini orada bırakıp mı?

"Nazlı..."

Sesi o kadar küçük çıkmıştı ki merdivenlerden geçen öğrencilerin gürültüsünde kaybolacak gibiydi. Nazlı arkasına döndü.

"Efendim?"

Dolunay yutkundu. Bir an duraksadı. Gururu, canının yanması ve gözyaşları birbirine karışmıştı. Sonunda, neredeyse duyulmayacak bir sesle sordu:

"Biraz... yardım eder misiniz?"

Berrak'ın yüzündeki gülümseme bir anlığına dondu. Ecehan'ın bakışları Dolunay'ın yüzüne kaydı. Nazlı ise iki saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sonra dudaklarını büzdü.

"Ee, kalksana Dolunay. Bir şey olmadı ki."

Dolunay'ın gözleri yeniden doldu.

Bir şey olmadı mı?

Bileği bu kadar acırken, dizleri yanarken, ayağa kalkamıyorken...

Bir şey olmamış mıydı?

Başını eğdi.

"Tamam," diye fısıldadı. Bu kez kimseye bakmadı. Kimsenin yüzündeki ifadeyi görmek istemiyordu. Kimsenin kendisine acımasını da istemiyordu. Sadece bir an önce ayağa kalkıp oradan uzaklaşmak istiyordu.

Nazlı, Berrak ve Ecehan merdivenlerden inmeye devam ettiler. Dolunay onların ayak seslerini dinledi.

Bir basamak.

Bir basamak daha.

Sonra sesleri kalabalığın içinde kayboldu. Dolunay, merdivenlerin dibinde tek başına kaldı. Bir süre kıpırdamadan oturdu. Sol bileğini göğsüne bastırmış, başını öne eğmişti. Gözlerinden bir damla yaş daha düştü. Ardından bir tane daha. Dudaklarını sıkıca birbirine bastırdı. Ağlamamak için kendisini ne kadar zorlarsa zorlasın, gözyaşları durmuyordu.

Ve o gün, on iki yaşındaki Dolunay ilk kez bir şeyin farkına vardı. İnsanın canını bazen düştüğü yer değil, düştüğünü gördüğü hâlde elini uzatmayan insanlar acıtıyordu.

Şimdiki Zaman

Kolumdaki sızıyla gözlerimi araladım. Yine.

Allah'ım, yine aynı şey!

Yüzümü yastığa gömerek gözlerimi sıkıca kapattım. Belki birkaç dakika daha uyuyabilirdim. Belki kolumdaki ağrı biraz olsun dinerdi de yeniden uykuya dalabilirdim. Belki de... Kimi kandırıyordum ben?

Kolumun içinden başlayıp omzuma doğru yayılan o sızı, son bir haftadır uykumun içine etmişti. Normalde dibimde bomba patlasa uyanmazdım. Annemlerin beni öğlene kadar uyandırmak için verdiği mücadeleleri anlatmaya kalksam, burada sabaha kadar konuşmam gerekirdi. Ama gelin görün ki son bir haftadır güneş doğmadan uyanıyordum. Hem de kendi isteğimle değil, vurulduğum için!

Harika bir hayatım vardı gerçekten.

Yavaşça sırtüstü döndüm. Kolumu fazla hareket ettirmemeye çalışarak yatağımın yanındaki küçük çekmeceye uzandım. Üzerinde duran telefonumu elime aldım ve ekranı açtım.

07:32.

Ekrana birkaç saniye boyunca boş boş baktım. Yedi buçuk. Sabahın yedi buçuğu.

Normal bir insanın güne başlamaya hazırlandığı, kuşların cıvıldadığı, dünyanın uyanmaya başladığı saatlerken, benimse normal şartlarda yorganı başıma çekip uyumaya devam edeceğim saatler. Üstelik bugün erkenden kalkmamı gerektiren hiçbir şey yoktu. Ne bir yere yetişecektim ne de yapmam gereken acil bir işim vardı.

Uyuyabilirdim. Güzelce uyuyabilirdim.

Ama hayır! Benim vücudum, hayatımda yeterince problem yokmuş gibi, sabahın köründe beni uyandırmaya karar vermişti.

Telefonumu yüzüme doğru kaldırıp birkaç saniye daha ekrana baktım. Sonra Instagram'a girdim.

Aysun'la aynı odada kalıyorduk ve kendisi yanımdaki yatakta hâlâ mışıl mışıl uyuyordu. Dolayısıyla telefonumun sesini en kısık seviyeye getirdim. Reels videolarını sessizce kaydırmaya başladım.

İlk video bir kızın sevgilisiyle yaptığı saçma bir şakaydı. Geçtim.

İkincisi, sabah erkenden spor yapan bir adamdı. Geçtim.

Üçüncüsü, bir çiftin birbirine sarıldığı romantik bir videoydu.

Başparmağım ekranın üzerinde hareketsiz kaldı. Ekranda birbirine sarılan çifte baktım. Sonra telefonu yüzümün üzerine düşürmemek için hafifçe yana çevirdim.

"Allah belanı versin," diye fısıldadım.

Videodaki çifte mi söylüyordum, kendime mi, yoksa aklıma gelmeyi bir türlü bırakmayan adama mı, bilmiyordum. Tek bildiğim, son bir haftadır hayatımın çekilmez bir hâl aldığıydı. Ve bunun tek bir sorumlusu vardı.

Aybars. Aybars Sancak.

O lanet adam!

Dur bir dakika... Ben bunun soyismini nereden, nasıl öğrenmiştim? Lütfen öldürün beni!

Oflayarak telefonu göğsümün üzerine bıraktım ve tavana baktım.

Bir haftadır. Tam bir haftadır, o partide yaşananları düşünmeden geçirdiğim tek bir gün bile olmamıştı. Bazen uyumadan önce aklıma geliyordu. Bazen sabah gözlerimi açar açmaz. Bazen biriyle konuşurken, bazen yemek yerken, bazen de hiçbir şey yapmadığım hâlde...

Her seferinde aynı görüntü zihnime yerleşiyordu.

Aybars'ın yüzü.

Beni birden duvara yaslaması.

Ben ne olduğunu anlayamadan bana doğru eğilmesi.

Ve ardından...

Dudakları.

Gözlerimi kapattım. Hayır.

Hayır, hayır, hayır!

Bir insanın kafasının içinde aynı sahne kaç defa dönebilirdi? Gerçekten soruyordum. Bunun bir sınırı yok muydu? İnsan beyninin bir noktada yorulup, yeter artık Dolunay, başka bir şey düşün, demesi gerekmiyor muydu?

Benim beynimse tam tersine, sanki hayatının en önemli görevini üstlenmiş gibi o birkaç saniyeyi tekrar tekrar önüme getiriyordu. Üstelik her seferinde daha da ayrıntılı hatırlıyordum.

Aybars'ın bana bakışını...

O an yüzündeki ifadeyi...

Bana ne kadar yakın olduğunu...

Ve benim...

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Yeter!"

Sesim beklediğimden biraz yüksek çıkınca hemen başımı çevirip Aysun'a baktım. Kıpırdamıyordu. Hâlâ uyuyordu. Oh, çok şükür.

Yeniden yastığıma döndüm ve yüzümü ellerimin arasına aldım. Ben ne yapacaktım? Gerçekten ne yapacaktım?

Çünkü olayın en sinir bozucu tarafı, Aybars'ın beni öpmüş olması değildi. Yani...

Tamam, oydu.

Ama sadece o değildi!

Beni asıl delirten şey, o geceden sonra ikimizin de hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışmasıydı.

Hayır, dur.

Hiçbir şey olmamış gibi davranmak da değildi bu. Çünkü hiçbir şey olmamış gibi davranabilmek için en azından birbirimizin yüzüne bakmamız gerekiyordu. Biz onu bile yapmıyorduk.

Partiden sonra ne ben ona mesaj atmıştım ne de o bana. Bir haftadır tek bir mesaj yoktu. Tek bir arama yoktu. Tek bir açıklama yoktu. Koca bir hafta boyunca ikimiz de susmuştuk. Ve ben bu sessizliğin içinde yavaş yavaş aklımı kaçırıyordum.

Telefonumu yeniden elime aldım. Instagram'daki mesaj kutusuna girdim. İstemeden. Kesinlikle istemeden. Yani... Belki biraz isteyerek.

Mesajlar arasında Aybars'ın adını bulmam birkaç saniyemi aldı. İsminin üzerine dokunmadan önce duraksadım. Sonra sohbeti açtım. Burada hiçbir şey konuşmamıştık. Mesaj kutusu bomboştu.

Parmaklarımı ekranın üzerinde gezdirdim. Ne yapıyorsun Dolunay?

Yazsam mıydım?

Hayır. Asla. Kesinlikle yazmayacaktım.

Ben ne diye ona mesaj atıyordum ki?

Beni öpen oydu!

Bana yaklaşan oydu!

Bütün dengemi altüst eden oydu!

Üstelik ben onu ittiğimde o ne yapmıştı?

Hiçbir şey.

Yani, o an için hiçbir şey yapamamıştı çünkü ben kendisini itip bağırmaya başlamıştım. Aklını kaçırıp kaçırmadığını öğrenmeye çalışmıştım. Ve o sırada yüzüne bakarken hissettiğim öfke...

Hâlâ hatırlıyordum.

Çünkü o öpücükten sonra Aybars'a bağırmıştım. Hem de öyle böyle değil. Beni öpmeye nasıl cüret edebilmişti? Bunun ne demek olduğunu sanıyordu? Her istediğini yapabileceğini mi düşünüyordu?

Aybars'ın o an ne düşündüğünü bilmiyordum. Bildiğim tek şey, kendisini ittiğimde geri çekildiği ve benim öfkeli sözlerimi dinlediğiydi. Sonrasında ise... İşte sonrası ise tam bir felaketti.

Bir hafta boyunca tek kelime konuşmamıştık. Ekrana bakarken kaşlarımı çattım.

"Bir insan bu kadar mı inatçı olur ya?"

Telefonu yastığın üzerine bıraktım. Sonra iki saniye geçmeden yeniden elime aldım. Mesaj kutusunu kapattım. Instagram'dan çıktım. Ardından tekrar girdim. Sonra kendime sinirlenip telefonu ters çevirdim.

"Ne yapıyorum ben ya?"

Kendi kendime konuşuyordum.

Sabahın yedisinde, yatakta uzanmış hâlde, uyuyan kardeşime yakalanmamak için sesimi kısarak kendi kendime söyleniyordum. Gerçekten akıl sağlığımı kaybediyordum. Üstelik bunun farkında olmam hiçbir işe yaramıyordu.

Aybars'ın beni öpmesine neden bu kadar takılmıştım?

Beni öpen ilk erkek olduğu için mi?

Hayır. Yani... Evet.

Belki.

Allah'ım, bilmiyordum! Cidden artık kafayı sıyırmak üzereydim.

Daha önce kimse beni böyle hazırlıksız yakalamamıştı. Kimse bir anda bütün düşüncelerimi birbirine karıştırıp beni bu kadar çaresiz bırakmamıştı. Ama Aybars yapmıştı.

Ve ben, o geceden beri kendime bile itiraf edemediğim bir sürü sorunun ortasında kalmıştım.

Peki, neden öptü?

Bu soru her şeyden daha sinir bozucuydu. Çünkü bir cevabı olmalıydı. Aybars öyle durduk yere bir şey yapmazdı. En azından ben onu tanıdığım kadarıyla böyle biliyordum. Her hareketinin arkasında bir düşünce, her sözünün altında insanı çileden çıkaran bir ima bulunurdu.

Peki beni neden öpmüştü?

Sinirlendiği için mi? İstersen saçmalama Dolunay.

Beni kızdırmak için mi? Daha da çok saçmaladın Dolunay.

O an öyle istediği için mi? İhtimaller arasına alınabilir.

Yoksa...

Kalbim göğsümün içinde bir anlığına tuhaf bir şekilde atınca düşüncemi yarıda kestim. Hayır.

Oraya gitmeyecektim. O ihtimali düşünmeyecektim bile.

