8. BÖLÜM - BİLİNMEZLİK

Yazarın Bakış Açısı

Bazı anlar olur. Bir şeyin tam denildiği zaman da olacağını sanarsın. Ama planlar değişebilir. Ve eğer kader isterse, senin bundan haberin bile olmaz. Tam şu an olduğu gibi.

Beyaz ailesi eve 1 gün erken dönmüşlerdi. Zafer'in ablası Nevgül, kocasının ve kendisinin işleri sebebiyle iki gün önce yurt dışına dönmek zorunda kalmışlardı. Zafer ve Meltem hem daha fazla kalabalık yapmamak için, hem de Dolunay evde tek olduğu için gitmek istemişlerdi.

Eve gelmişlerdi gelmesine ama, onları bekleyen bir sürprizden tamamen habersizlerdi. Dolunay evde yoktu.

Defalarca kez aramışlardı Dolunay'ı. Sonuç olarak ise Dolunay aramaların hiçbirini cevaplamamış, ve geri dönmemişti. Dürüst olmak gerekirse, ulaşılmamıştı bile. Evin içi panik ve korku doluydu.

Meltem fenalaşmaya başlamış, Zafer sakın görünmeye çalışıyor, Aysun ise ne yapacağını bilmiyordu. Ablası ortalıkta yoktu, kayıptı.

Yağmur mutfaktan aldığı bir bardak suyu dikkatlice Meltem'e içirirken, Yaman'da telefonda, "Aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor, lütfen daha sonra tekrar deneyiniz" diyen kadının sesiyle çaresiz bir bakış atarak aramayı sonlandırdı.

Aytekin ellerini arkasında birleştirmiş, odanın içinde volta atıyordu. Burnundan soluyordu resmen. Nasıl olurdu da günlerdir Dolunay'ın yokluğunu fark etmezdi? En azından bir kere bile dışarıda görmediği için, bir şeylerin ters olduğundan şüphelenmeliydi. Ancak şüphelenmemişti.

Aytuğ ise sessizce Aysun'nun yanında oturuyordu. Aysun'un gözleri dolu doluydu, ağlamamak için zor tutuyordu kendisini. Eğer ağlarsa annesinin dahada çok fenalaşacağından korkuyordu.

Meltem suyu biraz içtikten sonra Yağmur titremeye başlayan elleriyle bardağı masanın üstüne koydu. Titreyen ellerini Meltem'in ellerinin üstüne koydu.

"Meltem, sakin olmaya çalış biraz. Kötü düşünmemeye çalış. Belki de sadece dışarıdadır ve şarjı bitmiştir, ha?"

Yağmur'un Meltem'i biraz olsun sakinleştirmek için söylediği şey, Yağmur'a bile gerçekçi gelmemişti. Meltem başını yavaşça Yağmur'a çevirdi.

"Şarjının az olduğu zamanlarda Dolunay en kötü mesajla haber verirdi bize..."

Bu cevabın karışında Yağmur söyleyecek tek kelime dahi bulamamıştı. Zafer dertli bir nefes verdi. Sehpanın üstünde duran sigarasından bir dal aldı. Hiçbir şey söylemeden evin arka bahçesine doğru yürüdü. Arkasından kapıyı kapattı. Bahçenin tam ortasına yürüdü ve orada durdu. Pantolonun arka cebinden çakmağını çıkardı. Sigarasını yakıp dudaklarına götürdü. Çakmağı yeniden pantolonun arka cebine koymak üzereyken, arkadan bahçe kapısının açılma sesi geldi. Zafer kimin olduğuna dönüp bakmadı. Gelen kişinin kim olduğunu zaten biliyordu. Yaman.

Yaman adımlarını Zafer'in yanında durdu. Zafer Yaman'ın işaret ve orta parmağı arasında ki sigarayı görünce, çakmağını ona uzattı. Yaman itiraz etmeden çakmağı aldı. O da sigarasını yaktıktan sonra çakmağı tekrardan Zafer'e verdi. Zafer çakmağı arka cebine koydu.

Zafer sigarasından bir duman üflerken, Yaman'da sigarasını dudaklarını götürmüştü. Yaman sigaradan derin bir nefes çektikten sonra aynı şekilde üfledi dumanını. Zafer başını Yaman'a çevirdi.

"Sen niye gelmiş yanımda dert sigarası içiyorsun Yaman? Kaybolan kişi senin kızın değil, benim kızım."

Yaman'ın dudaklarında belli belirsiz gülümse oluştu.

"Kaybolan kişi senin kızında, benim kızım değil mi Zafer? Benim gözümde onun benim kendi öz evladımdan bir farkı yok."

Doğruyu söylüyordu Yaman. Yağmur'da, Yaman'da Dolunay ve Aysun'u kendi öz kızları gibi görüyorlardı. Onların gözünde Yaman'ın da dediği gibi, iki kızında öz evlattan bir farkı yoktu. Yaman sigarasından bir nefes daha aldıktan sonra Zafer'e döndü. Yaman'ın gözlerini derin bir özlem esir almıştı.

"Hem, ben seni anlamız mıyım sanıyorsun Zafer? Biz anlamız mıyız sizi? Bizimde var kaybolan kerata... Yıllardır onun acısını yaşıyoruz biz, sence nasıl bir durumda olduğunuzu anlamamamız mümkün mü?"

Ve evet, Yağmur ve Yaman'ın yıllardır kaybolan bir oğulları vardı. Ortanca kardeşti kendisi. Evden oyun oynamak için çıkmış, yeniden dönmemişti evine. Yağmur aylarca uykusuz kalmış, Yaman tüm acısını içine gömmüş, Aytekin içine kapanmış, Aytuğ'da çok küçük olduğu için hiçbir şeye anlam verememişti.

Zafer biten sigarasını parmaklarının arasında döndürürken dudakları istemsizce yukarıya kıvrılmıştı.

"Estağfurullah, onu nerden nasıl çıkardın?"

Yaman'da bitiren sigarasını parmaklarının arasında tutuyordu.

"Söylediğin şey buraya çıkıyo Zafer."

"O anlamda demek istemedim ben, sen yanlış anlamışsındır."

"Bencede."

Zafer küçük bir tebessüm ederek arkasında ki masanın üstünde duran küllükte, sigarasını söndürdü. Yaman'a aynı şekilde sigarasını söndürüp küllüğün üstüne bıraktı. En sonunda içli bir nefes verdi.

"İnsan böyle zamanlarda ne düşüneceğini bilemiyor."

Yaman'ın yüzünde olan belli belirsiz gülümseme silinmişti. Zafer'i cevapsız bıraktı.

"Hayır, yani insan gerçekten bilemiyor Yaman. Bilemiyorum. Kızım nerde, ne yapıyor, nasıl, kimin yanında bilmiyorum."

Zafer başını yavaşça gökyüzüne kaldırdı. Tekrar konuşmaya başladığında sesi bu sefer biraz kısılmıştı.

"En kötüsü de ne biliyor musun? Bir baba olarak kızımı koruyamadığım."

"Zafer, yapma bunu kendine. Sen ne zamandır burada bile değilsin."

"Tamam işte, koruyamadım. Burada kalsaydım, veya Dolunay'ı da gitmek için ikna etmeyi başarabilseydim benim kızım şimdi bizimle beraberdi."

"Kendini suçluyorsun Zafer, yapma bunu."

"Nasıl suçlamayayım Yaman? Kızım kayıpken, nerde olduğunu bilmezken ne bekliyorsun?"

"Bizimde yıllardır oğlumuz kayıp, bizde yıllardır oğlumuzun nerde olduğunu bilmiyoruz."

Yaman'ın sesi değişmişti.

"İlk zamanlar kapı çaldığında onun geldiğini sanıyorduk, her telefonun çalışında bir haber var diyorduk. Belki küçükte olsa ona ait bir şey bulduklarını, ya da onu bulduklarını düşünüyorduk. Sonra günler, haftalar, aylar geçti..."

Yaman kısa bir an durdu.

"Ve beklemeyi öğrendiğimizi sandık. Ama sonra fark ettik, biz beklemeyi öğrenmemiştik. Beklemekten yorulmuştuk"

Zafer sessiz kalmıştı.

"Aradan on dört sene geçti Zafer, Yağmur hâlâ geceleri kapının kilidini kontrol ediyor. Biz oğlumuzun kaçırıldığında yaşadığımız evden bir sene sonra taşındık. Fakat Yağmur hâlâ kapının kilidini kontrol ediyor. Sanki bizim minik kerata taşındığımız evin adresini öğrenip, bir gece biz uyurken ansızın gelecekmiş gibi... Aytekin'de kendisini suçluyor hâlâ. Her konusu açıldığında 'Keşke peşinden gitseydim' diyor. Aytuğ'da zaten doğru düzgün hatırlamıyor abisini. Çok küçüktü o zamanlar. Zaman zaman 'Abim nerede?' diye soruyordu. Biraz vakit geçtikten sonra sormayı bıraktı ve tamamen unuttu."

Yaman'ın anlattıklarından Zafer'in boğazı düğümlenmişti.

"İşte tüm bunlar yaşandığından dolayı anlıyorum seni. Ve sen tam şimdi Dolunay'ı bulmak için ne hissediyorsan, yıllar önce bizde aynılarını hissettik."

Zafer başını yere eğmişti. Bir süre öylece sessiz kaldı.

"Ben onu bulacağım..."

Yaman bir şey söylemek için dudaklarını araladığı sırada, bahçenin kapı açılma sesi ile Yaman susmak zorunda kalmıştı.

"Baba!"

Zafer ve Yaman aynı anda açılan kapıya döndüler. Aysun kapının eşiğinden onlara bakıyordu. Gözyaşları boşalmış, yüzünde ise rahatladığını belli eden bir ifade vardı. Zafer kızının bu halini görünce içini daha çok korku kaplamıştı. Çünkü o bu haliyle kızının rahatlamış ifadesini değil, akan gözyaşlarını görüyordu.

"Ne oldu? Ablandan var mı bir haber?"

Aysun olumlu anlamda başını salladı.

"Ablam annemi aradı."

Dolunay'ın Bakış Açısı

Kaçıncı kez esnediğimi bilmeden üst ranzadan, uykulu gözlerle yere bakmaya devam ettim. Bağdaş kurmuş bir şekilde oturuyordum. Ellerimi ayak bileklerimin üstünde birleştirmiştim. Saçlarım dağınık, gözlerim uykuluydu. Uzun bir süredir böyle oturmama rağmen uyumaya devam etmek istiyordum. Uykuluydum. Ama artık kalkmak gerekiyordu. Odanın katlanılmaz derecede sıcak olmasından öğlen olduğu belliydi.

Bir kez daha esnedikten sonra sonunda oturma eyleminden vazgeçmeye karar vermiştim. Ellerimi saçlarımın arasına daldırıp birkaç kere tararcasına saçlarımın arasından geçirdim. Saçlarımı düzenlemeyi bitirdikten sonra emekleyerek merdivenlerin yanına geldim. Merdivenlerden dikkatlice indim. Odadan çıkıp hiç beklemeden merdivenlere yöneldim. Aşağıya inip doğrudan salona geçtim. Geldiğimde Öykü koltukta oturmuş telefonuyla uğraşıyordu. Telefon?

"Telefonu verdiler mi?"

Öykü sesimi duymasıyla irkilmişti. Galiba benim uyuyor olduğumu sanıyordu. Öykü olumlu anlamda başını salladı.

"Bugün partiden sonra eve döneceğizimiz için verdiler. Senin telefonunda benim cebimde."

Öykü şortunun cebinden telefonumu çıkartarak bana uzattı. Gülümseyerek telefonumu aldım.

"Teşekkür ederim."

Öykü hafifçe gülümsemekle yetinmişti. Telefonumu alarak evin arka bahçesine çıktım. Bahçenin tam ortasında durdum. Bahçeye kısa bir göz attım. Fakir bahçesinde bir tane bile eşya yoktu.

Telefonumun açma kapama tuşuna kısa bir süre basılı tuttum. Telefondan titreşim sesi geldiğinde parmağımı tuştan çektim. Birkaç dakika sonra telefonum açılmıştı.

Şifremi girerek kişilere girdim. Rehberden annemin numarasını buldum ve arama tuşuna bastım. Telefon çalmaya başladığında telefonu kulağıma götürdüm.

