5. BÖLÜM - KURŞUNLAR ARASINDA

Yazarın Bakış Açısı

Teoman arabaya son gaz yüklenmişti. Ön koltukta ki Göktürk'ün elleri titriyordu. Öfke ve panik kendisini ele geçirmişti. Yıllar sonra ilk defa bu kadar öfkeliydi. Ve hayatında ilk defa panik yapıyor gibiydi. Sanki hayatında hiç panik yapmamıştı. Sonuçta şu an arka koltukta öz kardeşi yerine koyduğu birisi can çekişiyordu, değil mi?

Tuğkan Aybars'ı uyanık tutmaya çalışıyordu. Onunla konuşmaya çalışıyordu. Ama Aybars gözlerini zar zor açık tutuyordu. Her an bilinci kapanacak gibiydi. Tuğkan'a cevap vermeye çalışıyordu ama acı çekiyordu. Kesik nefeslerle, parça parça cevap verebiliyordu. Cümleleri birleştiremiyordu.

"Teoman biraz daha hızlı ol! Gözlerini zar zor açık tutuyor bu, az sonra gözleri kapanacakmış gibi!"

"Gaza yüklenebildiğim kadar yükleniyorum zaten! Sen Aybars'ın bilincini açık tutmasına bak!"

Tuğkan sıkıntılı bir nefes vererek tekrardan Aybars'a döndü.

"Aybars, benim geldiğim ilk günü hatırlıyor musun?"

Tuğkan Aybars'a baktı. Acı çekiyordu. Gözlerini açık tutmakta zorluk çekiyordu. Gözlerini kapatmak ve uyumak istiyordu. Ama bunu yapamazdı. Kendisi de farkındaydı. Her ne kadar Tuğkan'ın soruları saçmada olsa Aybars bilincinin kapanmaması içim cevap vermeye çalışıyordu.

Aybars cevap vermek için dudaklarını küçük bir şekilde araladı. Fakat artık cevap verecek gücü bile kalmamış gibiydi.

"E..."

Söyleyebildiği tek şey bu olmuştu. Devamını söyleyemedi. Yavaş yavaş kapanmaya başlayan gözleri artık onun pes ettiğini gösterebiliyordu.

"Aybars?"

Aybars'ın gözleri artık tamamen kapanmıştı.

"Aybars! Aybars gözlerini aç lan!"

"Siktir!"

Teoman arabanın gazına sonuna kadar yüklenmişti ama bu hız bile ona yetmiyordu.

"Bu herifin evi neden dünyanın bir ucunda amınakoyayım?!"

Asil'in evine gelmelerine sadece birkaç dakika kalmıştı aslında ama o birkaç dakika sanki birkaç saatti.

Saat gibi geçen dakikaların sonunda Teoman arabayı Asil'in evinin önünde durdurmuştu. Asil'in tüm adamları hazırda bekliyordu. Aybars'ın vurulduğu haberini Asil'e söylemişlerdi ve Asil Aybars'ın kendi evine getirilmesini istemişti. İstediği şey ise yapılmıştı. Aybars Asil'in evine getirilmişti.

Dolunay'ın Bakış Açısı

Aybars'ı vurmamın üstünden 1 saat geçmişti. Ben alt ranza da otururken Öykü ise odanın içinde votla atıyordu. Aybars'ı ben vurmuştum ama kendisi daha çok stres yapmış gibiydi. Burada asıl stres yapması gereken kişi benim Öykü, sana n'oluyor?

Öykü birkaç voltanın sonunda tam karşımda durarak bana baktı. Gözlerinde ki korku gitmiş, yerine öfke gelmişti.

"Dolunay manyak mısın sen?! Ne diye adamı vuruyorsun?!"

"Ne yapsaydım Öykü? Seni de buraya getirdi diye öpüp başıma mı koysaydım?"

"Adamı öpte başına koy demiyorum zaten! Vurmak yerine bağırıp çağırabilirdin!"

Cevap vermek yerine sustuğum da Öykü oyflayarak kendisini arkasındaki sandalyeye attı.

"Bir adam vurmadığın kalmıştı zaten, onu da yaptın..."

Neden bilmiyorum ama Aybars'ı vurmama rağmen az önce hiçbir şey hissetmiyorken, şimdi ise içimde tarif edemediğim bir şey oluşmaya başlamıştı. Ne olduğunu tam kestiremiyordum ama pişmanlık gibi... Acıma gibi... Üzüntü gibi... Saçmalama Dolunay, kendine gel! Herif sapık! Sapık herifi kalbinin altından vurmuşsun işte, neyine üzülüyorsun?

Bir tarafım her ne kadar bunları söylesede, diğer tarafım tam tersini diyordu. Ne düşüneceğimi bilmiyordum. En sonunda bıkkın bir nefes vererek ayağa kalktım. Hızlı adımlarla kapıya yöneldim.

"Nereye?"

"Aybars'ın yanına."

"Ne?!"

Kapının kolunu tuttuğum esnada Öykü'ye döndüm.

"Dolunay sen psikolojik açıdan sıkıntılı mısın acaba? Adamı vurdun ve yanına mı gideceksin gerçekten?!"

"Evet! Evet psikolojik açıdan sıkıntılıyım ve onu vurmama rağmen yanına gideceğim! Ve zaten kafam karışıkken daha da çok karıştırma! Çünkü şu an ne yaptığımı ben bile bilmiyorum!"

