6. BÖLÜM - SEVGİLİM?

"Abi, uyanıyor!"

Görüşüm netleştiğinde beyaz bir tavanla karşılaşmıştım. İlk birkaç saniye nerede olduğumu anlayamadım. Bir yerde yatıyordum ama nerede yattığımı bile bilmiyordum.

"Dolunay! İyi misin?"

Başımı yana çevirdiğimde başımda duran Aybars'ı gördüm. Yanında ise Uras bana bakıyordu.

En son olanları hatırlarken kaşlarım hafifçe çatılmıştı. Asil Aybars'ların evinin tarandığını ve bu olaylarla ilgileneceğini söyleyip, evden çıkmıştı. Asil evden çıktıktan sonra Aybars öfkeyle volta atmaya başlamıştı. Aybars ile küçük bir atışmaya girmiştik. Tam o anda camların kırılma sesi gelmişti ve her yer silah sesleriyle dolmuştu. Ev taranmıştı. Hatırladığım son şey ise Aybars'a iyi olmadığımı, midemin bulanıyor gibi olduğu ve gözlerimin karardığını söylememdi. Bayılmış olmalıydım.

"İyiyim..."

Yattığım yerden doğrulmaya çalıştım ama Aybars engel olmuştu.

"Dur Dolunay, kalkma hemen. Yat biraz."

Aybars beni yeniden yatırdığında ona karşı çıkacak mecali bulamamıştım. Halsiz ve yorgun hissediyordum. Mecburluk hissinden Aybars'ın dediği gibi yatmaya devam etmiştim.

Koltukta yattığımı daha yeni fark ediyordum. Hâlâ Asil'in evinde olduğumuzu da yeni fark ediyordum. Ama ben bir an önce Öykü'nün yanına gitmek istiyordum. Nasıl olduğunu kendi gözlerimle görmeliydim.

Aybars Uras'a döndü ve ona baktı.

"Sen diğerlerinin yanına geri dön Uras."

"Tamam abi."

Uras yanımızdan ayrıldı.

"Burada ne kadar kalacağız?"

Aybars bana baktı.

"Çok kalmayız. Sen toparla kendini biraz, gideriz az sonra."

Fark ettiğim bir şey daha olmuştu. Aybars'ın üstü artık çıplak değildi. Gri bir tişört giymişti.

"Kahvaltı hazırlayım mı hatta? Kahvaltı yaptıktan sonra hiç beklemeyelim."

Bu sapık herifin elinden bir şey yemek istemiyordum ama başka çarem yok gibiydi. Midem kazınıyordu ve buradan kalkacak hâlim yoktu.

"Olur."

"Tost olur mu?"

"Fark etmez."

"Tost yapıyorum o zaman."

Başımı salladığımda Aybars mutfağa yöneldi. Mutfaktan sürekli sesler geliyordu. Dakikalar sonra sesler kesilmişti. Şimdi ise tost makinesinin sesleri geliyordu.

Kısa bir süre sonra arkamdan gelen ses ile başımı çevirdim. Aybars elinde iki tane tabakla beraber geliyordu. Tostlar tabaklara dilimlenmişti. Kalkmaya yeltenmiştim ama bu defa da sesi engel olmuştu.

"Bekle Dolunay, ben yardım edeyim."

Bu herif neden sanki bayılmışım gibi değil de, ameliyattan çıkmışım gibi davranıyordu?

Tabakları masaya bıraktı ve birkaç saniye içinde önümde durdu. Bir eliyle kolumu tutmuş, diğer eliyle ise kalkmam için sırtımdan destek vermişti. Doğrulduğumda ellerimi yumruk yaparak koltuğa bastırdım. Aybars benden sadece bir adım uzaklaşmıştı. Yönümü masaya doğru döndüğümde kendimi arkaya bıraktım ve koltuğa yaslandım.

Aybars tabakları bıraktığı masayı önüme çekti ve tabaklardan birisini bana doğru itti.

"Benden rahatsız oluyorsan, yere oturabilirim."

Tosta uzanan elim havada kalmıştı. Aybars'a döndüm. Ayakta durmuş, benden cevap bekliyordu.

Normal de ona saniyesinde yere oturmasını söyleyerek tostuma dönüp, yüzsüz gibi yemeye başlayabilirdim. Ama şu an... İçimde bir şeyler kıpırdamıştı. Sanki vicdanım buna el vermiyordu. Sanki vicdanım, küçük bir şeyde olsa bu kadar ileri gitme diye bağrıyordu.

