11. BÖLÜM - KARAR

Aradan tam üç gün geçmişti. Tam üç gün.

Ve ben bu süre zarfında yine Aybars'la hiç konuşmamıştım. Bana benden hoşlandığını söylemişti. Sonraysa benim onu yıllardır tanıdığımı, fakat unuttuğumu söyleyerek kafamı iyice karıştırmıştı.

Ona karşı ne hissettiğimi bile bilmezken, birden karşıma geçip bana tüm bunları söylemişti. Bu da daha çok bilinmezliğe girmeme sebep olmuştu.

Ona karşı neler hissettiğimi anlayamıyordum. Her aklıma gelişinde kalbim hızlanıyordu. Onu düşünmemeye çalıştıkça daha çok düşünüyordum. Ekstra olarak bazen gözlerimi kapattığımda, beni öptüğü an gözlerimin önüne geliyordu. Bu yüzden mümkün olduğunca gözlerimi açık tutmaya çalışıyorum. Yine de ne kadar başarılı olduğum hakkında hiçbir fikrim yok.

Derin bir nefes alarak telefonumun ekranını açtım. Hâlâ daha herhangi bir mesaj yoktu. Üç gündür mesaj atmamıştı. Ve evet, söylemeyi unuttuğum bir şey vardı. Enayi gibi üç gündür Aybars'tan mesaj bekliyordum. Ve maalesef bu durum artık canımı sıkmaya başlamıştı.

Kendimi sanki ona yazmak zorundaymış gibi hissediyordum. Halbuki bana benden hoşlandığını söyleyen oydu. Geçmişte onu tanıdığımı söyleyen de oydu. Üstelik bütün bunları söyledikten sonra üç gündür ortalarda görünmeyen de yine oydu. Kaşlarımı çatarak telefonu yatağın üzerine bıraktım.

"Umurumda değil zaten." diye mırıldandım kendi kendime. Bunu söyler söylemez telefonu yeniden elime almam ise tamamen tesadüftü. Evet, kesinlikle öyleydi.

Tam o sırada telefonum titredi. Kalbim heyecanla hızlanırken gözlerim anında ekrana kaydı. Mesaj geldiğini görünce istemsizce doğruldum. Fakat gönderen kişinin ismini gördüğümde yüzümdeki ifade saniyeler içinde değişti.

Berrak.

Oflayarak mesajı açtım.

Berrak: Dolunay, napıyorsun?

Ekrana birkaç saniye baktıktan sonra cevap yazdım.

Ben: İyiyim, sen?

Berrak: Bende iyiyim. Ecehan ve ben kafede oturuyoruz şimdi. Sende gelsene.

Mesajı okuduktan sonra gözlerimi kapattım. Gözlerimi açtıktan sonra iç çekerek cevap yazmaya başladım.

Ben: Bugün biraz işim var ya.

Berrak: Ne işi?

Parmaklarım ekranın üzerinde durdu. Ne işim vardı ki?

Odada oturup Aybars'ın mesaj atmasını beklemek dışında yapacak hiçbir şeyim yoktu. Gerçi bu, Berrak'a söyleyebileceğim bir şey değildi.

Ben: Birkaç önemli işim var işte.

Berrak: Ne gibi?

Daha fazla soru sormaman için ağzına pamuk tıkamak gibi, Berrak.

Ben: Önemli işlerim var Berrak, bugün sizinle buluşamam.

Berrak: Şimdi, o işleri hemen iptal ediyorsun ve bizim yanımıza geliyorsun.

Ben: İptal edemem.

Berrak: Lütfen ama, yıllardır görüşemiyoruz. En azından şimdi görüşemediğimiz yılların telafisini yapalım.

Mesajı okuduğumda yüzümde acı bir gülümseme oluştu. Yılların telafisi, ha?

Merdivenlerden itildiğim o günü hatırlamak istemiyordum. Ama ne zaman Berrak'ı ya da Ecehan'ı düşünsem, o gün istemsizce aklıma geliyordu. Gülüşleri hâlâ zihnimin içinde yankı yapıyordu.

İnsan bazen bir anı unutmak istese bile o anının kendisinde bıraktığı hissi unutamıyordu. Ben de unutamamıştım.

Berrak: Dolunay, bak seni özledik. Ecehan da seni görmek istiyor. Birkaç saat oturup sohbet edeceğiz, sonra herkes evine gidecek. Senden dünyaları istemiyorum.

Dudaklarımı ısırdım. Berrak'ın beni özlediklerini söylemesi içimde garip bir his uyandırmıştı. Sonuçta bana kötü davranan biri değildi. Ama bu, geçmişte yaşadıklarımı unuttuğum anlamına gelmiyordu.

Ben: Başka bir gün buluşalım.

Berrak: Olmaz.

Derin bir nefes verdim. Bu kız benim sabrımı sınamaya çalışıyor olmalıydı.

Ben: Şimdi mi buluşuyoruz?

Cevap çok gecikmedi.

Berrak: EVET! Sana oturduğumuz kafenin konumunu atıyorum. Çok bekletme.

Ben: Tamam.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım ve derin bir nefes aldım. Harika.

Az önce gitmek istemediğim bir buluşmayı kabul etmiştim. Üstelik bunun için ortada mantıklı bir sebep bile yoktu. Başımı yastığa gömdüm.

"Ben neden böyleyim?"

Soruma cevap verecek biri olmadığı için birkaç saniye öylece kaldım. Sonra aklıma yine Aybars geldi.

Acaba beni düşünüyor muydu?

Yoksa üç gündür aklına bile gelmemiş miydim?

Yüzümü yastıktan kaldırıp tavana baktım. "Yeter artık, Dolunay."

Kendi kendime söylenerek yataktan kalktım. Her ne kadar onlarla buluşmayı istemesemde belki dışarı çıkmak bana iyi gelirdi. Birkaç saatliğine de olsa kafamı dağıtırdım. En azından umudum buydu.

Gardırobun kapağını açıp kıyafetlerime bakmaya başladım. Bir süre ne giysem diye bakındıktan sonra en sonunda kısa kollu, geniş ve beyaz bir crop çıkardım. Altıma ise siyah, eşofman şort çıkardım.

Tam o sırada gözlerim komodinin üzerindeki telefona kaydı. Ekran karanlıktı. Hiçbir bildirim yoktu. Dudaklarımı büzerek bakışlarımı kıyafetlerime çevirdim.

"Mesaj atmak zorunda değil." Bir saniye duraksadım. "Yani... atsa güzel olurdu ama."

Kendi düşünceme sinirlenerek gardıroptan çıkardıklarımı giymeye başladım. Aybars'ın bende neyi vardı, bilmiyordum. Geçmişimde gerçekten bir yeri var mıydı, onu bile bilmiyordum. Tek bildiğim, onu düşünmekten kendimi alamadığımdı. Ve bunun beni ne kadar korkuttuğunu kendime bile itiraf edemiyordum.

Çünkü bir yanım ona inanmak istiyordu. Diğer yanım ise hatırlamadığım bir geçmişin içinde, henüz bilmediğim şeylerden korkuyordu. Belki de bu yüzden saat şimdi için Berrak ve Ecehan'la buluşmayı kabul etmiştim.

Belki gerçekten biraz kafamı dağıtmaya ihtiyacım vardı.

Ya da belki, Aybars'ın yokluğunu başka insanlarla doldurmaya çalışıyordum. Bilmiyordum. Zaten son zamanlarda hiçbir şeyden emin değildim.

Saçlarımı taradıktab ssonr aynanın karşısında son kez kendime baktım. Üzerime giydiğim kıyafetlerin kırışmadığından emin olup telefonumu elime aldım. Kapıyı açarak odamdan çıktım.