Normalde telefonun ikinci veya üçüncü çalışta açılması gerekirdi. Annem biz aradığımız zaman hiç geciktirmez, hemen açırdı. Fakat bu sefer ters olan bir şeyler var gibiydi. Telefon yedinci kez çaldığında artık annemin telefonu açmayacağına kanaat getirmiştim. Telefonu kulağımdan çektim. Kapatmak için ortadaki kırmızı tuşa basacağım sırada, aramam cevaplanmıştı. Hiç beklemeden telefonu kulağıma götürdüm.

"Anne, bir sorun m-"

"Nerdesin sen Dolunay?!"

Annemin öfkeyle bağıran sesi ile telefonu kulağımdan uzaklaştırmak mecburiyetinde kalmıştım.

"Neden telefonun kapalı? Seni kaç kere aradık, haberin var mı senin?!"

Telefonu kulağıma tekrardan yaklaştırdım.

"Şarjım bitti anne, şimdi takabildim şarja."

"Öyle mi? Nerdeydin de telefonunu şarja takmak için bu kadar geciktin?!"

"Dışarıdaydım, şimdi geldim eve. Akşam şarj etmeyi unutmuşum."

"O zaman neden şimdi evde değilsin?!"

Derken? Eve gelmişler miydi?

"Meltem, sakin ol biraz."

Bence Yağmur teyzenin sesi her şeyi açıklıyordu.

"Öykü'nün evindeyim anne."

Telefonda kısa bir sessizlik olmuştu.

"Haa... Tamam kızım, baştan desene. Mesaj atsaydın ya da. Birden ulaşamayınca endişelendik."

Yaptığın atmasyonla az önce bağıran kadını meleğe çevirdin Dolunay.

"Ne zaman geleceksin eve?"

"Yarın gelirim anne."

"Tamam kızım, ben daha fazla tutmayayım sizi. Telefonun açık olsun."

"Tamam anne."

"Görüşürüz kızım, dikkat edin. Selam söyle Öykü'ye."

"Tamam, söylerim anne. Görüşürüz."

Yazarın Bakış Açısı

Aybars dürbünü gözünden çekmeden karşısında ki eve bakmaya devam etti. Yapacakları şey basitti. Eve gir, anlaşmayı yap, çık ve git.

Ev kendi yaşadıkları ev gibi küçük, müstakil bir evdi. Aynı şekilde her yer koruma kaynıyordu. Bu kadar koruma kaynayan, kendi yaşadıkları evde dört kişi vardı. Dört düşman.

Fakat bu dört kişi korunma olayını biraz fazla abartmış gibiydi. Çünkü korumalar sadece evin bahçesinde yoktu. İki koruma giriş kapısının önünde, evin arka bahçesinde üç kişi, evin dış çevresinde en az on iki kişi vardı.

"Kaç kişiler?"

Teoman'ın sorusuyla Aybars dürbünü yavaşça indirdi.

"17 saydım, eksik olabilir."

"Yok ebenin a-"

Teoman sondaki küfürü yutmuştu.

"Adamlar ev mi koruyor, kale mi koruyor belli değil."

"Eksik değil, fazla saymışsın Aybars. Ben 14 saydım."

Tüm gözler aynı anda Göktürk'ü bulmuştu. Kısa bir sessizlik oldu.

"Eğitim hayatın boyunca senin matematik öğretmenlerin kimdi Göktürk? Hepsini bulup, senin adına özür dilemek istiyorum."

Göktürk Teoman'a kaşlarını çalarak baktı.

"Ne dedim ki şimdi?"

Tuğkan sıkıntılı bir nefes verdi. Göktürk'ün hiçbir zaman değişmeyeceğini on bir sene önce kabullenmişti.

"Ön tarafta on dört tane koruma var Göktürk. Diğer üç koruma arka bahçede."

Göktürk belki görürüm umuduyla arabanın camından eve baktı. Ancak evin arka bahçesindeki diğer üç korumayı görememişti. Yeniden arkadaşlarına döndü.

"Neredeler hani?"

Aybars hemen cevapladı.

"Arka bahçedeler."

"Göremedim?"

Aybars, Tuğkan ve Teoman birbirlerine kısa bir bakış attılar. Aybars dertli bir nefes vererek kafasını koltuğun başlığına attı, Tuğkan sabır çekerek başını sola çevirdi, Teoman ise umutsuzca başını iki yana salladı.

"Lan, sen niye böyle yapıyorsun bize lan? Adamlar arka bahçede beyinsiz! Tabii göremezsin!"

Tuğkan'ın ani yükselişiyle Göktürk irkilmişti.

"Tamam be, demedik bir şey."

Herkes yeniden önüne döndü. Yine kısa bir sessizlik hakim oldu. Dakikaların sonunda ise sessizliği bozan kişi her zamanki gibi Göktürk'tü.

"Ne zaman gireceğiz?"

Aybars gözlerini evden ayırmadı.

"Hazırsanız, şimdi."

Gözlerini evden çekti ve arkadaşlarına baktı. Sözlerinden bile olmasa, yüzlerinden gerçekten hazır olup olmadıklarını anlamak istiyordu. Konuşmalarına gerek bile yoktu çünkü Aybars ilk bakışta hazır olduklarını hemen anlamıştı. Doğruyu söylemek gerekirse, Göktürk'ün bile hazır olduğunu anlamıştı. Kimseye konuşma fırsatı vermeden lafa girdi.

"Tekrar söylüyorum. Kimseye saldırmak veya zarar vermek yok. Konuşup, çıkacağız. Bu kadar."

"Peki nereden gireceğiz, Arka kapıdan mı?"

Aybars Tuğkan'ı onaylayan bir şekilde başını salladı.

"Evet, arka kapıdan. Ben Göktürk ile sağdan dolanacağım, siz Teoman ile soldan dolanın. Arka kapının önünde buluşalım. Korumalara görünmemeye özellikle dikkat edin. Eğer olurda fark edilirseniz de, etkisiz hale getirin."

"Bu duvarlardan nasıl geçeceğiz?"

Aybars kısa bir anlığına evin etrafına çevrili olan duvarlara baktıktan sonra, Teoman'a döndü.

"Neredeyse hiç yüksek değiller, kolayca tırmanabiriz. Üstelik duvarlar yüksek olsaydı korumaları sayabilme gibi bir şansımız da olmazdı."

Aybars inmeden önce herkese son bir bakış attı.

"Fark edilmemek için eğilerek yürüyeceğiz, ses çıkarmamaya özellikle dikkat edin."

"Bir dakika, korumalar zaten buraya bakıyor. Onlara görünmeden nasıl dolanacağız?"

Aybars Tuğkan'a sen ciddi misin temalı bir bakış atmıştı.

"Farkındaysan ev ormanlığın çıkışında Tuğkan. Ormanlıktan dolanacağız."

"O zaman neden direkt ormanlıktan dolanmıyoruz arka kapıya gitmek için?"

Göktürk ilk defa mantıklı bir soru yöneltmişti. Ekip kısa bir an bakışmıştı. Dünyanın sonu geliyor olmalıydı.

"Göktürk, oğlum iyi misin lan sen? Ne yiyip içtin sen sabah?"

Göktürk Tuğkan'a anlamsız bir bakış attı.

"Hiçbir şey, niyeki?"

"Sen normalde bu kadar mantıklı şeyler sormazdın."

Göktürk gururla sırıtarak oturduğu arka koltukta, rahatça arabanın kapısına yaslandı.

"Ne sandınız lan, bebeler."

Aybars Göktürk'e en ters bakışını attı.

"Tamam lan, şımarma hemen."

Teoman'ın uyarısı ile Göktürk'ün havası hemen sönmüştü. Aybars yeniden ekibi toparlama moduna döndü.

"Hazır mısınız?"

Tuğkan ve Teoman hazır olduklarını söylemek için dudaklarını araladıklarında, Göktürk onlardan önce davranmıştı.

"Ben sorumun cevabını alamadım."

Tuğkan ve Teoman bıkkın bir nefes bırakmışlardı. Aybars ise oralı bile olmamıştı.

"Eğer ormanın içinden dolanırsak, yere bastığımızda çıkan hışırtıları duyma ihtimalleri çok yüksek. Etraf çok sessiz sakin, hiçbir şekilde ses yok. Kuş uçsa kanat sesini duyar adamlar."

Göktürk cevabını almıştı. Aybars son bir kez ekibi süzdü.

"Şimdi hazır mıyız?"

Teoman cevap için bir saniye bile beklemedi.

"Ben hazırım."

"Bende hazırım."

"Ben hazır değilim."

Ekibin bakışları anında Göktürk'ü bulmuştu. Teoman'ın yüzünde sabır dilenir tarzda ifade vardı.

"Sen arabada bekle o zaman."

Ardından Teoman cevap beklemeden sürücü koltuğunun kapısını açarak arabadan indi. Kapıyıda neredeyse kıracak kadar sert kapatmıştı. Göktürk'e sinirlenmemişti, o çocukken bile kapıyı kıracak kadar sert kapatırdı. Onun kapıyı kapatma şekli böyleydi. Yinede Teoman bir gün gerçekten bu yüzden arabanın kapısını kırmaktan korkuyordu.

"Çok kırıcısın Teo."

Göktürk yalandan bir üzüntüyle elini kalbinin üzerine koydu.

"Benimde bir kalbim var."

Teoman çoktan arabadan inip, kapıyı kapattığı için Göktürk'ün söylediklerini ve yaptığını duyup, görmemişti.

"Dikkat ette, Teo başka yerlerini kırıp, kalbinide kırdığı yerlerine tıkamasın Göktürk."

"Sende mi Tuğkan?"

Tuğkan cevap olarak yanında oturan Göktürk'e gülmüş, başka bir şey söylemeden arabadan inmişti. Göktürk son bir umut kırıntısıyla ön koltuktaki Aybars'a dönmüştü bu sefer. Aybars ellerini hafifçe havaya kaldırarak, başını yana eğmişti.

"Bakma bana öyle, haklılar."

"Sanada aşk olsun Aybars."

Aybars'ta cevap vermeden arabadan inmişti. Göktürk yalnız kalmanın gurursuzluğu ile saniyeler içinde o da arabadan inmişti.

"Yüksek sesle konuşmayın."

"Anlaşıldı."

Teoman Cevabı yüksek sesle veren Göktürk'ün ensesini aniden tutup, yere eğdi. Korumaların bakışlarının bu yöne dönmesiyle beraber hızlı bir şekilde Aybars, Tuğkan ve Teoman'da yere, arabının önüne eğilmişti.

İki tane koruma başlarını bu tarafa çevirmişlerdi. İkiside etrafa bakındı. Kısa bir an göz göze geldiler. Ardından tekrardan sesin geldiği yöne baktılar. Kimse görünmüyordu fakat bir araba vardı. İzinli olan arkadaşları bir şey için gelmiş ve kendileri görmemiş olabilirlerdi. Bu sebepten dolayı ikiside üstelemeden, omuz silkerek yeniden önlerine döndüler.

Aybars arabanın arka tarafından, belli olmayacak kadar başını uzattı. Korumalarının önlerine döndüğünü görünce rahat bir nefes verdi. Hemen sonra ise fevri bakışlarını Göktürk'e çevirdi.

"Bir gün senin yüzünden dördümüzde öleceğiz."

Göktürk yere çökerek başını arabaya yasladı. Tekrardan ekibe döndü. Bir şey söylemek için tam dudaklarını aralamışken, Teoman'ın fısıltıyla çıkan sesi ona engel olmuştu.

"Sakın, tek kelime dahi etme."

Göktürk bir şey söyleyemeden çaresizce başını yere eğdi. Bu sırada Aybars işi garantiye bindirmek için korumalara son bir bakış atıp, ekibe döndü.

"Hadi, bitirelim şu işi bir an önce."

Tuğkan ve Teoman hiç beklemeden direkt ormana dalarken, Aybars ise Göktürk'ü yerden kaldırdı. Ormanın içinden geçmeyeceklerdi ama görünmemek için evin çevresine ormandan dolanacaklardı. Aybars ve Göktürk'te ormana dalarak, yürümeye başladılar.

