10. BÖLÜM - ÇOK DAHA ÖNCESİ

Başımın içi zonkluyordu. Göz kapaklarımı aralamaya çalıştım ama üzerime çöken ağırlık buna bile izin vermiyordu. Birkaç saniye daha öyle kaldım. Nerede olduğumu hatırlamaya çalışırken burnuma sinmiş ağır, rutubetli koku yüzünden yüzümü buruşturdum.

Burası neresi?

En son ne olmuştu?

Yaşanan şeyler parça parça zihnimde canlanmaya başlamıştı. Yaman amcaların evinden çıktığımı hatırlıyordum. Uykulu uykulu kendi evimize doğru yürüyordum. Evime çok yaklaşmışken arkamda hareket hissetmiş, birden bir el ağzımı kapatarak koluyla belimi sarmıştı. Defalarca çırpınmıştım ama hiçbiri işe yaramamıştı. Sonrası ise... Karanlıktı.

Fakat... bir saniye. Bileklerimde neden keskin bir acı vardı?

Parmaklarımı oynatmaya çalıştım. Hareketlerim kısıtlıydı. Bileklerimin çevresinde sert bir şey vardı. Ne olduğunu anlamaya çalıştım, ancak ne olduğunu anlayamadım.

Gözlerimi bu kez zorlayarak araladım. Önce her şey bulanıktı. Başımı hafifçe kaldırmaya çalıştım ama boynumdaki ağrı yüzünden yüzümü buruşturarak vazgeçtim. Birkaç kez gözlerimi kırpıştırdım. Karşımdaki görüntü yavaş yavaş netleşmeye başladı.

Duvarlar eski ve kirliydi. Tavan yüksekti. paslanmış metal raflar vardı. Nerede olduğumu anlamam çok uzun sürmedi, çünkü zaten tüm bunlar benim nerede olduğumu anlatıyordu. Depodaydım.

Büyükçe bir depodaydım. Üstelik ortasında, ellerim ve ayaklarım bağlanmış hâlde bir sandalyede oturuyordum. Nefesim boğazıma düğümlendi.

Ve ellerimde o keskin acının her bir zerresini hissetmeye devam ediyordum. Başımı aşağıya eğdiğimde, ellerimin iplerle bağlı olduğunu gördüm.

Sadece ellerimde bağlı değildi. Ayak bileklerimde bağlanmıştı. Ve tabikii bende sandalyeye bağlanmıştım.

"Ben sana en başından söyledim, bu işin sonunda başımız ağrıyacak diye."

Kulaklarıma bir adam sesi gelmişti. Sesin geldiği yöne baktığımda birkaç metre önümde, eski bir masanın yanında duran iki adam vardı. Biri sandalyeye ters oturmuş, kollarını sandalyenin arkalığına dayamıştı. Diğeri de sandalyede ters oturan adamın önüne dikilmiş, ellerini ceplerine koymuştu.

"Senin her işin sonunda başın ağrıyor zaten." Bunu söyleyen sandalyede ters oturan adamdı.

"Bu arada, ne zaman ayılacak bu?"

Elleri cebinde olan adam bir yandan bunu söylerken, bir yandan da gövdesini bana doğru çevirmişti. Ona baktığımı gördüğünde yüzünde saniyeler içinde kocaman bir sırıtış belirdi.

"Vay, vay, vay. Ayılmış bile."

Sandalyede oturan adamda bana dönmüştü. Onunda yüzünde saniyeler içinde aynı, kocaman sırıtış belirdi.

"Ooo, günaydın prenses. Henüz sabah olmadı, ama olsun."

Prenses mi? Prenses senin ebendir.

İçimden bunu geçirmeme rağmen onlara sesli bir şey söylemedim. Sadece onlara bakıyordum. Kim olduklarını anlamaya çalışır gibi, neden burada olduğunu anlamaya çalışır gibi, amaçlarının ne olduğunu anlamaya çalışır gibi baktım onlara.

Adam sandalyeden kalkarak, ayakta duran adamın yanına geçti. Başını hafifçe yana eğerek beni baştan aşağı gözleriyle süzdü.

"E, hadi ama. Konuşmayacak mısın?"

"Siz... Kimsiniz?" Bunu söylerken sesim o kadar kısık çıkmıştı ki, ben bile söylediğim şeyi zor duymuştum. Üstelik boğazım kurumuştu. Bununla beraber boğazımda yanmada hissediyordum. İstemsizce yüzüm buruştu.

Hâlâ elleri ceplerinde olan adam sanki bunu fark etmişti. Ellerini ceplerinden çıkartarak köşedeki, paslı metal raflardan birisine doğru ilerlemeye başladı. Raflardan birisinin önünde durdu. Durduğu rafın üstüne konulmuş, bir şu şişesi aldı. Şu şişesinin tamamı doluydu. Hiç dokunulmamışa benziyordu.

Adam rafın üstünden su şişesini aldı ve şişeyi bama gösterdi. "İçmek ister misin?" Cevap vermek yerine adama bakmaya devam ettim. Birkaç saniyenin sonunda adam hafifçe gülümsedi. "Merak etme, zehir koymadık. Yeni getirdik."

Adam elinde şu şişesiyle bana doğru yürüdü. Tam önümde durdu. Su şişesini açarak bana doğru uzattı. Şişenin ağzı dudaklarıma değdiğinde yavaş yavaş içmeye başladım.

Suyu bana yetecek kadar içtiğimde başımı hafifçe yana doğru çevirdim. Adam daha fazla içmeyeceğimi anladığında, şişeyi dudaklarımdan çekti. Şişenin kapağını kapatırken gözlerimi bir an bile onun üstünden ayırmadım.

"Siz kimsiniz?" Neyseki bu sefer sesim normal ve daha canlı çıkmıştı. Arkada duran adamla göz göze geldik.

"Suyu içince cana geldin demek."

Önümde duran adam şişenin kapağını kapatıktan sonra suyu elinde tutmaya devam ederek, gözlerini benden ayırmadan konuştu. "Kes sesinide, tanışalım. Bizim kim olduğumuzu merak ediyor sonuçta."

Ardından sağ elini bana doğru uzattı. "Rüzgar ben, memnun oldum."

Önce isminin Rüzgar olduğunu öğrendiğim adama, sonra bana uzattığı eline baktı. Akıl denen bir şey var mıydı bunda?

Rüzgar sanki ellerimin bağlı olduğunu fark etmiş gibi elini hemen indirdi. "Pardon, bağlıydı ellerin."

Ya sabır.

Ayakta duran adamda yanımıza doğru yürüdü. Rüzgar'ın yanında durarak tam karşıma dikildi. "Ataman bu arada, bende memnun oldum."

İsminin Ataman olduğunu öğrendiğimi adama ve Rüzgar'a ters bir bakış attım. "Bnde tanıştığımıza memnun oldum diyemeyeceğim, çünkü normal şartlarda insanlarla bir depoda, sandalyeye bağlanmış hâlde tanışmıyorum."

Ataman dudaklarını birbirine bastırarak gülmemeye çalıştı. "Anlaşıldı. İlk izlenimimiz pek iyi olmadı."

"İlk izlenim mi? Beni kaçırdınız!"

"Onu da hesaba katmak lazım tabii."

"Ataman," diye araya girdi Rüzgar, uyarır gibi ona bakarak. Ardından yeniden bana döndü. "Dolunay, bak..."

Bir anda sustum. Dolunay.

Bana ismimle hitap etmişti. Gözlerimi kısarak yüzüne baktım. "Bir dakika."

"Ne?"

"Benim adımı nereden biliyorsunuz?"

Rüzgar'ın yüzündeki gülümseme hafifçe genişledi. Ataman ise sanki son derece sıradan bir soru sormuşum gibi omuz silkti. "Bilmem, biliyoruz işte."

"Nereden biliyorsunuz işte?"

"Öğrendik."

"Nereden?"

"Bir yerden."

Birkaç saniye boyunca Ataman'ın yüzüne baktım. Sonra başımı yavaşça iki yana salladım. "Peki, adımı nereden öğrendiğinizi söylemek istemiyorsanız söylemeyin. Ama en azından beni neden buraya getirdiğinizi açıklayabilirsiniz. Benden ne istiyorsunuz?"

"Senden bir şey istemiyoruz."

Bir an ona baktım. Sonra duyduğum şeye inanamayarak kısa bir kahkaha attım. Ciddi olamazdı.

"Ne?"

Az önce dediğini tekrar etti. "Bir şey istemiyoruz."

"Beni gece vakti evimin yakınından kaçırdınız. Buraya getirdiniz. Ellerimi, ayaklarımı bağladınız. Üstelik nerede olduğumu bile bilmiyorum." Bileklerimi kaldırmaya çalışarak ipleri gösterdim. "Ve bana hiçbir şey istemediğinizi mi söylüyorsunuz?"