Merdivenlerden aşağıya inerken salondan gelen konuşma seslerini duydum. Annem, babam ve Aysun birlikte oturuyorlardı. Basamakları inmeye devam ettim. Salona girdiğimde üçünün de bakışları üzerime çevrildi.

Annem elindeki çay bardağını sehpanın üzerine bırakırken kaşlarını hafifçe kaldırdı. "Hayırdır kızım, nereye?"

Bir an duraksadım. Berrak ve Ecehan'la buluşacağımı söylemek istemiyordum. Onlara henüz Berrak ve Ecehan'la kafede karşılaştığımıda söylememiştim. Çünkü bunu onlara söylediğimde gelecek soruları az çok tahmin edebiliyordum.

"Neden bize söylemedin?"

"Ne zaman karşılaştınız?"

"Neden onlarla beraber oturup, sohbet ettin?"

"Neden o kafeden çıkıp gitmedin?"

"Neden numaranı verdin?"

Neden, neden, neden...

"Yürüyüşe çıkacağım." dedim. Babam koltuğunda biraz doğrularak bana baktı. "Yürüyüşe mi?"

"Evet, baba."

"Tek başına mı çıkacaksın?"

Başımı salladım. "Evet." Aysun'un bakışları üzerimde dolaştıktan sonra duvardaki saate kaydı. Ardından tekrar bana döndü. "Bu saatte mi abla?"

Gözlerimi ona çevirdim. "Evet, Aysun. Bu saatte." Aysun kaşlarını kaldırdı. "Vakit geçmiş ama."

"Eee?"

"Ne eeesi? Yürüyüşe çıkmak için biraz geç değil mi?"

Dudaklarımı birbirine bastırarak ona baktım. "Aysun, yürüyüşe çıkmak için belirlenmiş bir saat mi var?"

"Yok ama..."

"Ama ne?"

"Yani insan sabah çıkar, öğlen çıkar. Akşamın bu saatinde niye yürüyüşe çıkasın?"

"Çünkü canım öyle istedi."

Aysun birkaç saniye yüzüme baktı. Bakışlarından iyi olup olmadığımı sorguladığı belliydi.

"Peki, nereye gideceksin? Çok uzaklara gitme bari." Anneme döndüm. Bana meraklı gözlerle bakıyordu. "Yakınlarda dolaşacağım, anne. Merak etme."

"Telefonun yanında olsun."

"Tamam."

Babam da başını salladı. "Peki, dikkatli ol. Hava kararmadan dönmeye çalış."

"Tamam, baba."

Tam kapıya doğru ilerleyecektim ki Aysun'un sesi arkamdan gelmesiyle durdum.

"Abla!"

Başımı çevirerek ona baktım. "Ne var?"

"Telefonunu kontrol et." Kaşlarımı çattım. "Niye?"

"Belki biri mesaj atmıştır."

Bir an olduğum yerde kaldım. Aysun'un bunu söylerken yüzünde beliren o imalı ifadeyi görünce içimden kötü bir şeyler geçti.

"Ne mesajı, Aysun?"

Aysun omuzlarını kaldırdı. "Ne bileyim? Belki yürüyüşe çıkacağın için biri seni merak eder."

Gözlerimi kıstım. "Sen ne demeye çalışıyorsun?"

"Hiçbir şey demeye çalışmıyorum."

"Aysun."

"Efendim ablacığım?"

Dişlerimi sıktım. "Bak, seninle uğraşacak hâlim yok. Sakın saçma sapan şeyler söylemeye başlama." Aysun'un yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu. "Ben bir şey söylemedim ki. Sen niye bu kadar gerildin?"

"Çünkü senin ne düşündüğünü biliyorum!"

"Öyle mi? Ben de senin ne düşündüğünü biliyorum."

Kalbim bir anlığına hızlandı. Nereden bilecekti ki?

Aybars'la aramızda geçenleri bilmiyordu. En azından benim bildiğim kadarıyla bilmiyordu. Çünkü ona anlatmamıştım. Yani kısacası bilmesi imkansızdı. Ama yüzümdeki ifadeden bir şeyler çıkarmış olmasından korkuyordum. Umarım sadece benimle uğraşmak istediği için söylediği şeylerdir.

"Aysun-"

"Dolunay!" diye araya girdi annem. "Kızım, bırak artık kardeşinle uğraşmayı. Gideceksen git, yoksa birazdan sabah olacak."

Annemin sözleri üzerine derin bir nefes aldım. "Peki, gidiyorum."

Kapıya doğru yürüdüm. Eğilip ayakkabılarımı giydim. Tam dışarı çıkacakken Aysun bir kez daha seslendi.

"Abla!"

Başımı yavaşça ona çevirdim. "Ne var yine?" Aysun koltuğa iyice yerleşip masum bir ifadeyle bana baktı.

"İyi yürüyüşler!"

"Teşekkür ederim!"

"Bol bol yürü ama, tamam mı? Sonuçta yürüyüşe çıkıyorsun."

"Aysun!"

Kahkahasını tutamayınca kapıyı yüzüne kapatmak istedim ama son anda kendimi tuttum.

"Seninle sonra görüşeceğiz!" diye seslenip dışarı çıktım. Kapıyı kapattığımda başımı iki yana salladım.

Merdivenlerden inip binanın dışına çıktım. Telefonumu çantamdan çıkararak saate baktım. Vakit gerçektende biraz fazla geçmişti.

Berrak'ın gönderdiği konumu açtım. Gideceğim kafe biraz uzaktı. En iyisi taksiye binmekti galiba.

"Kolay gelsin, iyi akşamlar."

Taksinin kapısını kapattıktan sonra taksi hareket etti. Taksi yanımdan uzaklaşırken bende yönümü kafeye çevirdim. Sakin adımlarla kafeye doğru yürümeye başladım. Kapıyı açıp içeriye girdim. Kapının önünde birkaç saniye durup içeriyi süzdüm.

İçerisi oldukça kalabalıktı. Masalarda oturan insanlar sohbet ediyor, garsonlar ellerindeki tepsilerle masaların arasında dolaşıyordu.

Gözlerim Berrak ve Ecehan'ı aramaya başladı. Birkaç saniye sonra cam kenarındaki masalardan birinde oturan Berrak ve Ecehan'ı gördüm.

İçimden derin bir nefes alıp masalarına doğru yürümeye başladım. Fakat yanlarına birkaç adım kala duraksadım. Çünkü masada yalnızca Berrak ve Ecehan yoktu. Yanlarında üçüncü bir kişi daha oturuyordu.

Kadın, Berrak'a doğru eğilmiş bir şeyler anlatıyordu. Bir yandan da ellerini kullanarak konuşuyor, anlattığı şeyler oldukça komikmiş gibi arada kahkahalar atıyordu. İlk başta yüzünü tam seçemedim. Birkaç saniye boyunca kim olduğunu anlamaya çalışarak baktım. Sonra kadın başını hafifçe yana çevirdi.

Ve ben... Olduğum yerde kaldım. Gözlerimi kırpıştırıp bir kez daha baktım. Belki yanılıyordum. Belki yüz hatları benzeyen başka biriydi. Belki de... Hayır, yanılmıyordum.

O kişiyi tanıyordum. Hem de hiç görmek istemeyeceğim kadar iyi tanıyordum. Nazlı.

Bir anda boğazım düğümlendi. Ayaklarım sanki yere çivilenmişti. Birkaç saniye boyunca nefes almayı bile unuttum.

Nazlı burada ne yapıyordu?

Berrak'ın bana söylediklerini hatırladım. Görüşmeyi kestik.