Öykü'nün ağzını dahi açmasına fırsat vermeden kapıyı açarak odadan çıktım. Hızlı hızlı merdivenlerden indim. Evin kapısını açtığım da kapının yanında korumalardan birisinin durduğunu fark ettim. Büyük ihtimalle önlem amaçlı koymuşlardı. Adam bir şeyler söylemek için dudaklarını aralamıştı ama ben ondan daha önce davranmıştım.

"Beni Aybars'ın yanına götür."

Adam birkaç saniye bana baktı.

"Özür dilerim ama götüremem."

"Emir kipini kullanıyorum!"

"Ben sadece Aybars, Göktürk, Tuğkan ve Teoman abinin emrine itaat ederim. Sizin emrinize değil."

"Şu an onlar burada yok! Benim emrime itaat edeceksin! Beni Aybars'ın yanına götür!"

"Götürmeyeceğim, o yüzden lütfen daha fazla zorluk çıkarmadan içeriye geçin."

"Hayır geçmiyorum!"

"O zaman Teoman abiyi aramak zorundayım, kusura bakmayın."

Adam telefonunu almak için elini cebine götürdüğü sırada yanımda taşımaya devam ettiğim silahı belimden çıkardım. Adama doğrulttuğum da ifadesiz bir şekilde bana baktı. Muhtemelen tetiği çekeceğimi ve kendisini vuracağıma inanmıyordu. Ama aynı şeye Aybars'ta inanmamıştı.

Namlunun ucunda olan kendisi değilmiş gibi rahat bir şekilde telefonunu çıkardı. Telefonu açtığı sırada tetiği yavaş yavaş çekmeye başlamıştım.

"Tetiği çekmeyeceğime nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?"

"Bunun bir gösteriş olduğunu ikimizde biliyoruz. O tetiği çekmeyeceksin."

Silahı aniden adamın bacağına doğrultup sıktım. Adam büyük bir iniltiyle yere çökme mecburiyetinde kalmıştı.

"Gösteriş miymiş?"

Silahı indirirken yavaşça başımı kaldırdım. Tüm adamlar buraya doğru geliyordu.

"Hanımefendi, bırakın o silahı!"

"Sizide vurmamı istemiyorsanız derhal beni Aybars'ın yanına götürün ve hiç kimseye haber vermeyin!"

"Emirleri sizden almıyoruz hanımefendi."

Tereddütsüz bir şekilde silahı onlara doğrulttum.

"Vurulmak istemiyorsanız dediğimi yapın!"

Hiç kimse beni tiye almıyordu. Çünkü yapacağıma inanmıyorlardı. Galiba az önce arkadaşlarını neden vurduğumu anlayamamışlardı.

"Yapmayacağının herkes farkında. Zorluk çıkarma lütfen."

"Sizi vuracağımın kanıtı yerde ki arkadaşınız yeterli kanıt değil mi? Peki öyleyse, siz bilirsiniz."

Yavaşça tetiği çekmeye başladım. Tüm adamlar tetiği çeken parmağıma odaklanmışlardı. Gerçekten birisini daha vuracağımı anlamışlardı. Ve kimi vuracağımı bilmiyolardı. Açıkcası kimi vuracağımı bende bilmiyordum. Kurşun kime isabet ederse artık.

"Tamam, ben yapacağım! Vurma kimseyi!"

Başımı sesin geldiği tarafa çevirdim. Sağ taraftan bir adam çıkmıştı. Yüzünde ki panik apaçık ortadaydı.

Parmağımı tetikten çekmiştim ama silahı indirmemiştim. Temkinli adımlarla o adama yaklaştım. Tam karşısında durdum. Ardından diğer adamlara döndüm.

"Sakın bana silah çekmeye kalkmayın."

Tekrardan o adama döndüm.

"Silahını ver."

"Ama-"

"Silahını ver!"

Adam belinde ki silahı çıkarttı. Bana uzattığında silahı aldım. Adamın silahını belime koymak yerine elimde tuttum.

"Telefonunu da ver."

Adam bu sefer itiraz etmeden arka cebinden çıkardığı telefonunu bana uzattı. Adamın telefonunu da silahla beraber aynı elimde tutuyordum.

"Git arabayı buraya getir. En ufak yanlış hareketinde sadece vurmakla kalmam."

Adam başını sallamakla yetinmişti. Hızlı adımlarla yanımızdan ayrılırken diğer adamlara döndüm. Adamlardan iki tanesi vurduğum adamı kaldırmaya çalışıyorlardı.

"Bana bakın, her kime itaat ediyorsanız onu arayıp bir şey söylemeyeceksiniz. Yoksa aynı tehdit sizin için de geçerli."

"İsmin neydi?"

"Uras."

Bir şey demeden yola bakmaya devam ettim. Aybars'ı Asil'in evine götürdüklerini öğrenmiştim. Ve şimdi oraya gidiyorduk. Gelmemize az kalmıştı.

Uras'ın telefonunu camın önüne, silahını ise arabının torpido gözüne koymuştum. Asil'in adamından çalıp sahiplendiğim silahı ise aşağıdan Uras'ın bacağına dayamıştım. Aslında silahı kafasına dayayacaktım, ama karşımızdan polis gelirse yapabileceğim mantıklı bir açıklama yoktu.