"Evet."

"Öyleyse neden buradayım?"

Ataman cevap vermeden önce Rüzgar'a baktı. Rüzgar da ona baktı. Birbirleriyle anlaşmaya çalışıyorlardı. Gözlerimi kapatıp başımı arkaya yasladım.

İçimdeki korku gram azalmamıştı. Bileklerimdeki acı, başımdaki zonklama ve nerede olduğumu bilmemek zaten yeterince kötüydü. Bir de bu iki adamın hiçbir soruma doğru düzgün cevap vermemesi vardı.

"Benden ne istiyorsunuz?" Sorumu yenilemiştim. "Bir şey istemiyoruz, Dolunay."

"Bir şey istemiyorsanız o zaman beni neden kaçırdınız? Beni buraya getirmek için harcadığınız zamana, uğraşa yazık değil mi? İnsan durduk yere birini kaçırmaz!"

Rüzgar'ın gülümsemesi hafifçe kayboldu. Ataman ise gözlerini benden ayırmadan birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra duymayı hiç beklemediğim bir cümle geldi.

"Aybars'ın sevgilisi olduğunu bu kadar belli etme."

Bir anda bütün bedenim dondu. Ataman'a baktım. Sonra Rüzgar'a. İkisinin de yüzünde, söyledikleri şeyin son derece normal olduğunu düşündüren ifadeler vardı.

Aybars?

"Ne?" diyebildim sonunda. İkisinden de cevap gelmedi. "Aybars'ın sevgilisi mi?"

"Aynen öyle."

"Biz Aybars'la sevgili değiliz!"

İkisi de bana baktı. Ardından Rüzgar, son derece ciddi bir ifadeyle başını salladı. "Bencede."

Ataman da aynı sakinlikle ekledi: "Kesinlikle."

Onların bu hâli sinirlerimi daha da bozmuştu. Hem bunlar Aybars'ın nereden biliyordu?

"Aybars'ı tanıyor musunuz?" Ataman bakışlarını benden ayırmadı. "Tanıyoruz."

"Ne zamandır?"

"Uzun zamandır."

"Nasıl tanıyorsunuz?"

"Bu kadar çok soru sormak zorunda mısın?"

"EVET!" diye bağırdım. "Çünkü beni kaçırdınız ve hâlâ nedenini söylemiyorsunuz!"

Rüzgar başını hafifçe salladı. Yine susmayı seçmişti. Ve bu beni daha çok öfkelendiriyordu. İplerin içinde ellerimi yumruk yapmaya çalıştım. Bileklerimdeki acı yeniden keskinleşti ama umursamadım.

"Bakın, Aybars'la sevgili değiliz. Onunla aramızda ne yaşandıysa yaşandı, sizi ilgilendirmez. Eğer onunla bir sorununuz varsa gidin kendisiyle konuşun. Beni bunun içine çekmeyin!"

Ataman'ın yüzündeki ifade bu kez daha ciddi bir hâl aldı. "Zaten onunla konuşacağız."

"Ne?"

"Aybars'la bir konuşma yapacağız. O konuşma bittikten sonra seni serbest bırakacağız."

Bir an hiçbir şey söyleyemedim.

Sonra öfkem öyle bir zirve yaptı ki bağlanmamış olsaydım ayağa fırlayacağımdan emindim. "Siz benimle dalga mı geçiyorsunuz?"

"Hayır."

"Beni burada tutup Aybars'la konuşacaksınız, sonra da her şey yolundaymış gibi beni serbest mi bırakacaksınız?"

"Evet."

"Ben sizin planınızın bir parçası değilim!"

"Şu anda öylesin."

"Aybars'la konuşmak istiyorsanız gidin konuşun! Beni neden kaçırdınız? Telefonla ulaşamıyor musunuz? Adresini bilmiyor musunuz? Ne bileyim, kapısına gidin! Ama beni bu işin içine katmayın!" Rüzgar başını hafifçe eğdi. "Telefonla aramak pek istediğimiz sonucu vermeyebilir."

"Bu benim sorunum değil!"

"Zaten senin sorunun olduğunu söylemedik."

"Öyleyse beni çözün!"

Sesim boğazımı acıtmıştı. Birkaç saniye nefes nefese kaldım. Ataman'a baktım; belki sonunda beni anlayacak, belki en azından ipleri çözecekti. Ama o sadece saatine göz attı.

"Gitmemiz gerekiyor."

İnanamıyorum.

"Nereye?"

Ataman sorumu umursamadan Rüzgar'la beraber kapıya yürümeye başladı. Kapının önüne geldiklerinde Rüzgar dönüp bana baktı. "Burada sadece birkaç gün kalacaksın Dolunay, sonra serbestsi. Rahat ol."

Kafayı sıyıracağım!

"Çok rahatladım gerçekten!"

Bu kez cevap vermedi. Kapı açıldı. İkisi dışarı çıktı ve ağır metal kapı yeniden kapandı. Ardından kilidin sesi duyuldu. Bir süre gözlerimi kapıya diktim.

Hiçbir şey olmayacağını anladığımda başımı yavaşça öne eğdim. Ellerim hâlâ sandalyenin arkasında bağlıydı. Bileklerim sızlıyor, başım zonkluyor, boğazım yeniden kuruyordu. Ve ben, koca deponun ortasında, tek başıma kalmıştım.

Gözlerimi kapattım ama zihnim susmuyordu. Aybars.

Her şey dönüp dolaşıp ona geliyordu. Onu tanıyorlardı. Benim hakkımda bir şeyler biliyorlardı. Onunla konuşacaklardı ve o konuşma bitene kadar beni burada tutacaklardı.

Ama neden?

Neden Aybars'la konuşmak için beni kaçırmışlardı?

Dudaklarımı birbirine bastırdım. "Ben senin sevgilin falan değilim," diye söylendim kendi kendime. "Bir de gelmişler burada sevgilimmişsin gibi konuşuyorlar."

Fakat bunu söylerken aklıma geçen hafta yaşananlar geldi. Yüzümü buruşturdum. Hayır. Şimdi bunları düşünmenin sırası değildi.

Aybars'la aramızda ne olduğu, bu iki adamın beni kaçırmasını haklı çıkarmazdı. Üstelik ben onunla sevgili değildim. Bunu kendime de, o ikisine de tekrar tekrar anlatmak zorunda kalmak istemiyordum.

Sandalyede kıpırdanarak ellerimi yeniden kurtarmaya çalıştım. İpler gevşemiyordu. Bileklerim acıdıkça dişlerimi sıkıyor, kısa aralıklarla nefes alıyordum.

Buradan çıkmam lazımdı. Gözlerimi sıkıca kapattım. Gözlerimi açtım ve başımı kaldırıp deponun kapısına baktım. Kapının ardında kimse yoktu. Beni buraya getiren iki adam gitmişti. Ne zaman döneceklerini bilmiyordum. Ne olacağını bilmiyordum. Aybars'la ne konuşacaklarını bilmiyordum. Hiçbir şey bilmiyordum. Ama aklımı kaçırmak üzere olduğumu çok iyi biliyordum.

İki Gün Sonra
Yazarın Bakış Açısı

İki gün geçmişti. İki gün önce kül olan evin ardından Aybars, Göktürk, Tuğkan ve Teoman kendilerini yeni bir malikânenin önünde bulmuşlardı. Asil'in onlara verdiği önceki evi yakmayı nasıl başardıklarını hâlâ kendileri bile tam olarak açıklayamıyordu. Fakat Asil'in bunu bir daha yapmalarına izin vermeyeceği kesindi.

Üstelik bu kez mesele yalnızca bir ev değildi. Karşılarında duran malikâne, dördünün daha önce gördüğü hiçbir yere benzemiyordu.

Aybars ellerini pantolonunun ceplerine sokmuş, binayı baştan aşağı inceliyordu. Göktürk'ün ağzı açık kalmıştı. Tuğkan, bahçenin büyüklüğünü anlamaya çalışır gibi başını sağa sola çevirirken Teoman gözlerini malikânenin üst katlarındaki pencerelerden ayırmıyordu.

Asil ise karşılarında, yüzünde en ufak bir yumuşama belirtisi olmadan duruyordu. "Bitirdiniz mi incelemeyi?" diye sordu. Göktürk başını ona çevirdi. "Bir saniye, garajı görmedim."

"Göktürk."

"Efendim?"

"Birazdan seni garaja kilitleyeceğim."

Göktürk dudaklarını büzdü. "İnsan yeni evine kavuşunca mutlu olur. Bizim mutluluğumuza bile müdahale ediyorsun."

