12. BÖLÜM - KADERİN PATLAĞI

Gözlerimi yavaşça araladığımda ilk fark ettiğim şey, yatağın ucunda yatıyor olmamdı. Daha doğrusu, biraz daha kıpırdasam kendimi yerde bulacak olmamdı. Bir süre öylece tavana baktım. Sonra başımı yavaşça aşağıya çevirdim.

Yatağın kenarındaydım. Yastığım çoktan yere düşmüş, yorganımın yarısı üzerimden sıyrılmıştı. Bir bacağım yatağın dışına sarkmıştı, diğeriyse hâlâ yorganın altındaydı.

Derin bir nefes aldım. "Yine mi ya?"

Kendi kendime mırıldanıp bacağımı yatağın üzerine çektim. Ardından biraz daha içeri kayarak yastığımı yerden alıp yatağa attım. İnsan bir gece boyunca nasıl bu kadar hareket edebilirdi, bilmiyordum. Gerçi bilmeme de gerek yoktu.

Yıllardır uyurken yatakta akrobasi hareketleri yapıyordum. Bazen sabah yatağın diğer ucunda uyanıyordum, bazen yorganın altında kayboluyordum, bazen de az önceki gibi kendimi yere düşmekten son anda kurtarıyordum.

Artık şaşırmıyordum bile. Bir gün gerçekten yataktan düşüp uyanırsam herhâlde önce tavana bakıp sonra tekrar uyumaya çalışırdım.

Gözlerimi kısarak odanın içine baktım. Güneş perdelerin arasından içeri sızıyordu. Saat kaç olmuştu acaba?

Elimi komodinin üzerindeki telefonuma uzattım. Telefonu elime alıp ekranı açtığımda saat 12:17'yi gösteriyordu. Bir süre ekrana baktım. Sonra telefonu tekrar yastığımın yanına bıraktım.

Öğlen olmuştu. Ben yeni uyanmıştım. Evdekiler muhtemelen kahvaltıyı yapmış, öğle yemeğine bile geçmişlerdi. Ama olsun.

Uyuyordum sonuçta. Uykumu bölecek hâlim yoktu ya!

Üstelik dün gece geç yatmamın çok geçerli bir sebebi vardı. Dudağımın kenarı kendiliğinden yukarı kıvrıldı. Aybars.

Dün gece onunla mesajlaşırken saatin nasıl ilerlediğini fark etmemiştim bile. Bir mesajına gülüyor, sonra ona cevap yazıyor, ardından onun yazdığı başka bir şeye yeniden gülüyordum. Bir ara telefonun ekranına bakıp kendi kendime sırıtarken Aysun'un yanımda olduğunu hatırladım.

Gülümsemem yüzümde dondu. Aysun...

Gece boyunca aynı odada kaldığım kardeşim, benim telefon ekranına bakıp durmadan gülümsememi fark etmişti. Ve ben biricik kardeşimi tanıyordum. O kızın eline bir koz geçsin, bütün dünyaya duyurmadan rahat edemezdi. Umarım o ağzını tutmayı başarırdı.

Yorganı üzerimden atıp yataktan kalktım. Saçlarımı elimle kabaca düzelttim. Aynanın önünden geçerken bir an durup kendime baktım. Saçlarımın bir kısmı sağa, bir kısmı sola yatmıştı. Yüzümdeki uyku ifadesi de cabasıydı. Bir süre kendimi inceledim.

"Çok güzelim maşallah."

Son kez aynada kendime bakarak odadan çıktım. Aşağıdan tabak çanak sesleri geliyordu. Merdivenlerden inerken mutfağa doğru baktım. Annemle babam masaya oturmuş, öğle yemeklerini yiyorlardı. Aysun da aralarındaydı.

Beni görür görmez yüzüne kocaman bir sırıtış yerleşti. Ben ise o sırıtışını görmezden gelmeye çalışarak masaya kuruldum.

"Günaydın." Babam başını kaldırıp bana baktı. "Günaydın kızım."

Annem de başını kaldırıp bana baktı. "Dolunay, sana kahvaltı hazırlayayım mı?"

"Olur anne."

Annem masadan kalkarken Aysun'un sırıtışı biraz daha büyümüştü. Ben henüz ne olduğunu anlamamıştım ama o sırıtışın hiç hayra alamet olmadığını biliyordum.

Annem benim için kahvaltılıkları hazırlarken Aysun'la göz göze geldik. Aysun kaşlarını kaldırdı. Sonra gözlerini telefonuma doğru kaydırdı. Ardından yeniden bana baktı. Ben kaşlarımı çattım. Ne yapıyordu bu?

Aysun dudaklarını kıpırdattı.

Anlatayım mı?

En başta neyi kastettiğini anlamadım. Ama saniyeler sonra aklıma gelen şeyle gözlerim büyüdü.

Sakın.

O, masum bir ifadeyle başını yana eğdi.

Anlatacağım.

Sakın dedim!

Aysun dudaklarını birbirine bastırıp gülmemek için kendini zorladı. Sonra omuzlarını hafifçe silkti.

Bana ne, anlatacağım.

Seni boğarım.

Aynen ablacığım, boğarsın. Kesin boğarsın.

Derin bir nefes aldığımda annem önüme kahvaltımı koydu. Başımı tabağıma eğip kahvaltımla ilgilenmeye çalıştım.

"Yine mi geç uyudun, Dolunay?"

Aysun'un gözleri parladı. Canım ciğerim olan kardeşime uyarı dolu bakışlar attıktan sonra anneme döndüm. "Biraz."

"Yalan söylüyor, sabaha kadar sevgilisiyle mesajlaştı."

Bir anlık sessizlik oldu. Elimdeki ekmeği tabağıma bıraktım. Dudaklarımı birbirine bastırarak sakin kalmaya çalıştım. Başımı gökyüzüne kaldırıyormuş gibi tavana baktım.

"Ne?"

Canım babam, açıklayabilirim.