Bana açıkça böyle söylemişti. Nazlı'yla artık görüşmediğini, aralarında eskisi gibi bir ilişki olmadığını anlatmıştı. Peki, şimdi karşısında neden oturuyordu?

Üstelik Ecehan da oradaydı. İkisi de Nazlı'yı gayet sakin bir şekilde dinliyordu.

Nazlı bir şeyler anlatmaya devam ederken Berrak başını sallıyor, Ecehan ise önündeki bardağıyla oynuyordu. İkisinin de yüzünde belirgin bir tepki yoktu. Ne kahkahalarla gülüyorlardı ne de anlattığı şeylere özel bir ilgi gösteriyorlardı. Tek yaptıkları şey dinlemekti. Ama orada olmaları bile yeterliydi.

Göğsümün ortasında bir şeylerin sıkıştığını hissettim.

Berrak beni buraya neden çağırmıştı?

Bunun için mi?

Nazlı'yla aynı masaya oturmamı sağlamak için mi?

Bir anda zihnimde onlarca soru belirdi. Fakat hepsinin önüne geçen tek bir düşünce vardı.

Bana neden söylememişlerdi?

Berrak, Nazlı'yla görüşmeyi kestiklerini söylemişti. Eğer hâlâ görüşüyorlarsa bunu benden saklamalarının ne anlamı vardı?

Dişlerimi sıktım. Belki de masaya gitmeden geri dönmeliydim. Kimse beni görmemişti. Hemen arkamı dönebilir, buradan çıkıp eve gidebilirdim. Berrak'a da kendimi iyi hissetmediğimi söyleyebilirdim.

Tam bunu yapmaya karar vermiştim ki Nazlı başını çevirdi. Bakışları önce kalabalığın üzerinde gezindi. Sonra beni buldu. Bir anlığına göz göze geldik.

Yüzündeki ifade değişti. Üstelik değişmekle kalmadı. Dudaklarının kenarları yukarı doğru kıvrıldı ve yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.

Sanki karşısında yıllardır konuşmadığı, hiçbir sorun yaşamadığı eski bir arkadaşı vardı. Sanki geçmişte hiçbir şey yaşanmamıştı. Sanki ben o gün merdivenlerden düştüğümde onun kahkahalarını duymamıştım.

Nazlı sandalyesini geriye iterek ayağa kalktı.

"Aaa! Dolunay, sen misin?"

Sesindeki neşeyi duyduğumda içimdeki öfke biraz daha büyüdü. Başımı kaldırıp ona baktım. Nazlı gülümseyerek bana doğru birkaç adım attı. Bende istemsizce onların oturduğu masaya doğru yürümeye başladım.

"Gerçekten senmişsin! Seni görünce bir an inanamadım."

Ne söylememi bekliyordu?

Ben de seni gördüğüme inanamıyorum, mu demeliydim?

Yoksa koşup boynuna mı sarılmalıydım?

Dudaklarımı birbirine bastırdım. "Merhaba." diyebildim yalnızca. Nazlı bunu bile yeterli bulmuş gibi gülümsemesini sürdürdü. "Hoş geldin! Hadi, gel, otur."

Mecburdum. Geri dönüp gidecek olursam hem Nazlı'ya istediği tepkiyi vermiş olacaktım hem de neden kaçtığımı açıklamak zorunda kalacaktım. Üstelik asıl konuşmam gereken kişiler Nazlı değil, Berrak ve Ecehan'dı.

Bakışlarımı onlara çevirdim. İkisi de bana bakıyordu. Berrak'ın yüzündeki ifade bir anda donmuştu. Elini bardağının etrafında tutuyor, parmaklarını belli belirsiz oynatıyordu. Ecehan ise sırtını sandalyeye yaslamış, çenesini sıkmıştı.

İkisinin de rengi değişmişti sanki. Birbirlerine bakmıyorlardı. Bana da doğru düzgün bakamıyorlardı. İçimden acı bir tebessüm geçti.

Nazlı eliyle davet eder gibi bana masayı gösterdi. "Gel, şuraya otur. Bak, tam seni konuşuyorduk." Bu söz üzerine adımlarım duraksadı. "Beni mi?"

"Evet!" dedi neşeyle. "Yani senden bahsediyorduk işte."

Ne kadar güzel. Benden bahsediyorlardı.

Acaba hangi anımdan bahsediyorlardı? Merdivenlerden düştüğümde yaşadıkları o komik anıdan mı? Yoksa hatırladıkça yüzümün kızardığı başka bir şeyden mi?

Çenemi sıkarak boş sandalyeye ilerledim. "Öyle mi?" Nazlı başını salladı. "Evet, otur da anlatayım."

Sandalyeyi çekip oturdum. Bakışlarımı önce Berrak'a, sonra Ecehan'a çevirdim. İkisi de susuyordu.

Berrak, gözlerini bir anlığına benden kaçırdı. İşte o küçücük hareket...

İçimdeki öfkeyi katlamaya yetmişti. Çünkü suçsuz olduğuna inanan biri neden gözlerini kaçırırdı?

Elbette bunun tek bir açıklaması yoktu. Belki şaşırmıştı, belki de ne diyeceğini bilmiyordu. Ama ben şu an mantıklı düşünmek istemiyordum. Bana yalan söylendiğini düşünüyordum ve bu düşünce beni yiyip bitiriyordu.

Nazlı ise hiçbir şey fark etmemiş gibi sandalyesine oturdu. "Ya, gerçekten seni gördüğüme çok sevindim." dedi. "Nasılsın?"

Yüzüne baktım.

"Nasılsın?"

Sanki dün konuşmuşuz gibi soruyordu bunu. Sanki bana yaşattığı şeyler yalnızca benim zihnimde varmış gibi...

"İyiyim." dedim kısa bir cevapla. "Sen nasılsın?"

"Ben de iyiyim, teşekkür ederim."

Ardından çantasını sandalyesinin arkasına asıp saçlarını omzunun üzerinden attı. "Ne zamandır görüşemiyoruz, farkında mısın? Bir anda ortadan kayboldun."

Gözlerim istemsizce büyüdü. "Ben mi?" diye sordum. Nazlı başını salladı. "Evet, sen. Bir türlü karşılaşamadık."

Dudaklarımı araladım ama bir şey söylemeden önce derin bir nefes aldım.

Karşılaşamamış mıydık?

Yoksa ben onunla karşılaşmak istemediğim için mi uzak durmuştum?

İkimiz de bunun cevabını biliyorduk. "Öyle olmuş demek." dedim.

Nazlı, sesimdeki soğukluğu fark etmemiş gibi konuşmayı sürdürdü. "Bu arada yüzün neredeyse hiç değişmemiş." Bana dikkatlice baktı. "Gerçekten, aynı Dolunay'sın. Biraz büyümüşsün tabii ama yine de..." Sözünü yarıda kesip güldü. "Yüzün aynı kalmış."

Parmaklarımı dizlerimin üzerinde birbirine kenetledim. İçimden ona, Senin de bazı şeylerin hiç değişmemiş, demek geçti. Mesela hiçbir şey olmamış gibi davranabilmesi. Mesela insanın yüzüne bakıp geçmişte yaşananları yok sayabilmesi. Mesela karşısındaki kişinin ne hissettiğini zerre kadar umursamıyormuş gibi gülümseyebilmesi.

Ama hiçbirini söylemedim. Çünkü onunla burada, herkesin ortasında tartışmak istemiyordum. Nazlı, Berrak'a dönerek konuştu. "Değil mi ama? Dolunay'ın yüzü hiç değişmemiş."