Asil'in kaşları çatıldı. "Yeni eviniz mi?" Göktürk'ün yüzündeki gülümseme biraz daha büyüdü. "Bizim demeyeyim de... Geçici ikametgâhımız."

"Bakın," dedi Asil, sesini alçaltarak. "Ben sizinle uğraşmak zorunda değilim. Hepiniz yetişkin insanlarsınız. Size kalacak bir yer veriyorum, başınızı sokacak bir çatı sağlıyorum. Karşılığında tek istediğim şey, o çatıyı başınıza yıkmamanız."

Dört kişiden de ses çıkmamıştı. Asil karşısındaki dört adamı tek tek süzdükten sonra arkasını döndü ve malikânenin girişine doğru yürümeye başladı.

"İçeri girin."

Dördü de birbirine baktıktan sonra peşinden ilerledi. Kapı açıldığında ilk giren Asil oldu. Ardından Aybars, Tuğkan, Teoman ve Göktürk içeri adım attılar. Ve dördü de aynı anda durdu.

Geniş giriş holünün ortasında yükselen mermer merdivenler, tavandan sarkan büyük avize, yüksek tavanlar ve duvar boyunca uzanan zarif sütunlar karşılarında duruyordu. Sağ tarafta geniş bir salon, sol tarafta uzun bir koridor vardı. İlerideki büyük pencerelerden bahçenin bir kısmı görünüyordu. Göktürk yavaşça başını kaldırdı.

"Ben yanlışlıkla başka birinin evine mi girdim?" Tuğkan da gözlerini etrafta gezdiriyordu. "Bence biz yanlışlıkla zengin olduk."

"Şimdi beni iyi dinleyin." Asil'in bakışları sırayla hepsinin üzerinde dolaştı. "Bu malikâneye en ufak bir zarar gelirse, sizi gerçekten sokakta bırakırım."

Göktürk'ün gülümsemesi yavaşça kayboldu. "Şaka yapıyorsun." Asil cevap vermedi. "Değil mi?"

"Hayır."

Göktürk bir an durdu. "Yani... Bir bardak kırsak bile mi?"

"Duruma göre."

"Bir sandalye?"

"Duruma göre."

"Bir duvar?"

Asil'in gözleri kısıldı. "Göktürk, duvarı nasıl kırmayı düşünüyorsun?"

"Ben düşünmüyorum. Sadece ihtimalleri değerlendiriyorum."

"İhtimallerini kendine sakla."

"Peki."

Asil, sanki onunla konuşmak kalan ömründen birkaç yıl götürüyormuş gibi derin bir nefes aldı. Ardından bakışlarını Aybars'a çevirdi. "Bir de mutfak meselesi var." Aybars kaşlarını kaldırdı. "Ne olmuş mutfağa?"

"Senin dışında hiç kimse mutfağa girmeyecek."

Üç baş aynı anda Asil'e döndü. Göktürk'ün yüzünde büyük bir şaşkınlık belirdi. "Bir dakika. Neden sadece Aybars?" Asil ona baktı. "Sence neden?"

Göktürk düşünüyormuş gibi çenesini tuttu. "Çünkü Aybars'ı bizden daha çok seviyorsun."

"Hayır."

"Çünkü Aybars çok yetenekli."

"Hayır."

"Çünkü—"

"Çünkü mutfakta ne yaptığını bilen tek kişi o!"

Göktürk irkildi. Tuğkan başını salladı. "Bu konuda haklı." Teoman da onayladı. "Kesinlikle."

Göktürk ikisine dönüp ihanet edilmiş gibi baktı. "İkiniz de mi?" Tuğkan omuz silkti. "Geçen sefer makarnaya şeker koydun."

"Ben tatlı makarna yapıyordum!"

"Sonra da tencereyi yıkamadan ocağın üstünde bıraktın."

"Tarifin bir parçasıydı!"

Aybars araya girdi. "Tarifin parçası değildi. Tencerenin dibini kazımak için yarım saat uğraştım."

Göktürk ona döndü. "Sen de mi bana karşısın?"

"Mutfağımı korumaya çalışıyorum."

Asil başını salladı. "İşte bu yüzden mutfağa yalnızca Aybars girecek. Diğer üçünüz o kapıdan içeri adımınızı bile atmayacaksınız. Aybars da size bir şey hazırlarsa yersiniz. Hazırlamazsa aç kalırsınız."

Göktürk'ün ağzı açık kaldı. "Bu nasıl bir diktatörlük?" Asil sakince cevap verdi. "Benim diktatörlüğüm."

Ardından ceketini düzeltti ve kapıya yöneldi. "İşlerim var. Bir süre ortalıkta olmayacağım. Dönüp geldiğimde bu evin hâlâ ayakta olduğunu görmek istiyorum."

Göktürk el salladı. "İyi çalışmalar!" Asil kapıda durdu. Yavaşça başını çevirip doğrudan Göktürk'e baktı. Göktürk anında elini indirdi. "İyi günler," diye düzeltti.

Asil birkaç saniye ona baktıktan sonra dışarı çıktı. Kapı kapandı, ardından ayak sesleri uzaklaştı. Dört arkadaş birkaç saniye boyunca oldukları yerde kaldılar. Sonra Göktürk kollarını iki yana açtı.

"Beyler! Yeni evimize hoş geldiniz!" Tuğkan ellerini kulaklarına götürdü. "Bağırma!"

"Bu evde yankı var! Bağırmadan yaşayamayız!" Teoman merdivenlere yöneldi. "Ben üst kata çıkıyorum." Göktürk hemen peşinden koştu. "Bekle! En büyük oda benim!"

Aybars ikisinin arkasından bakarken başını iki yana salladı. Ardından tuhaf bir şekilde içine çöken huzursuzluğu bastırmaya çalışarak elini cebine attı. Telefonu oradaydı.

Ekranı açtı ama telefonun şifresini açıp hiçbir yere girmedi. Sadece ana ekrana baktı. Ekrana bakarken aklına gelen isim, son bir haftadır görmekten kaçındığı isim oldu. Dolunay.

Parmağı şifreyi girecek gibi oldu ama Aybars yinede son anda durdurdu kendisini. Aralarındaki son konuşma gözlerinin önüne geldi. Daha doğrusu, konuşma bile denemezdi.

Partide onu öpmüştü. Dolunay ise onu itmiş, öfkeyle bağırmış ve ardından uzaklaşmıştı. Aybars o günden beri ona bir tane bile mesaj atmamıştı. Daha doğrusu, cesaret edememişti.

İlk gün, Dolunay'ın sakinleşmesini beklemişti. İkinci gün, ne yazacağını bilememişti. Sonraki günlerdeyse telefonu eline aldığı her seferinde aynı düşünce aklına takılmıştı.

Ya cevap vermezse?

Ya beni bir daha görmek istemiyorsa?

Ya onu öptüğüm için benden nefret ediyorsa?

Aybars, normalde düşünmeden hareket eden biriydi. Bir karar verdiyse arkasında durur, sonuçlarını da üstlenirdi. Ama söz konusu Dolunay olduğunda, en basit cümleyi bile kurmakta zorlanıyordu.

Ekrana bir süre baktı. Sonra yazmaya başladı. Bir süre yazdığı mesajla bakıştı. Yazdığı mesaj onu tatmin etmemişti. Yazdığı şeyi sildi ve birkaç defa daha yazıp yazıp, sonrada vazgeçip sildi. En sonunda telefonu kilitleyip cebine koydu.

"Harika," diye mırıldandı kendi kendine. "Bir mesaj yazmayı bile beceremiyorum."

Aybars sıkıntılı bir nefes bırakarak kendisi de yukarıya çıkmayı düşündü. Tam o sırada arkasından bir ses geldi.

"Ev gerçekten güzelmiş."

Aybars anında durdu. Çünkü bu ses, içeride yalnızca kendilerinin olduğunu düşünürken duyduğu bir sese benzemiyordu. Başını çevirdiğinde salonun diğer ucundaki koridorda dört kişi duruyordu.

Rüzgar, Ataman, Jale ve Hazal.

Dördü de sanki evin asıl sahipleriymiş gibi rahat görünüyordu. Rüzgar duvara yaslanmış, kollarını göğsünde birleştirmişti. Ataman'ın yüzünde belli belirsiz bir sırıtış vardı. Hazal sessizce etrafı incelerken Jale'nin gözleri birisini arıyormuş gibi evin her bir köşesine göz atıyordu. Aybars'ın yüzündeki ifade anında değişti.

"Ne işiniz var burada?"

Rüzgar başını hafifçe yana eğdi. "Biz de seni gördüğümüze sevindik."

Göktürk merdivenlerden aşağı indiğinde onları fark etti. Ardından Tuğkan ve Teoman da geldi. Göktürk dördünü süzdü. Jale ise aradığı kişiyi bulmanın zaferiyle gülümsedi. Gözlerini Teoman'a dikmişti.