"Ablamın sevgilisi var!"

Dilini eşek arısı soksun Aysun.

Anneme baktığımda yüzündeki ifadeyi gördüm. Gözleri kocaman açılmıştı. Babamınsa elindeki çatal yavaşça tabağına indi.

Annem birkaç saniye boyunca bana baktı. Sonra bakışları Aysun'a, ardından yeniden bana döndü. "Bir dakika." Elini masaya koyarak doğruldu. "Ne demek sevgilisi var?"

Aysun hiç istifini bozmadan arkasına yaslandı. "Anne, bildiğin sevgilisi var işte."

"Aysun!"

"Ne var abla? Ben mi uydurdum?"

Dişlerimi birbirine bastırdım. Şu kızın saçını başını yolmamak için kendimi zor tutuyordum. Annemse çoktan bana dönmüştü. "Dolunay, doğru mu bu?"

"Anne, şimdi..."

"Ne zamandır görüşüyorsunuz?" Gözlerimi kırpıştırdım. "Efendim?"

"Ne zamandır görüşüyorsunuz dedim kızım."

"Anne, bir sakin olur musun?"

"Sakinim zaten!" Aradan birkaç saniye geçti. "Kim bu çocuk?" diye devam etti annem. "Nereden tanışıyorsunuz? Okuldan mı? Kaç yaşında? Ne iş yapıyor? Nasıl birisi? Ailesini tanıyor musun? Seni üzmüyor değil mi?"

"Anne!"

Annem bir anlığına sustu. Birbirimize baktık. Sonra annem yeniden konuştu. "Peki, adı ne?"

Başımı ellerimin arasına aldım. "Sorularınızı kahvaltıdan sonra almak istiyorum."

"Tamam, tamam. Son bir şey soracağım." İçimden derin bir nefes aldım. "Buyur anneciğim."

"Nasıl birisi bu çocuk?" Soru karşısında dudağımın kenarı istemsizce kıvrıldı. "İyi biri." Annem kaşlarını kaldırdı. "İyi biri mi?"

"Evet."

"Bu kadar mı?"

"Anne, daha ne diyeyim? İyi biri işte."

Peki, nereden tanışıyorsunuz?"

"Tanışıyoruz işte."

"Nasıl tanıştınız?"

"Tanışarak tanıştık."

"Dolunay!"

"Ne?"

Annemden cevap gelmeyince yeniden tabağıma döndüm. Şu kahvaltıyı bir bitirebilirsem belki bu sorgulamadan sağ çıkacaktım.

"Ben çok merak ettim ama! Nasıl biri? Yakışıklı mı?"

Annemden gelen yeni soruyla beraber başımı hızlıca kaldırarak anneme ters bir bakış attım. "Ne var kızım? İnsan merak etmez mi?"

"Dolunay."

Babamın sesiyle beraber ona döndüm. Annemin tersine ilk defa konuşmuştu. Babam çatalını tabağının kenarına bıraktı. Sonra gözlerini doğrudan bana çevirdi.

"Ben bu çocukla tanışmak istiyorum."

Yazarın Bakış Açısı

Eski deponun içindeki hava, saatlerdir değişmemişti. Ortadaki büyük masanın üzerine yayılmış dosyalar, fotoğraflar ve birkaç telefon ekranı dışında etrafta dikkat çeken pek bir şey yoktu. Deponun yüksek tavanından sarkan eski lambalar ortamı aydınlatmaya yetmiyor, köşelerdeki karanlık daha da belirginleşiyordu.

İki tarafın da birbirine düşman olan Asil ve Mahir yüzünden evlerinde toplanmaları mümkün değildi. İkisinin de çevresindeki adamlara güveniliyordu ama bu güven, karşı tarafın adamlarını kapsayacak kadar geniş değildi.

Asil'in yanındaki adamlar Asil'e, Mahir'in yanındaki adamlar Mahir'e sadıktı. Ve bu sadakat, gerektiğinde her şeyi değiştirebilirdi. Bu yüzden eski depo, ikisi için de en azından şimdilik tarafsız bir buluşma noktasıydı.

Aybarsların yanında yalnızca Çağrı ve Uras'a güvendikleri gibi Rüzgarların da Doruk ve Bahadır'dan şüpheleri yoktu. Dört adam, deponun dışında bekliyordu. İçeride konuşulanların güvenliğini sağlıyor, kimsenin habersizce yaklaşmamasına dikkat ediyorlardı.

Masanın bir tarafında Aybars, Göktürk, Tuğkan ve Teoman oturuyordu. Karşılarındaysa Rüzgar, Ataman, Jale ve Hazal vardı.

Normal şartlarda bu sekiz insanın aynı masanın etrafında toplanması bile başlı başına bir olaydı. Fakat ortada çözülmesi gereken bir mesele varken kimsenin kişisel hesaplaşmalarını öne çıkarmaya niyeti yoktu.

Aybars, önündeki fotoğrafı iki parmağının arasında tutarak bir kez daha inceledi. Ardından fotoğrafı masaya bırakıp yanındaki dosyayı açtı. "Şimdiye kadar elimizde ne var?" diye sordu.

Rüzgar kollarını göğsünde birleştirdi. "İki tarafın da başına gelenler birbirinden bağımsız görünmüyor. Bir tarafın evi, diğer tarafın olduğu parti taranıyor. İkisinde de amaç yalnızca zarar vermek değil."

"Aramızı daha çok bozmak," diye tamamladı Ataman.

Aybars başını kaldırdı. "Tam olarak."

Tuğkan sandalyesinde geriye yaslandı. "İyi de bizi birbirimize düşürmek isteyen biri neden bu kadar uğraşsın? Doğrudan karşımıza çıkacak cesareti yoksa başka mesele. Ama hem bizi hem onları aynı anda hedef alıyorsa kendini bayağı akıllı sanıyor olmalı."

Göktürk, önündeki kâğıtları karıştırırken konuştu. "Bence akıllı." Tuğkan ona döndü. "Sen de bir katkıda bulun be adam."