Berrak dudaklarını araladı. "Evet... değişmemiş..." Sesi o kadar kısık çıkmıştı ki neredeyse duymadım. Nazlı bu kez Ecehan'a baktı. "Sen ne diyorsun?"

Ecehan boğazını temizledi. "Bilmem, olabilir." Nazlı kahkaha attı.

Berrak ve Ecehan'dan en ufak gülme sesi gelmedi. İkisi de önlerindeki içeceklere bakıyordu. Ben ise artık kendimi zor tutuyordum.

Nazlı'nın davranışları bir yana, Berrak ve Ecehan'ın sessizliği beni daha çok yaralıyordu. Beni buraya çağıran onlardı. Berrak, beni özlediğini söylemişti. Ecehan'ın da beni görmek istediğini söylemişti.

Peki, neden tek kelime edemiyorlardı?

Neden Nazlı'nın karşısında otururken benimle göz göze gelmekten kaçınıyorlardı?

Nazlı yeniden bana döndü. "Peki, Dolunay, sen neler yapıyorsun? Hayatında biri var mı?"

Soruyu duyduğumda kaşlarım istemsizce çatıldı. Hayatımda biri mi vardı?

Aybars'ın yüzü zihnimde belirdi. Bana benden hoşlandığını söyleyen, ardından geçmişim hakkında bilmediğim şeyler anlatan ve üç gündür tek bir mesaj bile atmayan Aybars...

Hayır, bu sorunun cevabını ben bile bilmiyordum.

"Yok." dedim. Nazlı başını hafifçe yana eğdi. "Ciddi misin?"

"Evet."

"Şaşırdım doğrusu. Senin gibi birinin hayatında mutlaka biri vardır diye düşünmüştüm, yanılmışım anlaşılan."

Bu kez gözlerimi doğrudan onun gözlerine diktim. "Benim gibi biri derken?"

Nazlı bir an duraksadı. Sonra yine gülümsedi. "Yani güzelsin, tatlısın. İnsanların ilgisini çekiyorsundur diye düşündüm."

"Anladım."

Bardağıma uzanıp bir yudum su içtim. Artık ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Daha doğrusu, söylemek istediğim çok şey vardı ama hiçbirini onunla konuşmak istemiyordum. Nazlı ise sanki sohbetimizden çok memnunmuş gibi devam ediyordu.

"Benim hayatımda da şu an kimse yok. Zaten ilişkilerle uğraşacak zamanım da yok. Bir sürü şeyle ilgileniyorum." Başımı hafifçe salladım. "Öyle mi?"

"İyi günler, hoş geldiniz. Siparişinizi alabilir miyim?"

Araya giren sesle birlikte başımı kaldırdım. Garson gelmişti. "Merhaba. Bir sıcak çikolata alabilir miyim?"

"Tabii efendim. Başka bir isteğiniz var mı?"

"Hayır, teşekkür ederim."

Garson başını sallayıp uzaklaşırken Nazlı yeniden konuşmaya başladı. Ben de sırtımı sandalyeye yaslayarak onu dinlemeye çalıştım. Daha doğrusu dinlemeye bile tenezzül etmedim. Ne anlattığı umrumda bile değildi.

Bir süre sonra garson siparişimi getirdi. Teşekkür ederek bardağı önüme aldım. Sıcak çikolatadan küçük bir yudum içtiğim sırada Nazlı birden bana döndü.

"Bu arada Dolunay, geçmiş olsun."

Elimdeki bardağı masaya bırakırken kaşlarımı çattım. "Ne?"

Nazlı'nın yüzündeki gülümseme değişmedi. "Trafik kazası yapmışsın diye duydum. Bir de hafıza kaybı yaşamışsın galiba. Çok geçmiş olsun."

Bir anlığına bütün sesler kesilmiş gibi hissettim. Kafedeki insanların konuşmaları, garsonların ayak sesleri, masaların arasından gelen kahkahalar... Hepsi bir anda uzaklaştı sanki.

Nazlı'ya bakakaldım. Ne demişti?

Trafik kazası mı?

Hafıza kaybı mı?

Trafik kazası geçirdiğimi ve hafıza kaybı yaşadığımı çok iyi biliyordum. Sonradan hafızamı yeniden kazanmıştım. Çoğu şeyi tekrardan hatırlamıştım. Mesela Nazlı'nın beni merdivenlerden ittiği günü.

Boğazımda bir düğüm oluştu. Parmaklarım bardağın etrafında hareketsiz kaldı. Hafifçe boğazımı temizleyerek duruşumu dikleştirdim.

"Bunu nereden öğrendin?" Nazlı omuzlarını hafifçe silkti. "Öğrendim işte."

"Kimden öğrendin?"

"Ne fark eder ki?"

Gözlerimi ondan ayırmadan yüzüne baktım. "Nasıl ne fark eder? Benim geçirdiğim kazayı, hafızamı kaybettiğimi nereden biliyorsun?"

Nazlı bir an duraksadı. Ardından sanki son derece sıradan bir şeyden bahsediyormuş gibi elini salladı. "Ya Dolunay, büyütülecek bir şey yok. Duydum işte. Sadece geçmiş olsun demek istedim."

O sırada Berrak'ın sandalyesinde doğrulduğunu fark ettim. "Ne kazası?" diye sordu şaşkınlıkla.

Başımı ona çevirdim. Berrak'ın yüzündeki ifadeye baktım. Gözlerini kocaman açmış, benden bir açıklama bekliyordu. Ecehan da aynı şekilde bana bakıyordu. İkisinin de kazadan haberi yoktu. Ya da en azından şimdiye kadar bilmiyorlardı. Birkaç saniye boyunca yüzlerine baktım. Sonra yeniden Nazlı'ya döndüm.

"Sen nereden duydun?" diye tekrarladım. Nazlı hafifçe güldü. "Dolunay, önemli değil işte. Sana geçmiş olsun diyorum. Bunda bu kadar sorgulanacak ne var?"

Sorgulanacak ne mi vardı?

"Her neyse, geçmiş olsun. Umarım iyisindir." Dişlerimi sıktım. "Teşekkür ederim."

Nazlı bunun ardından hemen ayağa kalktı. "Ben bir lavaboya gideyim. Hemen geliyorum." Berrak başını salladı. "Tamam."

Nazlı çantasını masaya bırakıp lavaboların bulunduğu tarafa doğru ilerledi. Onun masadan uzaklaşmasını bekledim.

Sonra yavaşça başımı Berrak'a çevirdim. Ecehan da karşımda oturuyordu. İkisi de bana bakıyordu. Bu defa gözlerimi kaçıran ben olmayacaktım.

"Demek onunla görüşmüyordunuz."

Sesim o kadar sakindi ki kendi sesimi kendim bile tanıyamadım. Berrak'ın yüzündeki ifade değişti. "Dolunay..."

Başımı hafifçe yana eğdim. "Ne oldu? Neden sustun?"

"Şey-"

"Ney?"

Berrak'tan bir cevap gelmedi. Bir anlığına gözlerimi kapattım. Öfkemi kontrol etmeye çalışıyordum. Burada bağırmak, herkesin içinde tartışmak istemiyordum. Ama canım yanıyordu. Hem de düşündüğümden daha fazla.

"Bana Nazlı'yla görüşmeyi kestiğinizi söylemiştin." dedim Berrak'a. "Hatta artık eskisi gibi olmadığınızı, aranızda bir şey kalmadığını anlatmıştın."

Berrak dudaklarını birbirine bastırdı. "Ben..."

"Ne ben?"

"Dolunay, öyle değildi." Acı acı gülümsedim. "Öyle değildi, ha?"

Ecehan başını eğdi. İşte o an anladım. Bana doğru düzgün bir cevap vermeyeceklerdi. Çünkü verebilecekleri bir cevap yoktu.