Uras arabayı durdurdu. Gelmiştik. Kapının kolunu tuttuğumda Uras'a döndüm.

"Telefonunu alabilirsin, silahın torpido gözünde kalsın."

Uras camın önünden telefonunu aldı. Kapıyı açtım ve sağ ayağımla yere bastım.

"Sende gel benimle."

Arabadan inerek kapıyı kapattığım sırada Uras'ta inmişti. Ama bize bakan bir çift göz vardı. Şaşkın ve Öfkeliydi. Bizi görmeyi beklemiyordu.

"Sen ne yapıyorsun burada?"

Tuğkan sesinde ki sertliği saklama ihtiyacı duymamıştı.

"Aybars'ı görmeye geldim."

"Aybars'ı göremezsin. İçeride ameliyata aldılar."

Ardından Uras'a baktı.

"Hem... Biz size ne demiştik Uras? Ne olursa olsun kızların evden dışarıya bir adım dahi atmasına izin vermeyeceksiniz demedik mi?!"

"Abi, dediniz ama... Çağrı'yı bacağından vurdu. Kendisini buraya getirmemiz ve size haber vermememiz için bizi tehdit etti. Gelirken benide rehin aldı. Yol boyunca telefonum camın önünde, silahım torpido gözünde durdu. Bir de gelirken bacağıma silah dayadı. Vurur diye korktum, yapamadım bir şey."

Tuğkan yeniden bana döndü. Uras'tan duyduklarını sindirmeye çalışıyor gibiydi.

"E yuh ama!"

Soğukkanlılığımı bozmadım.

"Kafayı sıyırmama çok az kaldı! Bu nasıl bir şey lan?! Önlem amaçlı bin tane adamamız var, bir tanesi vuruluyor, dokuz doksan sekiz tanesi tehdit ediliyor, bir tanesi de rehin alınıyor!"

Dudaklarım istemsizce yukarı kıvrıldı.

"Tüm bunlar sizin adamlarınızın vicdanına bağlı Tuğkan, eğer vicdansız olsalardı kendilerine silah çeken kişinin kadın olmasını umursamaz ve beni vururlardı."

Tuğkan bir şey söylemek için dudaklarını araladığı esnada araya başka bir ses dahil olmuştu.

"Hoşgeldiniz Dolunay Hanımlar."

Tuğkan'ın arkasında beliren Asil'e döndüm. Yukarı kıvrılan dudaklarım eski hâline dönerken ifadesiz bir şekilde Asil'e baktım.

"Daha bu sabah buradaydın, ama gecenin bir vakti buraya geldiğine göre anlaşılan o ki beni çok sevdin. Bende seni çok sevdim. Bir de, umarım ayağını alçıya aldırdığın adamım için özür dilemeye ve geçmişi olsuna gelmişsindir."

"Birincisi, seni hiç sevmedim Asil. Sende beni sevme mümkünse. İkincisi, özür dilemeye ve geçmiş olsuna gelmedim. O adamın daha beter olsun inşallah. Üçüncüsü, ben Aybars için geldim. Onu görmek istiyorum."

"Aybars'ın ameliyatı şimdi bitti ve yanına hiç kimse almıyoruz. Giremezsin. Ve gerçekten onu görmene izin vereceğimi mi sandın? Üstelik Göktürk ve Teoman'a bile izin vermemişken."

Tuğkan şaşkınlıkla Asil'e dönmüştü. Rahatladığı her hâlinden belli oluyordu.

"Bitti mi ameliyatı?"

Asil Tuğkan'a dönmek yerine bana bakmaya devam etti.

"Evet, şimdi bitti. Sana bunu söylemek için gelmiştim ama, misafir görmeyi beklemiyordum."

Bakışlarını benden çekip Tuğkan'a baktı.

"Ve sende Aybars'ı göremezsin Tuğkan. Boş yere umutlanma."

Asil belki Göktürk, Tuğkan ve Teoman'ın Aybars'ı görmesine izin vermiyordu. Onları kontrol ettiği belliydi. Ama beni kontrol edemezdi. Ben onun kontrol edebileceği birisi değildim. Ben kendimi kontrol ettirmezdim.

Hâlâ daha elimden bırakmadığımı fark ettiğim silahı Asil'e doğrulttum. Gerekirse onu da vuracaktım. Asil tepkisiz bir ifadeyle önce ona doğrulttuğum silaha baktı. Ardından bana baktı.

Tuğkan bana fal taşı gibi açılmış gözlerle ve aralanmış dudaklarla bakıyordu. Büyük ihtimalle gerçekten Asil'e silah çektiğime inanamıyordu. Ve şu an içinden Asil'i de vurmamam için dua ediyor olabilirdi. Ama ben saniyeler sonra Asil'i vurabilme ihtimalimden korkmuyor ve çekinmiyordum.

Gözlerim Uras'a kaydığında gözlerini sımsıkı yumduğunu gördüm. İstediği iki şey ortadaydı. Birisini daha vurmamam ve eğer vurursam vurduğum kişinin Asil'in olmaması.

Asil derin bir aldı. Gözleriyle beni süzdü. Sanki onu zorluyormuş gibiydim.