Telefonumu yeniden elime alıp Reels videolarına döndüm. Bu kez karşıma bir kızın, hoşlandığı çocuğun kendisine mesaj atmasını beklediği bir video çıktı. Kız yatağında uzanmış, telefonuna bakıyordu. Videonun üzerinde de şu yazıyordu:

Mesaj atmacayacağım diyorum ama çevrim içi olduğunu görünce elim telefona gidiyor.

Ekrana baktım. Sonra telefonu yüzüstü yatağa bıraktım.

"Instagram'ı kapatıyorum."

İki saniye sonra yeniden aldım. Videonun yorumlarına girdim.

Belki yorumlar komikti.

Belki başka bir şey görürdüm.

Belki...

Dolunay, sen gerçekten kendinden utanmalısın.

Telefonu yeniden ters çevirdim. Bu kez almadım. En azından beş saniye boyunca. Sonra yan taraftaki Aysun kıpırdandı. Olduğum yerde donup kaldım.

Aysun yavaşça diğer tarafına döndü, yorganı omzuna kadar çekti ve yeniden sessizliğe gömüldü.

Derin bir nefes verdim. Ardından gözlerimi tavana diktim. Bir haftadır erken uyanıyordum. Bir haftadır doğru düzgün uyuyamıyordum. Bir haftadır Aybars'ı düşünmeden geçirdiğim bir an bile yoktu. Ve bütün bunların üzerine bir de kolumdaki kurşun yarası eklenmişti. Hayatım resmen bana düşman kesilmişti.

Tam gözlerimi kapatıp yeniden uyumaya çalışacaktım ki telefonum titredi. Bir anda başımı çevirdim. Ekran aydınlanmıştı.

Kalbim, kendimden nefret etmeme neden olacak kadar hızlı attı. Çünkü aklıma gelen ilk kişi Aybars'tı. Hemen telefonu elime aldım.

Ekrana baktım. Instagram bildirimi.

Öykü bana Reels göndermişti. Yüzüm düştü.

"Allah seni bildiği gibi yapsın," diye fısıldadım. Bu kez kime söylediğimi gayet iyi biliyordum.

Bekle, ne? Öykü bana reels mi atmıştı? Cidden bu saatte uyanık mıydı? Gerçi, güne Tuğkan'la cilveleşerek başlayabilmek için uyanmıştır...

Gelen bildirimi sildikten sonra ekranı kapatıp, telefonu çekmecenin üzerine bırakıp yorganı başıma kadar çektim.

Artık düşünmek yoktu. Aybars yoktu. O lanet parti yoktu. Bir hafta önce yaşananlar yoktu. Sadece ben ve huzurlu uykum vardık. Gözlerimi kapattım. Aradan belki bir saniye bile geçmemişken... Kapı açılma sesi geldi.

Yorganın altından gözlerimi araladım. Gerçekten mi?

Tam da uyumaya hazırlanıyordum?

Başımı kapıya doğru çevirdiğimde annemi gördüm. Odanın içine girerken elindeki telefona bakıyordu. Belli ki bir şey almak için gelmişti.

Dolabın üzerindeki küçük kutuya doğru yürürken başını kaldırdı ve bakışları doğrudan benimle buluştu. Bir an durdu. Sonra kaşlarını kaldırdı. "Dolunay?" Yorganı çeneme kadar indirdim. "Efendim?"

Annem birkaç saniye bana baktı. Ardından odanın penceresinden içeri süzülen sabah ışığına, sonra yeniden bana döndü.

"Sen... uyandın mı?"

Yüzümü buruşturdum.

"Yok anne, uyurken gözlerimi açık tutmayı öğrendim."

Annemin dudakları aralandı. Ardından başını iki yana sallayarak güldü.

"Allah'ım, sabah sabah yine başladın!"

"Ben bir şey yapmadım ki."

"Senin bu saatte uyanık olman zaten başlı başına bir olay, kızım."

Haklıydı. Ne yazık ki haklıydı.

Normal şartlarda beni bu saatte uyandırabilmek için evde küçük çaplı bir deprem yaşanması gerekiyordu. Annem perdeyi açar, babam kapıyı tıklatır, bazen Aysun gelip beni dürterdi. Ben de hepsine ayrı ayrı söylenip yorganı başıma çekerdim. Ama son bir haftadır işler değişmişti.

Her sabah erkenden uyanıyordum. Daha doğrusu kolumdaki sızı beni uyandırıyordu. Sol kolumu yorganın altında biraz daha kendime çektim. Hareketin ardından yaralı bölgede hissedilen ağrıyla yüzüm hafifçe buruştu ama annemin fark etmemesi için hemen ifademi düzelttim.

"Belki artık olgunlaşıyorumdur." Annem kahkaha attı. "Sen mi?"

"Anne!"

"Tamam, tamam. Kızma hemen."

Dolabın üzerindeki kutuya uzanıp içinden küçük bir şey aldı. Ne aldığını tam görememiştim.Sonra kutuyu yerine koyarak bana döndü.

"Ne yapıyorsun bu saatte? Hayırdır, bir yere mi gideceksin?"

"Yok."

"Bir şey mi oldu?"

"Hayır."

"Uyuyamadın mı?"

İşte bu soruda bir an duraksadım. Çünkü gerçektende uyuyamamıştım. Ama bunun sebebini anneme anlatmam mümkün değildi.

Anne, bir hafta önce Aybars beni öptü. Bende onu itip bağırdım. Sonra ikimizde birbirimizle konuşmadık. Şimdiyse onu düşünmekten kafayı yiyeceğim.

Kesinlikle kahvaltıda konuşulabilecek harika bir konuydu.

"Yok anne," dedim sonunda. "Biraz erken uyandım sadece." Annem başını yana eğerek beni süzdü. "Senin erken uyanmanla benim erken kalkmam arasında dağlar kadar fark var, Dolunay."

"Abartıyorsun."

"Kızım, geçen gün seni saat on ikide uyandırmaya çalıştım, bana 'beş dakika daha' dedin. Sonra o beş dakika iki saat sürdü."

"Uyuyordum, duymamışım."

"Tabii, tabii."

Annem gülümseyerek yatağıma yaklaştı. Elini uzatıp saçlarımı alnımdan geriye doğru düzeltti.

"İyi bari. Madem uyandın, biz de kahvaltı yapıyoruz. Sen de gel, beraber yapalım."

İçimden derin bir nefes verdim. Kahvaltı.

Ailemle kahvaltı yapmak normal şartlarda itiraz etmeyeceğim bir şeydi. Hatta annemin hazırladığı kahvaltıyı seviyordum. Babamla atışmak, Aysun'un uykulu hâliyle masaya gelip oturmasını izlemek...

Güzel şeylerdi. Ama şu an?

Şu an benim tek istediğim, kafamın içindeki düşünceleri bir süreliğine susturabilmekti.

Kahvaltıya inersem ne olacaktı?

Aybars'ı düşenmemek için kahvaltıya inmek istiyordum ama tabikii de hiçbir faydası olmayacaktı. Yine ona dalıp gidecektim. Çünkü ben ne kadar kaçarsam kaçayım, o adamı düşünmeyi bırakamıyordum.

Ama yinede, belki bir umut ailemin yanında biraz vakit geçirmek kafamı dağıtırdı. En azından denemekten zarar gelmezdi.

"Tamam," dedim yorganı üzerimden atarken. "Geliyorum." Annemin yüzü aydınlandı. "Gerçekten mi?"

Anneme baktım.

"Anne, kahvaltıya iniyorum. Evlilik teklifini kabul etmişim gibi davranma."

Annem kahkaha atarak elini ağzına götürdü.

"Seninle gerçekten baş edemiyorum!"

"Ben de kendimle baş edemiyorum zaten."

Bu son cümleyi o kadar içten söylemiştim ki annem bir an sustu. Ben de sustum. Allah'ım, neden tutamıyordum ben bu ağzımı?!

Neyse ki annem sözlerimi sabah mahmurluğuma verdi.

"Hadi, hazırlan da gel. Baban da birazdan sofraya oturur."

Başımı salladım. Annem odadan çıkarak Aysun hâlâ uyuduğu için kapıyı yavaşça kapattı.

Koluma dikkat ederek yavaşça yataktan kalktım. Sağlam olan elimle yatağımı düzelttim ve ardından saçlarımıda düzelttim.

Sessizce odadan çıkarak merdivenlerden aşağıya inmeye başladım. Aşağıya indikçe aşağıdan sesler geliyordu. Annemle babamın çoktan kahvaltıya oturmuş oldukları belliydi. Son basamağı da inip mutfağa doğru yürüdüm.

"Anne, kahvaltıda-"

Cümlenin gerisini getiremedim. Çünkü kahvaltı masasında annemle babamın yanında iki kişi daha oturuyordu. Yaman amca ve Yağmur teyze.

Olduğum yerde durup gözlerimi birkaç kez kırpıştırdım. Yanlış mı görüyordum?

Hayır, yanlış görmüyordum. Doğru görüyordum. Masanın bir tarafında Yaman amca, yanında da Yağmur teyze oturuyordu. İkisinin önünde de kahvaltı tabakları vardı. Hatta Yaman amca elindeki ekmeğin üzerine bir şeyler sürmekle meşguldü. Yağmur teyze ise annemle konuşuyordu.

Sanki sabahın köründe başkasının evinde kahvaltıya gelmek dünyanın en normal şeyiymiş gibi!

Gerçi bizim evimiz onlar için yabancı bir yer değildi. Ailelerimiz yıllardır birbirlerini tanıyordu. Öyle ki Yaman amcayla Yağmur teyze bazen kendi evlerinden çok bizim evde vakit geçiriyorlardı. Biz de onların evine sık sık giderdik.

Onları burada görmek beni şaşırtmamıştı. Ama bu saatte?

İşte o bambaşka bir meseleydi.

Kaşlarımı kaldırıp masaya doğru birkaç adım attım. "Bir dakika..."

Masadakilerin hepsi birden bana dönmüştü. Yaman amca beni görür görmez gülümsedi.

"Günaydın, uyuyan güzel."

Gözlerimi devirdim.

"Yaman amca, daha sabahın köründe benimle uğraşmaya başladın!"

"Ne yapayım kızım, seni bu saatte ayakta görünce insan şaşırıyor."

"Ben de sizi bu saatte burada görünce şaşırıyorum zaten!"

Yağmur teyze kahkaha atarak elini bana doğru uzattı.

"Gel bakayım buraya, benim güzel kızım."

Yanına gidip eğildim, yanağına bir öpücük kondurdum. O da beni iki yanağımdan öptükten sonra kolumdan tutup kendisine biraz daha yaklaştırdı.

"Günaydın, canım benim. Ne güzel, bugün erkencisin."

"Yağmur teyze, sen de mi başladın?"

"Ben ne yaptım?"

"Bir siz eksiktiniz zaten!"

Yaman amca hemen araya girdi.

"Bak, ben de aynısını söyledim. Kızımızı sabahın köründe görmek hepimizi şaşırttı."

"Yaman!" diye çıkıştı Yağmur teyze. Sonra bana dönüp saçlarımı okşadı. "Sen bunlara bakma, gel otur yanıma."

Hemen Yağmur teyzenin yanındaki sandalyeyi çekip oturdum. Daha tabağıma uzanmadan Yaman amca yeniden konuştu.

"Hayırdır Dolunay, sen hasta falan mısın?"

Başımı hızla ona çevirdim. "Ne?"

"Yani bu saatte kalktığına göre ya hastasın ya da evde bir şey oldu."

"Yaman amca!"

"Ne var kızım? Ben seni tanımıyor muyum? Normalde öğlene kadar uyursun. Geçen gün annen seni uyandırmak için üç kere odana gittiğini anlatıyordu."

Annem gülümseyerek başını salladı.

"Gerçekten de öyle. Normalde dibinde top patlasa uyanmaz."

"Anne!"

Babam da gülmeye başladı.

"Benim kızımın sabah uykusu meşhurdur."

Bir de hep birlikte beni çekiştiriyorlardı! Üstelik ben yanlarındayken!

Dudaklarımı birbirine bastırıp hepsine sırayla baktım.

"Tamam, anladık. Hepiniz benim ne kadar çok uyuduğumu biliyorsunuz. Biriniz de çıkıp 'Dolunay, ne kadar dinç görünüyorsun, maşallah!' desin."

