1. BÖLÜM - HEDİYE

Zorunlu gülüşler... Zorunlu samimiyetler... Zorunlu kibarlıklar... Zorunlu mutluluklar...

Bu lanet ortamdan sıkılmış ve bunalmıştım. Her ne kadar bugün benim günüm olsada saki burada tüm insanlar burada mecbur olarak duruyormuş gibi hissediyordum. Sanki sırf ben kırılmayayım diye burada duruyorlardı. Ama hiçbiri benim umurumda değildi. Hatta gereksiz kalabalıktı. Ama kimse bunun farkında değil gibiydi.

Sıkıntılı bir nefes vererek elimde ki şeftali suyunu masanın üstüne bıraktım.

"Bakıyorumda, doğum günü kızımız pek modunda değil galiba."

Aniden arkamdan gelen ses ile irkildim. Başımı çevirdiğimde Aytekin abiyi görünce rahatlamış bir nefes verdim. Aytekin abi elindeki kolayı benim masanın üstüne bıraktığım şeftali suyunun yanına koydu.

"Yine nerelere daldın kız?"

Hafifçe omuz silktim.

"Dalmadım, sadece şu gereksiz kalabılağa anlam vermeye çalışıyorum."

"Gereksiz kalabalık mı?"

Başımı Aytekin abiye çevirdiğimde bir kaşını kaldırdığını gördüm.

"Senin için gelen kalabılağı 'gereksiz kalabalık' olarak mı görüyorsun gerçekten?"

"Evet. Burada ki herkesin yapmacık davrandığını düşünüyorum. Her davranışları sanki zorla burada tutuluyorlar gibiler... Her şeyleri çok sahte geliyor."

"Tüm bu dediklerine Meltem teyze, Zafer amca, Aysun, ben, Aytuğ, annem ve babamda dahil mi?"

Duraksadım. Gerçekten duraksadım. Annem, babam ve Aysun benim ailemdi. Yağmur teyze, Yaman amca, Aytekin abi ve Aytuğ'da benim 2. Ailemdi.

Aytekin abi ve Aytuğ ile çocukluk arkadaşıydık. Onlar benim Aysun'la 2. Ailemiz sayılırdı. Özellikle Yağmur teyze Yaman amca bizi sanki öz kızlarıymış gibi severlerdi. Aradan yıllar geçmişti ama onların bize olan sevgisi 1 gram bile azalmamıştı. Bunu açık açık gösteriyorlardı.

Şu an sanırım annem, babam, Aysun, Yağmur teyze, Yaman amca, Aytekin abi ve Aytuğ haricinde herkes mecbur olarak buradaymış gibiydiler.

Aytekin abiye küçük bir tebessüm ettim.

"Sizin haricinizdekiler."

Aytekin abi gülerek beni kendisine çekti ve beni göğsüne bastırdım. Sımsıkı sarılarak saçlarımı karıştırdı.

"İyi o zaman zilli kız."

İstemsizce bende güldüm. Aytekin abinin göğsünden başımı kaldırarak ona baktım.

"Bana ne hediye aldın?"

Aytekin abi birkaç saniye bana baktı.

"Gelmişsin 22 yaşına, hediye almam gerekiyor muydu?"

Bir şey söylemeden sadece Aytekin abiye baktım. Aytekin abi ise gülmeye başlamıştı.

"Şaka yaptım şaka, hediyeni odanıza koydum. Herkes gittikten sonra açarsın."

"Benim hediyemde abimin hediyesinin yanında Dolunay abla."

Başımı çevirdiğimde Aysun ve Aytuğ'nun yanımıza geldiklerini gördüm. Yavaşça Aytekin abiden ayrıldım. Bakışlarım Aysun'u buldu.

"Sen hediye aldın mı bana?"

Aysun gözlerini kısarak bana baktı.

"Zorunda mıydım?"

"Evet."

"Almadım."

"Paramı istiyorum."

"Ne parası?"

"Doğum gününde sana aldığım makyaj malzemelerinin parasını."

"Vermiyorum."

Kısa bir an Aysun'a baktım.

"Hayırsız kardeşsin."

"Teşekkür ederim."

Bıkkın bir nefes verdiğimde Aytekin abi ve Aytuğ'nun güldüğünü duydum.

"Siz neye gülüyorsunuz?"

Ters bakışlarım o ikisinin arasında gidip geliyordu. Aytekin abi başını eğerek eliyle ağzını kapattığında gülüşünü saklamaya çalışıyordu. Ama inip kalkan omuzları onun güldüğünü her türlü ele veriyordu.