Biraz yana kaydığımda Aybars'ın gözlerinde bir şey görmüştüm. Ne olduğunu kestiremiyordum ama bir şey görmüştüm.

"Gel."

Küçük bir tebessüm etmişti. Yanıma oturdu ama yavaşça oturmuştu. Dikkatli olmaya çalışıyor gibiydi ama neden bilmiyordum.

Bunu görmezden gelmeye çalışarak önüme koyduğu tabakta ki tosta uzandım ve birisini aldım. Bir ısırık aldığım sırada Aybars'ta bir tane almıştı. Ona bakmamaya çalışarak tostumu yemeye devam ettim.

Elimde ki tostu bitirdim ve tabaktan bir tane daha tost aldım. Ondan da bir ısırık aldığımda bakışlarım istemsizce Aybars'a kaymıştı. Aybars'a bakınca kaşlarımı çatmıştım.

Az önce tabağından aldığı tostu elinde tutmaya devam ediyordu. Bir tane ısırık almıştı. Kitlendiği yere dalmış gibi bakıyordu. Kitlendiği yeri gözlerimle takip ettim. Sağ bileğimde olan doğum lekeme kitlenmişti. Cidden mi?

Defalarca gözlerimle kitlendiği yeri takip ettim. Ama sonuç doğum lekemden başka bir şey çıkmıyordu.

"Aybars?"

Cevap vermediğinde gerçekten doğum lekeme daldığını anlamıştım. Bir doğum lekeme bakıp dalmadığı kalmıştı zaten!

Tostumu sol elime alarak sağ elimi görüş açısından çektim.

"Aybars."

Sesim bu sefer biraz sert çıkmıştı. Aybars irkilerek bana baktı.

"Bir şey mi oldu?"

"Hayır, neden sordun?"

Dalga mı geçiyordu benimle?

"Bilmem, bileğime dalıp gitmişsinde, ondan sordum."

"Bileğinde ki o grimsi şey biraz dikkatimi çekti de, özür dilerim."

İstemeden kısa bir anlığına gözlerim doğum lekeme kaymıştı. Ardından tekrardan Aybars'a baktım.

"Bana verdiğin hediyede, benim bileğimde ki doğum lekesinin aynısı kara kalem çizilmişti zaten. Tam olarak neyine dalıyorsun?"

Aybars sessiz kaldığında verecek bir cevabı olmadığını anlamıştım. Konuyu daha fazla uzatmak istemiyordum. Önüme dönerek tostumdan yemeye devam ettim.

Birkaç dakikanın sonunda ikimizde tostlarımızı bitirmiştik. Tabağı kaldırmak için ayağa kalkacağım sırada Aybars yine engel olmuştu.

"Otur sen, ben kaldırırım."

Tek cümle edemeden önümde duran tabakla beraber, kendi önünde ki tabağı da aldığında masanın etrafından dolanıp mutfağa doğru yürümeye çoktan başlamıştı. Yeniden koltuğa oturduğum da mutfaktan sesler gelmeye başlamıştı. Muhtemelen tabakları bulaşık makinesine koyuyordu. Saniyeler sonra içeriye geri gelmişti.

"Gidelim hadi."

Başımı sallayarak ayağa kalktım. Başımı tekrar Aybars'a çevirdiğimde bana bir adım attığını fark etmiştim.

"Yavaş kalksaydın diyecektim..."

"Aybars, farkındaysan sadece bayıldım."

"Olsun."

Bıkkın bir nefes vererek yürümeye başladım. Arkamdan gelen Aybars'ın adım seslerini duyabiliyordum. Kapıyı açarak evden çıktım. Arkamdan gelen kapı kapanma sesinden Aybars'ın kapıyı çektiğini anlamıştım.

"Uras!"

Aybars Uras'a seslenirken ben bahçeden çıkıp, kapının önünde durmuştum. Uras'la beraber gidecektik. Başımı çevirdiğimde Aybars ve Uras'ın buraya doğru geldiğini fark ettim.

Uras yanımdan geçerken başını yere eğmişti. Bana bakmamıştı. Gerildiği çok belliydi. Gülmemek için dudakşarımı birbirine bastırdığımda Aybars ile göz göze gelmiştik. Uras arabaya doğru yürürken kendisi durmuş, bana bakıyordu.

Bu gece yaptıklarımı bilmediği için Uras'ın yanımdan geçerken neden başını yere eğdiğini ve gerildiğini, benim ise neden gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdığımı anlayamamıştı. Şu an anlamasa da olurdu.