"Yalandı demek." Berrak başını hızla kaldırdı. "Hayır, öyle değil!"

"Nasıl değil?"

"Biz..."

Sustu. Ona baktım. Devam etmesini bekledim. Bir şey söylemesini, bana mantıklı bir açıklama yapmasını, en azından neden böyle davrandığını anlatmasını istiyordum.

Ama Berrak yalnızca dudaklarını ısırıyordu. Ecehan ise hâlâ başını kaldırmıyordu. İçimde bir şeylerin koptuğunu hissettim.

"Madem yalan söylediniz, onu da biraz becerin bari." Berrak'ın gözleri dolacakmış gibi oldu. "Dolunay, lütfen..."

"Ne lütfen?" Sesim istemeden yükselmişti. Birkaç masadan bize doğru bakışlar çevrildiğini fark edince sesimi yeniden alçalttım. "Benimle dalga mı geçiyorsunuz siz? Nazlı'yla görüşmediğinizi söylüyorsunuz, sonra beni onunla aynı masaya oturtuyorsunuz. Hem de hiçbir şey söylemeden!"

"Biz seni onunla aynı masaya oturtmadık!" dedi Berrak aceleyle. Ona inanamayarak baktım. "Ne?"

"Gerçekten öyle olmadı. Bak, biz ona seninle karşılaştığımızı söylemedik. Buraya geleceğini de bilmiyorduk."

Kaşlarımı çattım. "Ne demek bilmiyordunuz?"

"Seninle buluşmak için buraya geldik. Nazlı'nın burada olacağından haberimiz yoktu. Biz oturuyorduk, o da sonradan geldi." Berrak'ın sesi giderek hızlanıyordu. "Gerçekten söylüyorum, Dolunay. Seni beklerken geldi. Senin geleceğini ona söylemedik bile. Nereden öğrendiğini de bilmiyorum."

Bir an sustum. Berrak'ın söylediklerini anlamaya çalışıyordum. Yani iddiasına göre Nazlı'nın burada olacağından haberi yoktu.

"Madem onunla görüşmüyordunuz, neden çok normal bir şekilde dinliyordunuz onun anlattıklarını?"

Berrak'ın ağzı aralandı. Ecehan başını kaldırdı. İkisi de birkaç saniye boyunca sessiz kaldı. İşte cevap buydu. Ya da cevapsızlıklarıyla verdikleri cevap...

Gözlerimi Ecehan'a çevirdim. "Sen de mi bilmiyordun?" Ecehan derin bir nefes aldı. "Dolunay, olay düşündüğün gibi değil."

"Nasıl düşünmem gerekiyor peki?"

Cevap gelmedi. Başımı iki yana salladım. "İnanamıyorum size."

Berrak elini masanın üzerine uzattı. "Dolunay, lütfen bir sakin ol. Sana anlatacağız."

Elimi geri çektim. "Ne zaman? Nazlı gittikten sonra mı? Yoksa eve gidince mi mesaj atıp her şeyi açıklayacaksınız?"

"Dolunay, yapma."

"Ben bir şey yapmıyorum, Berrak. Sadece bana neden yalan söylediğinizi anlamaya çalışıyorum."

"Yalan söylemek istemedik."

Bu cümleyle birlikte istemsizce güldüm. Ama bu, komik bir şeye verilen bir tepki değildi.

"İstememişsiniz." Başımı salladım. "Anladım."

Hiç düşünmeden ayağa kalktım. Daha fazla bunlarla aynı ortamda bulunmak istemiyordum.

Berrak da hemen doğruldu. "Nereye gidiyorsun?"

"Eve."

"Dolunay, daha yeni geldin!"

"Farkındayım."

"Bir dakika, lütfen. Otur, konuşalım."

Başımı iki yana salladım. "Konuşacak bir şeyimiz olduğunu düşünmüyorum."

Ecehan da ayağa kalktı. "Dolunay, en azından bizi dinle." Ona döndüm. "Sizi dinliyorum zaten. Kaç dakikadır sizi dinliyorum, Ecehan. Ama ikiniz de bana doğru düzgün bir açıklama yapamıyorsunuz."

Ecehan'ın yüzü gerildi. Haklı olduğumun farkındaydı. "Ben buraya sizinle görüşmek için geldim." diye devam ettim. "Berrak beni özlediğinizi söyledi, ben de geldim. Çünkü gerçekten biraz sohbet edeceğimizi ve ben kafamı dağıtabilceğimi düşündüm." Gözlerimi Berrak'a çevirdim. "Ama buraya geldiğimde ne görüyorum? Nazlı'yı."

Nazlı'nın ismini söylerken özellikle bastıra bastıra söylemiştim. Berrak'ın gözleri yüzümde gezindi.

"Ben size güvenmiştim."

Bu cümleyi söylerken sesimin titremesine engel olamadım. İşte en çok da bu canımı yakıyordu. Bana yalan söylemişlerdi. Bana gerçeği anlatmamayı seçmişlerdi. Ve şimdi, karşılarında otururken kendimi fazlalık gibi hissediyordum.

Berrak'ın gözleri doldu. "Dolunay, ne olur..." Başımı çevirdim. "Ben gidiyorum."

Telefonumu elime alarak kılıfı çıkardım. Kılıfın arkasındaki parayı alarak siparişimin ücretini masanın üzerine bıraktım. Berrak paraya baktı, sonra yeniden bana döndü.

"Ne yapıyorsun?"

"Kendi siparişimi ödüyorum."

"Saçmalama, onu biz hallederiz."

"Ben kendimi hesabımı ödedim. Siz de kendi hesabınızı ödersiniz." Sesim keskin çıkmıştı.

Ecehan bir adım attı. "Dolunay, lütfen. Böyle gitme." Ona baktım. "Nasıl gideyim peki?"

Cevap vermedi. Bir süre yüzüne baktıktan sonra başımı salladım. "İşte ben de onu bilmiyorum."

Arkamı döndüm. Masadan uzaklaşırken Berrak'ın arkamdan seslendiğini duydum.

"Dolunay!"

Adımlarımı yavaşlatmadım. "Bir dakika, lütfen!" Berrak'ı duymazdan gelerek adımlarımı hızlandırdım.

Kafeden çıkar çıkmaz hızlı adımlarla yürümeye başladım. Öyle sinirliydim ki nereye gittiğime bile doğru düzgün bakmıyordum. Tek istediğim oradan uzaklaşmaktı.

Berrak'a, Ecehan'a, Nazlı'ya ve az önce yaşadığım her şeye dair düşüncelerden kurtulmak istiyordum. Ama ne mümkün!

Gözlerimi her kapattığımda Nazlı'nın yüzündeki o gülümseme gözümün önüne geliyordu. Sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi davranması, bana geçmiş olsun demesi, sonra da hiçbir açıklama yapmadan konuşmaya devam etmesi...

Bir de Berrak ve Ecehan vardı. Onlara güvenmiştim. Belki de asıl hatam buydu. İnsanlara güvenmek.

Birden telefonumdan gelen titremeyle duraksadım. Telefonu kaldırıp ekrana baktığımda ekranda Öykü'nün ismini gördüm. İçimden derin bir nefes aldım.

Şu an kimseyle konuşacak hâlim yoktu. Gerçekten yoktu. Ama arayan Öykü'ydü ve onunla konuşmadan telefonu kapatmak da istemiyordum. Aramayı cevaplayıp telefonu kulağıma götürdüm.

"Alo?"

"DOLUNAY!"

Telefonu kulağımdan uzaklaşırken istemsizce yüzüm buruşmuştu.