"Ben yanlış mı görüyorum, yoksa karşımda dört insan mı dikiliyor?"

Ataman gülümsedi. "Doğru görüyorsun Göktürk, karşında dört insan dikiliyor."

Göktürk yüzünü buruşturdu. "En sevmediğim insanlar birde." Ardından tekrardan dördünü süzdü. "Siz nasıl girdiniz buraya?"

"Kapıdan."

"İyi de kapıyı kim açtı?"

Jale kaşlarını kaldırdı. "Kapının kilidi vardı, Göktürk. Biz açtık."

"Teşekkür ederim, onu ben de anladım. Ben nasıl açtığınızı soruyorum." Ataman sırıttı. "Anahtarla."

Jale, Teoman'a doğru birkaç adım attı. Onu baştan aşağı süzdükten sonra yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. "Senin burada ne işin var?"

Teoman kaşlarını çattı. "Nasıl yani?"

"Yani bu kadar büyük bir evde kaybolmadan dolaşabilecek misin, onu merak ettim." Teoman derin bir nefes aldı. "Jale, lütfen."

"Ne oldu? Daha şimdiden mi yoruldun?"

"Hayır."

"Yüzün öyle söylemiyor ama."

Teoman bakışlarını başka tarafa çevirdi. "Seninle uğraşamayacağım."

"Çünkü cevap veremiyorsun."

Teoman durdu. Göktürk hemen araya girdi. "Teoman, sakın." Teoman gözlerini kapatıp nefesini tuttu. "Ben bir şey demiyorum."

Jale gülümsedi. "Ne kadar olgunlaşmışsın." Teoman dişlerinin arasından konuştu.

"Bir gün seni-"

"Ne yapacaksın?" Jale başını eğdi. "Bana kızacak mısın?"

Göktürk kahkaha attı. "Teoman, yemin ederim senden daha eğlenceli bir insan tanımıyorum." Teoman ona döndü. "Seninle de birazdan hesaplaşacağım."

"Ben ne yaptım?"

"Yaşıyorsun."

Tuğkan, gülümsemesini gizlemek için elini ağzına götürdü. Hazal bile başını eğerek hafifçe güldü. Ancak Rüzgar'ın yüzündeki gülümseme yavaş yavaş silindi. Bakışları Aybars'a çevrildi.

"Şakayı bir kenara bırakalım."

Aybars'ın omuzları gerildi. "Ne istiyorsunuz?"

Rüzgar, bir süre hiçbir şey söylemeden onu izledi. Ardından ellerini cebine sokup birkaç adım öne çıktı. "Seninle konuşmamız gereken bir konu var." Aybars'ın aklına ilk gelen isim, istemsizce Dolunay oldu. Yüzündeki ifade sertleşti.

"Ne konusu?"

Rüzgar'ın gözleri doğrudan onun gözlerine kilitlendi. "Dolunay."

Aybars'ın kalbi bir anlığına tekledi sanki. İki gündür kendisini oyalamak için uğraşıyordu. Malikâne, arkadaşlarının bitmek bilmeyen tartışmaları, Asil'in tehditleri... Bunların hepsi bir süreliğine zihnini başka tarafa çekmişti. Ama Dolunay'ın adı duyulduğu anda her şey sustu.

"Ne olmuş Dolunay'a?"

Sesi önceki hâlinden daha alçaktı. Rüzgar, onun yüzündeki değişimi fark etti. "Dolunay bizim elimizde."

Aybars'ın parmakları yavaşça yumruk hâlini aldı. Göktürk'ün gülümsemesi silindi. Tuğkan dikleşti. Teoman'ın yüzündeki öfke bile bir anda kayboldu. Aybars bir adım öne çıktı. "Ne dedin?"

"Dolunay iki gündür bizimle."

Aybars'ın çenesi gerildi. "Onu nereye götürdünüz?"

"Şu an nerede olduğunu bilmen gerekmiyor."

Aybars bir adım daha attı. "Rüzgar."

Adını söylerken sesinde açık bir uyarı vardı. Rüzgar da geri çekilmedi. "Ne?"

"Dolunay'a bir şey olduysa-"

"Olmadı."

Aybars bir süre onun yüzüne baktı. Yalan söyleyip söylemediğini anlamaya çalışıyordu. Rüzgar'ın gözlerini kaçırmaması, sesindeki rahatlık ve Ataman'ın sessizliği kafasını daha da karıştırmıştı. "Onu neden tuttunuz?" diye sordu sonunda.

Rüzgar'ın yüzü yeniden ciddileşti. "Anlaşmayı bozdunuz."

Aybars kaşlarını çattı. "Hangi anlaşmayı?" Rüzgar'ın bakışları sertleşti. "Bizimle yaptığınız anlaşmayı."

Göktürk iki elini yana açtı. "Bir dakika, biz ne zaman anlaşma bozduk?"

Ataman araya girdi. "Geçen hafta evimizi taradınız. Şimdi de hiçbir şey olmamış gibi konuşuyorsunuz."

Dört arkadaşın yüzündeki ifadeler aynı anda değişti. Aybars, bir süre Ataman'a baktı. Sonra yavaşça konuştu.

"Ne?"

Ataman kaşlarını çattı. "Evimiz tarandı. Bunu bilmiyor musun?"

"Bilmiyorum."

Rüzgar alaycı bir ifadeyle başını salladı. "Öyle mi?"

"Ciddiyim Rüzgar."

Ataman'ın sesi sertleşti. "Bizim evimize ateş açıldı, Aybars. Bunun ardından sizden başka kimi düşünebilirdik?"

Aybars öfkesini kontrol etmeye çalışarak nefes aldı. "Çünkü o gece biz sizin evinize saldırmadık."

"Tabii," dedi Rüzgar. "Siz hiçbir şey yapmadınız."

"Rüzgar, bizi dinle."

"Dinleyecek bir şey yok."

Göktürk araya girdi. "Bak, ben genellikle gereksiz konuşurum, bunu kabul ediyorum. Ama şu an ciddi söylüyorum. Biz sizin evinizi taramadık."

Ataman, Göktürk'e baktı. "Öyleyse o gece neredeydiniz?"

"Partideydik."

Bu kez Rüzgar'ın yüzündeki ifade değişti. "Ne partisi?"

"Asil'in yakınlarından birisinin partisinseydik. Ve o partide tarandı."

Rüzgar'ın gözleri hafifçe kısıldı. Ataman başını yavaşça Rüzgar'a çevirdi.

Ortana sessizlik çöktü. Rüzgar'ın yüzündeki kendinden emin ifade silinmeye başladı. Ataman'ın kaşları çatıldı. Jale bile artık Teoman'la uğraşmayı bırakmış, konuşmayı dikkatle dinliyordu. Hazal sessizliği bozdu.

"Bir dakika... Siz gerçekten partideydiniz ve sizin olduğunuz partide mi tarandı?"

Tuğkan başını salladı. "Evet."

"Hiçbiriniz ayrılmadınız mı?" Teoman cevap verdi. "Hayır. En azından saldırı saatlerinde hepimiz oradaydık."

Ataman'ın bakışları bir noktaya sabitlendi. "Bu mümkün değil..." Göktürk kollarını göğsünde birleştirdi. "İşte, şimdi biz de aynı şeyi söylüyoruz. Birileri sizin evinizi taramış, siz de suçu bize atmışsınız. Üstelik bunun yüzünden Dolunay'ı almışsınız."

Rüzgar ona sertçe baktı. "Ben seninle konuşmuyorum." Göktürk başını salladı. "Fark ettim. Ama yanlış kişiyi suçladığınız için kendimi konuşmaya dâhil etme gereği duydum."

Aybars, Rüzgar'ın yüzündeki ifadeyi izliyordu. İçindeki öfke hâlâ dinmemişti. Dolunay'ın iki gündür onların elinde olduğunu öğrenmişti ve bunun hesabını sormadan duramayacaktı. Fakat önce ne olduğunu anlaması gerekiyordu.

"Gördüğünüz gibi," dedi yavaşça, "Bizim anlaşma falan bozduğunuz yok."

Rüzgar cevap vermedi. Ataman elini ensesine götürdü. "Birileri iki tarafı birbirine düşürmeye çalışmış."

Tuğkan başını salladı. "Öyle görünüyor." Teoman'ın yüzü sertleşti. "Ve siz de hiçbir şeyi araştırmadan Dolunay'ı kaçırdınız."

Jale'nin yüzündeki gülümseme tamamen kayboldu. Rüzgar gözlerini Aybars'tan ayırmadı. "Peki madem, Dolunay'ı serbest bırakacağım. Hatta Dolunay'ı bizzat sen kendin alacaksın, Aybars. Ama tek gelmek şartıyla."