"Dün adamımı sakatladın, üstüne silahını çalmışsın... Eyvallah Dolunay. Aybars'ı kalbinin altından vurmuşsun, ona da Eyvallah. Buraya gelmeden önce Çağrı'yı da bacağından vurmuşsun, ona da Eyvallah diyelim. Hatta gelirken Uras'ı rehin almışsın, tamam ona da Eyvallah. Ama bana silah çekmen... Bu cesaret nereden geliyor sana Dolunay? Ha? Ateşle oynayan kendini yakar derler. Ateşle oynuyorsun ve kendini yakmak üzeresin Dolunay."

Bu adamı daha fazla dinlemeye tahammülüm yoktu. Parmağımı tetiğe yerleştirdim. Asil'e bakmaya devam ediyordum.

"Tamam, istediğin olsun Dolunay."

Parmağımı tetikten çektim. Silahı indirdim ama hâlâ tetikteydim. Tuğkan inanamaz bir ifadeyle Asil'e bakıyordu.

"Sana karşı çıkmak amacıyla söylemiyorum Asil ama, biz Aybars'ı göremezken o nasıl görüyor?"

"Daha fazla sorun çıkartmasın diye izin veriyorum Tuğkan. Onca işin içinde bu kadının saçma sapan hareketleriyle uğraşamam."

Tuğkan bana bakarken dudaklarını birbirine bastırmıştı. Zoruna gitmişti. Ve bana öfkeliydi.

"Umarım Aybars'ın yanına o silahla girmeyi düşünmüyorsundur Dolunay."

"Düşünüyorum Tuğkan."

"Ver o silahı Dolunay. Üstelik o silah benim adamımın silahı, senin değil."

"Artık benim silahım."

Asil ve Tuğkan bana sabır dilenir gibi bakıyordu. Bunlarla gerçekten uğraşamayacaktım.

"İyi, alın sizin olsun."

Silahı onlara doğru uzattım. Asil birkaç adım yanıma yaklaştı ve silahı benden aldı.

"Beni takip et."

Asil önümden yürümeye başladığında bende arkasından yürümeye başlamıştım.

"Burada tek bekleme Uras, burada ki diğer adamların yanına git."

Uras'a verdiği emirden sonra benim arkamdan Tuğkan'da gelmeye başlamıştı. İçeriye girdiğimizde Teoman ve Göktürk oturuyordu. İkiside beni görür görmez şaşkınlıkla ve öfkeyle bakmaya başlamıştı. Ama onları umursamadan Asil ile beraber yukarıya çıkan merdivenlere yöneldim.

"Bu ne geziyor burada?"

"Aybars'ı görmeye gelmiş."

Arkamızdan gelen Göktürk'ün sitemli sesi uzaklaştığında biz çoktan üst kata çıkmıştık. Uzun bir koridor bizi karşılamıştı. Koridorun başında durduk. Asil soldan ikinci kapıyı göstermişti.

"Aybars o odada."

Bir şey söylemeden başımı sallayarak Asil'in gösterdiği kapıya yürüdüm. Kapının önüne geldiğimde durdum. Ve ben şu an yaptığım şeyin daha yeni farkına varıyordum galiba. Ne yapıyordum ben? Kalbinin altından vurduğum sapık herifi görmek için gerçekten gelmiş miydim?

En sonunda derin bir nefes aldım. Kalbinin altından vurduğum sapık herifi gerçekten görmeye gelmiştim. Hem de kendi isteğimle gelmiştim. Ve onun bulunduğu odanın kapısına kadar gelmişken geri dönüş yoktu.

Kapıyı yavaşça araladım. Küçük adımlar ile odaya girdim. Kapıyı arkamdan yavaş ve sessiz bir şekilde kapattım. Sanki tam karşımda ki yatakta yatan adamı uyandırmak istemiyorcasına sessiz kapatmıştım. Ama şu an uyanması mümkün değildi.

Odayı incelemeye başladım. Sol köşede, yatakla karşı karşıya olan ve duvara yaslanmış bir koltuk vardı. Sağ tarafta da giysi dolabı vardı. Yatakla ve giysi dolabının arasında ki kapı ise büyük ihtimalle banyoydu. Oda çok sadeydi.

Yavaş adımlarla koltuğa doğru yürüdüm. Koltuğa oturdum. Arkama yaslandım bacaklarımı kendime çektim. Kollarımı bacaklarıma dolayarak Aybars'ı izlemeye başladım.

Üstü çıplaktı. Vurduğum yer sargı bezleriyle kapalıydı. Sağ eline serum takmışlardı. Sadece yatıyordu. Göğsünün inip kalkmasından başka bir hareketi yoktu.

Dakikalarca hiçbir şey yapmadan Aybars'ı izledim. Başım sol tarafa yatmıştı. Gözlerim ağırlaşmaya başlamıştı. Yine de Aybars'ı izlemeye devam ediyordum. Ama kendiliğinden kapanmaya başlayan gözlerim buna pek izin vermiyor gibiydi...

Teoman'ın Bakış Açısı

Salonun içinde volta atmaktan başka hiçbir şey yapamıyordum. Tuğkan ve Göktürk oturmuş beni izliyorlardı. Üçümüz de öfkeden ne yapacağımızı bilmiyorduk.

Dolunay benden sonsuz nefretimi kazanmaya başarmıştı. Hem de ilk günden. Her ne kadar soğuk birisi olsam da insanlardan kolay kolay nefret eden birisi değilim. Ama Dolunay... Şu an ondan ölesiye nefret ediyordum.