"Bulundum ya."

"Allah razı olsun, kardeşim."

"Eyvallah, ne demek. Her zaman." Tuğkan gözlerini Göktürk'ten ayırmadı. "Bir gün seni kendi ellerimle bir yere gömeceğim."

Göktürk hiç istifini bozmadı. "Nereye gömeceksen yerim güzel olsun. Toprağım bol olsun."

Teoman burnundan soludu. "Lütfen susabilir misiniz?"

"Ben zaten susuyorum."

Aybars, parmaklarını masaya iki kez vurdu. "Göktürk, kes artık."

Göktürk sesini çıkartmadan sandalyesinde biraz daha rahat bir pozisyona geçti. Sanki buraya ciddi bir mesele çözmeye değil de arkadaşlarıyla vakit geçirmeye gelmişti. Aybars dosyadaki belgelere yeniden döndü.

"Burada bir şey eksik. İki tarafın da hareketlerini bilen, nerede olduğumuzu tahmin edebilen ve bunu yaparken dikkat çekmeyen biri gerekiyor."

Hazal, önündeki fotoğrafı kendine doğru çekti. "Yani içeriden bilgi alıyor olabilir."

"Olabilir," dedi Aybars. "Ama bu, mutlaka içimizden biri olduğu anlamına gelmiyor. Bizi takip ediyor olabilirler. Ya da uzun zamandır hareketlerimizi inceliyorlardır."

Jale kollarını masaya dayadı. "Peki, bizi neden birbirimize düşürmek istesinler? Sonuçta bir araya gelmemiz kimsenin işine yaramaz."

Rüzgar ona baktı. "Tam olarak bundan dolayı kaynaklanabilir."

"Nasıl?"

"Biz birbirimizle uğraşırken asıl hedeflerini rahatça gerçekleştirebilirler."

Aybars'ın yüzü daha da ciddileşti. "O zaman bizi tek tek hedef almak çok daha kolay olacak."

Kimse itiraz etmedi. Hepsi aynı şeyi düşünüyordu. Bu, rastgele gelişen bir olaydan ibaret değildi.

Birileri onları izliyor, adımlarını hesaplıyor ve aralarındaki düşmanlığı kendi çıkarları doğrultusunda kullanmaya çalışıyordu. Üstelik bunu yapabilecek insan sayısı, düşündüklerinden çok daha fazlaydı.

Aybars masadaki son fotoğrafı da bıraktı. "Şu an için elimizde kesin bir şey yok."

Göktürk başını kaldırdı. "Saatlerdir buradayız ve elimizde hiçbir şey yok, süper."

Aybars ona baktı. "Bir önerin varsa dinliyorum."

"Var."

Herkesin bakışları Göktürk'e döndü. Göktürk gayet rahat bir şekilde oturuşunu düzeltti. "Dağılıp yemek yiyebiliriz. Açken düşünemiyorum."

Aybars, Göktürk'ü kısa bir an süzdükten sonra onu duymazdan gelerek tekrardan önüne döndü. Ardından önündeki dosyayı kapattı. "Bir süre daha bakacağız. Sonra herkes kendi işine döner."

Rüzgar saatine baktı. "Bu şekilde devam edersek sabaha kadar burada kalırız."

"En azından bir ipucu bulmadan kalkmayalım," dedi Hazal. Jale de başını salladı. "Katılıyorum."

Teoman, masanın kenarına yaslanarak önündeki fotoğraflardan birini aldı. Birkaç saniye inceledikten sonra diğerlerinin önüne bıraktı.

Aybars tam bir şey söylemek için dudaklarını aralayacakken, cebinde duran telefonu titredi. Ardından odanın sessizliğini bölen bir zil sesi duyuldu.

Aybars, cebinden telefonunu çıkarttı. O sırada Göktürk, önündeki kâğıdı ters çevirip üzerine anlamsız şekiller çizmeye başlamıştı. Aybars arayan kişinin kim olduğuna bakmadan parmağı meşgule atmak için ekranın üzerine geldi. Fakat tam o anda ekranda yazılı ismi gördü.

Dolunay.

Parmağı olduğu yerde durdu. Yüzündeki sert ifade, kendisi bile farkına varmadan yumuşadı. Dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme belirdi. Gözleri birkaç saniye boyunca ekrandaki isimde kaldı. Başını kaldırdığında masadaki herkes kendisine bakıyordu.

Göktürk'ün elindeki kalem bile durmuştu. Tuğkan'ın kaşları havaya kalkmış, Teoman hafifçe öne eğilmişti. Rüzgar ise Aybars'ın yüzündeki değişimi fark etmiş olacak ki dudaklarını birbirine bastırarak gülümsemesini saklamaya çalışıyordu.

Aybars'ın yüzündeki gülümseme anında kayboldu. Telefonu kulağına götürmek yerine masaya bıraktı, sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi arkasına yaslandı.

"Ne?"

Göktürk kalemi masaya bıraktı. "Hiç."

"Neden bakıyorsunuz o zaman?"

"Gülünce yüzüne bir nur geldi, yüzüne gelen nura hayran kaldık. Ona bakıyoruz." Aybars ona öyle bir baktı ki Göktürk'ün gülümsemesi daha da büyüdü.

"Ne oldu?" diye sordu Tuğkan. "Kim arıyor?"

"Hiç kimse."

Aybars daha fazla vakit kaybetmeden ayağa kalktı. "Bir telefon konuşması yapıp geleceğim." Göktürk kaşlarını kaldırdı. "Bizden önemli mi?"

Aybars ona baktı. "Evet, önemli."

Aybars oyalanmadan elinde telefonuyla deponun büyük kapısına doğru yürüdü. Dışarı çıktığında Çağrı ve Uras hemen dikleşti.