Göktürk'ten en ufak ses bile çıkmıyordu. İlk cıvıklığından eser kalmamış gibiydi. Neyseki birkaç dakika içinde herhangi bir sorunla karşılaşmadan -Göktürk'ün çıkardığı herhangi bir sorunla karşılaşmadan-, evin etrafını çevreleyen duvara ulaşmışlardı.

Duvarlar kısa olduğu için korumalar tarafından rahatça fark edilebilirlerdi. Bu sebepten, eğilerek ilerlemek zorundaydılar. Daha doğrusu emekleyerek ilerlemek zorundaydılar. Eğilerek gitme konusunda Aybars Göktürk'e zerre güvenmiyordu. Her an ses çıkartıp, kendilerini yakalatabilirdi. Ve evin içindekilere yapacakları sürpriz bozulurdu. Bu senaryonun yaşanması şu an Aybars'ın isteyeceği en soy şey bile değildi.

Aybars dizlerini ve ellerini yere koydu. Aybars yavaş yavaş emekleyerek ilerlemeye başladığında, bir dizini yere koymuş, diğer dizini kendisins çekmiş, elleride yerdeki dizinin hizasında olan Göktürk arkasından aval aval bakıyordu. Aybars arkasında hareketlik hissetmediğinde şüpheyle durdu ve omzunun üstünden Göktürk'e baktı.

"Ne bakıyorsun lan, gelsene."

Aybars elinden geldiğince sesini alçak tutmaya çalışmıştı.

"Cidden emekleyecek miyiz?"

"Ne bekliyordun başka?"

Göktürk cevap vermek yerine dudaklarını birbirine bastırarak başını iki yana salladı. Yinede o da diğer bacağını yere koyarak, Aybars'ın arkasından ilerlemeye başladı. Kısa bir müddet böyle ilerlediler. Göktürk'ün hiçbir sorun yaşatmaması her saniye Aybars'ı korkutuyordu. Göktürk her an bir şey yapabilirdi. Ve, yapmıştıda. Aybars'ın Göktürk'ten dolayı her saniye artan korkusu sonunda gerçekleşmişti.

Emeklerken birden yerdeki sivri bir taş Göktürk'ün diz kapağına batmıştı. Göktürk acıyla istemsizce inleyerek kendisini oturur pozisyonda arkaya bırakmıştı. Aybars panikle Göktürk'e döndü. Göktürk şu an nerede, ne yaptıklarını tamamen unutmuş ve diz kapağına batan sivri taşla ilgileniyordu. Aybars gözlerini sımsıkı kapatmış, dudaklarına birbirine bastırarak içinden siktir geçirmişti. Bir gün gerçekten Göktürk'ün defterini dürecekti.

"Bir ses mi geldi?"

İçerideki korumanın sesini duyan Göktürk nerede olduğunu hatırlamış gibi aniden başını kaldırmıştı. Aybars'ın ona olan bakışları hiçte iyi değildi.

"Bizimkilerden gelmiştir."

Aybars rahatlamış bir nefes vermişti. Göktürk'e başıyla hadi işareti yaptı. Göktürk dizini ovuşturmayı bırakıp başını sallamakla yetinmiş, Aybars'ın peşine takılmıştı.

Yaklaşık bir-iki dakika sonra sonunda arka tarafa dolanmışlardı. Fakat Tuğkan ve Teoman henüz gelmemişlerdi. Onlarında tam şimdi, burada olması lazımdı. Yakalanmış olabilirler miydi?

"Nerede bunlar?"

Aybars kendi kendisine, fısıltıyla söylemişti bunu.

"Kesin korumalarla oturdular, çekirdek kola yapıyolar."

Aybars göz ucuyla Göktürk'e kısa bir bakış attı.

"Tuğkan ve Teoman'ın yapmayacağı konusunda şüphem yok, ama senin bunu yapacağın konusunda yüzde yüzlük bir ihtimal verebilirim."

"Ayıpsın."

Aybars ya sabır dercesine başını hafifçe yana çevirdi. Başını tamamen arkaya doğru çevirerek kınayıcı bakışlarla Göktürk'e baktı.

"Bir de utanmadan alınıyor."

"Alınırım tabii, kardeş değil miyiz biz? İnsan bir kere kardeşinin arkasında durur."

"Senin hiç mantıklı hareketin mi var arkanda duralım lan?"

"Kardeş dediğin böyle kırıcı sözlerde söylemez."

"Ne söyler o zaman?"

"Kardeş dediğin böyle bir şey sormaz."

"Ne yapar o zaman?"

"Kardeş dediğin böyle bir şeyi de sormaz."

"Bu amınakoduğumun kardeşi ne yapsın lan o zaman?!"

"Kardeş dediğin küfür etmez."

"Göktürk, kardeşlik anlayışını sike-"

"Sohbetiniz bol olsun beyler."

Teoman'ın sesi ile Aybars'ın son cümlesi yarıda kesilmişti. Aybars şaşkınlıktan birkaç saniye boyunca hareket edememişti. Göktürk'te gözlerini kırpıştırmıştı.

Aybars yavaşça başını kaldırdığında duvarın arka tarafından Tuğkan ve Teoman onlara bakıyordu. Tuğkan kollarını göğsünde birleştirmiş, Teoman ise ellerini duvara koymuştu. Yüzlerinde de oldukça rahat bir ifade vardı.

"Siz ne yapıyorsunuz orada lan?"

Tuğkan hiç istifini bozmadan cevap verdi.

"Biz geldiğimizde siz yoktunuz, bizde siz gelene kadar boş durmayalım dedik. İşimizi kolaylaştıralım diye sizi beklerken buradaki adamları etkisiz hale getirdik."

Aybars'ın dudakları yukarı kıvrıldı. Yerden destek alarak yavaşça ayağa kalktı. Ellerini duvarın üstüne koyarak sağ ayağınıda, ellerinin ortasına gelecek şekilde taşın üstüne attı.

"Var olun be."

Kendisini yukarıya çekerek taşın üstüne tamamen çıktığında Göktürk'ü hatırlayarak kafasını arkaya doğru çevirerek, yere baktı. Ancak Göktürk orada yoktu.

Korku vücudunun her zerresine yayılmaya başlamıştı. Göktürk'ün sırra kadem basmış gibi aniden ortadan kaybolması hiç hayra alamet değildi. Aybars gözünü Göktürk'ten ayırarak çok büyük hata yapmıştı. Tuğkan ve Teoman'a döndü.

"Göktürk nereye gitti lan?"

Teoman Aybars'a baktı.

"Senin yanında değil mi işte?"

"Yanımdayd-"

"Beni mi arıyordunuz?"

Aniden sağından gelen Göktürk'ün sesi ile Aybars o tarafa döndü. Göktürk gayet rahat bir ifadeyle hemen yanında oturuyor, ayaklarını ise gayet laylaylom bir şekilde sallıyordu. Tuğkan hayretler içinde Göktürk'ü baştan aşağıya süzdü.

"Oğlum, sen ne zaman çıktın oraya?"

Göktürk geniş geniş gülümsedi. Başını yana eğdi.

"Işınlanmayı buldum ben birader, ne sandınız?"

Teoman başını iki yana sallayarak derin bir nefes verdi. Göktürk hiçbir şeyi aldırmadan taşın üstünden atladı. Yüzündeki sırıtış bile bozulmamışken yerde baygın yatan korumaların yanından geçerek, kapıya doğru yürüyorken arkasından üç çift göz hâlâ ona bakıyordu.

Evin arka kapısının önünde tüm bunlar yaşanırken, evin içindeki dört kişinin keyfi fazlasıyla yerindeydi. Özellikle Rüzgar'ın keyfine diyecek yoktu. Mutlulukla meyveli gazozundan bir yudum daha aldı.

"Garibanın yüzü bu kadar gülmemiştir anasını satayım."

Rüzgar Ataman'a yandan yandan bakmaya başlamıştı. Ataman'ın susmasını istiyordu. Her an işler kötüye gidebilirdi. Ataman'ın maşallah dediği iki gün yaşamıyordu.

"Kapat o çeneni, ne söylersen nazara geliyor."

Ataman hiç oralı olmadan meyveli gazozundan son yudumunu aldı. Bardağını yanındaki sehpanın üstüne koydu.

"Allah belamı versin, bugüne kadar sana bir kere olsun nazar değdirecek gözle bakmadım."

Ataman'ın sözünü tamamlamasıyla nasıl olduğunu anlamadan eli hızlıca sehpanın üstüne bıraktığı bardağa çarpmış, bardak saliseler içinde yere düşerek tuzla buz olmuştu. Ataman'ın gülüşü donarken, Rüzgar'ın bir kaşı havalanmıştı.

Ataman seri bir şekilde cam kırıklarını toplamak için yere eğildi. Cam kırıklarını tek tek eline almaya başladı. Tam hepsini toplamışken, eline rastgele aldığı cam kırığının parmağını kesmesiyle, avucunun içine topladığı bütün cam kırıkları yere düşmüştü.

Ataman elinin acısıyla geri çekilirken başını hemen yanındaki sehpaya çarpmasıyla acısı ikiye katlanmıştı. Ataman bir yandan işaret parmağından oluk oluk akan kanıyla ne yapacağını bilemezken, bir yandan da başının sehpaya çarpan tatafını eliyle ovalıyordu. Rüzgar bastırdığı kahkahasını artık daha fazla engel olamamıştı.

"Bir kere olsun bana nazar değdirecek gözle bakmadığını bu kadar belli etmeseydin Ataman, zahmet oldu biraz."

Ataman Rüzgar'ı duymazdan gelerek kendisini yukarıya çekerek koltuğa attı. Hâlâ oluk oluk kanların aktığı parmağıyla bakışıyordu.

"Pırıl!"

Pırıl bu evdeki tek çalışandı. Yemekleri yapıyor, evin temizliğini yapıyor, kendisine ne söylenirse sorgulamadan ne denirse onu yapıyor, kimsenin bir dediğini iki etmiyordu. Pırıl koşar adımlarla salona girdi.

Tarçın kahvesi saçları, açık yeşil olan ama yeşille grinin karışımı gibi duran gözlerini Ataman'a dikti. Açıl yeşil gözlerinde çok belli etmek istenmesede dışarıdan bakıldığında anlaşılan bir endişe vardı. Çünkü çağırılma şeklinden kötü bir şeyler olduğunu anlamıştı.

"Buyurun Ataman Bey."

Ataman başıyla yerdeki cam parçalarını işaret etti. Başıyla işaret etmesinden dolayı sehpaya çarptığı yerin hafifçe acımısıyla yüzü istemsizce buruşmuştu.

"Yerdeki cam kırıklarını topla, sonrada bana peçete ve yara bandı getir."

"Nasıl isterseniz Ataman Bey."

Pırıl'ın yerdeki cam kırıklarını toplayıp, Ataman'a peçete ve yara bandı getirmesi sadece beş dakika sürmüştü. Pırıl çok atik davranırdı. Asla ama asla işinden yavaş veya uyuşuk olmazdı.

Pırıl mutfaktaki işlerini bitirmek için mutfağa geçtiğinde, Ataman yara bandına sardığı parmağının acısını çekiyordu. En azından başının sehpaya çarptığı kısmının acısı durmuştu. Rüzgar ise bıyık altından gülmeye devam ediyordu. Ataman çaresizce Rüzgar'a baktı.

"Tamam lan, oldu bitti işte. Karşında ayı mı oynatıyorlarda gülüyorsun?"

Rüzgar daha çok gülmeye başladığında Ataman dertli dertli eliyle alnını ovuşturdu. Ataman bıkmışlıkla bir nefes vermesiyle merdivenden sesler duyulmuştu. Merdivenden gelen sesler Jale ve Hazal'a aitti. Kısa bir süre sonra onlarda salona giriş yapmıştı. Fakat onlarda da ters giden bir şeyler olduğu belliydi.

Jale'nin kahkülleri yoktu ve siyah tel taç takmıştı. Üstelik yüzü beş karıştı. Hazal'da her ne kadar az önce yaptığı şeyden pişmanlık duysada, o pişmanlık çoktan binmişti. Gülmemek için dudaklarını birbirine bastırıyordu.