"Öykü, kulağımı patlattın!" Karşı taraftan kahkaha sesi geldi. "Ay, abartma! Daha alo der demez şikâyet etmeye başladın."

"Çünkü bağıra bağıra konuşuyorsun."

"Tamam, tamam. Bir daha bağırmayacağım." Birkaç saniye sessizlik oldu. Sonra Öykü yine aynı neşeli ses tonuyla konuşmaya başladı. "Neyse, ne yapıyorsun?"

"Hiçbir şey."

"Evde misin?"

"Hayır."

"Neredesin?"

"Dışarıdayım."

"Benim yanıma gelsene o zaman." Adımlarım yavaşladı. "Ne?"

"Eve gel. Biraz oturalım."

"Öykü, şimdi gelemem."

"Neden?"

"İşim var."

"Ne işin var?"

Dudaklarımı birbirine bastırdım. Bugün kaçıncı kez aynı soruyla karşılaşıyordum?

"Önemli birkaç işim var işte."

"Ne işiymiş bu? Söyle de bilelim."

"Ya, sana ne?" Cümlem ağzımdan çıkar çıkmaz pişman oldum. Öykü birkaç saniye sustu. Ardından sesini biraz alçalttı. "Ne oldu sana?"

Derin bir nefes aldım. Hiçbir şey olmamıştı aslında. Yalnızca birkaç saat içinde sinirlerim iyice gerilmişti. Önce Aybars'ın üç gündür mesaj atmaması, sonra Berrak ve Ecehan'ın yanında Nazlı'yı görmem...

"Bir şey olmadı." dedim. "Oldu ama."

"Öykü, lütfen."

"Ya, hadi ama!"

"Öykü..."

"Bir saatliğine gel bari."

En sonunda derin bir nefes verdim. Galiba sonsuza kadar hayır diyemeyeceğim tek kişi Öykü'ydü.

"Peki, geliyorum."

"GELİYOR MUSUN?"

Yüzümü buruşturarak telefonu kulağımdan ikinci kez uzaklaştırdım.

"Öykü, bağırma!"

"Ay, özür dilerim! Mutlu oldum da bir an için, pardon." İstemsizce güldüm. "Yarım saate oradayım."

Öykü'nin evinin bulunduğu sokağa girdiğimde etrafa bakındım. Yürümekten biraz yorulmuştum ama en azından kafedeki o saçma buluşmadan uzaklaşmıştım.

Evin önüne yaklaştığımda kapının yanında duran kişiyi fark ettim. Önce pek dikkat etmedim. Fakat birkaç adım daha attığımda yürüyüşüm yavaşladı. Sonra tamamen durdum.

Önünde bulunduğu binanın duvarına yaslanmıştı. Bir ayağı yerdeyken, diğer ayağını duvara yaslamıştı. Bir eliyle telefonuna bakarken, diğer elinide cebine koymuştu. Ve bilin bakalım bu kişi kimdi? Aybars!

Gözlerimi kırpıştırdım. Olduğum yerde kalmış, ona bakıyordum. Şaka mıydı bu?

Üç gündür bir mesajını beklediğim adam, tam da onu aklımdan çıkarmaya çalıştığım sırada karşıma çıkmıştı. Hem de Öykü'nün evinin önünde!

Kalbim sanki beni ele vermek istercesine hızlandı. Birkaç saniye boyunca ne yapacağımı bilemedim. Yanına gitsem mi, yoksa hiç görmemiş gibi davranıp geri mi dönsem diye düşündüm. Ben hangisini yapacağıma karar veremeden Aybars başını kaldırıp doğrudan bana baktı. Bir anlığına ikimiz de hiçbir şey söylemedik. Sonra kaşlarımı çatarak sordum.

"Sen ne yapıyorsun buradaistiyorsun duvardan ayrılıp telefonunu cebine koyarken yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu. "Seni bekliyorum."

What dedin gülüm?

"Beni mi?"

"Evet, seni."

Etrafıma bakındım. Belki arkamda başka biri vardı ve onunla konuşuyordu.

"Ben Öykü'nün yanına geldim." dedim, hâlâ şaşkınlığımı üzerimden atamamıştım. "Sen neden beni bekliyorsun?"

Aybars başını hafifçe yana eğdi. "Öykü burada değil." Kaşlarım daha da çatıldı. "Ne?"

"Öykü evde değil. Tuğkan'la çıktı."

Bir süre yüzüne öylece baktım. Sonra gözlerimi büyüttüm.

"Nasıl?" Aybars, sanki son derece sıradan bir şey söylüyormuş gibi aynı cümleyi tekrarladı. "Öykü, Tuğkan'la çıktı."

Ağzım aralandı. Benimle dalga mı geçiyordu bu?

"Bir dakika, Öykü evde değil ve Tuğkan'la mı çıktı?"

"Evet."

Başımı iki yana salladım. Bugün herkes bana özellikle mi oynuyordu?

"O zaman beni niye çağırdı?"

Aybars'ın yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti. "Senin de benimle beraber çıkman için."

Bir an duyduğum şeyi anlamlandıramadım. Sonra başımı yavaşça ona çevirdim. "Ne?"

Aybars gayet sakin bir şekilde cevap verdi. "Öykü, Tuğkan'la buluşacaktı. Beni de seninle biraz dolaşmamız için çağırdı."

Birkaç saniye boyunca yüzüne baktım. Ardından istemsizce güldüm.

"Şaka mı yapıyorsun?"

"Evet, Dolunay. Kamera şakası yapıyorum."

O kamera var ya Aybars... Her neyse.

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Öykü'yü ilk gördüğüm yerde boğacaktım.

Önce beni evine çağırmış, ardından evde olmadığını söylemeden beni yola çıkarmıştı. Yetmemiş, Aybars'la birlikte vakit geçirmem için plan yapmıştı.

"Ne oldu?" Başımı kaldırıp Aybars'a baktım. "Ne olsun istiyorsun?"

Bir süre bana baktı. Sonra ellerini cebinden çıkararak sokağın diğer tarafını işaret etti. "Yürümek."

Ben enayi gibi üç gündür bundan mı mesaj beklemiştim gerçekten?

"Hayır." Aybars'ın eli havada kaldı. "Eve gideceğim." Bunu söylerken oldukça kararlıydım. Bugün yeterince yorulmuştum. Önce Berrak ve Ecehan'la yaşadıklarım, sonra Nazlı'nın ortaya çıkması, ardından Öykü'nün yaptığı bu sürpriz...

Aybars'a karşı ne hissettiğimi bilmiyordum ama beni böyle hazırlıksız yakalaması hiç hoşuma gitmemişti.

Aybars bir süre sessiz kaldı. Sonra başını hafifçe salladı. "Peki." Yüzündeki gülümseme kaybolmuştu. "İyi akşamlar, Dolunay." Ardından arkasını dönüp yürümeye başladı.

Ben ise olduğum yerde kaldım. Bir saniye, bu kadar mı?

Cidden mi?

Bana üç gündür mesaj atmayan, şimdi karşıma çıkıp beni beklediğini söyleyen ve reddedince de tek kelime etmeden giden adam...

Arkasından bakakaldım. İçimde garip bir his oluştu. Bir yanım onun gitmesine sevinmişti. Böylece kendimi açıklamak, onunla konuşmak ya da kafamı daha fazla karıştıracak sorularla uğraşmak zorunda kalmayacaktım. Ama diğer yanım... Diğer yanım onun gitmesini istemiyordu!

Daha birkaç saniye önce gitmesini söyleyen bendim. Şimdi neden arkasından bakıyordum?

"Dolunay, kendine gel." diye fısıldadım. Aybars birkaç adım daha attı. Ben ise hâlâ aynı yerdeydim.