Aslında dürüst olmak gerekirse, ilk başlarda Dolunay'ı gerçekten sevmiştim. Aybars'ın bize Dolunay'ı anlattığı zamanlar da Dolunay çok nahif bir insan gibi geliyordu. Ama gel görki, kadın kuzu postuna bürünmüş kurt.

Dolunay yukarıda Aybars'ın yanındayken, bizim burada olmamız ise beni ayrı bir delirtiyordu. Dolunay'ın bizden ayrıcalığı neydi? O Aybars'ın yanındayken biz neden kardeşimizin yanına gidemiyorduk?

"Burada böylece oturup, kendi kendimizi Dolunay'a daha fazla doldurmamızın kimseye bir yararı yok. Olan oldu işte."

Tuğkan'a döndüğümde yüzümde ciddi olup olmadığını sorgulayan bir ifade vardı.

"Dalga mı geçiyorsun Tuğkan? Bizim kardeşimiz yukarıda sargı bezleriyle sarılmış bir şekilde yatıyor ve onu vuran kişi yanında!"

"Sakin ol biraz lan, onu vuran kişi yanında diye yine vurmaz. Zaten Asil gözümün önünde aldı silahı ondan."

"Asil ondan silahı aldı diye boğazlamayacağı anlamına gelmiyor."

"Paranoyaklaşma Teoman."

"Paranoyaklaşmıyorum!"

"Tamam beyler, benim için kavga etmenize gerek yok!"

Öfkeyle Göktürk'e döndüm. Bu neden hâlâ yaşıyordu?

"Bir sus sen amınakoyayım!"

Göktürk'e çıkışma konusunda Tuğkan benden önce davranmıştı. Zaten Göktürk'e laf yetiştirmekte istemiyorumdum.

Tuğkan tekrardan önüne döndü. Ve tekrardan sessizlik hakim oldu. Bende volta atmaktan yorulmuştum artık. Kendimi Göktürk ve Tuğkan'ın oturduğu koltuğun yanında ki koltuğa bıraktım. Sessizlik kısa bir süre daha devam etti.

"Bence iki kişi eve gidelim, birimiz de burada beklesin. Dolunay'ın arkadaşı, Öykü'ydü galiba. Tek kalmasın. Dolunay gibi birisine benzemiyor ama yine de ne olur olmaz."

Tuğkan'a baktım. Haklıydı. Ben burada kalmaya razıydım. Eve gitmek istemiyordum.

"Siz gidin eve, ben kalırım burada."

Tuğkan ve Göktürk hiçbir şey söylemeden ayağa kalktılar.

"Dikkat et Teo."

"Sizde dikkat edin."

"Özellikle Aybars'a dikkat et kardeşim, Allah korusun Dolunay Aybars'ı boğar falan. Arada bir kontrol et."

"Göktürk!"

"Bir şey demedim!"

"Yürü Göktürk."

Öykü'nün Bakış Açısı

Saat gecenin kaçıydı bilmiyordum. Yukarıda beklemekten sıkılmıştım. Aşağıya inmiş ve evin arka bahçesine çıkmıştım. Oturacak hiçbir şey olmadığı için mecburen yere, çimenlerin üstüne oturmuştum. İnsan en azından oturmak için bahçe minderi alırdı.

Birkaç dakika önce içeriden sesler gelmişti. Büyük ihtimalle eve dönmüşlerdi. Fakat ben içeriye girmek yerine burada oturmaya devam etmiştim.

Dolunay'a kızgındım. Sırf benide buraya getirdiler diye adamı kalbinin altından vurmaya gerek yoktu.

İnsanların beni önemsemesini seviyordum. Ama çok fazla önemsenmekten de nefret ediyordum. Çok fazla önemsendiğim zamanlar insanlar benim yüzümden zarar görüyordu. Ve bundan ölümüne nefret ediyordum.

"Ne yapıyorsun burada?"

Birden arkamdan gelen ses ile irkildim. Başımı çevirdim. Beni buraya getiren adamlardan birisi kapının önünde dikilmişti. Yanlış bilmiyorsam ismi Tuğkan'dı.

Cevap vermek yerine sadece ona baktım. Gerçekten ne yaptığımı görmüyor muydu?

"Tamam... Soru biraz saçmaydı."

Bahçeye girdi ve yanıma geldi. Onu görmezden gelmeye çalışarak önüme döndüm. Fakat bu onu görmezden gelmemi umursamadan yanıma oturmuştu.

"Seni yakalamaya çalışırken fazla sıkı tuttum galiba... Özür dilerim."

Öfkeyle ona döndüm.

"Kolumu morarttın!"

Beni almak için resmen evime gelmişlerdi. Evimi nereden, nasıl buldukları hakkında en ufak fikrim bile yoktu.

Kaçmaya çalıştığımda ise bu adam beni çok sıkı bir şekilde tutmuştu ve kolumu acıtmıştı. Arabada gelirken baktığımda ise kolumun morardığını fark etmiştim.

"Bak, biz kadınlara, çocuklara ve hayvanlara zarar veren birisi değiliz. Seni tutmaya çalışırken de canını acıtmak gibi bir niyetim yoktu. Sadece kaçmaman için sıkı tuttum."

Söylediği şeyi umursamadan yeniden önüme döndüm.

"Ben Tuğkan bu arada, senin ismin de Öykü olmalıydı."