"Sana gülmüyoruz Dolunay abla, bakma bize öyle. Biz aklımıza gelen bir şeye güldük."

"İkinizin aklınada aynı anda mı geldi?"

"Evet."

"Farkındaysan karşında 3 yaşında çocuk yok Aytuğ."

Bu seferde Aysun'da gülmeye başladığında dudaklarımı birbirine bastırdım. Sabır.

Geriye doğru birkaç adım attım.

"Beni sorarlarsa dışardayım."

Anında üçünün de gülüşü kesilmişti. Büyük ihtimalle kırıldığımı düşünmüşlerdi. Ama ortada kırılacak bir şey yoktu. Sadece içeride fazla bunalmıştım ve biraz hava almam lazımdı.

"Kırılmadım, fazla bunaldım. Hava almaya çıkıyorum."

Yüzlerinde rahatlayan bir ifade belirmişti. Bir şey söylemelerine fırsat vermeden yanlarından ayrılarak kapıya doğru yürüdüm. Kapıyı açıp dışarıya adımımı attım. Serin hava yüzüme çarparken bir an gerçekten kendime geldiğimi hissettim.

Arkamdan kapıyı kapattığımda konuşma ve kahkaha seslerinin sesi kısılmıştı.

Yavaş adımlarla evimizin bahçesinden çıktım. Kısa bir süre etrafa bakındım. Yine yavaş adımlarla evimden uzaklaşmaya başladım. Ev görünmeyecek kadar uzaklaştığımda durarak kaldırım taşının üstüne oturdum.

Kollarımı bacaklarıma bağlayarak oturdum. Oturmaktan başka bir şey yapmadım. Dakikalar geçiyordu ama ben aynı pozisyonda oturmaya devam ediyordum. Yalnız kalmayı, sessizliği ve sakinliği seviyordum. Ama şu an maalesef evdeki ortam benim sevdiğim türe hiçbir şekilde uymuyordu. Kalabalık, gürültülü ve coşkuluydu.

Aniden arkamdan, sağ taraftan gelen pat sesi ile irkildim. Başımı sağ tarafa çevirdiğimde yerde bir cüzdan olduğunu farkettim. Hafifçe kaşlarım çatılırken sol tarafa baktığımda bir adamın gittiğini gördüm. Bakışlarım birkaç saniye cüzdan ve adam arasında gidip geldi. Ama yinede yere düşen cüzdana hafifçe uzanarak ayağa kalktım ve hızlı adımlarla adamın peşinden gitmeye başladım.

"Beyefendi!"

Adam yürümeyi bıraktı. Ben hızlı adımlarla adama yaklaşmaya devam ederken adam olduğu yerde birkaç saniye durdu. Yavaşça başını bana çevirdiği sırada adamın yanına gelmiş ve önünde durmuştum. Adam vücudunu tamamen bana doğru çevirmişti. Elimdeki cüzdanı adama doğru uzattım.

"Cüzdanınızı düşürdünüz."

Adamın yüzünde küçük bir tebessüm belirdi ve elimdeki cüzdana uzanarak cüzdanı aldı.

"Teşekkür ederim."

Cüzdanını pantolonunun cebine koydu. Bende adama küçük bir tebessüm ettim.

"Bir dakika bekler misin? Sana bir şey vereceğim."

Sebepsizce gerilmiştim. Ama yinede belli etmemeye çalıştım."

Adam elini bu seferde pantolonunun ön cebine atmıştım. Saniyeler sonra cebinden küçük bir hediye paketi çıkartarak bana uzattı. Şaşkınlıkla adamın uzattığı hediye paketine baktım. Ardından adama baktım.

"Almayacak mısın?"

Elim kendi isteğim dışında hediyeye uzandığında yaptığım şeyi farkettiğimde çok geç olmuştu. Mecbur olarak adamın uzattığı hediyeyi aldım.

"Doğum günün kutlu olsun."

Şok olmuş bir şekilde adama baktım. Bir şey söylemek için dudaklarım aralanmıştı ama konuşamamıştım. Konuşsam bile bir şey olmayacaktı çünkü adam çoktan yanımdan uzaklaşmıştı.

Gün bitmiş ve sonunda herkes evine dönmüştü. Annem, babam ve Aysun aşağıyı temizlerken ben ise odama kapanmıştım. Getirilen hediyeler bir köşede duruyordu. Hiçbirine dokunmamıştım. Yatağımda oturmuştum ve adamın bana verdiği hediyeye bakıyordum.