Gözünü kırparak, başını "ne o?" dercesine başını sallamıştı. Bende karşılık olarak "bilmem" dercesine omuzlarımı silkerek dudaklarımı büzdüm.

Bir şey yaptığımı anlamıştı. Sıkıntılı bir nefes vererek başını yana yatırdı. Masum bir şekilde gülümsediğimde başıyla arabaya doğru işaret yapmıştı. Arabaya doğru yürümeye başladım. Aybars'ta arkamdan geliyordu.

Uras çoktan arabaya binmişti. Sürücü koltuğunda bizi bekliyordu. Arabanın yanına geldim ve arka kapıyı açarak arka koltuğa bindim. Ben kapıyı kapatırken Aybars'ta yolcu koltuğunun kapısını açmıştı. O da arabaya bindiğinde Uras arabayı çalıştırdı.

Uras arabanın yönünü değiştirerek sürmeye başladı. Arabada sessizlik hakimdi. Kimse konuşmuyordu.

Uras ve Aybars şu an bir şey düşünüyor muydu, düşünüyorlarsa ne düşünüyorlardı bilmiyorum. Ama benim düşündüğüm tek bir kişi vardı. Öykü.

Öykü evin taranması sonucunda kolundan vurulmuştu. Üstelik evde tek başınayken. Ama burası tarandığında tek olmamama rağmen ben bayılmıştım. Belki gereksiz bir mahcupluktu ama yinede mahcup hissediyordum.

Tüm yol boyunca üçümüzden de çıt çıkmamıştı. Sadece sessizlik vardı. Bulunduğumuz duruma bakılırsa, bu sessizlik rahatsız edici miydi, değil miydi anlayamıyordum.

Birden araba durduğunda irkilerek başımı kaldırdım. Sağ sola bakındığım da bir garajda durduğumuzu fark etmiştim.

"Nereye geldik biz?"

Uras çoktan arabadan inmişti. Aybars ise inmek için arabanın kapısını açmıştı. Bir eliyle arabanın açık kapısını tutuyordu. Sağ ayağı ise arabanın dışındaydı. Kaşlarını çatmış bir vaziyette bana bakıyordu.

"Eve geldik Dolunay."

"Haa..."

Ne ara gelmiştik?

Aybars'ın bakışlarını umursamadan kapıyı açtım ve arabadan indim. Kapıyı açarak hızlı adımlarla koridordan salona doğru ilerledim. Aybars'ta arkamdan geliyordu.

Salona girdiğimde Öykü koltukta oturuyordu. Sağ kolu gazlı bez ile kapatılmıştı. Kurşun o koluna isabet etmişti.

Öykü beni gördüğünde hemen ayağa kalkmıştı. Gözleri dolu dolu olmuştu. Öykü'nün bir adım bile atmasına izin vermeden ben hızlı adımlarla ona yaklaştım. Tam karşısında durdum ve onu kendime çekerek sıkıca sarıldım.

Başını omzuma koyarak ağlamaya başladığında tek kelime etmeden sırtını sıvazlamaya başladım. Ayakta durmasaydık iyi olacaktı. Bir şey söylemeden Öykü'yü tekrar koltuğa oturttum ve bende yanına oturdum. Öykü omzumda ağlamaya devam ederken bakışlarım istemsizce Aybars'a kaymıştı.

Başıyla bahçeyi göstermişti. Bizi kız kıza bırakmak için bahçeye çıkacağını söylüyordu. Bende karşılık olarak başımı hafifçe eğmiştim.

Aybars hızlı adımlarla bahçenin kapısına yöneldi. Kapıyı açarak bahçeye çıktı ve kapıyı kapattı. Öykü'yle baş başa kalmıştık.

Öykü omzumdan başını kaldırarak bana baktı. Deniz mavisi gibi olan gözleri kızarmıştı. Kendimi Öykü'ye karşı hiç olmadığı kadar mahcup hissediyordum.

"Öykü... Ben özür dilerim... İstemeden senide çektim bu işin içine, böyle olsun istememiştim..."

Öykü burnunu çekdiği sırada yüzünde küçük bir gülümseme oluşmuştu.

"Dolunay, saçmalama. Bunun için kendini suçlu hissetme. Senin beni bu işin içine istemeden soktuğunu, ve böyle olsun istemediğini ikimizde çok iyi biliyoruz. Hem kim bile isteye en yakın arkadaşının canını acıtmak isterki? Kimse. Ferah tut gönlünü."