Başımı sallamakla yetindim. Aramızda sessizlik hakim oldu. İkimizden de çıt çıkmıyordu. Daha fazla bu adamla burada oturmak istemiyordum. Dolunay'ın yanına gidecektim.

"Ben Dolunay'ın yanına gideyim."

Kalkmak için ellerimle yerden destek aldım.

"Dolunay gelmedi."

Başımı Tuğkan'a çevirdim.

"Ne? Gelmedi mi?"

"Gelmedi. Orada kaldı, Aybars'ın yanında."

Senin yapacağın işi sikeyim Dolunay.

Kalkmaktan vazgeçmiştim ve oturmaya devam edecektim.

"Dolunay seni neden aramadı?"

"Ne için?"

"Senin yanında kalmak için."

"Arardı. Ama ben iki haftadır burada değildim."

"Neredeydin?"

"Nerede olduğum konusunda sana hesap mı vereyim?"

"O anlamda sormamıştım."

Bir süre yerde ki çimleri izledim. En sonunda bıkkın bir nefes verdim.

"Düzce'ye gitmiştim. Annemin yanına."

"Annen Düzce'de mi?"

"Evet, orada çalışıyor. Küçük bir kafesi var."

"Baban peki?"

"Bilmiyorum."

Tuğkan bana bakıyordu. Büyük ihtimalle ne diyeceğini bilmiyordu. Uygun bir soru bulamıyor gibiydi.

"Annem ve babam ayrı. Ben küçükken boşandılar."

Bu sefer sorgular ve meraklı bir ifadeyle bakıyordu. Ne bu merak be, meraklı melahat.

"Babam sürekli sarhoş olurdu. Özellikle geceleri... Neredeyse her gece babamın seslerine uyanırdım. Her sarhoş oluşunda annemi döverdi. Bazı zamanlar benide döverdi. Ben 7 yaşındayken de annem babam yüzünden... Neyse, boş ver orasını. Bir sebepten dolayı daha fazla dayanamayıp benide yanına alarak evde kaçtı ve boşanma davası açtı. Aslında zaten o evden kaçıp, boşanma davasını açacaktı. Ama babamın yaptığı o şey annemin bunu biraz daha erken yapmasına sebep oldu. Babamla boşandıktan sonra da küçük bir ev kiraladı ve orada beraber yaşamaya başladık. Geçimimiz için ise annem ilk başlarda temizlik işlerinde çalışıyordu. Kendisine Düzce'de küçük bir kafe açmak istiyordu hep. Ama ben burada, İstanbul'da okuduğum için yapamıyordu. Ben ortaokula geçtiğim zaman, zorluk çıkarmasaydım annem Düzce'de kafe açmayı planlıyordu. Ama ben istemeyince mecburen temizlik işinden devam etti. Ben liseye geçtiğimde de yine buradan gitmek istemedim ve annemim planı yine ertelendi. Lise bittikten sonra annem Düzce'ye benimle beraber gitmek istedi. Ama ben Dolunay'la tanıştığım için, burada kalmak istedim. Artık büyüdüğüm için de karışmadı annem. Onu özlediğim zamanlar da yanına git gel yapıyorum... Veya özel günlerde."

Bir dakika, ben adama tüm hayatımı mı anlatmıştım? Lanet olsun. Yine çenen düştü Öykü, biraz sahip çık o çenene!

"Fazla boş yaptım galiba, affedersin..."

"Boş yapmak mı? Kızım sen yedi göbek şeceresini dökecek yer arıyormuşsun bildiğin."

İstemsizce gülmüştüm.

"Öyleymiş biraz, bende şimdi anlattığım da fark ettim."

Tuğkan'ın yüzünde küçük bir gülümseme oluşmuştu. Aramızda yine bir sessizlik olmuştu. En sonunda sessizliği bozan o olmuştu.

"Ben artık yatayım, bir sorun olursa senin kaldığın odanın karşısında ki odadayız."

"Tamam."

Dolunay'ın Bakış Açısı

Gözlerim yavaşça aralandı. Birkaç saniyeliğine tavanla bakıştım. Uyuyakalmıştım. Ama dur bir saniye, ben nasıl yatağa gelmiştim?

Hızlıca yataktan doğruldum. Başımı sağ tarafa, uyuyakaldığım koltuğa çevirdim. Ben o koltukta uyuyakalmıştım ve şimdi gözlerimi Aybars'ın yattığı yatakta açmıştım. Aybars neredeydi?

Hızlıca doğruldum. Başımı sola çevirdiğimde serum hortumunun boşta olduğunu gördüm. Gerçekten hemen ayaklanmış olamazdı!

Hızlıca yataktan kalktım. Kapıya yaklaştım ve kapıyı açarak odadan çıktım. Merdivenlerden hızlı hızlı indim. Merdivenin üçüncü basamağında kaldım. Üçüncü basamakta donup kalmıştım. Salonun ortasında mekik çeken kişi Aybars olamazdı, değil mi?

"Canını sokakta mı buldun sen?"

Sesim ile Aybars yere doğru eğildiğinde kendisini bırakmıştı. Küçük bir kahkaha atmıştı. En sonunda derin bir nefes verdi. Sırt üstü bir şekilde döndüğünde bana baktı. Kahkaha atmayı bırakmıştı ama bu sefer de sırıtıyordu.