"Tamam."

Göktürk, Tuğkan ve Teoman anında Aybars'a dönmüşlerdi. Rüzgar'ın söylediklerini bu kadar hızlı kabul etmesini beklemiyorlardı. Tuğkan tan itiraz etmek için dudaklarını aralamışken, ondan önce Aybars davrandı.

"Saat kaçta, nereye gelmeliyim?"

Rüzgar, sanki bu soruyu bekliyormuş gibi hemen cevabı verdi. "Bu akşam, saat dokuzda. Sana atacağım konuma geleceksin."

Saat akşam dokuzu geçiyordu. Şehrin kalabalığı yavaş yavaş geride kalırken Aybars, siyah arabasının direksiyonunda oturmuş, gözlerini yoldan ayırmadan ilerliyordu. Yol boyunca tek kelime etmemişti.

Zaten yanında konuşabileceği biri de yoktu. Göktürk, Tuğkan ve Teoman'ı malikânede kalmıştı. Rüzgar'ın gönderdiği konuma tek başına gidiyordu.

En azından Rüzgar'ın istediği buydu. Aybars'ın istediği ise Dolunay'ı bir an önce bulmaktı.

Bir haftadır onunla konuşmuyordu. Telefonunu eline her aldığında yazmak istediği şeyler boğazına düğümleniyor, sonunda hiçbir şey yazamadan ekranı kapatıyordu. Dolunay'ın o gece kendisini ittiği anı hatırladıkça içine bir suçluluk çöküyordu. Onu öpmemeliydi. Dolunay'ın ne hissettiğini bilmeden, aralarındaki her şeyi kendi istediği gibi yorumlamamalıydı. Bunu biliyordu.

Ama bilmek, yaptığı şeyi geri almaya yetmiyordu. Şimdi ise Dolunay'ın iki gündür Rüzgar ve Ataman'ın elinde olduğunu öğrenmişti. İki gün.

Aybars, direksiyonu biraz daha sıkı kavradı. Telefonu yolcu koltuğunda titredi. Ekranda Rüzgar'ın mesajı belirdi.

Rüzgar: Nerede kaldın?

Aybars telefonunu eline aldı. Bir yandan yola bakarken, bir yandan da kısa bir cevap yazdı.

Ben: Beş dakikaya oradayım.

Mesajı gönderdikten sonra telefonu tekrar koltuğa bıraktı. Beş dakika sonra şehir ışıkları neredeyse tamamen kaybolmuş, yolun iki yanında uzanan boş araziler belirginleşmişti. Eski sanayi bölgesine yaklaştığında ileride park edilmiş bir araç gördü.

İki kişi arabaya yaslanmıştı. Birisi Rüzgar'dı, sigara içiyordu. Diğer kişi ise Ataman'dı, arabasının kapısına yaslanmıştı.

Aybars arabasını onların birkaç metre ilerisine çekip durdurdu. Motoru kapattı. Bir an yerinden kıpırdamadan oturdu. Sonra kapıyı açıp dışarı çıktı. Rüzgar, onu görünce sigarasını yere atıp ayakkabısının ucuyla söndürdü.

"Geciktin biraz." Aybars, Rüzgar'ın dediğini duymazdan geldi. "Dolunay nerede?"

Rüzgar, Aybars'ın yüzündeki ifadeyi incelerken hafifçe başını yana eğdi. "İnsan bir selam verir."

"Selam. Dolunay nerede?"

Aybars'ın sesi sert çıkmıştı. İki gündür zihninde biriktirdiği bütün sorular, öfkesiyle birlikte yüzüne yansıyordu.

Rüzgar doğruldu ve Aybars'a baktı. "Bizi takip et." Rüzgar sürücü koltuğunun olduğa tarafa dolanırken, Ataman yolcu koltuğunun kapısını açmıştı. Aybars ise hiç beklemeden kendi arabasına döndü.

Dolunay'ın Bakış Açısı

İki gündür aynı dört duvara bakıyordum. Ve yemin ederim, eğer biraz daha burada kalırsam ya kafayı yiyecektim ya da karşıma çıkan ilk insanı boğazlayacaktım. Büyük ihtimalle ikisini de yapacaktım.

Sandalyede oturmuş, ayakkabımın ucuyla yerdeki küçük taşı ileri geri itiyordum. Depodaki saatler birbirine karışmıştı. Ne zaman uyuduğumu, ne zaman uyandığımı bile doğru düzgün bilmiyordum. Buraya ilk getirildiğimde öfkeden ağzıma geleni söylemiştim. Sonra kaçmayı denemiştim. Sonra Rüzgar'la Ataman'ı ikna etmeye çalışmıştım. Hiçbiri işe yaramamıştı.

Bu ikisi de sanki beni kaçırmamışlar, hafta sonu ziyarete gelmişlerdi. Her gün kapı açılıyor, ikisi içeri giriyor, hâlimi hatırımı soruyormuş gibi birkaç soru soruyor, ardından hiçbir şey olmamışçasına çıkıp gidiyorlardı.

İlk gelişlerinde Rüzgar karşıma oturup gayet sakin bir sesle, "Bir şeye ihtiyacın var mı?" diye sormuştu.

O an yüzüne bakakalmıştım. "Var," demiştim. "Buradan çıkmaya." Rüzgar başını sallamıştı. "Onun dışında?"

"Rüzgar, seni öldürmemek için şu an kendimi zor tutuyorum."

Ataman da arkasından gülmüştü. "Demekki bir şeye ihtiyacı yokmuş."

İkinci gelişlerinde yemek getirmişlerdi. Yemeği önüme bırakıp sanki birlikte yemek yiyen üç arkadaşmışız gibi sohbet etmeye çalışmışlardı. Ben tek kelime etmemiştim. Onlar da bunu sorun etmemişti.

Ve birde, kapının önünde iki adam nöbet tutuyordu. İkiside Rüzgar ve Ataman'ın ikinci versiyonuydular. Bazen gerçekten insanın karşısına kötü insanlar değil, sabrını sınamak için özel olarak yaratılmış insanlar çıkıyordu.

Rüzgar ve Ataman kesinlikle ikinci gruptandı. Başımı arkaya yaslayıp gözlerimi kapattım.

Dolunay, sakin ol.

Derin nefes al.

Sonsuza kadar burada mahsur kalmayacaksın, çıkarsın yakında.

Tabii bunu nereden biliyorsam...

Belki de hiç çıkamayacaktım. Belki bu ikisi beni burada yaşlandırıp emekli edecek, sonra da kapının önündeki korumaların yerine torunlarını dikeceklerdi. Dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Allah'ım, sabır ver."

Tam o sırada kapının kilidiyle uğraşıldığını duydum. Başımı kaldırdım. Sonunda.

Kapı açıldı ve içeri ilk Rüzgar girdi. Hemen arkasında Ataman vardı. İkisine bakınca yüzüm kendiliğinden düştü.

"Yine mi siz?"

Rüzgar'ın yüzünden o lanet sırıtışı belirdi. "Yine biz." Ataman güldü. "Bizi gördüğüne sevinmiş gibisin."

"Ne demezsin, sizi gördüm diye mutluluktan ağlamama ramak kaldı."

Rüzgar cevap vermek yerine kenara çekildi. Ben de gözlerimi devirerek yeniden sandalyeye yaslanacakken kapının arkasındaki üçüncü kişiyi gördüm. Önce yalnızca bir siluet seçebildim. Sonra o kişi içeri doğru bir adım attı.

Siyah saçları, tanıdık yüzü ve üzerindeki koyu renk kıyafetleriyle karşımda duran adamı görünce bütün düşüncelerim bir anda kesildi. Aybars.

Gözlerim onun yüzüne kilitlenmişti. Birkaç saniye boyunca bunun gerçek olup olmadığını anlamaya çalıştım. Belki de iki gündür burada oturmaktan aklımı kaybetmiştim. Fakat o karşımda duruyordu.

Aybars Sancak. Ve bana bakıyordu.

Yüzünde, beni gördüğü anda beliren bir rahatlama vardı. Sanki günlerdir omuzlarında taşıdığı bir yük nihayet hafiflemişti. Gözleri önce yüzümde gezindi, ardından beni baştan aşağı süzdü. İyi olup olmadığımı anlamaya çalışıyordu. Bunu fark edince içimde tuhaf bir şey kıpırdadı.

İçimde ne kıpırdadığını bilmiyordum. Bildiğim tek şey, onu burada görmeyi hiç beklemediğimdi.

"Aybars..." dedim istemsizce. Sesim sandığımdan daha kısık çıkmıştı. Aybars'ın yüzündeki ifade yumuşadı. "Dolunay."