Öykü bunları söylüyordu ama canı acıyordu. Titreyen sesi ve yumruk yaptığı eli kendisini ele veriyordu. Sesi titremese bile ben onun canının acıdığını anlardım. Çünkü ne zaman canı acısa, elini yumruk yapardı.

"Canın acıyor Öykü. Benim yüzümden canın acıyor. Eğer dün sen beni aradığında, yaşadıklarımı anlatmasaydım, sen burada bu hâlde olmazdın. Ya da keşke ben işin başında akıllılık yapıp Aybars'ı değilde, polisi arasaydım... İkimizinde burada bu hâlde olmasının sebebi benim..."

"Olur öyle şeyler Dolunay, o an mantıklı düşünememen normal."

"Mantıklı düşünemediğim için böyleyiz ama."

Öykü bir şey söylemek için dudaklarını aramadığı sırada kapı açılma sesiyle beraber gelen Göktürk'ün sesi, Öykü'yü susturmuştu.

"Ne güzel aksiyon çıktı lan, uzun zamandır yapmıyorduk böyle şeyler. Eğlendim yemin ederim. İlk defa Asil'in ellerinden öpesim geldi vallahi."

Kapının tekrar kapanma sesi ile Öykü'yle başımızı koridora doğru çevirmiştik. Hemen ardından Tuğkan'ın sesi duyuldu.

"Göktürk, Allah yarattı demem, şimdi seni eşek sudan gelinceye kadar döverim kardeşim. O zaman bir aksiyon daha yaşarsın, sonra gidersin Asil'in elini öpmeye."

"Ne var oğlum-"

Üçü de salona girmeleriyle beni görünce durmuşlardı. Birbirlerine kısa bir bakış attıktan sonra yine bana döndüler.

"Sen daha bu gece Aybars'ı görmeye, Asil'in evine gelmedin mi?"

Teoman'a baktım.

"Geldim."

"Şimdi neden buradasın?"

Tuğkan'a döndüm bu seferde.

"Canım buraya gelmek istedi."

"Aybars?"

"Aybars'mı? Aybars için endişeleniyorsanız boşuna endişelenmeyin. Arkadaşınız cin gibi maşallah. Sabah aşağıya indiğimde salonun ortasında mekik çekiyordu."

Üçü birden donmuştu. Duydukları şeye inanmıyorlardı ama ben onlara olanı söylüyordum. Ve galiba Öykü'de donmuştu. Bileğimde olan eli orada kalmıştı. Çok küçükte olsa elini haraket ettirmiyordu.

"Yalan!"

Kendimi tamamen onlara çevirerek arkama yaslandım. Bakışlarım bu sefer Göktürk'teydi.

"Değil."

"Size yalan borcum mu var?"

"Belki var."

"Yok."

"Var."

"Yok."

"Var."

"Var."

"Yok."

"Var işte kızım! Neyini uzatıyorsun?"

"Benim düşmanıma bile yalan borcum yok Göktürk, size mi olsun?"

Göktürk birkaç saniye düşünür bir ifadeyle bana baktı.

"Neden olmasın?"

Ya sabır.

"İnanmıyorsanız siz bilirsiniz."

Sözümüz bitmesiyle birlikte bahçenin kapısının açılma sesi gelmişti. Öykü Göktürk, Tuğkan ve Teoman ile beraber kapıya bakmıştı. Ben bakma gereği duymamıştım çünkü zaten gelen kişinin Aybars olduğu belliydi. Öykü'de büyük ihtimalle refleks olarak bakmıştı.

"Gelmişsiniz."

Oluşan tablo karşısında gülmemek için dudaklarımı ısırdım. Fal taşı gibi açılmış gözlerle Aybar'a bakıyorlardı. Üçününde yüzünde ki ifade ayrı bir komikti.

"Lan... Ben mi yanlış görüyorum, yoksa karşımızda dikilen herif Aybars'mı?"

Tuğkan'ın tepkisine Aybars cevap vermek yerine dudaklarını yukarı doğru kıvırarak, sağ tarafa doğru yaslandı. Belli ki o da bu tablodan zevk almıştı.

Teoman bakışlarını bana çevirdi. Birkaç saniye keyifle onları izleyen bana baktıktan sonra tekrardan Aybars'a baktı. Ardından diğerlerine döndü.

"Bence Aybars. Dolunay az önce demişti 'sabah aşağıya indiğimde salonun ortasında mekik çekiyordu' diye. Uyanır uyanmaz mekik çeken neden burada olmasın?"