Dakikalar önce Jale Hazal'a güvenerek hayatının en büyük hatasını yapmıştı. Jale'nin kahkülleri gözüne kadar inmişti. Bundan dolayı kahküllerini kısaltmak istemişti. Hazal ben yaparım dediğinde ise ona güvenmeyi seçmişti. Lakin Hazal'ın saç kesimi işlerinden pek anlamadığı kısmını atlamıştı.

Sonuç olaraksa, Hazal Jale'nin kahküllerini kısaltırken çok yamuk kesmişti. Düzeltmeye çalışırkende Jale'nin kahküllerini iyice kısaltmıştı. Jale kahkülleri tekrardan uzayana kadar taç ile gezmek zorunda bırakılmıştı.

Jale Rüzgar'ın oturduğu kendisini bırakarak bacaklarını kendisini çekip, kollarını bacaklarının etrafına doladı. Hazal'da Ataman'ın yanına oturdu. Ataman'ın başını kaldırmadığını fark ettiğinde göz ucuyla ona baktı. Ataman'ın parmağına yapıştırılmış yara bandını görünce kaşları çatıldı.

"Parmağına ne oldu bunun?"

Rüzgar yüzünde kocaman bir gülümsemeyle arkasına yaslandı. Bugün keyiflendikçe keyifleniyordu.

"Allah belasını verdi."

Hazal şaşkına dönerken, Jale kahküllerine yandığı için herhangi bir tepkide bulunmamıştı. Belki söylenilen şeyi de duymamıştı.

"İki dakika yukarı çıktık, o iki dakikada ne bok yediniz?"

Rüzgar ve Ataman birkaç saniyeliğine göz göze geldiler. Ataman dertli bakışlarını yeniden parmağına çevirdi. Rüzgar'da daha çok sırıttı.

"Bir şey yapmadık, sadece Ataman 'Allah belamı versin, bugüne kadar sana bir kere olsun nazar değdirecek gözle bakmadım' dedikten sonra bir saniye bile geçmeden, sehpanın üstüne bıraktığı bardağı düşürüp cam kırıklarını toplamaya çalışırken parmağını kesti."

Hazal alay eden surat ifadesiyle yanındaki Ataman'a baktı.

"Bu kadar belli etmeseydin Ataman. Bak, canına da mal olmuş."

Ataman ağlamaklı bir ifadeyle sonunda bakışlarını parmağından ayırarak Hazal'a baktı.

"Dalga geçmez mısınız artık? Acı çekiyoruz şurada."

Hazal kahkaha atarak Ataman'ı kendisine çekerek göğsüne bastırdı. Bir eliyle göğsüne bastırdığı Ataman'ın sırtını teselli edercesine sıvazlarken, diğer elinide saçlarında gezdiriyordu.

"Yazık olmuş, kıyamam."

Rüzgar kıs kıs gülmeye devam ederken, birden gözü koltuğun diğer ucunda oturan Jale'ye kaydı. Yüzü asılmıştı. Gülüşü yavaş yavaş soldu.

"Sana ne oldu?"

Jale sorunun kendisine yöneltildiğinin farkında bile değildi. Kılını dahi kıpırdatmadan yeri izlemeye davet etti. Rüzgar'ın kaşları çatılmıştı.

"Jale?"

Jale başını yerden kaldırarak üzgün bakışlarını Rüzgar'a çevirdi. Bakışlarının cenazeden farkı yoktu.

"Hı?"

"Kızım sana ne oldu?"

Jale artık ağlayacakmış gibi duruyordu.

"Sencede bende bir değişiklik yok mu?"

Rüzgar birkaç dakika boyunca ciddi Jale'yi inceledi. Özellikle yüzünde bir değişiklik arıyordu fakat bulamıyordu. Jale'nin suratında garip bir şey fark etmişti ama ne olduğunu anlayamamıştı. Sonunda garipliği bulmuş gibi Rüzgar'ın dudakları aralanmıştı. Dudakları aralanıp kapanıyordu. Bir şeyler söylemek istiyor, mantıklı söyleyecek bir şey bulamıyordu. Çünkü şu durumda Rüzgar'ın ağzından çıkan en ufak yanlış kelimede, Jale'nin saldırması an meselesiydi. Ve Rüzgar bunun yaşanmasını ölse istemezdi.

"Kahküllerin... Kahküllerin nerede senin? Ve neden hiç sevmediğin halde taç takıyorsun?"

Jale yandan Hazal'a öldürücü bir bakış attığında Hazal korkudan sırıtmakla yetinmişti.

"Adı lazım değil, baş harfi Hazal olan şahıs kahküllerimi kısaltmaya çalışırken yamuk yumuk kesti. Onu da düzeltmeye çalışırken iyice sıçtı sıvadı!"

Sonlara doğru Jale'nin sesi yükselirken Hazal daha çok korkmuştu. Hazal yutkunurken, Rüzgar'da ne yapacağını bilemez şekilde halının desenlerini incelemeye başlamıştı. Jale gittikçe delirirken, şu an babasından azar yiyen çocuk misali halı desenlerini ezberlemek daha cazipti.

Aradan dakikalar geçmişti ama salondaki hava değişmemişti. Jale her an birisini öldürecekmiş gibi duruyor, Rüzgar halının desenlerini incelemeye devam ediyor, Ataman Hazal'ın göğsüne yaşlanmış parmağına bakıyor, Hazal başını eğmiş Ataman'ın saçını okşamaya devam ediyordu. Kimseden çıt dahi çıkmıyordu. En sonunda bu sessizliği bozan kişi Rüzgar oldu.

"Yani..." Rüzgar bunu söylerken gözlerini halıdan ayırmamıştı. "Fena değil. Daha iyi olabilirdi, ama yinede bu da iyi."

Anında tüm gözler Rüzgar'a çevrilmişti. Ataman ve Hazal birbirlerine kısa bir anlamsız bakış atarken, Jale'nin kaşları çatılmıştı.

"Ne?"

Rüzgar düşüncesini sesli dile getirdiğini fark edince içinden işte şimdi sıçtım derken, korkar bakışlarını yavaşça Jale'ye çevirdi. Şu an için mala yatmaktan başka çaresi yoktu.

"Ne?"

Jale oturduğu koltukta kendisini biraz yukarıya doğru çekerek doğruldu. "Bende sana soruyorum Rüzgar, ne?"

Rüzgar dirseklerini dizlerine dayıyarak yanağını kaşıdı. "Ne soruyorsun işte?"

"Az önce bir şey dedin ya işte, onu soruyorum ne diye."

"Ne dedim ki az önce?"

Jale boş boş gözlerini kırpıştırırken, Ataman ve Hazal ise içlerinden tam şimdi bu ortamdan yok olmayı diliyorlardı. Rüzgar'ın ne yapmaya çalıştığını anlamasalarda, az sonra hiç hoş olmayan şeylerin yaşanacağını anlamışlardı.

Jale sinirle güldü. "Sen benimle dalga mı geçiyorsun Rüzgar?"

"Hayır."

"O zaman neden aptal gibi davranıyorsun?"

"Ne yaptımkine?"

"Az önce söylediğin şeyi bilmiyorsun."

"Hangi söylediğim şeyi?"

Jale burnundan solarken Rüzgar yutkunmuştu. Tam bu saniyeyi Jale'den dayak yemeden atlatabilirse adak kesebilirdi.

"Dedin ya hani, fena diye. Neymiş o fena olmayan şey?"

"Haaa... O mu? Halının desenlerinden bahsediyordum ben."

Rüzgar Jale'nin çenesinin gerildiğini fark ettiğinde, içinden bildiği tüm duaları okumaya başlamıştı. Ataman mezar yerini düşünmeye başlamış, Hazal Rüzgar'ın helvasını nasıl yapacağını zihninde tasarlıyordu.

"Rüzgar..." Rüzgar suratını her ne kadar ifadesiz tutmaya çalışsada pekte başarılı olduğu söylenemezdi. Rüzgar gözlerini Jale'den kaçırdı.

"Hı?"

"Seni öldürürüm."

"Tamam."

"Ne tamam?"

"'Seni öldürürüm' dedin."

Hazal kendisini daha fazla tutamayıp kahkaha atmıştı. Jale bu sefer Hazal'a döndüğünde Hazal sahte bir öksürükle gözlerini tavana dikti. Jale yine Rüzgar'a döndüğünde Rüzgar bu sefer kapalı olan televizyona bakıyordu. Jale dişlerini sıkarak arkasına yaslandı. "Ya sabır... "

Rüzgar'ın tam şimdi bir türlü Jale'ye yaranması lazımdı. Hemde çok acil bir şekilde. Yoksa her an ölebilirdi. Gözlerini Jale'ye çevirdi.

"Yine de... Ben bir daha Hazal'a güvenmezdim."

Hazal'ın ismini söylerken Hazal'a özellikle bakmıştı. Hazal dudaklarını büzerek başını hafifçe yana eğdi.

"Kırıyorsun beni Rüzgar."

"Eğer biraz daha konuşursan, bir tur da ben kırarım seni Hazal."

Jale'nin nazik uyarısı (!) ile Hazal anında sessizleşmişken, ortama başka bir ses dahil olmuştu.

"Papatya çayı tavsiyemdir Jale, bu kadar sinir stres iyi değil."

"Katılıyor-"

Sesin sahibinin kim olduğu fark edilmesiyle beraber Ataman'ın cümlesi yarım kalmıştı. Rüzgar'ın bakışları Jale'de sabit kalırken gözleri büyümeye başlamış, Jale dudaklarını aralamış, Hazal'ın kaşları çatılmış, Ataman acımaya devam eden parmağını unutmuştu.

"Lan..."

Rüzgar başını yavaşça arkaya doğru çevirdi. Karşısında dört tanıdık vardı. Aybars, Göktürk, Tuğkan ve Teoman.

"Lan!"

Rüzgar'ın ayağa fırlamasıyla birlikte diğer üç kişi de ayaklanmıştı. Dört kişide şok içinde karşılarındaki düşmanlarına bakıyorlardı. Ve hepsinin aklında aynı düşünce vardı. Bunlar eve nasıl girmişlerdi?

"Nasıl girdiniz eve?"

Göktürk hiç bozuntuya vermeden, Rüzgar'a en mantıklı cevabı söyledi. "Yürüyerek."

Teoman'ın dudakları yukarıya kıvrıldı. İlk defa Göktürk'ün verdiği cevap hoşuna gitmişti. Hazal gülmemeye çalışıyordu ama boğazından çıkan ses buna hiç yardımcı olmamıştı. Yedi kişinin birden bakışı kendisine döndüğünde Hazal hemen kendisini toparladı.

Karşılarında böylesine bir cevabı veren kişi düşmanlarıydı. Düşmanlarıda Göktürk'tü. Yani insan böylesine bir düşmana sahipken o kişinin ciddi durması biraz imkansız gibiydi. Hazal boğazını temizleyerek yeniden ciddi ifadesini büründü. Rüzgar yeniden Göktürk'e döndü.

"Ciddi soruyorum Göktürk, maval okuma."

"Bende ciddiyim."

Birisinin Göktürk'ü susturması lazımdı. Yoksa her şeyi batıracaktı. Ve bu görev Tuğkan'a kalmıştı. Tuğkan yanında ki Göktürk'ün koluna eliyle dokundu.

"Sus Göktürk."

Göktürk bir şey söyleyecekken Jale ondan önce davranışmıştı. "Eve nereden girdiniz."

"Arka kapıdan."

Aybars cevabı çok rahat vermişti. Jale anlamsız gözlerle Aybars'a baktı. "Arka kapının önünde üç tane adam vardı."

Teoman başını hafifçe yana eğdi. Gözlerini kısarak Jale'yi süzdü. En sonundaysa gözlerini Jale'nin yüzünde durdurdu. Tuğkan cevabı çok geciktirmedi.

"Vardı."

Ataman'ın kaşları çatıldı. "Vardı derken?" Bu sorunun cevabıda Aybars'tan gelmişti. "Hâlâ varlar, fakat şimdi uyuyorlar."

Cevapla beraber Rüzgar, Ataman, Jale ve Hazal'ın kanı çekilmişti. Hazal zorlukla yutkunurken Aybars'a baktı.

"Onları öldürdünüz mü?"

Aybars olumsuz anlamda başını salladı. "Öldürmedik, baygınlar sadece. Ayılırlar az sonra."

"Peki neden geldiniz?"

Aybars bu seferde Ataman'a baktı. "Konuşacağız."