Yaman amca hiç düşünmeden cevap verdi. "Maşallah, Dolunay. Sabahın yedisinde insanın karşısına çıkabilecek en büyük sürprizsin." Yağmur teyze elindeki peçeteyle onun koluna hafifçe vurdu.

"Yaman, rahat bırak kızı!"

"Yağmur, ben iltifat ediyorum."

"Senin iltifatın batsın!"

İstemeden güldüm. İşte böyleydiler. Birbirlerine laf atmadan beş dakika geçiremezlerdi. Bazen gerçekten evli bir çift olmalarına rağmen birbirlerine nasıl tahammül ettiklerini merak ediyordum. Sonra da aslında birbirlerini ne kadar iyi anladıklarını hatırlıyordum.

Yaman amca beni kendi kızı gibi severdi. Yağmur teyze de öyleydi. Çocukluğumdan beri ne zaman canım sıkılsa onların yanına giderdim. Bazen bir şey anlatmadan saatlerce yanlarında oturur, bazen de en saçma şeyleri konuşup kahkahalarla gülerdik.

Onları ailemden ayrı düşünemezdim. Ama yine de... Gerçekten sabahın köründe burada olmaları kesinlikle beklemediğim bir şeydi.

Tam ekmeğime uzanacaktım ki kolumda keskin bir sızı hissettim. Elim havada kaldı. Dişlerimi sıkarak belli etmemeye çalıştım. Kolumu fazla hareket ettirmeden ekmeği kendime doğru çektim ve sağlam elimle tabağıma aldım. Ama acı geçmiyordu.

Bir haftadır böyleydi. Bazen hafif bir sızı şeklinde kendini hissettiriyor, bazen de en basit hareketi bile zorlaştırıyordu. Özellikle sabahları daha kötü oluyordu. Yüzümdeki ifadeyi toparlayıp kahvaltıma devam ettim.

"Ne oldu kızım?" diye sordu annem. Başımı kaldırdım. "Hiç."

"Birden durdun da."

"Bir şey düşünüyordum."

Yaman amca hemen öne doğru eğildi.

"Sabah sabah ne düşünüyorsun sen?"

"Hayatımı."

"Vay be! Ben de hayatını düşünüyordum. Senin hayatında bu kadar erken uyanmak gibi büyük bir değişiklik olunca insan ister istemez merak ediyor."

Gözlerimi devirdim.

"Yaman amca, yemin ederim kahvaltımı bitirmeden seni evden kovacağım."

"Zafer, duydun mu? Kendi evimdeyim ama kovuluyorum!"

Babam omuz silkti.

"Benim kızımın evinde değil misin zaten?"

"Aynı şey işte!"

Bir anlığına her şey gerçekten normalmiş gibi geldi. Annem yanımdaydı, babam şakalaşıyordu, Yağmur teyze tabağıma bir şeyler koyuyor, Yaman amca da her zamanki gibi beni sinir ediyordu. Böyle sabahları seviyordum.

Kimsenin bir yere yetişmeye çalışmadığı, kimsenin birbirine kızmadığı, herkesin aynı masanın etrafında toplandığı sabahları...

Keşke zihnim de bu kadar sakin olabilseydi. Çünkü bütün bu seslerin arasında bile aklımın bir köşesinde aynı soru dönüp duruyordu.

Aybars neden beni öpmüştü?

Bir haftadır kendime onlarca cevap bulmuştum. Belki o an öyle istemişti. Belki beni sinirlendirmek istemişti. Belki de bunun benim için ne anlama geleceğini hiç düşünmemişti.

Ama hangi cevabı seçersem seçeyim, sonunda kendimi aynı yerde buluyordum. Onu düşünürken.

Yazarın Bakış Açısı

Saat sabahın onuna yaklaşıyordu. Asil'in çalışma odasındaki hava, odanın ağır perdeleri ve kapalı pencerelerinden bile daha boğucuydu. Masanın üzerinde duran kahve çoktan soğumuş, küllüğün içindeki sigara izmaritleri birikmişti.

Asil, masasının arkasındaki koltuğunda oturuyor, karşısında yan yana dizilmiş dört adama bakıyordu. Aybars, Göktürk, Tuğkan ve Teoman.

Dördü de karşısındaydı. Ancak aralarından yalnızca birinin yüzüne bakmak bile Asil'in sabrını tüketmeye yetiyordu. Göktürk.

Adam, sanki birazdan başlarına geleceklerden haberi yokmuş gibi ellerini pantolonunun ceplerine sokmuş, odanın duvarındaki tabloyu inceliyordu. Hatta bir ara başını yana eğerek tablonun yamuk durduğunu fark etmiş, düzeltmesi gerekip gerekmediğini düşünüyormuş gibi bakmıştı.

Asil'in sağ şakağındaki damar belirginleşti. "Tabloyu beğendin mi, Göktürk?" Göktürk başını ona çevirdi. "Fena değil. Biraz karanlık yalnız."

Tuğkan gözlerini kapattı. Teoman, dudaklarını birbirine bastırarak önüne baktı. Aybars ise kıpırdamadan duruyordu. Göktürk omuz silkti.

"Yani renk seçimi biraz iç karartıcı. İnsan sabah sabah bakınca-"

"Kes sesini."

Asil'in sesi odanın içinde yankılanmıştı. Göktürk'ün dudakları kapandı. Fakat yüzündeki ifade, söyleyecek daha çok şeyi olduğunu açıkça belli ediyordu.

Asil sandalyesinde öne doğru eğildi. Ellerini masanın üzerinde birleştirdi ve bakışlarını dört adamın üzerinde gezdirdi. "Şimdi," dedi sakince. Fazla sakindi. "Bana biriniz, ne düşündüğünüzü anlatacak mı?"

Hiçbiri cevap vermedi. Asil başını hafifçe yana eğdi. "Yoksa hepiniz birden hafızanızı mı kaybettiniz?"

"Ne düşündüğümüzü biliyorsun," dedi Aybars. Asil'in gözleri doğrudan ona çevrildi. "Öyle mi?"

"Evet."

"O zaman benim de ne düşündüğümü biliyorsundur."

Aybars'ın çenesi gerildi. "Bildiğim için buradayım." Asil kısa bir kahkaha attı. İçinde en ufak bir neşe yoktu. "Hayır, Aybars. Sen burada olduğunun bile farkında değilsin."

Göktürk, başını hafifçe öne uzattı. "Ben de buradayım bu arada." Tuğkan dirseğiyle onun koluna vurdu. "Bir sus artık."

"Ne yaptım? Adam dört kişiyle konuşuyor, ben de dört kişiden biriyim."

"Birazdan dört kişi olmayacağızda, üç kişi kalacağız," diye mırıldandı Teoman. Göktürk ona döndü.

"Anlamadım?"

"Boşver."

Asil'in yumruğunun masaya inmesiyle Göktürk ve Teoman anında susmuştu. Asil ayağa kalktı. Ceketinin düğmesini açarken masanın etrafından dolaştı ve dört adamın karşısında durdu.

"Ben size ne söyledim?" Cevap yoktu. "Size ne söyledim?" diye tekrarladı, bu kez sesini yükselterek. Aybars gözlerini ondan ayırmadı. "Birbirimizden habersiz hareket etmeyecektik."

"Doğru. Peki, siz ne yaptınız?"

Kimse konuşmadı. Asil'in bakışları Aybars'ın üzerinde durdu.

"Sen, kendi kafana göre Dolunay'ı alıp yanına götürdün. Sonra ne oldu? Kız yaşananları Öykü'ye anlattı. Siz de Öykü bir başkasına söylemesin diye onu da yanınıza aldınız."

Göktürk elini kaldırdı. "Bir düzeltme yapabilir miyim?" Asil yavaşça ona döndü. "Hayır."

"Tamam."

Göktürk elini indirdi. İki saniye geçti. "Yalnız-"

"Göktürk!"

Göktürk hemem susarken, Teoman bu kez başını eğerek gülmemeye çalıştı. Tuğkan'ın yüzünde de belli belirsiz bir gülümseme belirmişti ama Asil'in bakışları yeniden onlara döndüğünde ikisi de ifadelerini toparladı.

Asil derin bir nefes aldı. Sabır göstermeye çalışıyordu. Gerçekten çalışıyordu. Fakat karşısındaki dört adamın her biri, birbirinden farklı biçimlerde onun sabrını sınamakta ustaydı.

"Benim size olan güvenim," dedi, kelimelerin üzerine basa basa, "siz kafanıza göre karar verin diye değil. Bir şey olduğunda bana haber verin diye."

Aybars'ın yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı. "Bu, önceden planlanmış bir şey değildi."

Asil hemen karşılık verdi. "Planlanmış olsaydı da bana haber verecek miydin?"

Aybars sustu. İşte cevap buydu. Asil, onun suskunluğunu görünce başını salladı. "Ben de öyle düşünmüştüm."

"Amaç seni dışarıda bırakmak değildi."

"Öyle mi? Peki, neydi amaç?"

Aybars bir an durdu. "Dolunay'ı korumak." Asil'in yüzündeki ifade sertleşti. "Kimden?"

Bu kez Aybars cevap vermedi. Çünkü ikisi de cevabı biliyordu. Dolunay'ın bilmemesi gereken şeyler vardı. Henüz bilmediği, öğrenmesi durumunda kendisini doğrudan tehlikenin içine atabilecek şeyler... Ve en önemlisi Asil'den.

Aybars, onun adını bile duymak istemediği insanlarla aynı masaya oturmasını istemiyordu. Dolunay'ın yaşananların içine daha fazla çekilmesine izin vermeyecekti. Bunun için gerekirse her şeyi tek başına üstlenirdi. Asil bunu biliyordu.

Aybars'ın birini korumaya karar verdiğinde ne kadar ileri gidebileceğini de biliyordu. Ama bilmek, buna izin vermesi gerektiği anlamına gelmiyordu.

"Senin görevin," dedi Asil, "birini korumak uğruna geri kalan herkesi tehlikeye atmak değil."

Aybars'ın bakışları sertleşti. "Dolunay'ı tehlikeye atacak bir şey yapmadım."

"Sen bunun kararını nasıl veriyorsun?"

"Duruma göre."

"Bende sonuca göre!" Asil'in sesi yeniden yükseldi. "Ve sana bir şey söylüyorum. Senin duruma bakman, her şeyi kontrol ettiğin anlamına gelmiyor."

Aybars çenesini sıktı. Sesini çıkarmadı ama öfke dolu gözlerini de Asil'den ayırmadı. Asil'de gözlerini Aybars'tan ayırmadı. İki adam birbirlerine bakarken odanın havası daha da ağırlaştı.

Aybars geri adım atmayacaktı. Asil de onun bu tavrını kabullenmeye niyetli değildi. Aralarındaki mesele yalnızca Dolunay değildi. Bu olay, Asil'in uzun zamandır bildiği bir gerçeği yeniden yüzüne vurmuştu: Aybars, söz konusu kendi kararları olduğunda kimsenin önünde durmasına izin vermiyordu. Hele ki korumaya çalıştığı biri varsa...

O zaman Aybars'ın gözünde kuralların, emirlerin ve hatta kendi güvenliğinin bile pek bir önemi kalmıyordu.

Asil başını iki yana salladı. "Bir gün bu inatçılığın yüzünden hepimizi yakacaksın." Aybars'ın cevabı gecikmedi. "Benim inatçılığım yüzünden değil. Başkalarının hataları yüzünden."

Göktürk, Tuğkan'a doğru hafifçe eğildi. "Şimdi birbirlerine girecekler." Tuğkan dişlerinin arasından fısıldadı. "Senin yüzünden başlamasınlar da."

"Ben ne yaptım?"

"Senin varlığın bile başlı başına bir olay." Göktürk gururla başını salladı. "Teşekkür ederim."

"İltifat etmedim."

"Ben öyle kabul ettim."

Teoman ikisinin arasına girdi. "Biriniz de şu an susmayı başarabilir mi? Hayatımda ilk defa Asil'in bağırmasını dinlemekten yana taraf tutuyorum."

Göktürk ona baktı. "Senin taraf tutman zaten çok nadir görülen bir doğa olayı." Teoman derin bir nefes aldı. "Allah'ım, bana sabır ver."