Kısa bir süre kimseden ses çıkmadı. Hâlâ daha karşılarında ki kişinin, gerçekten Aybars olduğunu idrak etmeye çalışıyorlar gibiydi. En sonunda Göktürk yavaş adımlarla Aybars'a yaklaşmaya başladı. Aybars'ın tam karşısında durdu.

Göktürk'ün ne yaptığı hakkında hiçbir fikrim yoktu. Elini kaldırdı ve yavaşça Aybars'a doğru uzattı. Göktürk sadece parmağının ucuyla Aybars'ın boynunun sağ tarafına dokunması, saniyesinde Aybars'ın geriye giderek Göktürk'ün parmak ucuyla dokunduğu yeri tutmasına yetmişti.

"N'apıyorsun lan?!"

Göktürk hızla bize döndü.

"Harbi Aybars lan bu! Boynunun sol tarafında tiki var, dokununca huylanıyor!"

Gözlerimi Aybars'a çevirdiğimde tek kaşım havalanmıştı. Boynunun sol tarafında tiki mi vardı?

"Aybars, manyak mısın oğlum sen? Daha bu gece arabanın arka koltuğunda acıdan nefes bile zor alırken, nasıl uyanır uyanmaz mekik çekebiliyorsun? Üstelik kalkıp buraya geliyorsun."

Aybars omuz silkti ve Göktürk'ün yanından geçerek, sol çaprazımda ki tekli koltuğa oturdu. Tuğkan'da bizim karşımızda ki koltuğa otururken gözlerini Aybars'a dikmişti.

"Sadem duymasın."

Öykü'yle birbirimize kısa bir bakış atmıştık. Ama Öykü daha çok tepkimi merak eder gibi bakmıştı. Sanki Sadem'i görmüştü ve tanıyordu. Sadem kimdi?

Sana ne Dolunay? Kimse kim. Bunların çevresi ne zamandır seni ilgilendiriyor?

"Duysun, duysa ne olacak sanki? En fazla 2-3 gün konuşmaz benimle."

Teoman'da kendisini Aybars'ın oturduğu tekli koltuğun yanında ki tekli koltuğa attı.

"Umarım bu sefer süründürür peşinde."

Göktürk'te bahçe kapısının yanından ayrılarak Tuğkan'ın yanına geçip oturmuştu.

"Umarım narkoz vermeden ve uyuşturmadan o dikişleri sökerde, tekrar diker."

"Tövbe de lan!"

"İlk defa Göktürk'e katılıyorum."

Aybars hayal kırıklığıyla Teoman'a dönmüştü.

"Neyse ne işte, bir şeyler yapalım bugün. Haftalardır saçma sapan görevlerden başka bir bok yaptığımız yok. Bu gece mekânlardan birisine uğrayalım, eğlenelim biraz."

Bu sabah Asil'de mekânlardan bahsetmişti. Ama mekândan kastının ne olduğunu bilmiyordum.

"İyi fikir aslında. Hangisine gidelim? Bara mı? Gece kulübüne mi?"

Sessizlik oldu. Herkes Teoman'ın sorusunu düşünüyordu. Umarım ben ve Öykü bu planın dışındayızdır.

"Bara gidelim bence. Öncekinde gece kulübündeydik."

Bu fikir Aybars'tan çıkmıştı. Ve üçünden de Aybars'ı onaylayan mırıldanmalar çıkmıştı. Bu onaylanma sonrasında Aybars bize dönmüştü.

"Sizde hazırlanın, bizimle beraber geliyorsunuz."

Ananın şeyi Aybars.

"Zorunda mıyız?"

Aybars kısa bir süre bana baktı.

"Evet."

"Peki elbiselerimiz, makyaj malzemelerimiz, saç düzleştiricimiz veya maşamız olmadan nasıl hazırlanmamızı bekliyorsun?"

Teoman'ın bir küfür savurduğunu duydum. Çünkü hazırlanmamız çok uzun sürecekti. Büyük ihtimalle beklemeyi seven tiplerden değillerdi.

Aybars derin bir nefes verdi. Cebinden telefonunu çıkardı ve birisini arayarak telefonu kulağına götürdü.

"Uras. Gidin, kızlar için iki tane elbise alıp gelin. Hemen."

"Benim elbisem uzun kollu olabilir mi?"

Bakışlarım Öykü'ye çevrildi. Ardından sargılı koluna. İçimde bir sızı olmuştu.

"Elbiselerden birisi uzun kollu olsun. Hadi."

Aybars telefonu kapattıktan sonra çıkardığı cebine koydu.

"Makyaj malzemeleri ve-"

"Makyaj malzemelerine ve saçınızı yaptığınız o şeylere inan gerek yok Dolunay. Sadece elbise giyseniz yeterli olur."