Adımı söyleyişini duyunca boğazım düğümlendi. Bir haftadır bir kere bile konuşmamıştık. Partide beni öpmüş, ben de onu itip bağırmıştım. Sonrasında ikimiz de birbirimize yazmamıştık. Ben ondan bir mesaj beklediğimi kendime bile itiraf edememiştim. Şimdiyse karşımda duruyordu. Beni almaya gelmişti. Peki neden?

Rüzgar tam önümde durdu. "Sanırım birbirinize söyleyecek çok şeyiniz var."

Gözlerimi Aybars'tan ayırmadan cevap verdim. "Seninle başlayabiliriz. Mesela beni ne zaman serbest bırakmayı düşünüyordun?"

"Şimdi."

Ben aldığım cevabın gerçekliğini kavrayamamışken, Rüzgar cebinden kelebek çıkarıp bana yaklaştı. Bileklerimdeki ipi dikkatlice kesmeye başladı. Ayak bileklerimde ki ipide kesmişti. Son olarak gövdemin tamamen bağlı olduğu ipide kestikten sonra geri çekildi.

Ayağa kalktım. İki gündür doğru düzgün hareket etmediğim için bacaklarımda hafif bir uyuşma vardı. Dengemi toparlamaya çalıştım. Biraz zor olsada başarmıştım.

Gözlerim doğrudan Aybars'ı bulmuştu. Hâlâ beni izliyordu. Bakışlarımız karşılaştığında gözlerini kaçırmadı. Ben de kaçırmadım ama içimdeki bütün o karmaşayı yüzüme yansıtmamak için uğraştım.

Çünkü onun karşısında zayıf görünmek istemiyordum. Hele ki bu kadar bekledikten sonra...

"Yürüyebiliyor musun?" diye sordu. Kaşlarımı kaldırdım. "Hayır, iki bacağımı da burada bıraktım."

Aybars'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Demek ki hâlâ konuşacak gücün var."

"Seninle uğraşmak için yeterince var."

"İyi. O zaman gidelim."

Aybars'ın yanından geçip gittim. O da arkamdan çıktı. Depodan çıkarken gece havası yüzüme çarptı. Derin bir nefes aldım. İki gündür ilk defa açık gökyüzünü görüyordum. Birkaç saniye boyunca yalnızca dışarıda olduğum için mutlu olmak istedim. Sonra başımı çevirip deponun kapısına baktım.

Rüzgar ve Ataman kapının önünde dikilmiş, bizi izliyorlardı. Kapının önündeki korumalar ise her nerdeyse, yoklardı.

Yeniden önüme döndüğümde Aybars yanımda yürümeye devam ediyordu. Benimle aynı hızda ilerliyordu.

Arabaların yanına geldiğimizde onun siyah arabasını gördüm. Rüzgar ve Ataman'ın aracı biraz gerideydi. Aybars kendi arabasının ön yolcu kapısına yöneldi. Ben de yanında durdum. Bir an ne yapacağını anlamadım. Sonra Aybars kapıyı açıp geri çekildi.

"Buyur."

Gözlerimi ona çevirdim. Bana kapıyı açmıştı. Ön koltuğa oturmam için bekliyordu.

Böyle küçük bir hareketin beni neden afallattığını anlamıyordum. Belki de ondan bunu beklemediğim içindi. Belki de son günlerde aramızda biriken mesafe yüzünden, onun en sıradan davranışı bile gözüme farklı görünüyordu.

Bir süre kapının önünde durdum. Sonunda gözlerimi ondan kaçırıp arabaya bindim.

Koltukta yerimi aldıktan sonra Aybars kapıyı kapatmadan önce hafifçe eğildi. "Emniyet kemerini tak."

Başımı kaldırıp ona baktım. "Sen benim babam mısın?"

Aybars'ın dudaklarında o tanıdık, sinir bozucu gülümseme belirdi. "Hayır, ama baban olsaydım seni iki gündür depoda tutanların ikisini de çoktan gömerdim."

Bir an sustum. Aybars söylediği şeyi daha yeni fark etmiş gibi bir an sustu. Başka hiçbir şey söylemeden kapıyı kapattıktan sonra arabanın diğer tarafına geçip direksiyona oturdu. Motoru çalıştırdı ama hemen hareket etmedi. Önce bana döndü. Gözleri yüzümde gezindi.

"İyi misin?"

Bir an ona baktım. Sonra gözlerimi camdan dışarı çevirdim. "İyiyim." Aybars birkaç saniye sessiz kaldı. "Peki."

Arabayı çalıştırıp hareket etti. Ben de başımı cama yasladım. Deponun ışıkları geride kalırken içimdeki öfke yeniden kendini hatırlattı.

Bir süre sonra ana yola çıktığımızda etrafımızdaki sessizlik biraz olsun değişmişti. Yol kenarındaki lambalar arabanın ön camından geçip gidiyor, karanlık gökyüzü şehrin ışıklarıyla yer yer aydınlanıyordu. Aybars, depodan çıktığımızdan beri tek kelime etmemişti. Ben de konuşmak için en ufak bir çaba göstermiyordum.

Açıkçası şu an tek istediğim şey eve gidip duş almak, üzerime rahat bir şeyler geçirip yatağıma uzanmaktı. İki gündür doğru düzgün uyumamıştım. Bileklerim hâlâ Rüzgar ve Ataman'ın bağladığı yerlerden sızlıyor, başımın içinde birbirine karışan düşünceler yüzünden zonkluyordu.

Üstelik yanımda Aybars vardı. Beni almaya gelmişti.

Bunun için ona teşekkür etmem gerektiğini biliyordum ama ağzımı açmak istemiyordum. Çünkü ağzımı açarsam konu bir şekilde o geceye gelecekti. Benimse o gece hakkında konuşmaya hiç niyetim yoktu.

Aybars direksiyondaki parmaklarını hafifçe oynattı. Birkaç saniye gözlerini yoldan ayırmadan düşündü, sonra başını bana doğru çok az çevirdi.

"Biraz konuşabilir miyiz?"

Kaşlarımı hafifçe çattım. "Ne hakkında?"

Aybars'ın dudakları birbirine bastırıldı. Sanki vereceğim cevabı zaten biliyordu ama yine de bunu benim ağzımdan duymak istiyordu.

"O gece hakkında."

İşte. Tam da kaçınmaya çalıştığım konu. Başımı yeniden cama çevirdim. İçimde bir şeylerin gerildiğini hissettim. Bir haftadır kendime defalarca aynı şeyi söylemiştim:

O geceyi düşünmeyecektim. Aybars'la karşılaştığımda hiçbir şey olmamış gibi davranacaktım. Bana yaklaşmasına izin vermeyecektim.

Ama insanın kendi kendine verdiği sözler, karşısına o insan çıktığında ne kadar da anlamsızlaşıyordu.

"Şimdi mi?" diye sordum, gözlerimi dışarıdan ayırmadan. "Evet. Şimdi."

"İki gündür depoda tutulduğum için mi konuşmamız gerektiğini düşündün, yoksa beni oradan çıkardığın için kendini daha mı cesur hissediyorsun?"

Aybars'ın çenesi gerildi. "Konuyu bununla karıştırma, Dolunay."

"Ben karıştırmıyorum. Sen açıyorsun."

"Farkındayım."

"Öyleyse eve götür beni."

Birkaç saniye cevap vermedi. Sonra sinyal verdi ve ana yoldan ayrıldı. Başımı ona çevirdim. "Nereye gidiyoruz?"

"Konuşabileceğimiz bir yere."

"Aybars, eve gitmek istiyorum."

"Beş dakika." Sesi sakindi. "Sadece beş dakika ver bana. Sonra seni nereye istersen oraya götüreceğim."

İtiraz etmek için ağzımı açtım ama kapattım. Çünkü sesindeki ısrarın altında başka bir şey vardı. Sinir değildi. Beni susturmaya çalışan o kendinden emin tavrı da değildi. Gergindi.

Araba bir süre daha ilerledi. Şehrin kalabalığından uzaklaştıkça yollar tenhalaştı. Önce birkaç dükkânın ışığı geride kaldı, sonra sokak lambaları seyrekleşti. En sonunda Aybars, ağaçların yol kenarını çevrelediği, kimsenin olmadığı genişçe bir alana girdi.

Arabayı durdurdu. Motoru kapattığında sessizlik bir anda üzerimize çöktü. Aybars emniyet kemerini çözüp kapıyı açtı. Hiçbir şey söylemeden arabadan indi. Ben de birkaç saniye yerimde oturdum.

Ne yapmaya çalışıyor bu adam?