Asil gözlerini kapatıp birkaç saniye boyunca sessiz kaldı. Sonra aniden başını Göktürk'e çevirdi.

"Senin söyleyecek bir şeyin var mı?" Göktürk düşünüyormuş gibi tavana baktı. "Var."

"Dinliyorum."

"Öncelikle, şu odanın havası çok ağır. Bir pencere açsa-"

Tuğkan bu kez hiç tereddüt etmeden Göktürk'ün ağzını eliyle kapattı. "Özür dileriz," dedi Asil'e dönerek. "Kendisini evde bırakmayı unutmuşuz, getirmememiz gerekiyordu." Göktürk, Tuğkan'ın elini yüzünden çekmeye çalışırken boğuk seslerle itiraz etti.

Asil gözlerini kapatıp, başını hafifçe öne eğdi ve burnundan derin bir nefes aldı. Sakin olacaktı. Sakın olmalıydı.

Bu adamı yıllardır tanıyordu. Onunla uğraşmanın ne kadar yorucu olduğunu da biliyordu. Göktürk'ün ağzını kapatmak mümkün değildi; bir şekilde konuşmayı başarır, konuşamadığı zamanlarda da yüz ifadeleriyle insanı çileden çıkarırdı. Asil gözlerini açtı.

"Seninle ayrıca ilgileneceğim, Göktürk."

Göktürk, yüzüne yerleştirdiği masum ifadeyle başını salladı. "Tabii, Asilcim. Ne zaman istersen."

"Asilcim" kısmını Asil duymazdan gelmeye çalıştı. Fakat pek mümkün değil gibiydi. Göktürk'e attığı bakışla Göktürk'ün gülümsemesi bir saniyeliğine donmuştu.

Tuğkan başını yana çevirip sırıttı. Teoman ise duvara yaslanmış, mümkün olduğunca görünmez olmaya çalışıyordu. Bu sırada Aybars, kollarını göğsünde birleştirmiş, Asil'in konuşmasını bekliyordu.

Asil yeniden masasına yürüdü. Koltuğuna oturmak yerine masanın kenarına yaslandı ve parmağıyla ahşap yüzeye birkaç kez vurdu.

"Ben size başka ne yaptığınızı soracağım."

Göktürk hemen atıldı. "Başka bir şey yapmadık." Asil başını kaldırdı. "Ben sana sordum mu?"

"Hayır ama-"

"Öyleyse sus."

Göktürk dudaklarını birbirine bastırdı. Asil bakışlarını bu kez Aybars'a çevirdi. "Ev basma meselesini anlat."

Odadaki hava bir anda değişti. Tuğkan'ın yüzündeki gülümseme silindi. Teoman duvardan ayrılıp doğruldu. Göktürk ise önce Asil'e, ardından Aybars'a baktı. Aybars'ın ifadesi değişmemişti.

"Anlatılacak bir şey yok."

Asil birkaç saniye boyunca ona baktı. Sonra yavaşça başını salladı. "Anlatılacak bir şey yok." Aynı sözleri tekrarlarken sesinde öyle bir sakinlik vardı ki Göktürk, Tuğkan'a doğru hafifçe yaklaşıp fısıldadı.

"Şimdi sıçtık." Tuğkan yavaşça başını salladı. "Ne yazıkki, haklısın." "Bir susar mısınız?" diye fısıldadı Teoman.

Asil üçünün fısıldaşmasını görmezden gelerek konuşmaya devam etti. "Demek ki benim bilmediğim bir de ev basma meselesi var."

Aybars omuzlarını hafifçe geriye çekti. "Ev basmadık." Asil'in kaşları kalktı. "Öyle mi?"

"Evet."

"Peki, o zaman bana anlat. Düşmanlarımızdan birinin evine gitmek, arka kapıdan içeri girmek, içeridekilerle görüşmek ve ön kapıdan çıkmak ne olarak adlandırılıyor?"

Göktürk dayanamadı. "Teknik olarak ev ziyareti-" Tuğkan bu kez dirseğiyle kaburgalarına vurdu. Göktürk acıyla kıvrandı.

"Ne vuruyorsun lan!"

"Sus dedim sana!"

Asil, ikisine öyle bir baktı ki Tuğkan hemen ellerini iki yana açtı. "Ben bir şey yapmadım."

"İkiniz de bir daha konuşursanız sizi ayrı bir odaya kapatacağım," dedi Asil. "Göktürk'ün ağzını da kapının dışına bırakacağım. Belki ilk defa biraz sessizlik olur."

Göktürk istemsizce güldü.

"Ağzımı neden dışarıda bırakıyorsun, Asil? Ben ağzımla ne yaptım?"

Asil gözlerini kapattı. Yine sabır. Yine derin bir nefes. Yıllardır bu işlerin içindeydi. Silahların, tehditlerin, ihanetlerin ortasında kalmıştı. İnsanların birbirlerini kandırdığına, en yakınındakilerin sırtından vurduğuna şahit olmuştu. Bütün bunlara rağmen karşısında duran dört adamın onu bu kadar kısa sürede delirme noktasına getirebilmesi gerçekten takdire şayandı.

Gözlerini açtığında doğrudan Göktürk'e baktı. "Senin yüzünden saçlarım beyazlayacak." Göktürk, Asil'in saçlarına dikkatle baktı. "Zaten biraz beyaz var."

Tuğkan başını öne eğdi. Teoman dudaklarını ısırdı. Aybars, gözlerini bir anlığına kapattı. Asil ise masanın üzerinden bir kalem aldı ve Göktürk'ü işaret etti. "Bir kelime daha edersen bu kalemi sana yuttururum."

Göktürk hemen ağzını kapattı. Asil kalemi masaya bıraktı. "Şimdi baştan anlatıyoruz. Hepiniz. Ve bu defa kimse benimle oyun oynamıyor."

Aybars konuştu. "Anlaşma yapmamız gerekiyordu."

"Kiminle?"

"Evine gittiğimiz düşmanlarımızla."

"Yani?"

Aybars derin bir nefes verdi. "Rüzgar, Ataman, Jale ve Hazal'la."

Asil histerik ve kısa bir kahkaha attı. Artık gerçekten delireceğini düşünüyordu. "Güzel, gerçekten çok güzel." Kimseden ses çıkmadı.

"Bu insanların bizimle bir sorunları olduğunu, sizin oraya gidip kapılarını çalmanızın bile başlı başına bir mesele yaratabileceğini biliyor musunuz?"

Aybars'ın çenesi gerildi. "Kapılarını çalmadık." Asil birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sonra başını çok yavaş bir şekilde Aybars'a çevirdi. "Ne?"

Aybars, yüzünde en ufak bir tereddüt olmadan devam etti. "Arka kapıdan girdik." Asil'in dudakları aralandı. Bir süre Aybars'a baktı. Ardından Göktürk'e döndü. Göktürk hemen iki elini kaldırdı. Bir suçlamaya maruz kalacağını hemen anlamıştı.

"Ben hiçbir şey yapmadım!"

"En akıllınızı kendine çevirmişsin, daha ne yapacaksın?!"

Göktürk, Aybars'a kısa bir bakış atıp tekrar Asil'e döndü. "Bu kadar belli mi?" Tuğkan dişlerinin arasından fısıldadı. "Şu an gerçekten susmazsan seni ben öldüreceğim."

Asil sakin kalmaya çalışarak tekrardan Aybars'a döndü.

"Devam et." Aybars sakince devam etti. "İçeri girdik, konuştuk, anlaşma yaptık ve çıktık."

Asil başını salladı. "Ne güzel." Bir adım attı. "Ne kadar güzel!" Bir adım daha attı. "Düşmanlarımızın evine habersizce giriyorsunuz, bana tek bir kelime bile söylemiyorsunuz, ardından hiçbir şey olmamış gibi buraya geliyorsunuz ve bana 'anlaşma yaptık, çıktık,' diyorsunuz!"

Aybars cevap vermedi. Asil'in sesi daha da yükseldi. "Siz gerçekten benimle dalga mı geçiyorsunuz?"

"Hayır."

"Peki, o zaman neden bana haber vermediniz?" Aybars bir an durdu. "Çünkü buna gerek olmadığını düşündüm." Asil'in yüzündeki ifade tamamen değişti.

Göktürk, Tuğkan'ın kulağına doğru eğildi. "Şimdi Aybars'da gitti." Tuğkan fısıldadı. "Bizimle beraber giderse şaşırmam." Teoman ikisine de bakmadan mırıldandı. "Ben bu odadan sağ çıkarsam bir hafta konuşmayacağım."

Göktürk ona döndü. "Bir hafta mı? Sen iki saat dayanamazsın."

"İkiniz de susun artık!"

Asil'in sesiyle üçü de sustu. Asil, Aybars'ın karşısında duruyordu. "Buna gerek olmadığını düşündün."

"Evet."

"Sen tek başına mı karar veriyorsun artık? Kiminle görüşeceğimize, nereye gideceğimize, ne yapacağımıza?"

Aybars'ın bakışları sertleşti. "Kimseyi tehlikeye atmadım."

"Senin tehlikeden anladığın şey ne, Aybars? Birilerinin elinde silah olması mı? Yoksa birinin seni tanıyıp tanımaması mı?"

Aybars sessiz kaldı. Asil Aybars'a bakmaya devam ediyordu. Aybars'tan cevap gelmeyeceğini anlamıştı.

"Peki, başka?"

Aybars düşündü. "Başka bir şey yok." Asil, karşısındaki dört adama bakarken bir an gerçekten yanlış duyduğunu düşündü.

Bu kadar mıydı?

Gerçekten yaptıkları tek şey bu muydu?

Bir eve izinsiz girmişler, düşmanlarıyla karşılaşmışlar, onlarla oturup konuşmuşlar, işlerini halletmiş ve ardından çıkıp gitmişlerdi. Ne silah çekilmişti ne kavga çıkmıştı ne de birileri birbirine saldırmıştı. Ama bu, yaptıklarının doğru olduğu anlamına gelmiyordu!

Asil'in asıl sinirlendiği şey de buydu. Bunlar, yaptıklarının ne kadar büyük bir sorun yaratabileceğini anlamıyorlardı. Her şeyin yolunda gitmiş olmasını, kararlarının doğru olduğunun kanıtı gibi görüyorlardı. Oysa işler her zaman bu kadar kolay ilerlemezdi. Asil iki elini beline koyup odanın içinde yürümeye başladı.

"Ben anlamıyorum," diye söylendi. "Gerçekten anlamıyorum. Yıllardır bu işlerin içindesiniz. Hepiniz neyin ne olduğunu biliyorsunuz. Bir eve girmeden önce iki kere düşünmeniz gerektiğini bilmiyor musunuz? Üstelik gittiğiniz yer herhangi birinin evi değil!"

Göktürk parmağını kaldırdı. Asil anında ona döndü. "Ne var?"

Göktürk parmağını indirdi. "Bir şey yok."

"Konuş!"

"Konuşma dedin."

"Şimdi konuş diyorum!"

Göktürk derin bir nefes aldı. "Ben yalnızca şunu söyleyecektim: Evdeki adamlar bizi gayet güzel karşıladı."

Asil'in gözleri büyüdü. Tuğkan, Göktürk'e dönüp inanamayarak baktı. Teoman dudaklarını araladı. Aybars bile ilk kez Göktürk'e doğrudan baktı. Göktürk ise söylediği şeyde yanlış bir taraf göremiyormuş gibi devam etti.

"Hatta çıkarken kapıdaki korumalarla da selamlaştık."

Asil kıpırdamadı. "Ne yaptınız?" Göktürk yutkundu ama artık çok geçti.

"Korumalarla selamlaştık."

Teoman hemen kısa bir düzeltme yaptı. "Biz selamlaşmadık, o selamlaştı."

Asil, Teoman'a baktıktan sonra yeniden Göktürk'e döndü. "Nasıl selamlaştın?" Göktürk bir an düşündü. "Normal selamlaştım." Asil'in sesi neredeyse fısıltıya dönüştü. "Normal..."

"Evet."

"Selamlaştın..."

"Evet."