"Neden az sonra hemen çıkıp gidecekmişiz gibi davranıyorsun Aybars? Gece gideceğiz. Ne olurki makyaj malzemelerini, saç düzleştiriciyi ve maşayı da getirseniz?"

"Olmaz."

Aynanın karşısında kendime son bir bakış attım. Tek omuzlu, saten, lacivert ve mini bir elbise giymiştim. Sağ tarafımda, belimden aşağıya uzanan kuyruk detayı vardı. Yüzüme çok abartılı olmayacak şekilde makyaj yapmıştım. Saçlarımı maşa ile yapmıştım.

Öykü'de siyah, uzun kolları olan, düz, mini bir elbise gitmişti. O d benim gibi çok abartılı olmayan şekilde makyaj yapmıştı. Saçlarınıda düzleştirmişti.

Giydiğimiz elbiseler, makyaj malzemeleri, saç düzleştirici ve maşa alınmamıştı. Aybars hepsini Sadem dedikleri kadından getirtmişti. Öykü'nün Sadem'le tanıştığından emin olmuştum ama kim olduğunu sormamıştım.

Odanın kapısının çalınması ile kapıya dönmüştük. Gelen büyük ihtimalle Aybars'tı.

"Hazır mısınız?"

Tahminim doğruydu. Aybars gelmişti.

"Hazırız."

"Geliyorum."

"Gel."

Kapı yavaşça aralandı. En başta Aybars kafasını hafifçe uzatmıştı. Sonra gerçekten hazır olduğumuzu fark edince kapıyı tamamen araladı. Kapıyı tamamen aralamasıyla kendiside görünmüştü.

Üstüne siyah, salaş, kısa kollu gömlek giymişti. Gömleğinin üstteki iki düğmesi açıktı. Altınada siyah kumaş pantolon giymişti.

Neden bilmiyorum ama gözlerimi Aybars'ın üstünden çekememiştim. Oha Dolunay! Dur Dolunay! Yavaş Dolunay! Hani bu adam sapık herifti? Sapık herifi uzun uzun inceleyecek misin gerçekten?

Gözlerimi Aybars'tan çekmeyi başarmıştım. Ama bir sorun vardı. Aybars'ın gözleri de bana takılmıştı. Hassiktir.

Öykü'ye yardım dilenircesine bakış attım. Öykü'nün bakışlarından Aybars'ın bana kitlendiğini fark ettiğini anlamıştım. Bana bakarak başını başını aşağı yukarı salladı. Öykü boğazını temizlediğinde Aybars kendine gelmiş gibiydi.

"İnelim mi artık aşağıya?"

Aybars Öykü'ye döndü.

"İnelim, siz önden geçin."

Geçmemiz için kapının ortasında dikilmeyi bırakarak dışarı çıktı. Öykü önden yürümeye başladı. Bende arkasından yürümeye başlamıştım. Öykü Aybars'ın yanından geçip gitmişti. Bende Aybars'ın yanından geçerken sesi beni durdurmuştu.

"Dolunay."

Ona baktım. Yüzünde küçük bir tebessüm vardı. Gözlerinde de anlamlandıramadığım bir hayranlık vardı.

"Çok güzel olmuşsun."

Kalbimin hızlandığını hissediyordum. Böyle bir şeyi beklemiyordum. Kesinlikle beklemiyordum. Bu söz karşılığında ne cevap verebileceğimide bilmiyordum. Dudaklarım aralanmıştı. Ama öylesine aralanmıştı. Çünkü gerçekten ne cevap vereceğimi bilmiyordum.

"Teşekkür ederim."

Aybars'ın bir şey söylemesine fırsat vermeden hızlı adımlarla yanından uzaklaştım. Merdivenlerden inerken onun adımlarını da arkamdan duyabiliyordum. Merdivenlerden indiğimizde herkes kapının önünde hazır bir vaziyette bizi bekliyordu.

Göktürk sade, beyaz bir tişört giymişti. Altınada siyah, kısa şort giymişti. Ciddi ciddi böyle mi gidecekti bara? Aman be, bana ne. Sorgulamıyorum artık ben bunu.

Tuğkan'da koyu gri, polo yakalı tişört giymişti. Yakasında ki düğmelerin ikisi de açıktı. Altına siyah, kot pantolon giymişti.

Teoman'da Aybars'ın giydiği gibi salaş ve kısa kollu gömlek giymişti. Fakat onun giydiği gömlek griydi. Altında siyah, kot pantolon vardı.