İkisi de deponun kapısının iki yanında bekliyordu. Aybars'ın dışarı çıkmasıyla birlikte bakışlarını ona çevirdiler. Bir sorun olup olmadığını anlamak için yüzünü incelerken Doruk ve Bahadır da birbirlerine baktı. Çağrı, Aybars'ın elindeki telefona göz ucuyla baktı.

"Bir şey mi oldu?"

"Hayır."

Aybars yürümeye devam etti. Çağrı ve Uras onun arkasından bakarken Doruk, Bahadır'a doğru hafifçe eğildi.

"Bir şey fark ettin mi?" Bahadır dudaklarının kenarındaki gülümsemeyi saklamadı. "Fark etmemek için kör olmak lazım."

Çağrı başını onlara çevirdi. "Ne?" Doruk rahat rahat ellerini ceplerine soktu. "Hiç."

Uras inanmamış bir ifadeyle baktı onlara. Aybars ise çoktan binanın arka tarafına geçmişti. Depodan biraz uzaklaşınca durdu. Etrafına göz gezdirdikten sonra telefon ekranına baktı. Dolunay'ın araması hâlâ devam ediyordu.

Yüzündeki ifade yeniden değişti. Az önce masada oturan sert, soğuk adamdan eser kalmamıştı. Aramayı açtı.

"Efendim birtanem?" Bir süre karşı taraftan ses gelmedi. Aybars'ın kaşları çatıldı. İçini belli belirsiz bir korku kapladı. "Dolunay?"

Birkaç saniye sonra karşı taraftan karşılık gelmişti. "Efendim?" Aybars, Dolunay'ın sesini duyduğunda farkında olmadan rahatlamış bir nefes verdi. "Neden cevap vermedin?"

"Verecek cevap bulamadım çünkü!"

Dolunay'ın birden sesinin yükselmesiyle Aybars istemsizce küçük bir kahkaha attı. "Ne gülüyorsun be? Çok mu komik?"

"Tamam, gülmedik. Atarlanma hemen."

Telefonda kısa bir sessizlik oldu. Dolunay'ın karşı taraftan derin bir nefes alma sesi geldi.

"Aybars."

"Efendim?"

"Babam seninle tanışmak istiyormuş."

Teoman, masanın üzerindeki dosyalara son kez göz gezdirdikten sonra sandalyesine yaslandı. Birkaç saniye tavana baktı, ardından ayağa kalktı.

"Ben sigara içip geleceğim."

Göktürk başını kaldırıp ona baktı. "Git git. Belki beynine biraz nikotin girer de şu ana kadar düşünemediğin şeyleri düşünmeye başlarsın."

Teoman ona bakmadan masasının üzerinden sigara paketini aldı. "Sen de biraz susarsan belki hepimiz için faydalı olur." Göktürk elini göğsüne götürüp sahte bir kırgınlıkla arkasına yaslandı. "İnsan arkadaşından böyle sözler duymamalı."

"Acıtasyon yapma."

"Daha çok kırıldım."

Teoman Göktürk'ü umursamamaya çalışarak kapıya yöneldi. Teoman kapıdan çıktığı anda Jale'de sandalyesinden kalktı.

"Ben de biraz hava alacağım."

Göktürk'ün bakışları önce Jale'ye, ardından Teoman'ın arkasından kapanan kapıya kaydı. Sonra yüzünde o her zamanki muzır gülümsemesi belirdi.

"Tabii, tabii. Siz de gidin. Hatta mümkünse hepiniz gidin. Ben burada tek başıma oturup kafa dinleyeceğim."

Tuğkan önündeki kâğıtları karıştırırken başını kaldırmadan konuştu. "Senin dinleyebileceğin bir kafan var mıydı?"

"Yok muydu?"

"Ben yok diye biliyorum."

"Bugün fazla kırıcısınız."

Rüzgâr'ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Ataman ise hiçbir şey söylemeden önündeki dosyayı kapattı. Göktürk bu kez kapıya doğru baktı.

"Yalnız ikisi aynı anda çıktı. Birazdan burada kıyamet koparsa şaşırmayın."

Hazal gözlerini kaldırdı. "Bir kerede, bir şey yorum yapmadan duramaz mısın Göktürk?"

"Duramam, Hazalcım."

"Sondaki 'cım' ekini çıkarırsan çok mutlu olacağım."

"Benim sevgi dilim bu, memnun olmadıysan olmak zorundasın."

Göktürk rahat rahat sandalyesine yayıldı. Teoman dışarı çıktığında Çağrı ve Uras, her zamanki refleksleriyle doğruldu. Teoman ikisine kısa bir bakış atıp başıyla selam verdi.

"Rahat olun."

Çağrı ve Uras sadece başlarını sallamakla yetinirken, Teoman cevap vermeden yürümeye devam etti. Depo binasının arka tarafına doğru ilerlerken sigara paketini cebinden çıkardı.

Bu esnasa depo kapısı yeniden açıldı. Jale dışarı çıktı. Doruk ve Bahadır aynı anda hızlıca dikleştiler. İkisi birden sanki az önce hiçbir şey konuşmamış gibi ciddi bir ifadeye büründü. Jale, bakışlarını önce Çağrı ve Uras'a, sonra Doruk ve Bahadır'a çevirdi.

"Ne oldu?"

"Hiçbir şey," dedi Doruk hemen. Jale kaşlarını kaldırdı. "Emin misiniz?"

Doruk ağzını açıp kapattı. "Hayır-" Bahadır hemen araya girdi. "Eminiz."

Jale ikisine birkaç saniye baktıktan sonra arkasını dönüp Teoman'ın gittiği tarafa yürüdü. Onun uzaklaşmasını bekleyen Uras, başını Doruk ve Bahadır'a çevirdi.

"Az önceki rahatlığınız nereye gitti?"

Çağrı da gülümsemesini gizleyemedi. Doruk boğazını temizledi.

"Ne alakası var?" Uras kollarını göğsünde birleştirdi. "Hiç."