Asil başını yana eğdi. "Yani siz düşmanlarımızın evine gizlice giriyorsunuz, içeride onlarla konuşuyorsunuz, sonra da çıkarken kapıdaki korumalarla ayaküstü sohbet mi ediyorsun?" Göktürk kaşlarını çattı. "Sohbet demeyelim, biraz vedalaştım."

O an Tuğkan arkasını dönüp yüzünü eliyle kapattı. Teoman'ın omuzları titremeye başladı. Aybars derin bir nefes aldı. Asil ise olduğu yerde kaldı.

"Vedalaştın."

Göktürk başını salladı. "Yani... sonuçta ayrılıyoruz. İnsan bir hoşça kal der."

Asil birkaç saniye boyunca onun yüzüne baktı. Ardından masasına yürüdü, ellerini masanın üzerine koydu ve başını öne eğdi.

"Ben delireceğim." Kimse konuşmadı. "Ben gerçekten delireceğim!" Göktürk, sanki onu teselli etmek istermiş gibi bir adım attı. "Asil, bak şimdi—"

Asil başını kaldırdı. "Sen bir adım daha atarsan bu odadan cenazen çıkacak!" Göktürk anında sessizce olduğu yere geri çekildi. Tuğkan artık kendisini tutamıyordu. Başını duvara çevirmiş, sessizce gülüyordu. Teoman da bir elini ağzına kapatmıştı. Asil bunu görmüştü.

"Size komik mi geliyor?"

İkisi de aynı anda doğruldu. "Hayır," dedi Tuğkan.

"Hiç," dedi Teoman.

Göktürk araya girdi. "Bana biraz komik geldi ama." Tuğkan'ın yüzündeki gülümseme kayboldu. "Senin yüzünden hepimiz öleceğiz."

Asil derin bir nefes aldı ve bu kez özellikle Göktürk'e bakarak konuştu.

"Şimdi beni çok iyi dinleyin. O evdeki insanlar bizim düşmanlarımız. Onlarla aramızdaki meseleler öyle iki kişinin oturup çay içmesiyle çözülecek meseleler değil. Siz oraya gidip hiçbir şey olmamış gibi davranabilirsiniz. Onlar da size gülümseyip kapıyı açabilirler. Hatta çıkarken size iyi günler bile dileyebilirler."

Göktürk sessizce başını salladı. Asil devam etti. "Ama bunun arkasında ne olduğunu bilmiyorsunuz. Belki sizi takip ettiler. Belki kim olduğunuzu, ne istediğinizi, neden geldiğinizi anlamaya çalıştılar. Belki de şu an sizin hakkınızda bir şeyler planlıyorlar. Siz bunların hiçbirini düşünmeden oraya gidip geliyorsunuz!"

Aybars araya girdi. "Bizi takip etmediler." Asil ona döndü. "Bunu nereden biliyorsun?"

"Kontrol ettim."

Asil'in yüzündeki ifade yeniden değişti. "Bir de kontrol ettin."

"Evet."

"Tabii. Çünkü sen her şeyi kontrol edersin, değil mi?"

Aybars cevap vermedi. Asil başını salladı. "Bir gün kontrol edemediğin bir şey yüzünden başınıza bir şey gelecek. İşte o zaman bu rahatlığınızın neye mal olduğunu anlayacaksınız."

Aybars'ın sesi soğuktu. "Biz oraya ne yaptığımızı bilerek gittik."

"Hayır, Aybars. Siz oraya ne yaptığınızı bildiğinizi sanarak gittiniz. Aradaki farkı bir gün anlayacaksın."

Bir süre kimse konuşmadı. Asil yeniden sandalyesine oturdu. Yüzünü ellerinin arasına alıp birkaç saniye bekledi. Ardından başını kaldırarak dördüne birden baktı.

"Bir daha benim haberim olmadan böyle bir işe kalkışmayacaksınız."

Aybars'ın yüzü değişmedi. Göktürk hemen başını salladı. "Tamam."

Tuğkan da onayladı. "Tamam, Asil."

Teoman başını salladı. "Anlaşıldı."

Asil'in bakışları son olarak Aybars'a çevrildi. "Aybars?"

Aybars birkaç saniye boyunca onun gözlerine baktı. "Anladım."

Asil, bu cevabın bir sözden çok bir uyarıyı kabul etmek anlamına geldiğini biliyordu. Aybars, bir daha aynı şeyi yapmayacağına dair söz vermemişti. Ama şimdilik bu kadarıyla yetinmek zorundaydı. Dördüne de son bir bakış atıp eliyle kapıyı işaret etti. Daha fazla bu dördünü görmek istemiyordu.

"Çıkabilirsiniz. Çıkın ve doğrudan evinize gidin."

Dolunay'ın Bakış Açısı

Evden çıkarken tek istediğim şey, biraz olsun kafamı dağıtmaktı. Ne ailemin yanında oturmak ne odama kapanıp telefonumla uğraşmak ne de yatağa uzanıp saatlerce düşünmek işe yarıyordu. Nereye gidersem gideyim, zihnim dönüp dolaşıp aynı yere varıyordu. Aybars.

Bir haftadır hayatımda hiçbir şey değişmemiş gibi davranmaya çalışıyordum. Kahvaltı yapıyor, ailemle konuşuyor, gülüyor, şakalaşıyordum. Biri bana bir şey sorduğunda cevap veriyor, biri bir şey anlattığında dinliyordum. Ama içimde sürekli aynı soru dönüp duruyordu. Neden?

Neden beni öpmüştü?

Telefonumu çantama koyup derin bir nefes aldım. "Tamam, Dolunay. Yeter artık." Kendi kendime konuşmaya başlamıştım. Bir de bunu alışkanlık hâline getirecektim, tam olacaktı.

Sokağın köşesindeki küçük kafeyi görünce adımlarımı o tarafa çevirdim. Daha önce birkaç kez gelmiştim. Fazla kalabalık olmayan, insanın kendi hâlinde oturup kahvesini içebileceği bir yerdi. İçeride hafif bir müzik çalıyor, kahve kokusu kapının önüne kadar yayılıyordu. Tam da ihtiyacım olan şey buydu. Sessizlik ve huzur.

Bir de mümkünse Aybars'ın olmadığı bir dünya.

Kapıyı açıp içeri girdim. Küçük bir zil sesi duyuldu. Tezgâhın arkasındaki çalışan başını kaldırıp bana gülümsedi. "Hoş geldiniz."

"Hoş buldum."

İçeriyi gözlerimle taradım. Pencere kenarında iki kişi oturuyordu. Tezgâha yakın masalardan birinde de bilgisayarına bakan bir adam vardı. Arka taraftaki masaların çoğu boştu. En köşedeki masayı görünce hiç düşünmeden oraya yöneldim.

İnsanların fazla dikkatini çekmeyen, duvara yakın bir yerdi. Sandalyeyi çekip dikkatlice oturdum. Kolumun ağrısı yüzünden biraz yavaş hareket etmiştim ama artık buna alışmaya başlamıştım. Ne yazık ki alışmamam gereken şeylere alışıyordum.

Garson kısa bir süre sonra yanıma geldi. "Ne alırsınız?" Menüyü elime aldım. Aslında ne içeceğimi biliyordum ama birkaç saniye menüye bakarak kendimi başka bir şeyle meşgul etmeye çalıştım. "Bir latte alabilir miyim?"

"Tabii. Başka bir şey ister misiniz?"

"Şimdilik bu kadar, teşekkür ederim."

Garson siparişimi not edip uzaklaştı. Ben de çantamdan telefonumu çıkardım. Ekranı açtım. Bir bildirim yoktu. Zaten ne bekliyordum ki?

Telefonu masanın üzerine bıraktım. Birkaç dakika sonra siparişim geldi. Garson latteyi önüme bırakıp iyi günler dilediğinde teşekkür ettim. Fincanı iki elimle kavramak istedim ama kolumdaki sızı kendini hatırlatınca hareketimi değiştirdim.

Fincandan yükselen buharı izledim. Bir yudum aldım. Kahvenin sıcaklığı içime yayıldı. Normalde kahvemi içerken etrafı izlemeyi, insanların konuşmalarına kulak misafiri olmayı, bazen de hiçbir şey düşünmeden öylece oturmayı severdim. Bugün de aynı şeyi yapacaktım.

Telefonumu açmayacaktım, Aybars'ı düşünmeyecek, Sadece kahvemi içecektim. Fincanı masaya bıraktım.

Acaba şu an ne yapıyordur?

Gözlerimi kapattım. Hayır!

Gerçekten kendime tahammül edemiyordum artık. Bir insanın aklına başka hiçbir şey gelmez miydi? Dünyada düşünmem gereken bu kadar şey varken neden dönüp dolaşıp aynı kişiye geliyordum?

Kahvemden bir yudum daha aldım. Bu sefer kendimi zorlayarak dışarıya baktım. Camın arkasından insanlar geçiyor, kimi telefonuyla konuşuyor, kimi aceleyle yürüyordu. Bir kadın elinden tuttuğu küçük çocukla karşı kaldırımdan geçiyordu. Çocuk, annesinin elini bırakıp vitrindeki bir oyuncağı göstermek istediğinde kadın eğilip onunla konuştu.

Gülümsedim. Böyle şeylere bakacaktım. Hayatın içinde başka şeyler de vardı. Aybars'tan başka insanlar, başka olaylar, başka düşünceler...

Fincanımı yeniden elime aldım. Ve yine onu düşündüm. "Ben gerçekten delireceğim," diye fısıldadım.

Tam o sırada kafeye yeni girenlerin sesi duyuldu. Kapının üzerindeki zil çaldı, ardından birkaç ayak sesi geldi. Başımı kaldırmadım. Gelenlerin kim olduğu umurumda değildi. Zaten buraya insanlarla ilgilenmeye değil, kendi hâlimde oturmaya gelmiştim. Fakat birkaç saniye sonra bir ses duydum.

"Dolunay?"

Elimdeki fincan dudaklarıma ulaşmadan durdu. Bu ses çok tanıdık geliyordu. Sanki bu sesi eskiden sürekli duymuştum ama çocuksu bir ses duymuştum. Şimdiyse biraz daha sesi olgunlaşmış gibiydi. Yavaşça başımı kaldırdım.

Önce karşımdaki kişinin yüzüne, sonra hemen yanındaki kıza baktım. Ve olduğum yerde donup kaldım. Berrak ve Ecehan.

Bir an boyunca nefes almayı bile unuttuğumu hissettim. Onlar da beni görünce durmuşlardı. Berrak'ın yüzünde şaşkın bir ifade vardı. Ecehan ise gözlerini benden ayırmadan öylece duruyordu. Sanki üçümüz de aynı anda geçmişin içinden çekilip bugüne getirilmiştik.

Elimdeki fincanı yavaşça tabağına bıraktım. Bir hafta önce Aybars'ın beni öpmesinden önce de hayatımda bir sürü şey olmuştu. Ama bazı anılar vardı ki üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, insanın zihninde ilk günkü kadar canlı kalıyordu.

Benim için o anılardan biri de merdivenlerdi. Okulun merdivenleri.

Merdivenlerden inerken birden öne doğru sendeleyip dengemi kaybetmem, yere çarptığımda hissettiğim acı, ve başımı kaldırdığımda gördüğüm yüzler...

Nazlı'nın yüzünde alaycı bir gülümseme vardı. Berrak ve Ecehan da onun yanındaydı. En çok canımı acıtan şey düşmek değildi. Canımın yanması da değildi. O an kendimi toparlamaya çalışırken onların yüzlerindeki ifadeyi görmekti. Özellikle Ecehan'ın gülüşünü. O gülüşü hâlâ unutamamıştım.

Berrak'ı da Ecehan'ı da en son o gün görmüştüm. O günden sonra bir daha konuşmamıştık. Onlar benimle iletişim kurmamış, ben de onları aramamıştım. Zaten bu olaydan sonra annem ve babam beni o okuldan alıp, başka bir okula vermişlerdi. Yeni okulumdaki ortam bana çok yabancı gelmişti ve her ne kadar istesemde bir türlü alışamamıştım.

Orada hiç kimseyle konuşmuyordum. Hocalarla bile gerek olmadığı sürece konışmayı pek tercih etmiyordum. Ve bu durum benim derslerimide etkilemişti.