"Hazırsanız çıkalım."

Gözlerim Tuğkan'a kaydı.

"Çıkalım."

Aybars'ın onaylayan sesiyle Teoman kapıyı açmıştı. Hepimiz beraber evden çıktık. Bahçedende geçtiğimizde evin dışındaydık artık. Araba evin önünde hazır bekliyordu.

Aybars hiç beklemeden arabanın önünden dolanarak sürücü koltuğuna geçti. Teoman'da öne, Aybars'ın yanına binmişti. Ben, Öykü, Göktürk ve Tuğkan'da arka koltuğa oturmuştuk. İkimizde Göktürk ve Tuğkan'ın arasında kalmıştık. Ben Göktürk'ün yanına, Öykü'de Tuğkan'ın yanına oturmuştu.

Bir süre sessiz ilerledik. Kimseden ses çıkmıyordu. Bu sessizliği bozan Göktürk olmuştu.

"Teoman."

Kesin Teoman'ı kızdıracak bir şey söyleyecekti.

"Ne?"

"Beni seviyor musun?"

Ben ve Öykü bakışmıştık. Tuğkan Göktürk'e bir bakış atmıştı. Aybars ise dikiz aynasından Göktürk'e bakmıştı. Sanki bir şeyler saçmalayacağını anlayabiliyordu ama ne saçmalayacağını kestiremiyor gibide. Teoman'da başını hafifçe buraya doğru çevirmişti.

"Nereden çıktı lan bu durduk yere? Yine neyden boş boş konuşacaksın?"

"Soruma cevap verir misin lütfen?"

Teoman'ın iç çektiğini duymuştum.

"Seviyorum."

"O zaman neden hâlâ evlilik teklifi etmedin? Veya çıkma teklifi. Bana sadece çiçek alsan ona bile razıyım."

Göktürk'ün dediğine güldüğümü belli etmemek için öksürür gibi yapmıştım. Öykü güldüğünü göstermemek için başını yere eğmişti. Tuğkan Göktürk'ün söylediği şeyi hiç duymamış gibi, camdan dışarıya bakmaya başlamıştı. Aybars'ın birkaç saniyeliğine güldüğünü duymuştum. Kimseden ses çıkmayınca gülüşünü içine gömmüştü. Teoman ise Göktürk'ten duyduğu şeyin şokunu atlatmaya çalışıyor gibiydi.

Teoman hiçbir şekilde tepki veremiyordu. Kısa bir süre sonra boğazını temizlemişti.

"Tuğkan, Göktürk'ün kafasına bir tane geçirir misin? Rica ediyorum."

Tuğkan Öykü'ye ve bana baktı.

"Kafanızı eğer misiniz kızlar?"

Bir şey söylemeden Öykü'yle aynı anda kafamızı eğmiştik. Saniyeler sonra arabanın için güçlü bir "PAT" sesi doldurmuştu. Kendimi daha fazla tutamayıp gülmeye başladığımda Öykü ve Aybars'ta bana eşlik etmeye başlamıştı. Bu arada bizden gülen başkası yoktu.

Göktürk acıyla yüzünü buruştururken, eliyle Tuğkan'ın vurduğu yeri ovalıyordu. Tuğkan hiçbir şey yaşanmamış gibi camdan dışarıyı izlemeye tekrar dönmüştü. Teoman ise gayet bu durumdan memnun olmuş gibi duruyordu.

"Eyvallah."

Tuğkan cevap vermek yerine Teoman'ın görmeyeceğini bildiği halde, başını hafifçe eğmekle yetinmişti.

"Bu ihanetini unutmayacağım Teo."

Teoman gülmüştü. Bu sırada araba hareket etmeyide bırakmıştı. Aybars arabayı durdurmuştu. Gelmiş olmalıydık.

Aybars'ın arabadan inmesiyle hepimiz sırasıyla inmiştik.

"Gel Dolunay, sen benim yanımda dur."

Aybars beni nazikçe bileğimden tutarak yanına çekmişti. Neden bilmiyorum ama bu bile kalbimi hızlandırmaya yetmişti. Kalbim olacak bu lanet şey neden sürekli hızlanmaya başlamıştı?

İtiraz etmeden Aybars'ın yanında durmaya başlamıştım. Tuğkan'ın da Öykü'yü kendisine doğru çektiğini fark ettiğimde, Öykü'yle bakışlarım kesişmişti. Bunu umursamamaya çalışarak önüme döndüğümde bara doğru yürümeye başlamıştık.