Öfkeli bir nefes verdiğimde ellerim yumruk olmuştu.

"Farkında mısın bilmiyorum ama o dikişler ipekten değil! Hayır yani, götünde kurt mu var?! Yat işte yattığın yerde!"

Onun yüzünde ki sırıtışın genişlemesi sinirlerimi daha çok bozmuştu.

"Ne sırıtıyorsun be pişmiş kelle gibi?!"

"Beni kalbimin altından vuran kadının şimdi beni azarlaması hoşuma gitti sadece."

Neden öldürmemiştim ben bunu?

Sakin olmaya çalışarak sıkıntılı bir nefes verdim. Merdivenlerden tamamen indim. Yavaş adımlarla koltuğa yaklaştım. Kendimi koltuğa attığımda gözlerimi hâlâ Aybars'tan çekmemiştim.

Üstü hâlâ çıplıkta. Altında ki pantolonunu değiştirmiş ve siyah eşofman altı giymişti.

O da doğrulduğunda kendisini geriye doğru iterek sırtını koltuğa yasladı. Dizlerini kendisine doğru çekerek dirseklerini dizlerinin üstüne koydu.

"Neden öyle bakıyorsun?"

"Nasıl bakıyorum?"

"Öldürecekmiş gibi."

"Zaten şu an belimde ki silahı çıkartıp bu sefer kalbinin altına değil de, direkt beynine sıkmayı düşünüyorum. O yüzden beni daha fazla kışkırtmadan kes o sesini."

Kaşları havalanmıştı.

"Silah sende kalmaya devam mı ediyor?"

"Evet. Aslında geldiğim de Asil silahı benden almıştı, sonra üst katta Asil senin olduğun odayı gösterirken ben fark ettirmeden tekrar aldım silahı ondan."

"Fark ettirmeden bir şeyler çalma yeteneği nereden geliyor acaba?"

Omuz silktim.

"Bilmem. Bu özelliğimden dolayı bana yankesici diyorlar. Ama zor durumda veya ihtiyacım olmadığım sürece kimsenin bir şeyini çalmam tabii."

Beni anladığını gösterircesine başını sallamış, yere eğmişti. Ve devamı sessizlikti. Ne benden çıt çıkıyordu, ne ondan. Kısa bir süre sonra merakıma yenik düşüp, sessizliği bozan ben olmuştum.

"Siz... Nasıl birbirinize bu kadar bağlısınız?"

Aybars başını kaldırıp bana baktı.

"Biz mi? Biz... Yıllardır beraberiz. Beraber büyüdük. Hiç ayrılmadık birbirimizden. O yüzden bu bağlıyız birbirimize. Ve, birbirimizin arasında ki bağ çok farklı. Arkadaştan ziyade... Zaten yıllardır beraberiz, bunun arkadaşlık olması imkansız. Kardeşiz. Aileyiz. Bu sebepten dolayı birimizin kılına dahi zarar gelse, diğerlerimiz o zararı veren kişiyi bulur. Öldürür, öldürür ama hemen değil. Yavaşça, acı çektirerek öldürür."

"Gece ben seni vurduğumd-"

"Gözlerinin önünde Teoman'ı ben durdurdum Dolunay. Ciddi ciddi soracak mıydın bu soruyu?"

Sessiz kaldığımda cevap belliydi. Aybars nefesini bıraktığında başını hafifçe yana doğru yatırmıştı.

"Kalkmama yardım eder misin Dolunay? Kahvaltı hazırlayalım beraber."

Kaşlarım çatılmıştı.

"Şurada iki yumuşadık diye sapık herif olduğunu unuttuğumu sanma. Aklımda. Ben sapık bir herifle kahvaltı hazırlamam. Ve onun hazırladığı bir şeyi de yemem."

"Tamam, herkes kendi kahvaltısını hazırlasın. Ama kalkmama yardım eder misin lütfen?"

"Hayır."

"Dikişlerim ipekten değil."

"Mekik çekerken ipektendi?"

"Öyleydi. Fakat şu an değil."

"Sabır!"

Bunu dememe rağmen Aybars'ı kaldırmak için ayağa kalktığımda, Aybars'ın yine sırıtmaya başladığını fark ettim. Sırıtma lan artık.

Yanına geldim ve elimi uzattım. Elime uzandı. Eli elime değdiğinde içimde anlam veremediğim şeyler olmaya başlamıştı. Neden bilmiyorum ama kalbim hızla atmaya başlamıştı.

"Sapık herifin hazırladığı kahvaltıyı reddediyorsun, ama onu yerden kaldırmak için elini uzatıyorsun?"

"Kes sesini!"

"Nasıl isterseniz."

Kalkmak için benim elimden destek alırken, diğer kolunu ise koltuğa atmıştı. Kalkmaya çalışıyordu ama zorlanıyordu.

"Diğer elimden de destek al istersen."

Onun cevap vermesine fırsat vermeden diğer elimi uzatmıştım çoktan. Koltuğa attığı elini koltuktan çekti ve ona uzattığım diğer elimi tuttu.

Ellerimden aldığı destek ile bedenini yerden yavaşça kaldırmıştı. Ellerimde olan elleri kalkmaya çalışırken titriyordu. Sadece elleri değil, titreyen vücudunu da rahatlıkla görebiliyordum.