Hocaların anlattıklarından hiçbir şey anlamıyor, tekrar yapsam bile konuyu kavrayamıyordum. Sınavlarımda düşük gelmeye başlamıştı. Sekizinci sınıfta ise zar zor derslerimi bir türlü yeniden toparlamıştım.

Şimdiyse... Onlara kızgın mıydım?

Evet.

Kırgın mıydım?

Hem de çok.

Ama belki de en çok, bir zamanlar hayatımda yerleri olduğu için üzülüyordum. Şimdi ise ikisi de karşımda duruyordu. Beni görünce şaşırmışlardı. Ben de onları görünce şaşırmıştım. Fakat benim şaşkınlığımın içinde, istemediğim kadar çok şey vardı.

Berrak sonunda sessizliği bozdu. "Dolunay..." Adımı söylerken sesindeki tereddüdü fark ettim.

Eskiden olsa bana sarılır, yanıma oturur, ne yaptığımı sorardı. Ecehan da hemen sohbete katılır, bir şekilde beni güldürmenin yolunu bulurdu. Şimdi ise ikisi de masamın yanında duruyordu. Ben de oturduğum yerde onlara bakıyordum.

"Merhaba," diyebildim sonunda. Sesim beklediğimden daha sakin çıkmıştı. Belki de bu iyiydi.

Belki de içimde ne yaşadığımı belli etmemek için kendimi o kadar sıkmıştım ki sesim bile bana yabancı geliyordu.

Berrak gözlerini kısa bir an Ecehan'a çevirdi. Ardından yeniden bana baktı. "Seni burada göreceğimizi hiç düşünmemiştik."

Dudaklarımın kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu. "Ben de sizi." Sözlerim havada asılı kaldı.

Ecehan bakışlarını masama indirdi. Önümdeki kahveye, sonra yüzüme baktı. "Tek başına mısın?"

İçimden bir şey koptu sanki. Hayır, yanımda görünmez arkadaşlarım var.

"Evet."

Berrak sandalyesini hafifçe işaret etti. "Yanına oturabilir miyiz?"

İşte bu soruyu beklemiyordum. Yıllar önce olsaydı belki de hiç düşünmeden kabul ederdim. Hatta onlara oturmalarını söylemeden önce çantamı sandalyeden alır, rahatça yerleşmelerini sağlardım. Ama şimdi...

Onlarla aynı masada oturmak, sanki o gün hiç yaşanmamış gibi davranmak anlamına mı gelecekti?

Onları affetmek mi olacaktı?

Yoksa yalnızca konuşmalarına izin vermek mi?

Bilmiyordum.

Üstelik onları burada görünce hissettiğim ilk şey öfke değildi.

Şaşkınlıktı.

Çünkü insan bir zamanlar hayatında olan kişileri, artık hayatında olmadıklarına alıştıktan sonra karşısında görünce ne hissedeceğini bilemiyordu.

Fincanımın kulpuna baktım. Parmaklarımı hafifçe fincanın etrafında gezdirdim. Sonra başımı kaldırıp ikisine de baktım. "Tabii," dedim. "Oturabilirsiniz."

Berrak sandalyeyi çekti. Ecehan da onun yanına oturdu. Bir süre kimse konuşmadı.

Garson yanlarına geldiğinde siparişlerini aldı. Berrak bir kahve, Ecehan da soğuk bir içecek söyledi. Garson uzaklaşınca yeniden birbirimize döndük. Berrak ellerini masanın üzerinde birleştirdi.

"Nasıl gidiyor?"

Soru o kadar sıradandı ki bir an ne cevap vereceğimi bilemedim.

Nasıl gidiyordu?

Kolum ağrıyor, bir haftadır bir adamın neden beni öptüğünü düşünüyor, ailemden bir şeyler saklıyordum.

Şimdi de yıllar önce hayatımda çıkmış iki kişiyle aynı masada oturuyordum.

"İyi," dedim. Berrak başını salladı. "Sevindim."

Ecehan ise hâlâ bana bakıyordu. Yüzünde eski zamanlardan hatırladığım o rahat ifade yoktu. Sanki söylemek istediği bir şey vardı ama nasıl başlayacağını bilemiyordu. Ben de ona bakıyordum.

Bir zamanlar en küçük şeyleri bile birbirimize anlatırdık. Bir sınavdan düşük not aldığımızda, biriyle tartıştığımızda, evde canımız sıkıldığında... Her şeyi konuşurduk. Şimdi ise üçümüz de birbirimize yabancı gibiydik.

Masada uzun bir sessizlik oldu. Berrak tırnağıyla oynamaya başlamış, Ecehan'da önündeki kahve fincanıyla ilgileniyormuş gibi yapıyordu. Açıkçası ikisinin de ne düşündüğü umurumda değildi. Yıllar önce yaşanan bir olayın hesabını şimdi, küçücük bir kafede, kahvemin başında vermek zorunda kalacağımı düşünmemiştim. Üstelik buraya Aybars'ı düşünmemek için gelmiştim!

Ne güzel bir plan yapmıştım, değil mi?

Kendime bir kahve alacak, köşeye oturacak, biraz etrafı izleyecek ve kafamın içindeki o sinir bozucu adamı birkaç saatliğine olsun susturacaktım. Ama hayır! Hayat, benim planlarımı bozmak konusunda kendisini fazlasıyla başarılı buluyordu anlaşılan.

En sonunda Berrak, boğazını hafifçe temizleyerek sessizliği bozdu. "Sen hâlâ aynı yerde mi yaşıyorsun?"

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım. "Nasıl yani?"

"Eskiden oturduğunuz evde mi?"

"Evet, aynı yerde yaşıyorum."

Berrak sadece başını sallamakla yetinmişti. Önümdeki fincanı elime alıp kahvemden bir yudum içtim. Aslında tadını bile almıyordum. Bir an önce kalkıp gitmek istiyordum ama bunu doğrudan söylemek de istemiyordum. Çünkü ortada büyük bir kavga yoktu. En azından şu anda yoktu. Berrak benimle konuşmaya çalışıyordu ve ben de ona karşı kaba davranmak istemiyordum. Fakat bu, aynı masada otururken kendimi rahat hissettiğim anlamına gelmiyordu.

Ecehan sonunda konuşmaya katıldı. "Seninle karşılaşınca açıkçası şaşırdım."

Ona baktım. "Ben de." Sesimdeki soğukluğu fark etmemesi mümkün değildi ama yine de devam etti.

"Yani... Uzun zaman oldu."

"Evet, bayağı."

"Sen çok değişmişsin."

İçimden bir kahkaha atmak geldi.

Tabikii değiştim. İnsanlar hiçbir zaman aynı kalmıyor, Ecehan. Hele bazı şeyleri yaşadıktan sonra insan hiç aynı kalmıyor.

Ama bunu söylemedim. Sadece omuz silktim. "Sen de."

Ecehan dudaklarını birbirine bastırdı. Söylemek istediği bir şey vardı ama söyleyemiyordu. Bunu yüzünden anlayabiliyordum. Bir zamanlar onun ne zaman yalan söylediğini, ne zaman bir şey sakladığını anlayabilecek kadar iyi tanıyordum. Şimdi ise aynı masada otururken gözlerine bakmak bile istemiyordum. Berrak araya girdi.

"Bu arada Nazlı'yla artık görüşmüyoruz."

Kahvemi ağzıma götürürken elim durdu. İşte bu, beklemediğim bir şeydi. Fincanı yavaşça masaya bıraktım. "Öyle mi?"

Berrak başını salladı. "Evet. Uzun zamandır konuşmuyoruz."

"Neden?"

Soruyu düşünmeden sormuştum. Aslında nedenini merak ettiğimden de emin değildim. Belki de geçmişte yaşananları hatırlatan bir ismin artık hayatlarında olmadığını duymak tuhafıma gitmişti.

Berrak bir an Ecehan'a baktıktan sonra yeniden bana döndü. "Zamanla bazı şeyleri fark ettim. Herkesin yanında başka, arkasından başka konuşuyordu. Bir süre sonra bana da aynı şeyleri yapmaya başladı."

Vay canına. Nazlı gerçekten bunu yapmış mıydı? Kim tahmin edebilirdi ki?

Berrak, benim sessizliğimi yanlış anlamış olacak ki açıklamaya devam etti. "Yani, onunla arkadaşlığımız çok önceden bitmişti aslında. Sadece ben bunu kabul etmek istememişim. Sonra bir şeyler yaşandı ve tamamen koptuk."

"Anladım."

"Seninle ilgili de bazen düşünüyorum," dedi birden. Başımı kaldırdım.

"Benimle ilgili mi?"

"Evet."

Berrak'ın yüzündeki ifade ciddileşmişti. "O gün yaşananları düşünüyorum."

İçimde bir şeylerin yeniden gerildiğini hissettim. Parmaklarımı fincanın etrafında birleştirdim.

"Berrak..."

"Biliyorum, biliyorum." Hemen araya girdi. "Şimdi burada bunu konuşmak istemiyorsun. Seni anlıyorum. Sadece bazen aklıma geliyor."

"Geçmişte kaldı."

Bunu söylerken sesimin ne kadar sakin çıktığına ben bile şaşırdım. Geçmişte kalmıştı gerçekten. En azından ben onu hayatımın gerisinde bırakmak için elimden geleni yapmıştım. O gün merdivenlerden düştüğümde hissettiğim acı, eve gittiğimde yaşadıklarım, sonrasında okulda onlarla karşılaştığım her an... Hepsi zamanla hafiflemişti. Ama bazı şeylerin hafiflemesi, unutulduğu anlamına gelmiyordu.

Bunub ardından Berrak konuyu değiştirmeye çalıştı. Bana ne yaptığımı, hâlâ okuyup okumadığımı, ailemin nasıl olduğunu sordu. Ben de kısa kısa cevaplar verdim. Sonra okuldan, ortak tanıdıklarımızdan ve yıllar içinde değişen insanlardan konuştuk. Normal bir sohbet ediyorduk.

Dışarıdan bakan biri, aynı masada oturan üç eski arkadaşın karşılaştığını düşünebilirdi. Berrak arada gülüyor, Ecehan konuşmaya katılıyor, ben de gerektiğinde cevap veriyordum. Ama içimdeki huzursuzluk bir türlü geçmiyordu.

Her birkaç saniyede bir saate bakmak istiyor, sonra bunu belli etmemek için kendimi tutuyordum. Kahvemin soğumasını beklemek bile bana uzun gelmeye başlamıştı.

Üstelik Aybars'ı düşünmeyi bırakmak için geldiğim yerde şimdi hem Aybars'ı hem de yıllardır hatırlamak istemediğim bir günü düşünüyordum.

Gerçekten harika, kendimi tebrik etmeliydim.

Sonunda fincanımda kalan kahveyi de içtim. Bardağı tabağına bıraktığımda Berrak bana döndü.

"Kahveni bitirdin mi?"

"Evet."

"Bir tane daha içmeyecek misin?"

"Yok, kalkmam gerekiyor."

Aslında hiçbir yere yetişmem gerekmiyordu. Evde beni bekleyen acil bir işim de yoktu. Sadece daha fazla burada oturmak istemiyordum.

Sandalyemi geriye çekip çantamı aaldım "Ben artık kaçayım." Berrak da hafifçe doğruldu. "Tabii. Biz de seni daha fazla tutmayalım."

Gülümsedim. Ne kadar içten göründüğünü bilmiyordum ama en azından yüzümde bir gülümseme vardı.

"Memnun oldum karşılaştığımıza."

Bu cümleyi söylerken kendime bile inanmadım. Berrak ise söylediklerimi ciddiye almış gibi gülümsedi.

"Ben de. Aslında seninle yeniden konuşmak güzel oldu."

Başımı hafifçe salladım. Tam arkamı dönüp gidecektim ki Berrak yeniden seslendi. "Dolunay, bir şey sorabilir miyim?"

İçimden derin bir nefes aldım. Sorma, lütfen sorma.

"Dinliyorum."

"Numaranı alabilir miyim?"

Bir an duraksadım. Aslında numaramı verebilirdim. Yani sonuçta Berrak'la aramızda artık bir düşmanlık yoktu. En azından benim açımdan yoktu. Sadece yıllardır geçmeyen bir kırgınlık vardı içimde. Yine de doğrudan hayır demek için bir nedenim yoktu.