"Ne için?"

"Anlaşma yapmak için."

"Anlaşalım o zaman."

"Başlamadan önce, bir şey isteyebilir miyim?"

Herkes Göktürk'e döndü. Göktürk çocukca bir edayla Rüzgar'ın bitirip sehpanın üstüne bıraktığı, meyveli gazozun boş şişesini işaret etti.

"Başka meyveli gazozunuz varsa alabilir miyim?"

Herkes önce sehpanın üzerindeki içi boş meyveli gazoz şişesine, sonrada Göktürk'e baktı. Aybars dudaklarını düşleyerek başını yere eğdi. "Ben bu herifi bir gün gerçekten öldürürüm."

Rüzgar sinirle başını arkaya atıp güldü. Gülüşü yavaş yavaş sönerken yeniden büründüğü ciddi ifadesiyle Göktürk'e baktı.

"Göktürk, istersen siktirtme belanı."

Göktürk ciddi anlamda kınayan bakışlarla Rüzgar'a baktı. "Hiç misafirperver değilsiniz, yazıklar olsun."

"Buradan çıktıktan sonra ben alırım sana meyveli gazoz Göktürk, ama yeterki şimdilik kapat o çeneni."

Göktürk Teoman'ın sözüne sevinmeye vakit bulamadan Ataman araya girdi.

"Hadi, başlayalım o zaman konuşmaya."

"Yani diyorsunuz ki..." Rüzgar kısa bir an duraksadı. "Birbirimize bulaşmaya artık bir son verelim."

Aybars başını salladı.

"Evet."

Rüzgar kaşlarını kaldırdı.

"Tamam."

Ataman şaşkınlıkla Rüzgar'a döndü.

"Bu kadar mı?"

"Ne yapmamı bekliyorsun?"

"Bilmem. Biraz düşünürsün diye."

"Ne düşüneceğim?"

Rüzgar ellerini iki yana açtı.

"Adamlar buraya kadar gelmiş. Üç korumayı bayıltmışlar. Eve girmişler. Sonra da 'bir daha birbirimize bulaşmayalım' diyorlar. Bence teklif gayet açık."

Aybars başını salladı.

"Zaten bizim de istediğimiz bu."

Jale kollarını göğsünde birleştirdi. "İyi de bunu neden şimdi söylüyorsunuz?" Aybars kısa bir süre sessiz kaldı. "Çünkü iki hafta önce bizim evi taradınız."

"Ama bizim sizi niye taradığımızı da hatırlıyor musunuz?"

Aybars'ın yüzündeki ifade değişti. "Hatırlıyorum."

"Niye?"

"Çünkü..."

Aybars bir an durdu. "Siz bizim eve gelip—" Aybars cümlesini tamamlayamadan Rüzgar hemen araya girdi.

"Hiç uzatmayalım, en basitinden tek tek hatırlayalım." Kimseden ses çıkmayıcnca Rüzgar parmaklarını tek tek kaldırmaya başladı. "Önce bir taraf diğerine bulaşıyor."

"Kim?" Rüzgar sustu. "Onu bilmiyoruz." Aybars başını salladı. "Sonra diğer taraf karşılık veriyor."

"Kim karşılık veriyor?"

"Onu da bilmiyoruz." Rüzgar bir an durdu. "Sonra yine bir taraf diğerine bulaşıyor."

"Kim?"

"Onu da bilmiyoruz."

Göktürk elini kaldırdı. "Ben biliyorum." Herkes ona döndü. "Ne biliyorsun?"

"Benim kafam karıştı." Teoman gözlerini kapattı. "İndirin beni şu dünyadan." Rüzgar Teoman'ı duymazdan gelerek devam etti. "Sonra iki hafta önce bizimkiler gidip sizin evi tarıyor."

Aybars başını salladı.

"Çünkü siz bize bulaştınız."

Rüzgar hemen itiraz etti. "Hayır, siz bize bulaştınız."

"Hayır."

"Evet."

"Hayır."

"Evet."

"Hayır."

"Lan..."

Jale araya girdi. "Bir dakika! Siz demin kimin başladığını bilmediğinizi söylemediniz mi?"

İki taraf da sustu. Rüzgar birkaç saniye boyunca Aybars'a baktı. Aybars da ona baktı.

"Doğru."

Rüzgar başını salladı.

"O zaman şu an neyin kavgasını yapıyoruz?" Aybars dudaklarını birbirine bastırdı.

"Onu da bilmiyorum."

Göktürk elini kaldırdı. "Ben biliyorum." Bu kez kimse cevap vermedi. Göktürk yine de konuştu.

"Bizim kavga etmemiz lazım." Teoman ona döndü. "Niye?"

"Çünkü kavga ediyoruz."

"Artık etmeyeceğiz."

"Niye?"

"Çünkü anlaşma yapıyoruz."

Göktürk birkaç saniye düşündü. "Doğru." Sonra başını salladı. Rüzgar koltuğuna yaslandı. "Bakın, bence bu böyle devam edemez." Aybars başını salladı.

"Ben de aynı şeyi söylüyorum."

"Biz size bulaşıyoruz."

"Evet."

"Siz bize bulaşıyorsunuz."

"Evet."

"Sonra biz size daha fazla bulaşıyoruz."

"Evet."

"Sonra siz bize daha fazla bulaşıyorsunuz."

"Evet."

"Sonra bizimkiler sizin evi tarıyor."

"Evet."

"Sonra siz gelip bizim eve giriyorsunuz."

"Evet."

"Sonra biz yine birbirimize bulaşıyoruz."

Aybars bir an düşündü.

"Muhtemelen." Rüzgar derin bir nefes verdi. "İşte bundan bahsediyorum."

Jale başını salladı.

"Bu işin sonu yok."

Hazal da ilk defa ciddi bir ifadeyle konuştu. "Bir gün gerçekten birinizin başına bir şey gelecek." Aybars hemen cevap verdi.

"Kimse kimseye zarar vermeyecek."

Rüzgar elini uzattı. "Anlaştık." Aybars da elini uzattı. İki el havada buluştu. Fakat tam tokalaşacakları sırada Göktürk araya girdi.

"Bir dakika."

İki taraf da ona baktı. "Ne var?" Göktürk Aybars'a baktı. "Bu anlaşmada bizim evin taranması da var mı?"

Rüzgar kaşlarını çattı.

"Ne demek o?"

"Yani..."

Göktürk ciddi ciddi düşündü. "İki hafta önce olan olay sayılacak mı?" Aybars başını salladı.

"Evet."

"İntikam almak yasak mı?"

"Evet."

"Karşılık vermek?"

"Evet."

"Dalga geçmek?"

Rüzgar hemen atıldı. "Yok." Göktürk şaşkınlıkla ona baktı. "Dalga geçmek de mi yok?"

"Yok."

"Bu anlaşma çok kötü."

Teoman Göktürk'ün ensesine şamarı yapıştırdı. "Sus." Göktürk acıyla yüzümü buruşturarak ensesini ovuşturdu.

"Tamam."

Aybars ve Rüzgar yeniden birbirlerine baktılar. Bu sefer tokalaştılar.

"Anlaştık."

"Anlaştık."

Aybars başını salladı. Ardından arkasında duran Tuğkan, Teoman ve Göktürk'e baktı.

"İşimiz bitti."

Teoman hemen başını salladı.

"Sonunda."

Tuğkan rahat bir nefes verdi. Göktürk ise koltuktan kalkarken esnedi. "Ben zaten sıkılmıştım." Teoman ona döndü. "Sen konuşma."

"Niye?"

"Çünkü iki saattir seni susturmaya çalışıyoruz."

Göktürk omuz silkti.

"Başarılı olamadınız ama."

Aybars başını iki yana sallayarak kapıya yöneldi.

"Tamam, hadi."

Dört adam peş peşe kapıya doğru yürümeye başladı. Rüzgar da onları uğurlamak için ayağa kalktı.

"Bir daha birbirimize bulaşmıyoruz."

Aybars kapının önünde durup arkasına baktı.

"Bulaşmıyoruz."

"Bir sorun olursa?"

"Konuşuruz."

"Tamam."

Aybars başını salladı.

"Tamam."

Aybars kapıyu açtı. Dört adam hiçbir aceleleri yokmuş gibi evden çıkıp ön bahçeye doğru yürüdüler. Ön bahçede bulunan on dört koruma ise dört kişinin ön kapıdan çıktığını görünce adeta donakaldı. Hepsinin bakışları aynı anda birbirini bulmuştu. Birbirlerine bakıyorlardı. Kimse ne yapacağını bilmiyordu.

İçlerinden biri hafifçe kaşlarını kaldırdı. Diğeri omuz silkti. Bir başkası gözlerini kısarak eve baktı. Dört yabancı içeri girmişti. Ve şimdi...

Gayet sakin bir şekilde çıkıyorlardı. Üstelik kimse onlara dokunmuyordu.

Aybars korumaların arasından geçerken tek birine bile bakmadan yürüyordu. Tuğkan ellerini cebine sokmuştu. Teoman'ın yüzünde her zamanki ciddi ifade vardı. Göktürk ise...

Göktürk bambaşka bir dünyadaydı. Yanlarından geçtiği ilk korumaya baktı.

"Abi kolay gelsin."

Koruma şaşkınlıkla Göktürk'e baktı.

"Sağ ol."

Göktürk yoluna devam etti. Birkaç adım sonra başka bir korumanın yanına geldi.

"Sanada kolay gelsin."

"Sağ ol."

Göktürk adamın omzuna dostça vurdu.

"İyi nöbetler."

Adam ne diyeceğini bilemeden başını salladı.

"Eyvallah."

Göktürk birkaç adım daha attıktan sonra üçüncü korumanın yanında durdu. "Sen geçen sefer de burada mıydın?" Koruma şaşkınlıkla ona baktı.

"Geçen sefer?"

"Evet."

"Ben..."

Adam cevap vermeye çalışırken Göktürk kendi kendine başını salladı. "Yok ya, sen değildin galiba." Koruma ne diyeceğini bilemedi.

"Herhalde."

Göktürk onun omzuna da hafifçe vurdu. "Neyse. Görüşürüz."

Adam sadece başını sallayabildi.

"İyi..."

Göktürk birkaç adım sonra Aybars'ın yanına yetişti. "İyi çocuklardı." Aybars ona bakmadan yürümeye devam etti.

"Kim?"

"Korumalar."

Tuğkan arkasını dönüp korumalara baktı.

"Onlarla ne ara arkadaş oldun?"

Göktürk gururla sırıttı.

"İletişim önemli."

Teoman burnundan soludu.

"Senin iletişim kurmadığın insan kaldı mı?"

"Yok."

Aybars başını iki yana salladı. Dört adam bahçenin çıkışına doğru ilerlemeye devam etti. Göktürk son anda arkasını dönüp bağırdı.

"Kolay gelsin beyler!"

On dört korumadan yalnızca ikisi refleks olarak:

"Sağ ol!" diyebildi.

Göktürk memnuniyetle başını sallayıp arkadaşlarının peşinden gitti. Dördü bahçeden çıkıp gözden kaybolduğunda on dört koruma oldukları yerde kalmıştı. Hiçbiri konuşmuyordu. Bir süre sonra içlerinden biri diğerine baktı. "Ne yaşandı az önce?"

Diğeri hâlâ kapının olduğu yere bakıyordu. "Bilmiyorum."

"Adam bize omuz attı."

"Fark ettim."

"Sen de cevap verdin."

"Refleks."

Bir başkası araya girdi. "Adam bana iyi nöbetler dedi."

"Benimle de sohbet etti."

Kısa bir sessizlik oldu.

"Biz bunların düşmanımız olduğunu biliyoruz değil mi?"

Hepsi birbirine baktı. Kimse cevap vermedi. Tam o sırada evin kapısı yeniden açıldı. Rüzgar, Ataman, Jale ve Hazal dışarı çıktı. Dört kişinin yüzünde de aynı ifade vardı. Öfke.

Rüzgar kapının önünde durduğu anda korumaların hepsi toparlandı. Rüzgar gözlerini tek tek üzerlerinde gezdirdi.

"Size bir şey soracağım."

Kimse konuşmadı.

"Bu adamlar eve nasıl girdi?"

Korumalardan biri boğazını temizledi.