Bu sırada Teoman deponun arka tarafına ulaştığında durdu. Bir eliyle sigara paketini açıp bir tane çıkardı, diğer eliyle çakmağını aradı. Cebindeki çakmağını bulduktan sonra sigarasının ucunu yaktı.

Derin bir nefes alıp başını hafifçe geriye yaslarken çakmağını yeniden cebine koydu. Sonunda birkaç dakika yalnız kalabilecekti.

"Rahatladın mı bari?"

Teoman, arkasından gelen sesi duyar duymaz dudaklarını birbirine bastırdı. Gözlerini sımsıkı kapattı. Başını hafifçe öne eğdi. Arkasını dönmeden konuştu

"Seninle uğraşamam, Jale." Jale yanına gelip duvara yaslandı. "Benimle uğraş diye gelmedim zaten, merak etme. Hava almaya çıktım."

Teoman, Jale'ye yandan kısa bir bakış attıktan sonra sigarasından derin bir nefes aldı.

"Havanı aldıysan içeri geçebilirsin."

"Almadım."

"Git ileride hava al. Benim yanımda alma."

Jale bir şey söylemek için dudaklarını araladı. Ama dudaklarının arasından bir kelime daha çıkmayınca tekrar kapattı. Teoman sonunda bakışlarını kaçırıp karşısındaki boş araziye çevirdi.

"Ne istiyorsun?" Jale, duvara yaslandığı yerden biraz doğruldu. "Bir şey istemiyorum."

"Daha fazla bekleme yapma o zaman."

Jale yine verecek bir cevap bulamamıştı. Teoman hiç düşünmeden konuşuyordu ve düşünmeden söylediği şey fazla kırıcıydı. Fakat Teoman gerçekten canı yanmadığı sürece düşünmeden konuşarak kimseyi kırmazdı.

"Hâlâ mı düşünmeden konuşuyorsun?" Teoman Jale'yi süzdü. "Ne demek istiyorsun?"

"Bir şey demeye çalışmıyorum. Yalnızca bazı konularda hiç değişmediğini görüyorum."

Teoman'ın yüzündeki ifade değişti. Teoman sadece iki durumda hiç düşünmeden konuşurdu.

Birincisi, ciddi anlamda incinirse.

İkincisi, karşısında gerçekten sevdiği birisi varsa.

"Aradaki farkı görememişsin galiba."

Jale sessiz kaldı. Teoman başını diğer tarafa çevirerek sigarasının dumanını üfledi. "Bende öyle düşünmüştüm."

Jale derin bir nefes aldı. "Eskiden de böyleydin." Teoman sigarasını dudaklarından çekti. "Başladık yine."

"Bir sorun mu var?"

"Eskiden, eskiden... Başka konuşacak bir şey bulamıyor musun?"

"Bulurum. Ama seninle ilgili konuşabileceğim en çok şey geçmişimiz." Teoman'ın çenesi gerildi.

"Bizim bir geçmişimiz yok." Jale ona döndü. "Öyle mi?"

"Evet."

"Peki."

Teoman kısa bir süre cevap vermedi. Elindeki sigaraya baktı, ardından gözlerini Jale'ye çevirdi.

"Sen de öyle yapmadın mı?" Jale'nin kaşları hafifçe çatıldı. "Ben mi?" Teoman cevap vermedi. "Ben hiçbir şeyi yok saymadım."

"Arkanı dönüp giderkende aynı şeyi diyordun." Jale dudaklarını birbirine bastırdı. "Başka çarem yoktu."

Teoman acı bir şekilde güldü. "İnsanların en sevdiği cümle. Başka çarem yoktu."

"Her şey senin düşündüğün kadar basit değildi."

"Benim düşündüğüm hiçbir şeyin önemi yok zaten, değil mi?"

"Teoman, o gün-"

"İlgilenmiyorum." Teoman tamamen Jale'ye döndü. "O gün beni ilgilendirmiyor."

"Niye? Canını acıtmaya devam mı ediyor?"

Teoman'ın bakışları sertleşti. "Senin umurunda mı?"

"Umurumda olmasaydı burada durmazdım."

"İyi. O zaman bir daha umurunda olmasın."

Jale yeniden ona baktı. "Sen her şeyi böyle, beni görmezden gelerek mi çözeceksin?"

"Çözmeye çalıştığımı kim söyledi?"

"Ne yapıyorsun peki?"

"Geçmişte bıraktığım şeylerin peşimden gelmesini engelliyorum."

Jale'nin yüzündeki ifade biraz daha ciddileşti. "Ben senin geçmişte bıraktığın bir şey miyim?" Teoman birkaç saniye ona baktı.

"Ben seni geçmişte bırakmadım, sen kendi kendini geçmişte bıraktırdın."

Jale bu cevaba hazırlıksız yakalanmıştı. Dudaklarını birbirine bastırarak hafifçe başını salladı. Teoman sigarasından son bir nefes aldı.

"Başka söyleyeceğin bir şey var mı?"

"Yok."

"İyi."

Teoman sigarasını yere attı ve ayakkabısının ucuyla söndürdü. Ardından Jale'ye son bir kez baktı.

"İyi hava almalar."

Jale cevap vermedi. Teoman arkasını dönüp depoya doğru yürümeye başladı. Adımları hızlıydı. Bir an bile arkasına bakmadı.

Jale ise olduğu yerde kaldı. Teoman'ın uzaklaşmasını izledi. Birkaç saniye sonra derin bir nefes aldı, saçlarını kulağının arkasına sıkıştırdı ve onun ardından yürümeye başladı.

Teoman kapıya ulaştığında Çağrı ve Uras onu görür görmez yeniden doğruldu.

"Bir şey mi oldu?" diye sordu Çağrı.

"Yok."

Uras, kapıdan içeriye giren Teoman'ın arkasından baktı.

"Hiç öyle görünmüyor."

Çağrı ve Uras birbirlerine baktı. Birkaç saniye sonra Jale göründü. Bu kez Doruk ve Bahadır hemen dikleşti. Jale ikisine de bakmadan kapıya yöneldi. Hiçbir şey söylemedin içeriye girdi.