"Tabii."

Çantamdan telefonumu çıkarıp numaramı söyledim. Berrak kendi telefonuna kaydederken bana da bir mesaj gönderdi. "Artık numaran var bende. Bir ara konuşuruz."

"Olur."

Olur mu?

Ecehan bana baktı. "Kendine iyi bak, Dolunay." Ona kısa bir bakış attım. "Sen de."

Sonra daha fazla oyalanmadan masadan uzaklaştım. Kafenin kapısını açıp dışarı çıktığımda yüzüme hafif bir rüzgâr çarptı. Derin bir nefes aldım ve çantamın askısını omzuma yerleştirdim. Birkaç adım attıktan sonra kendi kendime söylenmeye başladım.

"Ya gerçekten pes!" Yoldan geçen iki kişi bana baktı. Umurumda bile değildi. "Kafa dağıtmaya gelmişim, kafa! Biraz oturayım, kahvemi içeyim, kendime geleyim diyorum. Ne oluyor? Geçmişim masaya oturup benimle kahve içmeye başlıyor!"

Sinirle başımı iki yana salladım. "Bir de numaramı verdim. Niye verdim ben numaramı? Hayır diyemedim diye! Sanki hayır desem ne olacaktı? Dünya mı yıkılacaktı?"

Çantamın içinden gelen telefonumun titremesiyle telefonumu çantamdan çıkarıp ekrana baktım. Berrak mesaj atmıştı.

Bilinmeyen Numara: Numaranı kaydettim. Karşılaşmak güzeldi. Bir daha görüşmek üzere. ❤

Mesaja birkaç saniye baktım. Sonra telefonu kapatıp çantama geri koydum. Numarayı sonra kaydederdim.

"Yok, bir daha gelmem buraya." İki adım daha attım. "Gelirim tabii. Kafenin ne suçu var?"

Kendi kendime söylenirken bir an durup alnıma elimi koydum. "Ben iyice kafayı yedim." Gerçekten de öyle hissediyordum. Son bir haftadır zaten aklımın içi birbirine girmişti. Aybars'ın o partide beni öpmesi, ardından hiçbir şey olmamış gibi ortadan kaybolması, benim de ona tek bir mesaj bile atmamak için kendimle verdiğim mücadele...

Bütün bunlar yetmezmiş gibi şimdi Berrak ve Ecehan karşıma çıkmıştı. Hem de yıllardır onları görmediğim hâlde. Hem de tam bugün. Hem de özellikle kafamı dağıtmaya karar verdiğim bir gün!

Başımı kaldırıp gökyüzüne baktım. "Allah'ım, ben senden çok bir şey istemiyorum ki. Bir kahve içip huzur içinde eve dönmek istiyorum. Bu kadar zor olmamalı!"

Yürümeye devam ettim. Bir yandan da kendi kendime söyleniyordum. "Bir daha kimseye numaramı vermiyorum. Kimseye! Bundan sonra biri numaramı isterse ne diyeceğim biliyor musun? Telefonum yok diyeceğim. Telefon elimde olsa bile yok diyeceğim!"

Bunu söylerken çantamın içindeki telefon titreşti. Olduğum yerde durdum. Yavaşça çantamı açıp telefonu çıkardım. Ekranda yeni bir mesaj vardı. Aysun.

Şu an Aysun'a yazmasamda olurdu. Mesajını bile okumadan bildirimi silip yürümeye devam ettim. Başka yerlerde kafa dağıtmaya çalışıp, eve öyle gidecektim.

Yazarın Bakış Açısı

Aybars yaklaşık bir saattir koltukta uyuyordu. Başını koltuğun arkasına yaslamış, bir kolunu göğsünün üzerine bırakmıştı. Yüzündeki yorgunluk uyurken bile silinmiyordu. Son günlerde doğru düzgün uyumadığı yetmezmiş gibi bir de sürekli kendi içine kapanmıştı. Üç arkadaşının aynı evin içinde olmasına rağmen onlarla bile konuştuğu yoktu.

Gerçi Göktürk, Tuğkan ve Teoman da onu konuşmaya zorlamıyordu. En azından şimdilik.

Salonun bir köşesinde Teoman, telefonunu eline almış, sosyal medyada amaçsızca dolaşıyordu. Arada bir karşısına çıkan videolara bakıyor, bazen gülümseyecek gibi oluyor ama Aybars'ı uyandırmamak için kendini tutuyordu. Tuğkan ise koltuğun diğer ucunda oturmuş, iki dirseğini dizlerine dayamış, karşısındaki halıya bakıyordu. Yaklaşık on beş dakikadır aynı noktaya bakıyordu. Telefonu yanında duruyordu ama elini uzatmaya bile üşeniyordu. Teoman sonunda başını kaldırıp ona baktı.

"Tuğkan."

Cevap gelmedi. "Ulan Tuğkan." Tuğkan gözlerini ağır ağır ona çevirdi. "Ne?"

"İyi misin sen?"

"İyiyim."

"Dakikalardır halıya bakıyorsun."

"Ee?"

"Halının içinde bir şey mi arıyorsun?"

Tuğkan yüzünü bDakikalard "Teoman, vallahi ağzını açma. Zaten kafam şişti." Teoman dudaklarını birbirine bastırarak gülmemeye çalıştı.

"Tamam, sustum."

İkisi birbirine bakarken mutfaktan bir ses geldi. Önce hafif bir tıkırtıydı. Ardından metal bir şeyin tezgâha çarpma sesi duyuldu. Teoman başını mutfağa çevirdi.

Göktürk oradaydı. Daha doğrusu, bir süredir orada bir şeylerle uğraşıyordu.

Salonla birleşik Amerikan mutfağında, tezgâhın önünde durmuş, bir yandan dolapları karıştırıyor, bir yandan da kendine yiyecek bir şeyler hazırlamaya çalışıyordu. Ne yaptığını soran olsa muhtemelen kendisi de bilmiyordu.

Acıkmıştı. Ama yemek yapacak kadar aç mıydı, yoksa sırf canı sıkıldığı için mi mutfağa girmişti, bunun cevabını kendisi bile veremezdi.

Dolabı açtı, kapattı. Tezgâhtaki tabağı aldı, geri bıraktı. Buzdolabından bir şey çıkardı, sonra onu da istemedi. En sonunda eline bir parça ekmek alıp tezgâha yaslandı. Salonun içindeki sessizliğe göz gezdirdi.

Tuğkan yine boş boş yere bakıyordu. Teoman telefonuna gömülmüştü. Aybars uyuyordu. İçeriye kısa bir göz attıktan sonra gözleri mutfak tezgâhının üzerindeki küçük tavaya kaydı.

"Bir şey kızartsam mı acaba?" diye kendi kendine mırıldandı.

Salondan Tuğkan'ın sesi geldi. "Ne dedin?"

Göktürk irkildi. "Bir şey demedim!"

"Bir şey dedin."

"Demediğimi söyledim ya!"

Teoman başını kaldırmadan araya girdi. "Ulan ikiniz de susun, adam uyuyor!"

Göktürk elindeki ekmeği Teoman'a doğru kaldırdı. "Ben mutfaktayım, ne yapayım? Duvarla mı konuşayım?"

"Konuşma."

"Seninle konuşuyorum işte!"

Tuğkan derin bir nefes aldı. Göktürk yeniden bir şey söylemek üzereydi ki, bakışları mutfağın penceresine kaydı.

Perdenin kenarı, tezgâhın yakınında bulunan ocağın üstüne doğru sarkmıştı. Az önce bir şeyleri karıştırırken perdeyi eliyle kenara ittiğini sanmıştı ama belli ki yeterince uzaklaştırmamıştı.

Ocakta küçük bir alev yanıyordu. Göktürk tavayı biraz önce ocağa koymuş, altını açmıştı. Ne var ki mutfakta dolapları karıştırırken ateşi neredeyse unutmuştu.

Perdenin alt kenarı alevle temas etti. Önce kumaşın kenarında küçücük, sarı bir parıltı belirdi. Sonra ince bir duman yükseldi.

Göktürk kaşlarını çattı. Birkaç saniye boyunca neye baktığını anlamaya çalıştı. Ardından gözleri büyüdü.

"Hay sikeyim!" Bir anda tezgâhtan uzaklaşıp perdeye doğru atıldı.

"Ne oldu?" diye fısıldadı Teoman.

Göktürk cevap vermedi. Elindeki ekmeği tezgâha fırlatıp perdeyi tutmaya çalıştı ama kumaşın kenarı çoktan tutuşmuştu. Alev, kuru kumaş boyunca yukarı doğru ilerliyordu.

Göktürk perdeyi koparıp aşağı çekmek istedi. Fakat bunu yaparken alevin daha fazla yayılmasına neden oldu.

"Lan, lan, lan!"

Kumaşın bir bölümü eline doğru yaklaşınca refleksle geri çekildi. "Su! Su nerede?" Mutfak tezgâhının üzerindeki sürahiyi gördü. Kapıp perdeye döktü.

Su, alevlerin bir kısmını söndürdü ama perde hâlâ yanıyordu. Üstelik alevler pencerenin üst kısmına doğru ilerlemeye başlamıştı. Göktürk'ün yüzündeki ifade değişti. Az önceki rahatlığından eser kalmamıştı.

"Tuğkan!"

Tuğkan başını kaldırdı. "Ne var?"

"Gel lan buraya!"

Sesindeki telaş, Tuğkan'ı bir anda ayağa kaldırdı. Teoman da telefonunu koltuğa bırakıp mutfağa döndü. İkisi birkaç adımda mutfağa ulaştıklarında perdeyi saran alevleri gördüler. Teoman'ın ağzı açık kaldı.

"ANANI-"

"Bağırma!" diye çıkıştı Göktürk, sonra yanan perdeyi işaret etti. "Bir şey yapın!"

Tuğkan birkaç saniye boyunca ateşe baktı. Sonra Göktürk'e döndü.

"Göktürk, ne yaptın?"

"Şimdi bunun sırası mı, oğlum?!"

"Perdeyi nasıl yaktın lan?!"

"Yanlışlıkla yaktım! Gel de söndür şunu!"

Tuğkan eline geçirdiği mutfak havlusunu perdeye doğru uzattı. Teoman da lavaboya koşup bir kap su doldurmaya çalıştı. Ama iş işten geçmişti.

Alevler perdenin üst kısmına ulaşmış, pencerenin üzerindeki kumaşları da tutuşturmaya başlamıştı. Tavana yakın bölgede siyah duman birikiyor, birkaç saniye içinde mutfağın üst kısmını kaplıyordu.

"Su getirdim!" diye bağırdı Teoman. Göktürk elindeki sürahiyi kaptı. "Ver!"

Tuğkan hemen araya girdi. "Dur lan! Her yere su dökerek ne yapıyorsun? Ocak da burada!"

Üçü birden durdu.

Ateşin büyümesini izlerken yüzlerindeki ifade yavaş yavaş değişiyordu. Bu, artık bir perdeyi söndürmekten ibaret değildi. Alevler mutfağın üst dolaplarına sıçramıştı.

Bir köşeden küçük bir çıtırtı geldi. Ardından yanan kumaştan kopan bir parça yere düştü ve mutfak tezgâhının yakınındaki eşyalardan birini tutuşturdu.

"Çekilin!" diye bağırdı Tuğkan.

Teoman geriye sıçradı. Göktürk bir adım geri çekildiğinde omzu dolaba çarptı. Tam o sırada salondan boğuk bir öksürük sesi duyuldu. Üçünün de başı aynı anda o tarafa döndü. Aybars.

Duman, mutfaktan salona yayılmaya başlamıştı. Koltukta yatan Aybars önce kaşlarını çattı. Burnuna gelen ağır kokuyla başını yana çevirdi, ardından öksürerek gözlerini açtı. Ne olduğunu anlamaya çalışırken tavana baktı. Duman.

Ve mutfaktan gelen bağırışlar.

Sonra bir kez daha öksürdü. "Ağzınıza sıçayım..." diye mırıldandı, doğrulmaya çalışırken.

Başını mutfağa çevirdiği anda gözleri büyüdü. "Ne oluyor lan?!"