Bugün zaten yeterince kötü bir gün geçirmiştim. Aybars'la da tartışmak istemiyordum. Üstelik... Üstelik onu görmek istemiştim.

Bunu kendime itiraf etmek bile sinirimi bozuyordu ama gerçek buydu. Üç gündür telefonuma gelen her bildirimde onun adını görmeyi ummuştum. Telefonumu kaç kez kontrol ettiğimi saymayı bırakmıştım. Şimdi ise karşımdaydı. Ve ben onu kendi ellerimle göndermiştim.

Aybars biraz daha uzaklaştı. Tam o sırada kendime olan öfkem, ona duyduğum öfkenin önüne geçti.

"Aybars!"

Sesimle birlikte adımları durdu. Fakat hemen arkasını dönmedi. Birkaç saniye bekledikten sonra yavaşça bana baktı. "Efendim?"

Dudaklarımı birbirine bastırdım. Şimdi ne diyecektim?

"Eve gitmekten vazgeçtim, yürüyelim mi?"

Aybars birkaç saniye boyunca bana baktı. Sonra yüzünde yeniden o küçük gülümseme belirdi.

"Yürüyelim."

Yeniden bana doğru gelmeye başladı. Göz göze gelmemeye çalışıyordum çünkü yüzündeki gülümsemeyi gördükçe kendime daha çok kızıyordum. Biraz önce beni uğurlayan adamın şimdi yanımda yürüyecek olmasına neden bu kadar sevindiğimi anlayamıyordum. Aybars yanımda durdu.

"Nereye gitmek istersin?" Omuzlarımı kaldırdım. "Fark etmez."

Parkın girişinden içeri girdiğimizde etrafıma bakındım. Saat geç olduğu için ortalık neredeyse bomboştu. Birkaç metre ilerideki sokak lambaları dışında parkı aydınlatan pek bir şey yoktu. Ağaçların arasından hafif bir rüzgâr geçiyor, dalların hışırtısı gecenin sessizliğine karışıyordu.

Aybars'la yan yana yürüyorduk. Ve görünüşe göre yapabildiğimiz tek şey buydu. Harika.

İçimden derin bir nefes aldım. Üç gündür mesajını bekle, sonra karşına çıksın, sen de kalkıp onunla yürümeyi kabul et... Sonra da sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi yan yana yürü. Gözlerimi parkın diğer tarafına çevirdim.

Mekân seçimi mükemmel yalnız. Gece vakti, bomboş bir park, bir de konuşmayan iki insan. Bundan daha romantik bir ortam olamazdı zaten.

Dudaklarımı birbirine bastırdım. Kendi kendime düşündüklerime sinirleniyordum.

Romantik mi?

Neyin romantikliği?

Ben bu adama karşı ne hissettiğimi bile bilmiyordum ki!

Yan gözle ona baktım. Ellerini cebine sokmuş, önüne bakarak yürüyordu. Yüzünde ne düşündüğünü anlamama yardım edecek belirgin bir ifade yoktu.

Sen de bir şey söyle artık.

Bakışlarımı yeniden önüme çevirdim. Aybars bir anda bana döndü.

"Benimle yürümeyi gerçekten istediğin için mi kabul ettin?"

"Ne?"

Adımlarım yavaşladı. Başımı ona çevirdim. Yüzündeki ifade bu kez farklıydı. Az önceki hafif alaycı gülümsemesi kaybolmuştu. Gerçekten cevap bekliyordu.

"İstemesem gelmezdim," dedim. Cümlem ağzımdan çıkar çıkmaz keşke biraz daha düşünerek konuşsaydım diye geçirdim içimden. Aybars birkaç saniye yüzüme baktı.

"Yine de merak ettim."

Sonra yeniden yürümeye başladı. Koşar adımlarla Aybars'a yetiştim.

"Neden sordun?"

"Bilmek istedim."

"Neyi?"

"Benimle olmak isteyip istemediğini." Yutkundum. "Zaten beraber yürüyoruz."

Aybars duraksadı. Bu kez yüzünü tamamen bana çevirdi. "Dolunay, benimle aynı yerde bulunmakla benimle olmak istemek aynı şey değil."

Ne diyeceğimi bilemedim. Çünkü haklıydı. Ben de onunla yürümeyi kabul etmiştim ama bunun sebebini kendime bile açıklayamıyordum.

Onu tanımak mı istiyordum?

Geçmişimi hatırlamak mı?

Üç gün önce söylediklerinin devamını duymak mı?

Yoksa yalnızca yanımda olmasını mı istiyordum?

Bunu düşünmek bile beni huzursuz ediyordu. Cevap vermediğim için yeniden yürümeye başladık. Gözlerimi kapatıp içimden bir kez daha nefes aldım. Aybars'a karşı ne hissettiğimi bilmiyordum.

Bir süre daha yürüdük. Hâlâ daha ikimizde sessizdik. Garip olan, bu sessizliklerin başlarda beni rahatsız etmesine rağmen artık eskisi kadar huzursuz hissettirmemesiydi.

Artık parkın sonlarına yaklaşmıştık. Aybars yanımdaydı. Ama bu kez onunla aramızdaki mesafe gözüme eskisinden daha fazla görünüyordu. Nedenini bilmiyordum.

Başımı ona çevirdim. O da tam o sırada bana baktı. Göz göze geldik. Aybars'ın koyu gözleri yüzümde gezindi. Bir şey söyleyecekmiş gibi dudaklarını araladı ama sonra vazgeçti.

İşte o an, içimde bir şeylerin değiştiğini hissettim. Onun ne söyleyeceğini beklemekten yorulmuştum. Her şeyi anlamlandırmaya çalışmaktan, hislerimi sürekli sorgulamaktan, bir adım atmak için kendimden emin olmayı beklemekten...

Belki de insanın bazı kararları verebilmesi için bütün sorularının cevaplarını bilmesi gerekmiyordu. Belki de bazen yalnızca hissettiği şeye güvenmesi gerekiyordu.

Aybars yürümeyi sürdürürken ben durdum. Birkaç adım attıktan sonra yanımda olmadığımı fark edip döndü.

"Dolunay?" Ona baktım. Bana doğru bir adım attı. Cevap vermedim. Bir adım daha yaklaştı. "Bir şey mi oldu?"

Başımı hafifçe iki yana salladım. Hayır, bir şey olmamıştı. Sadece kalbim, göğsümün içinde hiç olmadığı kadar hızlı atıyordu. Parmaklarımın ucuna kadar yayılan tuhaf bir heyecan vardı. Onun bana yaklaşmasını izlerken düşüncelerim birbirine karışıyordu.

Aybars tam karşıma geldiğinde başımı kaldırdım. Aramızda yalnızca birkaç santim vardı. Ona bu kadar yakından bakınca daha önce fark etmediğim ayrıntıları gördüm. Kaşlarının arasındaki hafif çizgiyi, gözlerindeki merakı, dudaklarının kenarındaki belli belirsiz gülümsemeyi... Ve kokusunu.

Yakınlığıyla birlikte burnuma şeftalimsi, hafif tatlı bir koku geldi. Öyle yoğun değildi; yalnızca ona yaklaştığımda fark edebileceğim kadar yumuşak, akılda kalıcı bir kokuydu. Bu kokuyu daha öncede almıştım. Onlarda kaldığım ilk gece yastığından almıştım.

Bir anlığına bütün düşüncelerim sustu. Aybars gözlerimin içine baktı. "Dolunay, bir şey söyleyecek misin?"

Söyleyecektim. Söylemek istiyordum. Ama kelimelerim yoktu. Belki de kelimelere ihtiyacım yoktu.