Adamı tanımıyordum. İlk defa görmüştüm. Ama o adam benim doğum günümü biliyordu.

Sıkıntılı bir nefes verdim. Artık daha fazla dayanamayarak paketi açtım. Elimi paketin içine soktum. Elime bir şey değmişti. O şeyi yukarı çekerek paketten çıkardığımda kolyeyle karşılaşmıştım. Kolye ayın hilal evresi şeklindeydi. Kolyenin etiketinin üstüne yazı yazan bir kâğıt yapıştırılmıştı. Kâğıdı etiketin üstünden kopartarak aldım ve kağıdın üstünde yazan yazıya baktım.

"Yarım ay evresinde ay bulamadım, o yüzden hilal evresinde aldım. Umarım beğenmişsindir."

Bu yazan şeyi tekrar tekrar okudum ama ne söylemeye çalıştığını anlayamıyordum. Birden odanın kapı açılma sesi geldiğinde korkuyla hızlıca kâğıdı buruşturdum. Başımı çevirdiğimde gelen kişinin Aysun olduğunu gördüm.

"Korktun sanki abla?"

"Uydurma bir yerlerinden, korktuğum falan yok."

"Aynen abla. Bir tane kağıdı buruşturdun."

"Nasıl gördün?"

"Görmedim, duydum."

"Nasıl bir kulak varsa artık..."

Aysun yanıma yaklaştı.

"Gerçekten ne kağıdı buruşturdun abla?"

Buruşturduğum kağıdı açarak Aysun'a uzattım. Aysun kağıdı benden alarak yazanları okudu. Okuduktan sonra ilk birkaç saniye tepki vermedi. Ardından başını kaldırarak bana baktı.

"Kim verdi bunu?"

"Bilmiyorum."

"Nasıl bilmiyorsun?"

"Hava almaya çıktığımda yoldan geçen bir tane adam cüzdanını düşürdü. Ben adamın peşinden gittim ve cüzdanı verdim. Cüzdanı verdikten sonra adam bir dakika beklememi söyleyerek cebinden bu paketi çıkartıp bana uzattı. Aldığımda ise 'doğum günün kutlu olsun' dedi. Ama adamı tanımıyorum, ilk defa gördüm!"

Aysun anlam veremeyen bir şekilde bana baktı.

"Abla sen iyi olduğuna emin misin? Hayal falan gördünde burada verilen hediyeyi başka bir türlü verildi olarak mı hatırlıyorsun?"

"Doğruyu söylüyorum Aysun!"

"Bağırma be! Git şu hediyeyi asıl veren kişiyi hatırla. Bende duş alacağım, doğum günün diye bütün yük bana kaldı."

Aysun kâğıdı yatağa bırakarak dolaptan kıyafetlerini aldı ve banyoya girdi.

Aklımı kaçırmak üzereydim. İlk defa karşılaştığım adamın nasıl bugünün benim doğum günüm olduğunu bildiğini anlamaya çalışıyordum. Ama aklıma saçma sapan şeyler geliyor ve mantıklı düşünemiyordum.

Hediye paketini tekrar elime aldığım sırada gözüme ufak bir beyazlık çarpmıştı. O beyaz şeye dokunduğunda onunda kâğıt olduğunu farkettim. Kağıdı paketten çekip çıkardığımda bu seferde bi çizimle karşılaşmıştım. Çizimde bir el vardı ve o elin sağ bileğinde bir doğum lekesi vardı. Yarım ay evresine benziyordu.

Gözüm benim kendi sağ bileğime kaymıştı. Benimde sağ bileğimde doğum lekesi vardı. O da yarım ay evresine benziyordu.

Bir şeyler oluyordu. Ama neler olduğunu anlayamıyordum. Çünkü çizimde ki el bileğinde olan yarım ay evresine benzeyen doğum lekesi benim sağ bileğimde olan yarım ay evresine benzeyen doğum lekesi tıpa tıp aynıydı. Çizimde ki doğum lekesinde ne bir eksiklik, ne de bir fazlalık yoktu. Her şeyiyle bire bir aynıydı.

Kâğıdın arkasını çevirdiğimde bu kâğıdında arkasında bir yazı olduğunu farkettim.

Kâğıtta yazan şey şuydu:

"Korkarsan elimi tut."