Sonunda kemerimi çözüp indim. Gece havası yüzüme çarptığında derin bir nefes aldım. Burada olmak, en azından depodaki havasızlıktan sonra iyi gelmişti. Etraf gerçekten sessizdi. Uzaklardan gelen belli belirsiz araba sesleri dışında hiçbir şey duyulmuyordu.

Aybars arabanın önüne geçti ve kaputa yaslandı. Ben de birkaç adım ilerleyip onun yanına, aramızda bir kol mesafesi kalacak şekilde yaslandım. Kollarımı göğsümde birleştirdim.

"Beş dakikan başladı."

Aybars başını eğdi. Bir süre ayakkabılarının ucuna baktı. Ben de konuşmasını bekledim.

Bir saniye.

İki saniye.

On saniye.

Sonunda dayanamadım. "Konuşmayacaksan neden buraya geldik?" Başını kaldırdı. Gözleri benim gözlerime yerleşti.

"Özür dilerim."

Beklemediğim bir şeydi. Kaşlarım hafifçe kalktı. "Ne?"

"O gece için." Yutkundu. "Seni öptüğüm için özür dilerim."

Bir anda bütün bedenim gerildi. İşte yine o gece.

Aybars bakışlarını benden kaçırmadı. "Sana sormam gerekiyordu," diye devam etti. "Ne düşündüğünü, ne hissettiğini bilmeden öyle davranmamam gerekiyordu. Seni hazırlıksız yakaladım. Üstelik sen beni ittiğinde de ne kadar rahatsız olduğunu gördüm."

Dudaklarımı birbirine bastırdım. "Öyleyse neden yaptın?"

Sorum ağzımdan çıkar çıkmaz yüzündeki ifade değişti. Sanki bu sorunun geleceğini biliyordu ama cevabını vermek yine de kolay değildi.

"Çünkü aptallık ettim."

"Aybars, sen normalde böyle şeyler yapacak biri gibi görünmüyorsun." Başımı iki yana salladım. "Bir anda ne oldu da—"

"Senden hoşlanıyorum."

Sözlerim boğazımda kaldı. Aybars'ın yüzünde en ufak bir gülümseme yoktu. Şaka yapmıyordu. Beni kızdırmak için söylemiyordu. Gözlerimin içine bakarken yüzünde gördüğüm tek şey, uzun zamandır içinde tuttuğu bir şeyi sonunda söylemenin verdiği gerginlikti.

"Senden hoşlanıyorum, Dolunay," diye tekrarladı. "Bunu sana söylemenin en doğru yolu o gece yaptığım şey değildi. Biliyorum. Ama artık bilmeni istiyorum."

Ben ise hiçbir şey söyleyemedim. Birkaç saniye boyunca yalnızca ona baktım. Kafamın içindeki bütün düşünceler sanki bir anda durmuştu. Aybars benden hoşlanıyordu.

Şaka yapıyor olmalıydı. Fakat ne yazıkki yüzündeki ifade şaka yapmadığını açıkça gösteriyordu.

"Ama..." dedim sonunda. Sesim beklediğimden daha cılız çıktı. Aybars başını hafifçe eğdi. "Ama?"

"Biz..."

Cümleyi tamamlayamadım. Ne diyeceğimi de bilmiyordum zaten. Birbirimizi neredeyse bir aydır tanıyorduk. Bir ay bile olmamıştı belki. Üstelik ben daha kendi hislerimi bile anlayamamışken onun karşıma geçip böyle bir şey söylemesi...

"Aybars, sen beni ne zamandır tanıyorsun ki?"

Bu kez yüzünde farklı bir ifade belirdi. Hüzne benzeyen, ama tam olarak hüzün de olmayan bir şey.

"Bunu gerçekten bilmiyor musun?"

Kaşlarımı çattım. "Neyi?" Bir süre beni izledi. Sanki söyleyeceği şeyi tartıyor, kelimelerini dikkatle seçmeye çalışıyordu. Sonra derin bir nefes aldı.

"Aslında sen beni tanıyorsun, Dolunay." İçimdeki gerginlik yerini şaşkınlığa bıraktı. "Ne?"

"Beni tanıyorsun." Bakışları yüzümde gezindi. "Hem de yıllardır tanıyorsun."

Bir an için çevremizdeki her şeyin sesi kesildi sanki.

Yıllardır mı?

Aybars'ı mı?

Yıllardır Aybars'ı tanıyor muydum?

Gözlerimi yüzünde gezdirdim. Siyah saçları, kaşlarının arasına yerleşen o hafif çizgi, bakışlarındaki tuhaf ciddiyet... Onu tanıdığımdan beri yüzünü defalarca görmüştüm. Ama yıllardır?

Olması mümkün değildi. Ya da ben öyle sanıyordum. Zihnimi zorlamaya başladım. Çocukluğum, İlkokul yıllarım, Eski arkadaşlarım, doğum günlerim, ailemle geçirdiğim tatiller, sokakta oynadığım çocuklar...

Hatırlayabildiğim her anıyı birer birer yokladım. Tanıdığım erkek çocuklarının yüzlerini düşündüm. Eski sınıf arkadaşlarımı, komşularımızı, çevremizi... Ama hiçbir yerde Aybars yoktu.

Onun yüzünü hiçbir çocukluk anımın içine yerleştiremiyordum. Sanki zihnimde ona ait olması gereken bir yer vardı da ben o yere ulaşamıyordum. Başımın içi ağrımaya başlamıştı.

"Ben..." diye fısıldadım. "Ben seni tanımıyorum, Aybars."

Aybars'ın yüzündeki ifade değişmedi. "Tanıyorsun."

"Hayır, tanımıyorum!" Sesim istemeden yükseldi. "Seni neredeyse bir aydır tanıyorum. Daha önce karşılaştıysak bile hatırlamıyorum. Seninle çocukken tanıştığıma dair hiçbir şey hatırlamıyorum!"

Aybars ellerini kaputun üzerine koydu. Başını biraz öne eğdi. "Seni zorlamak istemiyorum."

"Zaten zorluyorsun!"

Sözlerim ikimizin arasında yankılandı. Bir an sustum. Sesimi yükselttiğim için pişman değildim ama onun yüzündeki ifadeyi görünce içimde açıklayamadığım bir rahatsızlık oluştu. Çünkü Aybars bana kızmıyordu. Savunmaya geçmiyordu. Beni ikna etmeye çalışmıyordu bile.

Sadece karşısında duruyor ve benim hatırlayamadığım bir şeyi hatırlamamı bekliyordu. "Ben seni nereden tanıyorum?" diye sordum bu kez daha alçak bir sesle.

Aybars gözlerini yüzüme kaldırdı. "Bunu şu an anlatamam."

"Harika. Gerçekten harika." Ellerimi iki yana açtım. "Önce beni yıllardır tanıdığını söylüyorsun, sonra nereden tanıdığınuı anlatmıyorsun. Ben de burada ne olduğunu anlamaya çalışıyorum."

"Dolunay..."

"Hayır, bir dakika!" Elimi kaldırarak onu durdurdum. "Bir de benden hoşlandığını söyledin. Şimdi bir anda çocukluğumdan beri beni tanıdığını iddia ediyorsun. Benimse bundan haberim yok. Sence bu normal mi?"

"Hayır," dedi hiç tereddüt etmeden. "Normal değil."

En azından bunun farkındaydı.

Aybars bir süre sustu. Sonra bana doğru dönerek kaputa yaslandığı yerden biraz doğruldu. "Bak, senden bir şey hatırlamanı beklemiyorum. Bana inanmanı da bekliyorum. Şu an bana inanmak zorunda değilsin."

"Öyleyse neden söyledin?"

Çünkü bu sorunun cevabını gerçekten merak ediyordum. Aybars'ın bakışları bir anlığına yumuşadı.

"Çünkü seni sadece bir aydır tanıyormuşum gibi davranmak istemiyorum."

Kalbim tuhaf bir şekilde sıkıştı. Bu cümlenin içinde anlayamadığım bir şey vardı. Sanki bana anlatmadığı çok daha büyük bir hikâyenin yalnızca küçük bir parçasını vermişti. Sanki kendisi için çok önemli olan bir şeyi ben bilmediğim için üzülüyordu.

Ama neyi bilmiyordum?

Onu ne zaman tanımıştım?

Neden hatırlamıyordum?

Ve asıl önemlisi...

Aybars benim hatırlamadığım hangi anılarımın içindeydi?

"Ben hiçbir şey hatırlamıyorum," dedim daha sessiz bir sesle. "Zorluyorum kendimi ama seninle ilgili hiçbir şey bulamıyorum."

Aybars cevap vermedi. "Sen benden tam olarak ne bekliyorsun?" diye sordum.

"Hiçbir şey."

"İmkânsız."

"Gerçekten hiçbir şey." Bana döndü. "Şu an senden beni sevmeni, bana karşılık vermeni ya da söylediklerime inanmanı beklemiyorum. Sadece bilmeni istedim."