"Efendim..." Rüzgar kaşını kaldırdı.

"Efendim?"

Adam yutkundu. "Arka taraftan..."

"On dört kişi ön taraftasınız."

Adam başını eğdi. "Evet efendim."

"Arka tarafta üç kişi var."

"Evet efendim."

"Ve dört kişi evin içine giriyor."

Kimseden ses çıkmadı. Rüzgar ellerini beline koydu.

"Ben size ne için para veriyorum?"

Korumalardan biri istemsizce cevap verdi.

"Sizi korumamız için."

Rüzgar birkaç saniye boyunca adama baktı. "Ben sizi koruyorsam sizin burada ne işiniz var?" Adam sustu. Jale ise çoktan korumaların önüne geçmişti.

"On dört kişisiniz."

"Evet."

"On dört."

"Evet."

"Ve dört kişi geldi."

"Evet."

"İçeri girdi."

"Evet."

"Sonra çıktı."

"Evet."

"Ve siz hiçbir şey yapmadınız."

Korumalar başlarını eğdi. Hazal araya girdi. "Bir dakika."

Korumalar umutla ona baktı. Hazal'ın yüzünde sakin bir ifade vardı.

"Belki bir açıklamaları vardır."

Korumaların yüzleri biraz rahatladı. Hazal devam etti. "Mesela dört kişiyi gördüler ama sayı saymayı bilmiyorlardı."

Korumaların yüzleri yeniden düştü. Ataman kahkahayı patlattı.

"Allah aşkına Hazal."

Hazal omuz silkti. "Ne var? Açıklama bulmaya çalışıyorum."

Rüzgar derin bir nefes aldı. "Tamam. Siz dördünüz..." Parmağıyla birkaç korumayı işaret etti. "Arka bahçeye gidiyorsunuz." İşaret ettiği korumaların yüzleri bir anda aydınlandı.

"Oradaki üç arkadaşınızı bulun."

"Emredersiniz."

"Ve onları buraya getirin."

Adamların yüzündeki rahatlama daha da belirginleşti. Rüzgar kaşlarını çattı.

"Ne gülüyorsunuz?"

"Bir şey yok efendim."

"Arkadaşlarınızı almaya gidiyorsunuz."

"Evet efendim."

"Ve sizden önce gidip onları getirecek olanlar da siz olacaksınız."

Adamların yüzleri bir anda düştü.

"Emredersiniz."

Dört koruma hızlıca arka bahçeye doğru yürümeye başladı. Diğer on koruma ise oldukları yerde kalmıştı. Onların yüzündeki ifade ise hiç iç açıcı değildi. Çünkü Rüzgar'ın bakışları hâlâ üzerlerindeydi. Rüzgar ellerini arkasında birleştirdi.

"Şimdi..."

Korumalar yutkundu.

"Diğer on kişi olarak sizinle biraz konuşacağız."

Korumalardan biri istemsizce iç çekti. Rüzgar bunu duydu. "Bir de iç çekiyor."

Adam hemen dikildi.

"Yok efendim."

"İç çektin."

"Hayır efendim."

"Ben duydum."

Adam çaresizce başını eğdi. "Evet efendim." Rüzgar başını salladı. "Bakın, size kızmamın sebebi onların içeri girmiş olması değil."

Korumalar dikkat kesildi.

"Sebebi?"

"İçeri giren dört kişinin..." Rüzgar birkaç saniye durdu. "...çıkarken sizinle arkadaş olmuş olması." Korumaların hepsi birbirine baktı.

Ataman kahkahayı bastı.

"Harbiden adam giderken omzuna vurdu."

Jale de başını iki yana salladı. "Bir tanesi nöbet bile diledi." Hazal dayanamayarak güldü.

"Ben en çok 'iyi nöbetler' kısmını sevdim."

On koruma başlarını önlerine eğmişti. Kimsenin söyleyecek bir şeyi yoktu. Tam o sırada arka taraftan gelen dört korumadan biri seslendi.

"Efendim!"

Rüzgar başını çevirdi.

"Ne oldu?"

Adam bir an durdu. "Şey..." Rüzgar'ın kaşları çatıldı. "Ne?"

"Uyandırdık."

"Tamam."

"Fakat..."

"Fakat ne?"

Adam yutkundu. "Üçü de hâlâ ne olduğunu anlamaya çalışıyor."

Ataman gözlerini kapattı. Jale başını gökyüzüne kaldırdı. Hazal dudaklarını birbirine bastırarak gülmemeye çalıştı. Rüzgar ise birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. En sonunda ise Rüzgar, adamlarına diğer üç adamlarını getirme emrini vermişti. Tam bu sıradayda Aybars önde, Tuğkan ve Teoman onun birkaç adım arkasında, Göktürk ise her zamanki gibi grubun en arkasında yürüyordu.

Her şey normal görünüyordu. Ta ki... Aybars arabanın yanına gelip durana kadar. Önce arabaya baktı. Sonra arabanın kapısına baktı. Sonra tekrar arabaya baktı. Bir şey eksikti. Ya da daha doğrusu...

Birisi fazlaydı. Aybars'ın kaşları çatıldı. "Göktürk nerede?" Tuğkan başını çevirip arkasına baktı. "Az önce arkamızdaydı." Teoman da arkasına baktı.

"Kaybolmuştur."

"Lan adam dört saniyede nasıl kaybolsun?"

Tam o sırada arabanın içinden bir motor sesi geldi. Üçü aynı anda arabaya döndü. Sürücü koltuğunda Göktürk oturuyordu. Elleri direksiyondaydı. Koltuk ayarlanmıştı. Aynalarla oynuyordu. Hatta kemerini bile takmıştı.

Aybars birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden ona baktı. Tuğkan'ın yüzündeki ifade yavaş yavaş değişti. Teoman ise olduğu yerde dondu. Sonunda konuşabilen kişi Aybars oldu.

"Göktürk..."

Göktürk camı indirdi. "Efendim?"

"Sen ne yapıyorsun?"

Göktürk sanki dünyanın en normal işini yapıyormuş gibi cevap verdi.

"Arabayı kullanacağım."

Üçünün de yüzü aynı anda düştü. Tuğkan bir adım geri çekildi. "Hayır." Göktürk kaşlarını kaldırdı.

"Neden?"

Teoman hemen araya girdi. "Çünkü senin ehliyetin yok."

"Olsun."

"Olsun mu?!"

Göktürk omuz silkti.

"Ehliyet sadece bir kâğıt parçası."

Aybars gözlerini kapattı. Derin bir nefes aldı. "Göktürk, in arabadan."

"Yok."

"İn."

"Binince inmek istemiyorum."

"Göktürk."

"Aybars."

" İn."

"Hayır."

Tuğkan arabanın diğer tarafına geçip kapıyı açmaya çalıştı. Göktürk hemen içeriden kilitledi. Çıt.

Tuğkan birkaç saniye kapıya baktı. Sonra cama doğru eğildi.

"Aç kapıyı."

"Açmayacağım."

"Göktürk, yemin ederim şu an çok ciddi konuşuyorum."

"Ben de çok ciddiyim."

Teoman ellerini beline koydu. "Sen bu arabayı kullanamazsın." Göktürk başını yana eğdi. "Niye?"

Teoman birkaç saniye sustu. Sonra olabilecek en sakin ses tonuyla konuştu. "Çünkü sen hayatında bir kere bile düzgün araba kullanmadın."

Göktürk itiraz etti.

"Kullandım."

Aybars kaşını kaldırdı.

"Ne zaman?"

"Geçen sene."

Tuğkan şaşkınlıkla sordu. "Nerede?"

"Boş arazide."

"Arabayı nereye çarptın?" Göktürk düşündü. "Arabaya." Teoman başını geriye attı. "Allah'ım..."

Aybars arabaya yaklaşıp sürücü tarafındaki cama eğildi. "Göktürk. Bak. Şaka yapmıyorum. İn."

Göktürk direksiyonu iki eliyle daha sıkı tuttu. "Ben de şaka yapmıyorum. Siz binin."

Üçü birbirine baktı. Sonra aynı anda tekrar Göktürk'e döndüler. Tuğkan'ın sesi titredi.

"Biz... senin sürdüğün arabaya mı bineceğiz?"

"Evet."

"Hayır."

"Evet."

"Hayır!"

"Evet!"

"Göktürk!"

Göktürk sırıttı. "Ne bağırıyorsun oğlum?" Teoman arabaya doğru yaklaştı. "Sen ehliyet sınavına kaç kere girdin?" Göktürk sustu.

Aybars da ona baktı. Tuğkan bekledi. Teoman bekledi. Göktürk gözlerini kaçırdı.

"Saymadım." Teoman'ın gözleri büyüdü. "Kaç kere kaldın?"

"Birkaç."

"Kaç?"

"On..." Üçü de sustu. Göktürk devam etti. "...beş."

Sessizlik. Aybars'ın yüzündeki ifade tamamen değişmişti. "On beş mi?"

"On altı da olabilir."

Tuğkan iki elini yüzüne kapattı. "Ben bu arabaya binmek istemiyorum." Teoman hemen başını salladı. "Ben de." Aybars arabanın kapısını açmaya çalıştı.

"Göktürk, çık."

"Çıkmıyorum."

"Oğlum senin ehliyetin yok!"

"Olabilir."

"Nasıl olabilir?!"

Göktürk gayet sakin bir şekilde direksiyona baktı. "Ben de zaten o yüzden hızlı kullanıyorum." Teoman bir anda arabanın önünden uzaklaştı.

"Ben yürürüm." Tuğkan da başını salladı. "Ben de." Aybars ikisine baktı. "Nereye yürüyorsunuz?"

"Eve."

"Ev kilometrelerce uzakta."

Teoman omuz silkti. "Olsun." Tuğkan ciddi ciddi başını salladı. "Göktürk'ün kullandığı arabaya binmekten iyidir." Göktürk camdan kafasını çıkardı.

"Abartıyorsunuz."

Aybars ona baktı. "Sen geçen sefer geri geri giderken çöp konteynerine çarptın."

"O konteyner yanlış yerdeydi."

"Geçen sefer park ederken kaldırıma çıktın."

"Kaldırım da yanlış yerdeydi."

"Geçen sefer kavşakta ne yaptın?"

Göktürk düşündü. "Kavşağı döndüm." Teoman'ın sesi yükseldi. "Kavşağı dönmedin, kavşağın içine girdin!"

Göktürk birkaç saniye düşündü. "O da bir seçenekti." Aybars gözlerini kapattı. Bu adamla tartışmanın hiçbir anlamı yoktu. Sonunda arka koltuğun kapısını açtı ve arka koltuğa oturdu. Tuğkan'da binerken Aybars yana doğru kaydı. Teoman ise birkaç saniye arabaya bakıp derin bir nefes aldı. Aybars ve Tuğkan'ın bitmesinden cesaret alarak o da yanlarına bindikten sonra kapıyı kapattı.

Üçü de emniyet kemerlerini aynı anda taktı. Göktürk dikiz aynasından onlara baktı. "Hazır mısınız?"

Üçünün de cevabı gecikmemişti, üstelik cevap oldukça netti.

"Hayır."

Göktürk gülümsedi. "Ben hazırım." Göktürk motoru çalıştırdı. Aybars arkasına yaslandı. Tuğkan gözlerini kapattı. Teoman iki eliyle ön koltuğu tuttu. Göktürk'ün birden gaza basmasıyla araba bir anda ileri doğru fırlamıştı. Öne atılmalarıyla beraber Aybars'ın sesi duyuldu.

"Göktürk!"

"Ne?"

"Yavaş!"

"Daha hareket etmedik ki!"

"Ne demek hareket etmedik?!"

Göktürk hız göstergesi ne kısa bir bakış attıktan sonra gayet sakin bir sesle cevap verdi.

"Daha yirmiyle gidiyoruz." Tuğkan sımsıkı kapattığını bile fark etmediği gözlerini açtı.

"Yirmi mi?"

Teoman camdan dışarı baktı. "Ben yirmiyi hayatımda hiç bu kadar hızlı görmemiştim."

Aybars başını koltuğun yanından çıkartarak Göktürk'e bakmaya çalıştı.

"Göktürk..."

"Efendim?"

"Fren nerede?"

Göktürk bir saniye sustu. "Fren mi?" Aybars'ın yüzü anında bembeyaz kesilmişti.