Bedenini biraz daha kaldırdığında, nasıl olduğunu anlamadığım bir anda titreyen elleri ellerimden kaymıştı. Arkaya doğru düşmüştü. Düşerken benide düşürmeye başarmıştı. Hemde kendi üstüne!

Kendisi aynı pozisyonda düştüğünde bende göğsüne düşmüştüm. Saniyeler öncesine kadar ayaktayken, şimdi ise adamın göğsündeydim!

Hızlı bir şekilde doğrulduğum da bakışlarımız kesişmişti. Kalbim artık daha hızlı atıyordu. Dudaklarım aralanıyordu, ne diyeceğimi bilmediğim için geri kapanıyordu. O ise sadece bakıyordu.

Nefesinin yüzüme ulaştığını hissediyordum. O da söyleyecek bir şey bulamıyor gibiydi. Sanki özür dilemek istiyordu ama nasıl özür dileyeceğini bile unutmuş gibiydi.

Bakışmaya devam ediyorduk. Devam ettik. İkimizde konuşmuyorduk. Ne ben, ne de o.

Gözlerim çıplak göğsüne tutunmuş ellerime kaydı. Bunu fark ettiğimde lanet kalbim daha çok hızlı atmaya başlamıştı. Bu lanet olası kalbim daha ne kadar hızlı atacaktı? Ve neden bu kadar hızlı atıyordu?!

"Bölmek gibi olmasın ama..."

Birden araya giren ses ile Aybars'tan hızlıca uzaklaşmıştım. Başımı kaldırdığımda, koltuğun arkasında ki Asil'le göz göze gelmiştik. Ne bölmesi be, ne saçmalıyordu bu herif?!

"Sizin eviniz taranırken, senin burada bu kadınla böyle olman sencede etik değil mi Aybars?"

Ne demişti o? Ev taranması mı? Öykü o evdeydi!

"Ne? Ne taranması?!"

Aybars sırtını dayadığı koltuktan ayırmıştı.

"Son zamanlarda rahat durmayan kişiler vardı. Göktürk, Tuğkan ve Teoman'a sabaha doğru o kişilerin malikanelerini ve kumarhanelerini taramalarını söylemiştim. Onlarda karşılık olarak sizin evi taramışlar. Eviniz dışında taranan bir mekânınız yok. Ha bir de, eve bir kadın daha getirmişsiniz. Neyse ismi artık, kolundan vurulmuş. Bir-iki adam müdahale etmişler hemen. Benden habersiz o kadını getirmenin hesabını da vereceksiniz şunları hâllettikten sonra."

Asil'in dediği hiçbir şeyi duymamıştım. Benim tek duyduğum Öykü'nün vurulduğuydu. Benim can dostum vurulmuştu!

"Ben şimdi bu konuyla ilgilenmeye gidiyorum. Güvenliği elimden geldiğince almaya çalıştım. Yine de dikkat et kendine."

Aybars'ın ağzını açmasına fırsat vermeden arkasını dönüp gitmişti.

"Hay sikeyim!"

Benim can dostum vurulmuşken buna n'oluyordu?!

Az önce ayağa kalkmak için benden yardım isteyen adam, koltuktan aldığı destekle beraber bir hışımla ayağa kalkmıştı. Koltuktan aldığı destekle ayağa kalkabilecek olmasına rağmen benden yardım isteyip, üstüne düşürmesinin bedelini soracaktım. Ama sonra.

Bende bir hışımla ayağa kalktım. Volta atmaya başlamıştı. Elini saçlarının arasından geçirmişti.

"Burada, bu şekilde volta mı atacaksın?!"

Aybars tam ortada durdu ve bana baktı. Yüzünde öfkeden başka bir şey göremiyordum.

"Bu durumda elimden hiçbir şey gelmiyor!"

"Benim arkadaşım vuruldu ve sen bunu diyebiliyor musun gerçekten?!"

"Bir şeyler düşünmeye çalışıyorum Dolunay! Bir şeyler düşünmeye çalışıyorum aynı zamanda! Ama aklıma hiçbir bok gelmiyor!"

Bir şey söylemek için dudaklarımı aralamıştım. Ama tek bir kelime bile söyleyemeden susmuştum.

"Dolunay eğil!"

Ben daha ne olduğunu anlamadan Aybars üstüme çullanmıştı. Kendimi yerde bulmuştum. Aybars üstüme kapanmıştı. Kurşunlar isabet ettiği her yeri parçalıyordu. Cam kırılma sesleri kulağımda cılız bir ses yaratıyordu.

Aybars üstüme kapanmayı yeterli görmemiş gibiydi. Elini de, zeminin üstünde titreyen elimin üstüne kapatmıştı.

"Dolunay sakin ol, geçecek şimdi... Buradayım ben..."

Ev taranıyordu. Bana geçecek gibi gelmiyordu. Aybars'ın üstüme kapanmasına rağmen korkudan titriyordum. Hem onun için, hem kendim için. Ama Aybars'ların kaldığı ev taranırken Öykü tekti büyük ihtimalle. O ne yapmıştı?

Gözlerim dolmaya başlamıştı. Kendimi iyi hissetmiyordum. Midem bulanıyor gibiydi. Gözlerimin önü kararıyordu.

"Ben... İyi değilim galiba..."

Etraf tamamen kararırken Aybars'ın ismimi haykırdığı sesi zihnimde yankılanmıştı...