Göktürk iki elini havaya kaldırdı. "Aybars, sakin ol!"

Aybars koltuktan kalktı. "Sakin olayım?! Ev yanıyor lan!"

"Farkındayız!" diye bağırdı Teoman. Aybars ona öyle bir baktı ki Teoman'ın sesi anında kesildi. "Farkındaysanız niye hâlâ burada dikiliyorsunuz?! Hem nasıl becerdiniz lan evi yakmayı?! Şurada bir uyuyalım dedik, evin amınakoymuşsunuz!"

Tuğkan yanan mutfağı işaret etti. "Şu dallama perdeyi yaktı!" Göktürk dönüp ona bağırdı.

"Şimdi beni mi suçlayacaksın?!"

"Lan perdeyi sen yaktın!"

"İstemeden yaktım!"

"Evide mi istemeden yakacaksın?!"

Aybars'ın sabrı taşmak üzereydi. "İkiniz de çenenizi kapatın!" Bu kez ikisi de sustu.

Aybars hızla mutfağa doğru ilerledi ama alevlerin büyüklüğünü görünce durdu. Isı yüzüne vuruyordu. Duman gözlerini yakmaya başlamıştı. Bir saniyede durumu değerlendirdi.

Ateş artık mutfak dolaplarına ve perdeye yayılmıştı. Yangın söndürücü olup olmadığını hatırlamaya çalıştı ama bu sırada duman daha da yoğunlaştı.

"Telefonlarınızı alın!" diye bağırdı. "Herkes dışarı çıkıyor. Hemen!"

Dolunay'ın Bakış Açısı

Saat on biri buçuk çoktan geçmişti. Yaman amcaların salonunda hepimiz bir aradaydık. Annem, babam, Aysun, Yaman amca, Yağmur teyze, Aytekin abi ve Aytuğ...

Herkes kendi hâlinde takılıyordu. Televizyon açıktı, sehpanın üzerinde çay bardakları ve atıştırmalıklar vardı. Arada bir kahkahalar yükseliyor, sonra sohbet kaldığı yerden devam ediyordu.

Bir tek ben kendimle uğraşıyordum. Daha doğrusu, kendi zihnimle. Çünkü aklımın içinde öyle bir adam vardı ki onu oradan çıkarmak için ne yaptıysam işe yaramamıştı.

Aybars. Yine Aybars.

Her zamanki gibi.

Dolunay, senin Aybars'ı düşünmekten başka işin yok mu?

Kendi kendime kızıp elimdeki telefona baktım. Ekran karanlıktı. Herhangi bir bildirim yoktu.

Bir haftadır konuşmuyorduk. Partide beni öptüğü günden beri aramızda tek bir doğru düzgün konuşma geçmemişti. Ben ona kızmıştım, o da sanki hiçbir şey olmamış gibi sessizliğe gömülmüştü. Ama gel gör ki onu düşünmekten bir türlü vazgeçemiyordum.

İnsan kendisine bu kadar eziyet eder miydi?

Ediyormuş.

Telefonu ters çevirip sehpanın üzerine bıraktım.

"İyi misin kızım?" Başımı kaldırdığımda annemin bana baktığını gördüm. "İyiyim anne."

"Bir saattir aynı yerde oturuyorsun. Bir de sürekli iç çekiyorsun."

"İç çekmek de mi yasak?"

Annem kaşlarını kaldırdı. "Ben sana bir şey demedim."

"İyi o zaman."

Yanımda oturan Aysun kıkırdadı. "Bugün bir tuhafsın sen." Ona döndüm.

"Sen de bugün fazla konuşuyorsun."

"Ben hep konuşuyorum."

"Farkındayım zaten."

Aysun bana dil çıkardı. Ben de gözlerimi devirip yeniden koltuğa yaslandım.

Karşı tarafta oturan Aytekin abi bizi izliyordu. "Dolunay, senin bir derdin var gibi."

Başımı hızla ona çevirdim. "Yok."

"Var."

"Yok, Aytekin abi."

"Var."

"Aytekin abi!"

"Tamam, kızma. Merak ettim sadece."

Aytuğ, abisinin omzuna hafifçe vurdu. "Yeter artık, rahat bırak kızı." Sonra bana döndü.

"Uykun mu geldi, Dolunay abla?" Başımı salladım. "Biraz."

Aslında biraz değil, bayağı gelmişti. Kafeden çıktıktan sonra kendime sakin bir yer bulabilmek için neredeyse bütün günü dışarıda geçirmiştim. Ama gittiğim her yerde ayrı bir aksilik çıkmıştı. Bir yerde oturmaya çalışmıştım, rahat edememiştim. Başka bir yere gitmiştim, orada da huzur bulamamıştım. Kısacası, bugün hayat beni rahat bırakmamaya yemin etmişti.

Üstelik göz kapaklarım artık giderek ağırlaşıyordu. Başımı koltuğun arkasına yasladım. Birkaç saniyeliğine gözlerimi kapattım. Gözlerimi dinlendirmek istiyordum.

"Dolunay, uyuma."

Gözlerimi açtım. Aytekin abiye baktım. "Uyumuyorum."

"Gözlerin kapalıydı."

"Dinleniyordum."

"Tabii."

"Aytekin abi, vallahi seni boğarım."

Yaman amca kahkaha attı. "Aytekin, kızı rahat bırak. Uykusu gelmiş işte." Aytekin abi iki elini de kaldırdı. "Tamam, tamam. Ben sustum."

Yağmur teyze sehpanın üzerindeki bardağımı alırken bana döndü. "Kızım, istersen yukarı çıkıp yat. Bu saatte uykun geldiyse kendini zorlamana gerek yok."

Başımı iki yana salladım. "Yok, Yağmur teyze. Ben eve geçeyim artık."

Annem hemen bana döndü. "Bu saatte mi?"

"Anne, saat on bir buçuğu geçiyor. Evimiz de yakın. Beş dakika bile sürmüyor."

Babam başını salladı. "Doğru söylüyor. Zaten evimiz hemen burada."

Annem yine de pek memnun görünmüyordu. "Yine de tek başına gitmese daha iyi olurdu."

"Meltem," dedi Yaman amca, "kızın evi gözünün önünde. Hem artık çocuk değil." Babam gülümseyerek bana baktı. "Yine de dikkatli ol, kızım. Eve varınca haber ver."

"Tamam, baba."

Aysun dönüp bana baktı. "Telefonun yanında mı?"

"Yanımda."

"Şarjın var mı?"

"Aysun, eve gidiyorum, başka ülkeye değil."

"Ne bileyim, sordum."

Gülerek ayağa kalktım. Çantamı omzuma geçirip üzerimi düzelttim. Aytekin abi elini kaldırdı.

"İyi geceler, Dolunay."

"İyi geceler, Aytekin abi."

Aytuğ gülümsedi. "İyi geceler, Dolunay abla."

"İyi geceler, Aytuğ."

Annem yanıma gelip yanağımdan öptü. "Eve varınca mesaj at."

"Atarım anne."

Babam da başıyla kapıyı işaret etti. "Hadi bakalım." Herkese son bir kez el sallayıp evden çıktım. Kapı arkamdan kapanınca derin bir nefes aldım. Nihayet.

Artık eve gidebilir, üstümü değiştirip yatağıma uzanabilirdim. Bugün yaşadığım bütün saçmalıkları bir kenara bırakıp uyuyacaktım. En azından kendime verdiğim söz buydu.

Evin bahçesinden çıkıp sokağa adım attım. Gece serindi. Sokak lambaları kaldırımı aydınlatıyor, birkaç evin penceresinden ışık sızıyordu.

Hızlı adımlarla yürümeye başladım. Evim çok yakın olduğu için acele etmeme gerek yoktu. Yine de uykum öyle bastırmıştı ki bir an önce yatağıma kavuşmak istiyordum.

"Sonunda," diye mırıldandım kendi kendime. "Bugün de bitti." Sonra aklıma yine Aybars geldi. Adımlarım yavaşladı.

"Ya senin..." diye söylendim. "Bir insanın aklına bu kadar da girilmez ki!"

Sanki karşımdaki insan beni duyacakmış gibi konuşuyordum. 'Bir haftadır yoksun ortada. Ne arıyorsun ne soruyorsun. Bir de ben seni düşünüyorum! Gerçekten kendime sinir oluyorum."

Başımı iki yana salladım.

"Yarın seni düşünmeyeceğim. Bak, yemin ediyorum düşünmeyeceğim."

Bu sözü kaçıncı kez verdiğimi bilmiyordum. Ama bu sefer gerçekten başaracağıma inanmak istiyordum.

Tam karşımda duran evimize baktım. Her bir adımda dahada çok yaklaşıyordum. İçim rahatladı. Artık yalnızca birkaç adım daha atacaktım. Kapıyı açacak, içeri girecek ve kendimi yatağa atacaktım.

Tüm bunları düşündüğüm sırada arkamda bir hareket hissettim. İlk başta önemsemedim. Belki bir kediydi.

Ensemin dibinde birinin varlığını hissettiğimde ürpermiştim. Adımlarım duraksadı. Arkamı dönmeye fırsat bulamadan belime bir kol dolandı. Ne olduğunu anlamam yalnızca bir saniye sürdü. Birisi beni arkamdan sıkıca tutmuştu!

"Ne-"

Çığlığım tamamlanamadan bir el ağzımı kapattı. Gözlerim dehşetle açıldı. Bir anda bütün bedenim gerildi.

Kurtulmak için öne doğru atıldım ama beni tutan kişi bırakmadı. Kolu belime daha sıkı dolandı. Ağzımı kapatan el yüzünden bağırmaya çalıştığımda yalnızca boğuk sesler çıkarabiliyordum.

Hemen ellerimi yüzüme götürdüm. Parmaklarını bileğimden yakalayıp çekmeye çalıştım. Olmadı.

Dirseğimi geriye doğru savurdum. Bir kez daha çırpındım. Bütün gücümle öne doğru hamle yaptım. Ama beni tutan kişi sanki ne yapacağımı biliyormuş gibi her hareketimde daha sıkı tutuyordu.

Ayaklarımı yere bastırıp kendimi kurtarmaya çalıştım. Bir an için dengem bozuldu ama düşmemek için bütün gücümle direndim. Evim birkaç adım ötedeydi. Birkaç adım!

Başımı yana çevirmeye çalıştım ama yüzümü tutan el buna izin vermiyordu. Nefes almakta zorlanıyordum. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki göğsümün içinden çıkacak sandım.

Bir kez daha çırpındığımda bu sefer ayağımı geriye savurmayı başardım. Arkamdaki kişi sendeledi. Elinin baskısı bir anlığına hafifledi. İşte fırsat!

"YARDIM-"

Çığlığımın yalnızca ilk kısmı çıkabildi. El yeniden ağzıma kapandı.

Bütün gücümü kullanarak yeniden mücadele etmeye başladım. Kollarımı savurdum, ayaklarımı yere vurdum, beni tutan kişinin elini yüzümden uzaklaştırmaya çalıştım.

Ama bedenim yavaş yavaş güçsüzleşiyordu. Uykum zaten vardı. Gün boyunca yorulmuştum. Şimdi de korkudan nefes nefese kalmıştım.

Gözlerimin önündeki sokak lambası bulanıklaşmaya başladı. Hayır...

Başımı iki yana sallamaya çalıştım. Şimdi değil, şimdi değildi!

Ayakta kalmaya çalıştım ama dizlerimin bağı çözülüyordu. Bir an için bütün sokak dönüyormuş gibi hissettim. Evim hâlâ gözümün önündeydi. Kapıyı görebiliyordum.

Bir kez daha kurtulmaya çalıştım ama kollarım artık eskisi kadar güçlü değildi. Nefesim düzensizleşti.

Gözlerimi açık tutmak istiyordum. Kendime sürekli uyanık kalmam gerektiğini söylüyordum. Ama başaramıyordum.

Görüntüler giderek kararmaya başlamıştı. Sokak lambasının ışığı gözlerimin önünde dağıldı. Ayaklarımın altındaki zemini hissetmemeye başladım. Ve en sonunda, her şey karanlık. Tüm dünyam karanlığa bürünmüştü...