"Göktürk..."

"Şaka yaptım."

Arka koltuktan üç adamında sesi aynı anda yükselmişti. "Göktürk!"

Göktürk keyifli ve eğlenen bir kahkaha attı. "Lan yüzlerinize bakın!" Aybars dişlerini sıktı. "Şu arabayı sağa çek."

"Daha yeni çıktık."

"Çek!"

"Beden?"

"Çünkü ölmek için henüz çok gencim!"

Göktürk omuz silkti. "Merak etme, bir şey olmaz." Tam o sırada önlerine bir tümsek çıktı. Göktürk tümseği son anda fark etti.

"Aaaa."

Aybars korkuyla nefesini tutmuştu. "Ne aaaa? Göktürk direksiyonu sıkıca tuttu."

"Tümsek."

"Göktürk yavaşla!"

Araba tümsekten geçti. Dört adam da aynı anda havalandı. Tak!

Dördüde tavanla buluşmuştu. Arabanın içinde birkaç saniyelik ölüm sessizliği oldu. Sonra Göktürk direksiyondan başını kaldırıp aynadan onlara baktı.

"İyi misiniz?"

Tuğkan tavana bakıyordu. "Ben artık bu dünyaya ait değilim." Teoman saçlarını düzeltti. "Ben sana demiştim."

Aybars ise gözlerini kapatarak kafasını arkaya doğru attı. "Beş dakika..." Göktürk dikiz aynasından Aybars'a anlamsız bir bakış attı.

"Ne beş dakikası?"

"Beş dakika sonra arabayı ben kullanacağım."

Göktürk hemen başını salladı "Olmaz."

"Neden?"

"Ben daha yeni eğlenmeye başladım."

Tuğkan arka koltuktan bağırdı.

"Biz eğlenmiyoruz!"

Göktürk bu sefer daha büyükçe bir kahkaha atarak direksiyonu çevirdi. Ve Aybars o an hayatında aldığı en kötü kararlardan birini verdiğini fark etti. Çünkü düşmanlarla yapılan anlaşmadan sağ çıkmışlardı. Ama şimdi...

Göktürk'ün arabasından sağ çıkıp çıkamayacakları tamamen ayrı bir meseleydi.

Dolunay'ın Bakış Açısı

"Seni Tuğkan'a vermem."

Öykü'nün yüzündeki ifade bir anda değişti. "Ne vermesi?"

"Tuğkan'a."

Öykü kaşlarını çattı. "Tanışalı daha iki hafta oldu."

"İki haftada insan sevemez mi?"

"Ben seviyorum demedim."

"Ben de seviyorsun demedim."

"Ee?"

"Sürekli cilveleşiyorsun."

Öykü hemen itiraz etti. "Ben cilveleşmiyorum."

"Öykü, daha dün akşam ne yaptığını hatırlıyor musun?"

"Ne yaptım?"

"Tuğkan sana su uzattı. Sen de 'Sen uzatınca su bile güzel geliyor.' dedin." Öykü birkaç saniye sustu. "Bu cilveleşmek değil."

"Ne o zaman?"

"Bir şey değil."

"Öykü, adama bakarken gözlerinin içi parlıyor."

"Ben herkese öyle bakıyorum."

"Bana bakarken bugüne kadar bir kere olsun gözlerinin içinin parladığını görmedim."

"Sen benim arkadaşımsın."

"Eeee?"

"Saçmalamayı kes lütfen, Dolunay."

"Saçmalamıyorum."

Öykü tam bir şey söyleyecekken kapının açılma sesi geldi. İkimiz de başımı koridora çevirdik. Saniyeler sonra Aybars, Göktürk, Tuğkan ve Teoman salona giriş yaptı. Fakat bir gariplik var gibiydi.

Aybars'ın rengi atmıştı. Tuğkan'ın yüzü bembeyazdı. Teoman ise sanki biraz daha konuşulursa yere yığılacakmış gibi görünüyordu.Göktürk ise tam tersine gayet keyifliydi.Yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.Öykü hemen ayağa kalktı.

"Tuğkan?"

Tuğkan ona baktı. "Efendim?"

"İyi misin?"

Tuğkan birkaç saniye sustu. "İyiyim." Teoman hemen araya girdi. "Değiliz." Tuğkan ona döndü. "Kes sesini."

Göktürk koltuğa doğru yürürken kahkaha attı. "Çok güzel bir yolculuktu." Aybars ona baktı. "Sen sus." Göktürk hiç aldırmamıştı. "Ben gayet güzel kullandım." Öykü şaşkınlıkla ona baktı. "Neyi kullandın?"

"Arabayı." O an Tuğkan gözlerini kapattı.Teoman derin bir nefes aldı.Ben de Aybars'a baktım.

"Ne oldu?" Aybars sadece başını iki yana salladı. "Hiç."

"Hiç mi?"

"Hiç."

Göktürk rahat rahat koltuğa yayıldı. "Ben kullandım."

"Ehliyetin var mı?" Diye sorarken Göktürk'e ciddi bir merakla bakıyordum. Göktürk sessiz kalmıştı. Cevap belli olmuştu ama Teoman sözlü bir şekilde cevabı kesinleştirmişti.

"Yok."

Göktürk hemen araya girdi. "Henüz yok." Tuğkan başını koltuğa yasladı. "On altı kere ehliyet sınavından kalmış adam bugün bizi ecelimize yürüttü."

Öykü gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı. Ben de dayanamadım. Aybars'a bakıp güldüm. "Gerçekten o kadar kötü müydü?" Aybars bana baktı. "Anlatılmaz."

"O kadar kötü müydü?"

"Bir ara gözlerimi kapattım."

"Sen mi?"

"Evet."

"Sen arabada gözlerini kapatmazsın."

"Zorunda bırakıldım." Teoman arkadan söze girdi. "Ben dua ettim." Göktürk kaşlarını kaldırdı. "Abartıyorsunuz." Tuğkan hemen ona döndü. "Tümseği gördüm mü, Göktürk?"

"Gördüm."

"Son anda gördün."

"Yine de gördüm."

"Hepimiz tavana uçtuk!'

"Çok eğlenceliydi."

"Göktürk!"

Öykü artık açık açık gülmeye başlamışken, ben de Aybars'ın yanına geçtim.

"Sen iyi misin?" Aybars başını salladı. "İyiyim."

"Rengin atmış."

"Biraz yoruldum."

"Neredeydiniz siz?"

Aybars'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.Çok küçük bir değişiklikti ama fark etmemek mümkün değildi.

"Bir işimiz vardı."

"Ne işi?"

"İş, işte."

"Bu nasıl cevap?"

Aybars hafifçe gülümsedi. "Bildiğin cevap."

"Nereye gittiniz?"

"Bir yere."

"Çok açıklayıcı."

"Elimden geldiğince."

Kaşlarımı kaldırdım. "Ben sana ciddi ciddi soruyorum."

"Ben de ciddi ciddi cevap veriyorum."

"Bir yere gittik diyorsun, ve nereye gittiğinizi söylemiyorsun."

Aybars birkaç saniye sustu. "Konuşmamız gereken biri vardı."

"Kim?"

"Birileri."

"Kaç kişi?"

Aybars bana baktı. "Dedektif misin sen, Dolunay?"

"Merak ediyorum."

"Merak etmen güzel."

"Sen de hiçbir şey anlatmıyorsun."

"Anlatılacak çok bir şey yok."

Aybars'ın verdiği bu kaçamak cevaplar hiç hoşuma gitmemişti.

"Başınıza bir şey mi geldi?"

"Hayır."

"Kesin mi?"

"Kesin."

"Birisi size bir şey yaptı mı?"

Aybars bu kez gülerek başını salladı. "Yok."

"Tuğkan niye böyle öyleyse?"

Aybars arkasına baktı.Tuğkan hâlâ Öykü'yle konuşuyordu.

"Tuğkan'ınki farklı."

"Ne farklı?"

"Onu Göktürk'ün araba kullanması bozdu."

Göktürk uzaktan seslendi. "Duyuyorum!" Aybars Göktürk'e bakma gibi bir şeyde bile bulunmamıştı. "Duyman için söyledim."

Göktürk sırıttı."Bir dahaki sefere daha hızlı giderim."

Tuğkan anında bağırdı. "Bir dahaki sefere seni arabaya bindirmeyeceğiz!" Göktürk gülerken Aybars bana döndü.

"Gerçekten bana bir şey anlatmayacak mısın?"

"Aybars hafifçe güldü. "Belki sonra."

"Ne zaman?"

"Uygun bir zamanda."

"Bu cümle hiç güven vermedi."

"Vermesin."

"Bu cevap dahada çok hoşuma gitmedi."

"Olur öyle şeyler."

"Senin yüzünden başıma iş açılacak."

"Seni uzak tutmaya çalıştığım bir sürü şey var, Dolunay."

"Ne?"

Aybars bir an sustu.Sonra yalnızca gülümsedi. "Boş ver."

"Yine kaçamak bir şey söylediğinin farkındasın, değil mi?"

"Farkındayım."

İkimiz de güldük.Aybars koridora yöneldi. "Ben yukarı çıkıyorum."

"Neden?"

"Akşam parti var, biraz dinlenmek istiyorum."

"Tamam."

Aybars yanımızdan ayrılırken bende diğerlerinin arasına katıldım. Onlarla gülüp eğlenmeye başlamama rağmen aklım Aybars'ın verdiği kaçamak cevaplardaydı. Nereye gittiklerini, ne yaptıklarını söylememişti. Üstelik aklım başka bir cümlesinde takılı kalmıştı.

"Seni uzak tutmaya çalıştığım bir sürü şey var, Dolunay."

Akşam olduğunda evin içinde sabahtan beri olmayan bir hareketlilik başlamıştı. Öykü odanın içinde bir sağa bir sola gidiyor, arada aynanın karşısına geçip saçlarını düzeltiyor, sonra tekrar dönüp çantasına bir şeyler koyuyordu.

Ben ise hâlâ makyajımı tamamlamaya çalışıyordum. Ve evet, üzerine bastırarak söylediğim şeyi yeniliyorum. "Makyajımı tamamlamaya çalışıyorum."

Elbiseleri aldıktan sonra makyaj malzemeleri, saç düzleştirici ve maşa almak için Uras'ı uzun bir süre kıvrandırmışık. Aynı zamanda ise Aybars'ın kartını patlatmıştık. Ve zavallı Aybars, bundan bir haberdi.

Öykü son kez aynanın karşısına geçti. Saçlarını iki eliyle düzeltti, başını hafifçe sağa sola çevirdi. "Nasıl olmuş?"

Aynadan ona baktım. "Gayet güzel."

"Bir yerinde gariplik var mı?"

"Yok."

"Kesin mi?"

"Öykü, yarım saattir aynaya bakıyorsun. "Artık ayna bıkmıştır senden." Öykü güldü. "Tamam, ben aşağı iniyorum."

"Git."

Kapıya yöneldi.Tam çıkarken dönüp bana baktı. "Çabuk gel."

"Geliyorum." Öykü odadan çıktı. Bende makyajımın son rötuşlarını yaptım. Aynada kendime son kez baktıktan sonra çantamı alıp odadan çıktım. Merdivenlerden aşağı inmeye başladığım sırada aşağıdan konuşma sesleri geliyordu. Önce çok net değildi. Sonra Öykü'nün gülüşünü duydum. Ardından Tuğkan'ın sesi geldi. Basamaklardan birinde durup bir süre dinledim.

"Yine mi?" Kendi kendime söylendikten sonra aşağı inmeye devam ettim. Merdivenin dördüncü basamağında durduğumda ikisini gördüm. Kapının hemen yanında duruyorlardı. Daha doğrusu...

Tuğkan, Öykü'yü duvarla kendi arasına almıştı. İki eli de Öykü'nün belindeydi. Öykü'nün de kolları Tuğkan'ın boynuna dolanmıştı. İkisi de birbirine bakıp gülümsüyordu. Bir süre hiçbir şey söylemeden onları izledim. Gerçekten hiçbir şey söylemedim. Sadece baktım. Tuğkan Öykü'ye doğru biraz eğildi.

"Bu akşam çok güzel olmuşsun."

Öykü gülümseyerek başını hafifçe yana eğdi. "Sen de fena değilsin."