Beş basamaktan oluşan merdivenlerden çıktık. Kapıya doğru yürüdüğümüzde kapının önünde bekleyen bodyguardlar hemen kapının önünden çekilmişlerdi. Yanlarından geçerken Aybars, Göktürk, Tuğkan ve Teoman bodyguardları başlarıyla selamlamışlardı.

İçeriye girer girmez müzik sesi kulaklarımı doldurmuştu. Ama yine de çok sesli değildi. Birbirimizi rahatça duyabileceğimiz tonda çalıyordu.

Ortalarda ki masalardan birisinin yanında durduk. Masaya yerleştiğimizde Aybars, ben ve Teoman yan yana, Tuğkan, Öykü ve Göktürk'te karşımıza yan yana oturmuşlardı.

Başımı yana çevirdiğimde barmenlerden birisinin bu masaya neredeyse koşarak geldiğini gördüm. 2 saniye içinde buradaydı.

"Hoşgeldiniz efendim, ne istersiniz?"

"Biz her zamankinden alalım, likör."

Aybars bana ve Öykü'ye bakmıştı.

"Siz kızlar?"

"Biz votka alalım."

Ben ve Öykü votka dışında pek içki türü içmezdik. Aybars yeniden barmene döndü.

"Hanımefendilerede votka alalım."

Barmen yanımızdan ayrıldı. Çok kısa bir süre sonra siparişlerimiz ile masaya dönmüştü. Herkese içkisini verdikten sonra başka bir şey söylemeden yanımızdan ayrılmıştı.

Hepimiz içkilerimizi içmeye başlamıştık. Aradan kaç dakika geçmişti bilmiyordum ama artık sarhoş olmaya başladığımı hissetmeye başlamıştım. Öykü ve Tuğkan'ın yanımızdan neden, ne zaman ayrıldığınıda bilmiyordum.

Benden sonra sarhoş olmaya başlayan kişi Göktürk'ten başkası değildi. Çünkü konuştuğu şeyler garipleşmeye ve bela okumaya başlamıştı.

"Allah belanı versin Teoman! İhanetini unutmayacağım!"

"Gören de düşmanın önüne attık sanacak..."

Teoman'ın sessiz sitemine istemsizce gülmüştüm. Göktürk Teoman'ın söylediği şeyi çok üstelenmemişti.

"Seninde Allah belanı versin Sera!"

Tanımadığım isimleri düşünmüyordum. Bu dörtlünün ortamı bana yabancıydı ve ben bu ortamın içine sürüklenmek istemiyordum.

"Bu bela okumayı bırakıp, hepimizin yedi sülalesine birden sövmeye başlamadan önce elini yüzünü yıkayıp kendisine getirsem iyi olur. Çok fazla sarhoş olmasın."

Teoman masadan kalkmış ve Göktürk'ü de kaldırmıştı. Göktürk Teoman'dan aldığı destekle beraber tuvalete gitmeye başladı. Masada sadece ben ve Aybars kalmıştık. Aybars gözlerini bana dikti.

"Sarhoş musun?"

"Biraz... Ama yinede neden, ne zaman olduğunu hatırlamadığım şeyler var. Mesela Öykü ve Tuğkan'ın yanımızdan gitmesi."

Aybars küçük bir kahkaha atmıştı.

"Az önce gittiler, hava alacaklarmış biraz."

"Haa... Anladım."

Aybars arkasına yaslanarak kollarını göğsünde birleştirmişti. Beni izliyordu ama şu an bunu çok fazla takmak istemiyordum. Bir süre daha bu şekilde beni izledi. İkimizde konuşmuyorduk.

"Dolunay."

Sessizliği bölmesiyle ona dönmüştüm.

"Hı?"

"Sana bir şey sorabilir miyim?"

"Sor?"

Aybars sormak istediği soru için dudaklarını aralamıştı. Ama o tek kelime edemeden ortama başka bir ses dahil olmuştu.

"Dolunay? Sevgilim?"

Bu sesin sahibi çok tanıdıktı. Arkamı döndüm. Aybars'ta benimle beraber arkasını dönmüştü.

Gördüğüm kişinin gerçek olup olmadığını tam idrak edemiyordum. Sarhoş olduğum için karşımda ki bu kişinin halüsinasyon olmasını istiyordum. Ama çok gerçekçi duruyordu. Bu kişi bu kadar gerçekçi durduğuna göre maalesef gerçekti. Ve koskoca dünyada sadece ikimiz kalsak bile yüzüne bakmayacağım birisiydi. Furkan.