Ne yaptığımı tam olarak düşünmeden ellerimi kaldırdım. Parmaklarım tişörtünün yakalarına tutunduğunda Aybars'ın yüzündeki ifade değişti. Şaşkınlıkla bana baktı. Ben ise parmak uçlarımda yükseldim. Aramızdaki son mesafeyi de kendim kapattım. Ve dudaklarımı onun dudaklarına değdirdim.

O an dünya durmuş gibi hissettim. Az önce duyduğum rüzgârın sesi, ağaçların hışırtısı, uzaktan gelen belirsiz uğultular... Hepsi bir anda uzaklaştı. Sanki bütün park silinmiş, geriye yalnızca Aybars ve ben kalmıştık.

Dudaklarım onun dudaklarına değiyordu. Ve ben ne yaptığımı ancak o an anlayabiliyordum. Ben... Aybars'ı öpüyorum.

Düşünce zihnimde yankılandığı anda kalbim daha hızlı atmaya başladı. Bunu ben yapmıştım. Kimse bana söylememişti. Kimse beni zorlamamıştı. Aybars benden bir şey istememiş, beni bir karar vermeye mecbur bırakmamıştı.

Ben kendim yaklaşmıştım ona. Ben kendim ellerimi tişörtünün yakalarına dolamıştım. Ben kendim öpmüştüm onu. Ve nedense, bunu fark ettiğimde korkmak yerine içimde tuhaf bir rahatlama hissettim. Sanki günlerdir içimde biriken, adını koyamadığım bütün sorular bir anlığına susmuştu.

Ama sonra başka bir şey fark ettim. Aybars karşılık vermiyordu. Dudakları benimkilere değiyordu ama olduğu yerde hareketsiz kalmıştı. Şaşırmıştı. Belki de ne yapacağını bilemiyordu. Bir anda gerçeğin farkına vardım.

Gözlerim büyüdü. Yüzümün ısındığını hissettim. Parmaklarım tişörtünün yakalarında gevşedi. Bir saniye daha orada kalırsam yerin dibine girecekmişim gibi hissettim. Geri çekilmeye yeltendim. Tam o sırada Aybars hareket etti. Kollarını belime doladı ve beni kendisine doğru çekti.

Hareketiyle nefesim kesilecek gibi oldu. Bir elim hâlâ tişörtünün yakasındaydı; diğeriyse omzuna tutunmuştu. Aybars beni kendisine yaklaştırırken yüzünü biraz eğdi ve gözlerimin içine baktı. O bakışta şaşkınlığın yerini başka bir şey almıştı. Sanki hâlâ bunun gerçekten yaşanıp yaşanmadığını anlamaya çalışıyordu.

Bana birkaç saniye daha baktı. Sonra, geri çekilmek için bir fırsatım daha varmış gibi, beni tutan kollarını gevşetmeden bekledi. Ben gitmedim. Aksine, ellerimi yeniden tişörtünün yakalarına yerleştirdim. Ve bu kez gözlerimi kapatırken kararımı vermiştim.

Aybars eğildi. Dudakları yeniden dudaklarıma değdiğinde bu kez o da karşılık veriyordu. Öpüşü, az önceki şaşkın sessizliğinin aksine, daha kararlıydı. Yine de acele etmiyordu. Beni kendisine yakın tutuyor, bir an bile olsa geri çekilmek istersem bunu yapabilmem için bana alan bırakıyordu. Ama ben geri çekilmek istemiyordum.

Kollarımı boynuna doladım. Üzerimdeki cropun açıkta bıraktığı belime sarılan kollarının sıcaklığını hissederken parmaklarım ensesinde birleşti. Aramızdaki mesafe iyice kapanmıştı. Başımı hafifçe yana eğdim; o da hareketime uyum sağladı.

Kalbim gereğinden fazla hızlı atıyordu. Neredeyse kalbimin sesi kulaklarımda yankılanıyordu. Ama umrumda bile değildi.

Çünkü onun kollarındaydım. Çünkü beni öperken gözlerimin içine bakışını, bir an önce benden uzaklaşmak yerine beni kendisine doğru çekişini, sanki bu anın gerçek olduğundan emin olmak istercesine yüzümde duraksayan bakışlarını hissediyordum. Ve çünkü ben de burada olmak istiyordum.

Aybars'ın kokusu yeniden duyularımı doldurdu. O hafif şeftali kokusu... Beni kendimden alacak kadar hoş bir kokuydu.

Öpüşme yavaşça sona erdiğinde Aybars hemen uzaklaşmadı. Alnı neredeyse alnıma değiyordu. Bir elim hâlâ ensesindeydi, diğeriyse omzuna tutunuyordu.

Gözlerimi açtım. O da bana bakıyordu. Bir süre ikimizden de ses çıkmadı. Aybars'ın kolları hâlâ belime sarılıydı. Başparmağının hafifçe hareket ettiğini hissettim.

Geçmişimi hâlâ hatırlamıyordum. Onun hakkında bilmediğim şeyler hâlâ vardı. Belki zamanla öğreneceğim, belki de beni şaşırtacak gerçeklerle karşılaşacaktım. Fakat şu an için bunlar bir tanesi bile beni zerre ilgilendirmiyordu.

Çünkü Aybars'a inanmak için geçmişimin her ayrıntısını hatırlamak zorunda olmadığımı ilk defa hissediyordum. Ona güvenmek istiyordum. Onu tanımak, anlattığı anıları dinlemek, bazen bana sinir bozucu gelen o gülümsemesinin ardında ne olduğunu öğrenmek istiyordum.

Ellerimi tişörtünün yakalarından çekip parmaklarımı onun ellerinin üzerine yerleştirdim. Aybars'ın gözlerine baktım. Bu kez bakışlarımı kaçırmadım. Üç gündür beklediğim mesajın cevabını bulamadığım soruları, kendime bile açıklayamadığım hisleri düşündüm.

Aybars'a güvenmeyi seçecektim.

Ona inanmayı...

Onun yanında olmayı...

Ve ne olursa olsun, bu kez kendi hislerimden kaçmamayı.

Başımı hafifçe kaldırıp ona baktım. Dudaklarımda küçük bir gülümseme belirdi. "Ben galiba sana bir şans vermek istiyorum."

Aybars'ın yüzündeki ifade değişti. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sonra ellerimi avuçlarının arasına aldı. Yüzünde söylediğim şeye inanamaz bir ifade vardı.

"Bana mı?"

"Senden başkasıyla konuşmadığıma göre?"

Aybars'ın dudaklarında benim gibi gülümseme oluştu. Verdiğim cevabı yeterli görmüş gibiydi. Başka hiçbir şey söylemedi.

Elini kaldırarak gözümü kapatan saçımı kulağımın arkasına sıkıştırdı. Ardından parmaklarıyla çenemin altından tuttu. Başımı biraz daha kendisine doğru kaldırdı. Yeniden bana doğru eğildi.

Dudaklarımız tekrardan buluştuğunda, Aybars belimdeki kolunu biraz daha sıkılaştırdı. Parmakları tek tek tenime dokunduğunda istemsizce ürperdim.

Aybars sanki hep bu anı bekliyormuş gibi öpüşünü gittikçe sertleştiriyortu. Bende ona aynı şekilde karşılık veriyordum. İkimizin de birbirimizi bırakmaya hiç niyeti yokmuş gibiydi.

Gibi değildi, hiç yoktu. Ve ben bu saatten sonra kararımı vermiştim. 1,5 - 2 haftadır içinde olduğum belirsizlikten sonunda kurtulmuştum. Ben Aybars'ı seviyordum. Hem de benim bile tahmin edemeyeceğimden çok seviyordum onu.