"Bir dakika, sen beni ailene mi anlattın?"

Dolunay hemen cevap verdi. "Ben anlatmadım." Aybars'ın kaşları hafifçe kalktı. "Anlatmadın mı?"

"Hayır."

"Ee, nereden haberdar oldular?"

Dolunay derin bir nefes verdi. "Gerizekâlı kardeşim anlattı." Aybars'ın dudaklarının kenarı kıvrıldı. "Kardeşine mi anlattın?"

"Hayır Aybars!"

"O zaman?"

"Dün gece seninle mesajlaşıyordum. Aynı odada kalıyoruz ya, bu da beni izliyormuş meğer. Sürekli telefona bakıp gülümsediğimi görmüş."

Aybars istemsizce güldü. "Demek öyle."

"Maalesef."

Aybars başını hafifçe iki yana salladı. "Ne yapalım peki? Kardeşin bizi yakalamış bir kere."

"Bir de utanmadan masada, 'Ablamın sevgilisi var' diyor."

Aybars kendisini daha fazla tutamayıp kahkaha attı. Kahkası yavaşça küçük bir tebessümü dönüştü.

"Ne zaman tanışacağız peki?"

"Onu da seninle konuşmam gerekiyor. Ne zaman müsait olursun?"

Aybars etrafına göz gezdirdi. Gözleri istemsizce depoyu buldu. Biraz önce içeride saatlerdir sonuç alamadıkları toplantının üstüne şimdi bir de Dolunay'ın babasıyla tanışma meselesi çıkmıştı.

"Hafta sonu nasıl?" Dolunay birkaç saniye düşündü. "Cumartesi olabilir."

"Cumartesi mi?"

"Evet. Senin için uygun değil mi?"

"Uygun, uygun."

"Bu kadar isteksiz olduğunu belli etme Aybars, biraz daha istekliymiş gibi söyle."

"İsteksiz değilim."

"Öyle görünüyorsun." Aybars başını geriye yasladı. "Hayatımda ilk defa birinin babasıyla tanışacağım. Heyecanıma say."

Karşı taraftan Dolunay'ın gülüş sesi geldi. Aybars'ın yüzünde huzurlu bir ifade belirdi. Şu an Dolunay'ın yanında olup, o gülüşü görmek için elinde ne varsa feda edebilirdi.

"Heyacanına sayıyorum."

"Cumartesi kaçta geleyim?"

"Altı gibi, akşam yemeğine gelirsin."

"Tamam. Cumartesi akşamı oradayım."

"Anlaştık o zaman."

"Anlaştık."

Ardından telefonda kısa bir sessizlik oldu.

"Bu arada, Dolunay."

"Efendim?"

"Benim ismimi ailene söyledin mi?" Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu. "Sordular, ama hayır. Söylemedim. Neden?"

"Bir şey isteyeceğim senden."

"Ne isteyeceksin?"

"Onlara benim ismimin Bars olduğunu söyler misin?"

Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu. Aybars, Dolunay'ın cevap vermesini bekledi. Ancak birkaç saniye geçmesine rağmen ses çıkmadı.

"Ne? Neden?" Aybars cevap vermeden önce kısa bir nefes aldı. "Öyle söylemeni istiyorum."

"Aybars, benimle dalga mı geçiyorsun?"

"Geçmiyorum."

"O zaman neden isminin Bars olduğunu söylememi istiyorsun?"

"Şu an için öyle olması gerekiyor, Dolunay."

"Aybars..."

Aybars iç çekti. Dolunay'ın ismini böyle söylemesi hoşuna gitmemişti. Ama başka çaresi yoktu.

"Dolunay, bak güzelim. Lütfen."

"Senin şu sırların hiç bitmiyor. Canımı sıkmaya başladı."

Aybars bir şey söylemedi. Dolunay ne dese hakkı vardı, haklıydı.

"Bir gün sana her şeyi anlatacağım Dolunay, söz."

"Ne zaman?"

"Zamanı geldiğinde."

Dolunay'dan cevap gelmeyince Aybars kendisini daha kötü hissetmeye başlamıştı.

"Her neyse, benim şu an biraz işim var. Eve geçince tekrar ararım ben seni."

"Tamam. Görüşürüz o zaman."

"Görüşürüz."

Telefon kapandığında Aybars bir süre elindeki ekrana baktı. Ardından telefonu cebine koyup derin bir nefes aldı. Deponun kapısına doğru yürümeye başladı. Kapıda Çağrı, Uras, Doruk ve Bahadır'a kısa bir baş selamı verip içeri girdi.

İçeri girdiğinde ilk dikkatini çeken şey, ortamın hâlâ aynı gerginlikte olmasıydı.

Göktürk sandalyesinde geriye yaslanmış, bir ayağını diğerinin üzerine atmıştı. Tuğkan önündeki kâğıtlarla ilgileniyor, Teoman ise masanın kenarına dayanmış, kollarını göğsünde birleştirmiş şekilde duruyordu. Jale'de karşı tarafta oturuyordu.

İkisinin arasında görünmez bir mesafe vardı sanki. Teoman'ın çenesi sıkılıydı. Jale ise önündeki dosyaya bakıyormuş gibi yapıyor ama tek bir satır bile okumuyordu.

Bu Aybars'ın gözünden kaçmamıştı. Önce Teoman'a, ardından Jale'ye baktı. Bir şey olmuştu. Bir şey olmuştu ve oldukça belliydi. Hem de öyle küçük bir şeyede benzemiyor gibiydi.

Göktürk, Aybars'ın içeri girdiğini görünce başını kaldırdı.

"Sonunda teşrif edebildiniz demek." Aybars, Göktürk'e döndü. "Ne var?"

"Hiçbir şey. Seni beklerken on yıl yaşlandık sadece, bu kadar." Aybars ceketinin yakasını düzeltti.