"Ya ben seni hiç hatırlamazsam?"

Soru ağzımdan çıkar çıkmaz Aybars'ın yüzündeki o belli belirsiz gülümseme silindi. İlk defa gerçekten incinmiş gibi göründü. Ama bu duyguyu hemen bastırdı.

"O zaman..." Bir an durdu. "O zaman zamanı gelince anlatırım."

"Ne zaman gelecek o zaman?"

"Zamanı geldiğinde."

"Aybars!"

"Ne?"

"İnsan bir şeyi bu kadar gizemli anlatmayı nasıl başarıyor? Bir cümle kuruyorsun, ardından üç yeni soru ortaya çıkıyor!"

Bu defa gerçekten gülümsedi. Başını hafifçe iki yana salladı.

"Zorlama kendini, Dolunay. Şu an hatırlamıyorsun diye kendine yüklenme. Zamanı gelince zaten hatırlarsın."

"Ya hatırlamazsam?" Bakışları yeniden gözlerime yerleşti. "Hatırlarsın."

Bunu öyle bir kesinlikle söylemişti ki bir an için itiraz edemedim. Sanki benim bile unuttuğum bir şeyden emindi. Sanki benim geçmişim hakkında benden daha fazla şey biliyordu. Ve ben, karşısında durduğum bu adamın yüzüne bakarken, ilk kez onu gerçekten tanımadığımı düşündüm.

Benden sakladığı bir şeyler vardı. Belki de saklamıyordu. Belki de ben unutmuştum.

"Ben eve gitmek istiyorum," dedim sonunda.

Aybars başını salladı. Tamam."

Beni sorgulamadı. Konuşmaya devam etmem için ısrar etmedi. Sadece arabanın kapısını açmak üzere döndü. Ama ben olduğum yerde kaldım.

"Aybars?"

Arkasını dönüp bana baktı. "Efendim?"

Dudaklarımı araladım. Ona onlarca soru sormak istiyordum. Nereden tanıştığımızı, kaç yaşında olduğumuzu, neden hatırlamadığımı, geçmişimde neler olduğunu...

Fakat hiçbirini soramadım. Çünkü içimde, cevabını duymaktan korktuğum bir soru vardı. Ya gerçekten onu yıllardır tanıyorsam?

"Sen..." dedim, sonra duraksadım. "Beni ne zamandır hatırlıyorsun?"

Aybars'ın yüzündeki ifade değişti. Bu kez hemen cevap vermedi. Gözlerini benden kaçırıp karanlık yolun ilerisine baktı. Sanki tek bir cümleyle bütün dengemizi değiştirebileceğini biliyordu. Sonunda yeniden bana döndü.

"Ben seni hiç unutmadım, Dolunay."

Nefesim boğazımda düğümlendi. Aybars arabaya doğru yürüdü. Ben ise hâlâ kaputun yanında, olduğum yerde duruyordum.

Aybars'ın arkasından birkaç saniye daha baktıktan sonra derin bir nefes aldım ve arabanın önünden dolaşarak yolcu kapısına ilerledim. Kafamın içi karmakarışıktı.

"Ben seni hiç unutmadım, Dolunay."

Bu cümle aklımda dönüp duruyordu. Ne anlama geliyordu? Beni nereden tanıyordu? Neden ben onu hatırlamıyordum? Üstelik bunu öyle bir söylemişti ki sanki yıllardır beni arıyormuş, bir gün karşısına çıkacağımı biliyormuş gibiydi.

Kapıyı açıp arabaya bindim. Emniyet kemerini takarken Aybars da sürücü koltuğuna geçti. Bana bakmadı. Motoru çalıştırdı, ardından emniyet kemerini takıp arabayı hareket ettirdi. Ve yine sessizlik.

Camdan dışarı bakmaya başladım. Yol kenarındaki ağaçlar, sokak lambaları ve uzaktan görünen binalar birbiri ardına geride kalıyordu. Şehrin içine yaklaştıkça yollar yeniden aydınlanmaya başladı. Birkaç araba yanımızdan geçti, kavşaklarda kırmızı ışıklarda durduk, sonra yeniden ilerledik.

Ama ikimiz de konuşmadık. Arabada öyle bir sessizlik hakim olmuştuki, düşünmeye ve düşüncelerimin içinde boğulmaya başlamıştım. Çünkü artık aramızda yalnızca o gece yaşananlar yoktu. Aybars'ın bana söyledikleri de vardı.

Benden hoşlandığını söylemişti. Beni yıllardır tanıdığını söylemişti. Ve beni hiç unutmadığını...

Başımı koltuğa yaslayıp gözlerimi kapattım. Hatırlamak için zihnimi ne kadar zorlarsam zorlayayım, aklıma hiçbir şey gelmiyordu. Çocukluğumdan Aybars'a ait tek bir görüntü bile bulamıyordum. Ne sesini duyabiliyor ne de yüzünü geçmişte bir yere yerleştirebiliyordum. Sanki benim hatırlamadığım bir hayatın içinde yaşamıştı.

Bir süre sonra gözlerimi açıp yanımdaki adama baktım. Aybars dikkatini yola vermişti. Bir eli direksiyondaydı, diğerini vitesin yanında tutuyordu. Yüzünde az önceki konuşmamızdan geriye kalan herhangi bir ifade yoktu. Her zamanki gibi ciddi görünüyordu.

Sanki birkaç dakika önce bütün dengemi altüst eden cümleleri söyleyen kişi o değilmiş gibi.

Ona soru sormak istedim.

Nereden, nasıl tanışıyoruz?

Ama sorarsam ne olacaktı? Yine aynı cevabı verecekti. Zamanı gelince hatırlayacağımı söyleyecek, kendimi zorlamamam için uyaracaktı. Ben de hiçbir şey anlamadan kalacaktım. Bu yüzden başımı yeniden cama çevirdim.

Yol boyunca birkaç kez bana bakacak gibi olduğunu hissettim ama başımı çevirmedim. Belki gerçekten bana bakıyordu, belki de ben öyle sanıyordum. Bilmiyordum.

Bir süre sonra tanıdık sokaklara girdik. Evimin bulunduğu sokağa yaklaştığımızda içimde tuhaf bir rahatlama hissettim. Nihayet evime varıyordum. Duşumu alacak, üzerimi değiştirecek ve mümkünse sabaha kadar kimseyle konuşmayacaktım.

Araba evin önünde yavaşladı. Aybars direksiyonu çevirerek uygun bir yere yanaştı. Elini arabanın koluna atarken, diğer eliylede emniyet kemerini çözmeye yeltenmiştiki, ne yapacağını anladığımda ona engel oldum.

"Kapımı ben açarım, gerek yok."

Başını bana çevirdiğinde dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "İki gündür depoda tutulmuş birine biraz nezaket göstereyim dedim."

"Nezaketin bu kadarsa hiç gösterme."

"Tamam, bir dahakine kapıyı da açmam."

"Harika olur."

İkimiz de birkaç saniye birbirimize baktık. Sonra Aybars'ın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu. Bakışları bileklerime indi. Bağların bıraktığı kızarıklıkları fark etmiş olmalıydı ama bir şey söylemedi.

Ben de bu kez onun yüzüne biraz daha dikkatli baktım. Beni oradan almaya gelmişti. Üstelik sonrada aramızdaki meseleleri konuşmak için kendisiyle baş başa kalabileceğimiz bir yere götürmüştü bizi.

Bütün bunlara rağmen hâlâ ona kızgındım. O gece yaptıklarını unutmuş değildim. Beni öptüğü anı hatırladıkça içimdeki huzursuzluk yeniden ortaya çıkıyordu. Ama artık ona yalnızca kızgın olmadığımı da biliyordum. İşte en sinir bozucu tarafı buydu.

Kapıyı açmak için arabanın kolunu tuttum. Kolu kendime doğru çekerek kapıyı açtım. Arabadan inip, mahalleye kısa bir göz attım.

Kimsenin arabadan indiğimi görmesini istemiyordum. Hemde iki gün boyunca kayıpken.

Kimsenin olmadığından emin olduktan sonra biraz eğilerek, Aybars'ı görebileceğim hizaya geldim.

Birkaç saniye boyunca ona baktım. Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.

"Aybars, Beni eve getirdiğin için..." Aybars meraklı bir ifadeyle cümlemi tamamlamamı bekliyordu. "Teşekkür ederim."

Aybars'ın yüzünde belli belirsiz bir şaşkınlık belirdi. Sanki benden böyle bir şey duymayı beklemiyordu.

"Rica ederim."

Kapıyı kapatmadan önce son kez bir Aybars'a baktım. "İyi geceler."

"İyi geceler, Dolunay."