"Önemli bir telefon görüşmesi yaptım işte." Göktürk gözlerini kıstı. "Önemli bir telefon görüşmesiymiş."

"Aynen." Göktürk hafifçe öne eğildi. "Cidden bizden önemli miydi?" Aybars Göktürk'e kısa bir bakış attı. "Kesinlikle."

Göktürk elini göğsüne götürdü.

"İnsan bunu bu kadar açık söylemez."

Tuğkan başını kaldırmadan araya girdi. "Sen de her şeyi üzerine alınma."

"Alınmıyorum."

"Belli oluyor."

Bu sırada Aybars'ın gözleri Teoman'a kaydı. "Bir şey mi oldu?" Teoman başını kaldırdı. "Yok."

Aybars birkaç saniye Teoman'ı süzdü.

"İyi."

Daha fazla üstelemedi. Teoman konuşmak istemiyorsa zorlamayacaktı.

Jale'de o sırada başını kaldırdı. Aybars'la göz göze geldiklerinde kısa bir an bakışlarını kaçırdı. Göktürk ise ikisinin arasındaki sessizliği bozmak istercesine konuştu.

"Biz de bu arada çok verimli bir toplantı yaptık." Aybars kaşını kaldırdı. "Öyle mi?"

"Elbette. Birbirimize baktık, dosyalara baktık, sonra tekrar birbirimize baktık. Sonuç olarak hiçbir şey bulamadık."

"Bayağı verimliymiş."

"Konuşmazsaydık bu verimliliği hiç yapamayacaktık." Ataman dosyayı masanın üzerine bıraktı. "Konuşuyoruz da, bir yere varamıyoruz."

Aybars masaya yaklaştı. "Yeni bir şey var mı?"

Tuğkan başını kaldırıp ona baktı.

"Yok. Şu ana kadar elimizde olanlardan farklı bir şey bulamadık."

Aybars başını salladı. "Bu işin arkasında kim varsa acele etmeden hareket ediyor. Bizim de acele etmememiz gerekiyor."

Göktürk iç çekti. "Yani bir süre daha birbirimize bakmaya devam edeceğiz."

Aybars, Göktürk'e döndü. "İstersen seni dışarı gönderelim. "Göktürk hemen doğruldu.

"Yok, ben burada çok iyiyim."

Teoman istemsizce kısa bir nefes verdi. Jale ise hâlâ sessizdi. Aybars bir kez daha ikisine baktı ama yine hiçbir şey söylemedi. Şimdilik toplantıya dönmek her şeyden daha cazip geliyordu.

Dolunay'ın Bakış Açısı

Aybars'ın telefonu kapatmasının üzerinden yaklaşık on dakika geçmişti ama ben hâlâ onun söylediklerini düşünüyordum. Neden isminin Bars olduğunu söyleme mi istemişti?

Yatağımın üzerinde bağdaş kurmuş, telefonumu elimde çevirip duruyordum.

Bars.

Aybars.

İkisi de aynı kişiydi sonuçta. Bunu biliyordum. Peki, neden kendisini aileme Bars olarak tanıtmamı istemişti?

Üstelik sorunca da her zamanki gibi doğru düzgün bir açıklama yapmamıştı.

Telefonumu yatağın üzerine bırakarak ellerimi yüzüme kapattım.

"Ben niye böyle bir insanla uğraşıyorum ya?"

Kendi kendime söylenirken dudaklarımın kenarı istemsizce kıvrıldı. Aslında onunla uğraşmak o kadar da kötü değildi. Hatta... Kes sesini Dolunay.

Kendine bile itiraf etmeyeceksin bunu.

Bir anda yüzümdeki gülümseme kayboldu. Az önceki konuşmamız aklıma geldi. Cumartesi günü babamla tanışacaktı. Annem de onu görmek istiyordu. Aysun'un ağzında bakla ıslanmıyordu zaten; bir de gidip herkese anlatmıştı. Şimdi evde herkesin gözü üzerimde olacaktı. Hele annem...

Aybars'ın sevdiği yemeklerden tutun, kaç kardeş olduğuna kadar her şeyi sorabilirdi. Sahi, kaç kardeş olduğunu bende bilmiyordum. Kaç kardeşti bu adam?

Babamın ne soracağını tahmin bile etmek istemiyordum. Bir de Aybars'ın kendisi vardı. Telefonun diğer ucunda gayet rahat konuşuyordu ama cumartesi günü kapıdan içeri girdiğinde aynı rahatlığı koruyabilecek miydi acaba?

Yatağa sırtüstü uzanıp tavana baktım. Birkaç saniye öyle durdum. Ardından yataktan kalkıp telefonumu komodinin üzerine bıraktım. Odamdan çıkarken ne için çağrıldığımı düşünüyordum ama aklım yine dönüp dolaşıp Aybars'a gidiyordu.

Ailem onu Bars olarak tanıyacaktı. Bunu düşündüğüm anda kendi kendime güldüm.

"Bir de babamın karşısında dilim sürçmese bari."

Koridora çıktım ve merdivenlere doğru yürümeye başladım. Merdivenlerin başına geldiğimde korkuluğa uzanmak yerine doğrudan aşağıya bakıp basamakları inmeye başladım. Aklım hâlâ başka yerdeydi.

Düşüncelerimin arasında bir basamak daha indim. Bir basamak daha indim. Tam bir sonraki basamağa adımımı atacağım sırada ayağımın altındaki zemini bulamadım. Bir anlığına dengem bozuldu. Ben daha ne olduğunu anlayamadan her şey birden tepetaklak olmuştu.

"AH!"

Yazarın Bakış Açısı

Depodaki toplantı artık sona ermek üzereydi. Saatlerdir aynı konunun etrafında dönüp duruyor, ellerindeki bilgileri tekrar tekrar değerlendiriyorlardı. Ancak ortada hâlâ somut bir sonuç yoktu. Aybars, masanın üzerindeki dosyaları kapatıp ayağa kalktı.

"Bugünlük bu kadar. Daha fazla burada oturmanın bir anlamı yok."

Rüzgâr başını salladı.

"Ben de aynı şeyi düşünüyordum. Hem artık yorulmaya da başladık."

Ataman ceketini alırken konuştu. "Yeni bir şey bulursak haberleşiriz."

Göktürk sandalyesinden kalkıp kollarını esnetti. "Sonunda! Ben de burada kök saldık sanmıştım."

Tuğkan ona baktı. "Kendi adına konuş bence."

Göktürk, Tuğkan'a ters bir bakış atarken Teoman kapıya yönelmişti. Hiçbir şey söylemeden çıkıp gitti.

Jale istemsizce Teoman'ın arkasından baktı. Çantasını alıp Hazal'la birlikte kapıya yöneldi. Rüzgâr, Aybars'a dönerek başıyla selam verdi.

"Biz çıkıyoruz. Haberleşiriz." Aybars da aynı şekilde karşılık verdi. "Görüşürüz."

Rüzgâr, Ataman, Jale ve Hazal depodan ayrıldılar. Dışarıda onları bekleyen Doruk ve Bahadır'da araçlarına yöneldi.

Bir süre sonra depo önünde yalnızca Aybars, Göktürk, Tuğkan ve Teoman kalmıştı. Çağrı ile Uras ise kendi araçlarının yanında bekliyordu. Göktürk anahtarlarını parmaklarının arasında çevirirken Aybars'a baktı.

"Ee, nereye gidiyoruz?"

"Siz Çağrı ve Uras'la gidin." Tuğkan kaşlarını kaldırdı. "Sen?"

"Benim biraz işim var. Onu halledip öyle malikaneye geçeceğim."

"Ne işi?" Aybars, Teoman'a baktı. "Bir işim var işte."

Göktürk dudaklarını büzdü. "Çok açıklayıcı oldu."

Aybars, Göktürk'ün lafını aldırış etmesi. "Siz geçin. Ben sonra gelirim." Tuğkan hâlâ biraz şüpheli görünüyordu. "Bir sorun yok, değil mi?"

"Yok."

"Tamam. Dikkatli ol."

Aybars bir eli direksiyonda, diğer eli vitesin üzerinde ilerliyordu. Aklında hâlâ gün boyunca konuştukları mesele vardı. Ellerindeki bilgiler birbirini tamamlamıyor, aksine her yeni ayrıntı başka bir soru işareti oluşturuyordu. Birileri onları birbirine düşürmek istiyordu. Ama kim?

Ve asıl önemlisi, bunu neden yapıyordu?

Aybars bir süre sonra önündeki yola odaklandı. Malikaneye dönmeden önce halletmesi gereken çok ufak bir işi vardı. Bu yüzden ana yola bağlanan farklı bir güzergâha yöneldi.

Ancak anayola çıkacağı yol oldukça dardı. Gidiş ve geliş yönleri birbirinden ayrılmış olsa da yolun ilerleyen kısmında iki taraf birleşiyordu. Bu nedenle sürücülerin o bölüme yaklaşırken dikkatli olması gerekiyordu.

Aybars hızını biraz düşürdü. Viraja yaklaşırken karşı taraftan gelen yolu kontrol etti. İlk başta herhangi bir araç görünmüyordu. Tam birleşme noktasına yaklaşmıştı ki karşı yönden bir aracın geldiğini fark etti.

Aybars'ın gözleri önündeki araca kaydı. Araç oldukça hızlı ilerliyordu. Kaşlarını çattı.

"Ne yapıyor bu?"

Karşıdan gelen araç kendi gidiş yolunda ilerlemiyordu. Sanki yolun ayrımını fark etmemiş ya da yanlış yöne girmiş gibiydi. Aybars ayağını gazdan çekti. Arabanın yönünü şaşırdığını ve yavaşlayacağını düşündü. Fakat araç yavaşlamadı. Aksine...

Hızı giderek artıyordu. Aybars'ın yüzündeki ifade değişti.

"Ne yapıyorsun lan?"

Direksiyonu sıkıca kavradı. Önündeki mesafeyi hesaplamaya çalışırken karşıdaki aracın hâlâ doğrudan kendisine doğru geldiğini gördü.

Uzun uzun kornaya basmaya başladı. Ama karşıdaki araçtan hiçbir tepki gelmedi.

Aybars geri gitmeyi düşündü. Ancak arkasındaki yolun dar olması ve bulunduğu konum nedeniyle bunu yapacak zamanı yoktu.

Direksiyonu kırıp kenara çıkmayı denedi. Tam o sırada karşıdaki araç iyice yaklaştı. Aybars'ın gözleri büyüdü.

Her şey birkaç saniye içinde gerçekleşti. Karşıdaki araç son sürat üzerine gelirken Aybars'ın kaçabileceği mesafe neredeyse kalmamıştı. Bir anda güçlü bir ses etrafı kapladı.

Şiddetli çarpışmanın sesi dar yolda yankılandı. Aybars'ın aracı aldığı darbeyle savruldu. Direksiyon hâkimiyetini kaybettiği anda araç yana doğru devrildi.

Camlar parçalandı. Metal gövde büyük bir gürültüyle yere sürtündü. Ardından araç tamamen ters döndü. Bir süre boyunca çevrede yalnızca çarpışmanın yankısı ve parçaların yere düşme sesleri duyuldu. Sonra... Sessizlik.

Aybars'ın aracı yolun ortasında ters dönmüş hâlde duruyordu. Karşıdaki aracın farları hâlâ yanıyordu. Ancak direksiyon başındaki kişi, yaşananların ardından durup durmayacağı bile belli olmayan bir sessizliğin içindeydi.

Ve Aybars... Ters dönmüş aracının içinde, hareket edemeden kalmıştı. Az önce yalnızca çok ufak bir işimi halledip malikaneye dönmeyi planlıyordu. Şimdiyse camlarımı tuzla buz olmuş, devrilen bir aracın içinde gözleri kapalıydı...