"Fena değil miyim?"

"Evet."

"Sabah bana daha farklı bakıyordun."

"Ne zaman?"

"Eve geldiğimizde."

Öykü güldü. "O zaman yüzün bembeyazdı."

"Göktürk'ün sürdüğü arabadan inmiştim çünkü."

Öykü küçük ve kısa bir kahkaha attı. Ben ise birkaç saniye daha bekledim. Hafifçe boğazımı temizledim. Boğazımı temizlememle ikisi de bir anda bana döndü.

Öykü'nün gözleri büyüdü. Tuğkan'ın elleri anında Öykü'nün belinden çekildi. Öykü'de kollarını Tuğkan'ın boynundan indirip bir adım geri çekildi. Ben kollarımı göğsümde birleştirip ikisine baktım.

"Devam edin."

Öykü hemen konuştu. "Dolunay!"

"Ne?"

"Sen ne zamandır oradasın?"

"Bir süredir." Tuğkan hafifçe güldü. "Ne kadar bir süredir?"

"Yeterince." Öykü'nün yüzü kızardı. "Sen niye haber vermedin?"

"Niye vereyim?"

Öykü bir şey daha söylemek için dudaklarını aralayacakken yukarıdan ayak sesleri geldi. Hepimiz merdivenlere döndük. Aybars aşağı iniyordu.

Üzerinde siyah bir takım elbise vardı.Ceketi düzgünce üzerine oturmuş, gömleğinin yakası düzenliydi. Saçları da her zamankinden daha özenliydi.Merdivenlerin son basamağına geldiğinde bize baktı.

"Ne oluyor?" Öykü hemen cevap verdi. "Hiçbir şey." Ben gülümseyerek Tuğkan'a baktım. "Hiçbir şey." Tuğkan da başını salladı. "Kesinlikle."

Aybars üçümüzün de yüzüne tek tek baktı."Emin misiniz?"

"Evet!"

Aybars aynı anda cevap veren Öykü ve Tuğkan'ı kısa bir an süzdü.

"Peki." Aybars kapıya doğru yürüdü ve kapıyı açtı. Öykü kapıya doğru ilerlerken Tuğkan'ın yanından geçti. Tuğkan hafifçe eğilip kulağına bir şey söyledi. Öykü'nün yüzünde hemen küçük bir gülümseme oluştu. Bunu görünce farkında olmadan kaşlarım havalanmıştı. Öykü onları gördüğümü fark edince uyarıcı ve ters bir bakış atmıştı. Bende masumca bir gülümseme gönderip başımı hafifçe yana eğdim.

Evin bahçesine çıktığımızda Teoman arabanın yanında bekliyordu. Göktürk de onun yanında duruyordu. Göktürk arabanın anahtarlarını elinde çeviriyordu. Tuğkan bunu görür görmez durdu. Çoktan beti benzi atmaya başlamıştı. "Sen neden anahtarı tutuyorsun?"

Göktürk sırıttı. "Ben sürerim diye." Teoman anında araya girdi. "Hayır."

"Niye?"

"Çünkü bu sabahtan sonra hâlâ yaşıyor olmamız mucize."

"Abartıyorsunuz." Aybars arabanın yanına gelip anahtarı Göktürk'ün elinden aldı. "Bu sefer ben kullanacağım." Göktürk dudaklarını büzdü. "Ben çok güzel kullanıyordum." Teoman başını salladı. "Senin 'güzel'in ne demek olduğunu artık anlamıyorum."

Hepimiz arabaya doğru ilerlerken Öykü benim yanıma geldi. Kulağıma eğilip fısıldadı. "Bu gece seni Tuğkan'la ilgili hiçbir şey söylememeye ikna edeceğim."

Öykü'ye öyle mi? dercesine bir bakış attım. "Göreceğiz." Öykü'de gayet iddialı bir gülümseme gönderdi. "Göreceğiz."

Arabaya bindiğimizde ilk birkaç dakika oldukça sessiz geçti. Aybars direksiyondaydı. Aybars'ın yanında Teoman oturuyordu. Arka koltukta da ben, Öykü, Göktürk ve Tuğkan oturuyorduk.

Normal şartlarda Göktürk'ün sustuğu bir araba yolculuğunu düşünemiyordum. Ama bu kez o bile fazla konuşmuyordu. Çünkü hepimiz aynı şeyi biliyorduk. Bu partiye gitmek için kimsenin içinden doğru düzgün heyecan gelmiyordu.

Aybars radyoyu açtı. Birkaç saniye sonra kapattı. Sonra tekrar açtı. Teoman başını çevirip Aybars'a baktı. "Ne yapıyorsun lan?"

"Bir şey arıyorum."

"Neyi?"

"Dinlenecek bir şey." Göktürk hemen atıldı. "Ben şarkı söyleyebilirim." Dört kişide aynı anda cevap vermişti. "Hayır."

Göktürk arkasına yaslandı. "Niye?" Tuğkan yandan yandan Göktürk'e ters bir bakış att. "Geçen sefer söylediğin şarkı yüzünden üç gün kulağım çınladı."

"Ben şarkıyı güzel söylüyorum."

Teoman önüne bakmaya devam ederken konuştu. "Sen şarkı söylemiyorsun. Şarkıya saldırıyorsun." Göktürk birkaç saniye sustu. "Bu da bir yetenek."

Öykü gülmeye başladı. Ben de istemsizce gülümsedim. Aybars sonunda radyoyu kapattı. "Zaten yarım saatlik yol." Teoman başını koltuğa yasladı. "Yarım saat mi?"

"Evet."

"Ben bu partinin iki saat sürmesini istemiyorum." Tuğkan ona baktı. "İki saat sürmez."

"Niye?"

"Çünkü hepimiz erkenden kaçacağız."

Göktürk hemen araya girdi. "Ben kalırım." Teoman dikiz aynasından Göktürk'e baktı. "Sen mi?"

"Evet."

"Sen partileri seviyorsun."

"Partiyi sevmiyorum, ücretsiz yemekleri seviyorum."

Tuğkan güldü."En azından dürüstsün." Ben öne doğru biraz eğilip Aybars'a baktım. "Sen de istemiyor musun?"

"Neyi?"

"Partiyi." Aybars birkaç saniye düşündü. "Asil'in çevresinden çok insan olacağından dolayı, hayır. İstemiyorum." Tuğkan başını geriye yasladı. "Harika." Teoman kuru bir sesle konuştu. "Aradığım eğlence." Göktürk ise hiç etkilenmemişti. "Asil de gelecek mi?" Aybars kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi. "Hayır."

"Neden?"

"İşleri varmış."

"Kesin mi?"

"Kesin."

Ardından sessizlik hakim oldu. Sessizliğin arasında Öykü başını yanında oturan Tuğkan'ın omzuna yaslamıştı. Tuğkan bir an şaşırdı ama hiçbir şey söylemeden gülümsedi. Ben bunu görünce Aybars'a baktım. Aybars da dikiz aynasından arka koltuğa baktığında göz göze geldik. İkimizde birbirimize gülümsedik. Aybars tekrardan yola döndü.

Bir süre daha devam etti sessizlik. En sonunda sessizliği Tuğkan'ın sesi bozdu.

"Kaç dakika kaldı? "Teoman hemen cevap verdi. "Hiçbir fikrim yok."

"Anasının nikahındaki yere gidiyoruz galiba." Göktürk cümlesiyle arabada sessizlik oldu. "Neden herkes sustu?" Aybars dikiz aynasından Göktürk'e baktı. "Göktürk."

"Ne?"

"Sus."

"Sus işte."

"Peki."

Göktürk gerçektende susmuştu. Bir süre sonra şehir merkezindeki daha hareketli bölgeye girdik. Binalar sıklaşmaya, sokaklar kalabalıklaşmaya başladı. Sonunda büyük, modern bir binanın önünde yavaşladık. Binanın girişinde büyük bir tabela vardı. Özel şirket partisinin yapıldığı yer oldukça gösterişliydi. Girişte takım elbiseli birkaç kişi duruyor, gelenleri karşılıyorlardı.

Aybars arabayı park edip motoru kapattı. Kimse hemen inmedi. Hepimiz birkaç saniye boyunca binaya baktık. Teoman derin bir nefes aldı. "Başlıyoruz." Tuğkan kemerini çözdü. "İki saat." Göktürk'te arabanın kapısını açtı. "Belki güzel geçer." Teoman ona baktı. "Senin iyimserliğine hayranım." Göktürk inmeden önce Teoman'a inanılmaz gururlu bir ifadeyle baktı." Ben sadece yemekleri düşünüyorum."

Öykü arabadan inerken Tuğkan elini uzatıp ona yardım etti. Ben de Aybars'la aynı anda arabadan inmiştim. Aybars kapıyı kilitledi. Sonra hepimiz binanın girişine doğru yürümeye başladık. Aybars, Göktürk, Tuğkan ve Teoman girişteki adamlarla selamlaştıktan sonra içeriye girdik.

İçeri girdiğimizde müzik sesi daha kapıdan duyuluyordu. Salon oldukça kalabalıktı. İnsanlar küçük gruplar hâlinde konuşuyor, garsonlar ellerinde içeceklerle dolaşıyor, bir köşede müzik çalıyordu. Göktürk etrafına bakındı. "Ben fikrimi değiştirdim." Teoman ona baktı."Ne oldu?"

"Burada kalabiliriz."

"Niye?" Göktürk masaları gösterdi. "Yemekler güzel görünüyor."Tuğkan kahkaha attı. Aybars ise salona biraz daha dikkatli baktı. Yüzündeki rahat ifade kaybolmuştu. Ben de onun baktığı yöne baktım. Kalabalığın arasında benim ve Öykü için bir sürü yabancı yüz vardı. Aybars tek tek hepimize baktı.

"Dağılmayalım." Tuğkan başını salladı. "Tamam." Teoman ellerini cebine soktu. "Ben zaten dağılmayı düşünmüyordum." Göktürk ise masalardan birine doğru ilerlemeye başlamıştı. Teoman kolundan tuttu. "Sen hiçbir yere gitmiyorsun."

"Niye?"

"Çünkü beş dakika sonra seni kaybedersek bütün gece seni aramakla geçer." Göktürk itiraz etti. "Ben kaybolmam." Teoman ona baktı. "Aynen."

Göktürk cevap vermedi. Aybars başını iki yana salladı. Sonra tekrardan bize döndü. "Kendimize oturacak bir yer bulalım."Öykü başını salladı. "Olur."

Kısa bir süre sonra sakın bir köşede kendimize bir yer bulmuştuk. Öykü hemen sandalyelerden birine geçti. Tuğkan onun yanındaki sandalyeyi çekti. Teoman da karşılarına oturdu. Göktürk ise sandalyeye oturmak yerine önce masanın üzerindeki yiyeceklere baktı. "Şu küçük şeylerden yiyebilir miyim?" Teoman ona baktı. "İnsan önce oturur."

"Ben açım."

"Beş dakika önce geldik."

"Ben iki saattir açım." Tuğkan güldü. Aybars başını iki yana salladı. Ben de Öykü'nün yanına oturdum. Bir süre hepimiz çevredeki insanları izledik. Müzik devam ediyordu. İnsanlar kendi aralarında konuşuyor, garsonlar masaların arasında dolaşıyordu. Tam o sırada müzik yavaşça kesildi. Salonun ön tarafındaki ışıklar biraz daha aydınlandı. Sahnenin ortasına takım elbiseli bir adam çıktı. Adam mikrofonun önünde durdu. Salondaki konuşmalar yavaş yavaş kesildi. Adam gülümsedi.

"İyi akşamlar." Kalabalıktan birkaç kişi cevap verdi. Adam mikrofonu biraz kendine çekti. "Öncelikle hepiniz hoş geldiniz. Ben Levent Arman. Arman Grup'un kurucusu ve yönetim kurulu başkanıyım."

Göktürk hemen eğilip Tuğkan'a fısıldadı. "Adını söyledi." Tuğkan ona baktı. "Sus." Levent konuşmaya devam etti. "Bu akşam burada yalnızca bir şirket etkinliği düzenlemek için toplanmadık. Aynı zamanda birlikte geçirdiğimiz bir yılın ardından biraz nefes almak, birbirimizi iş dışında da tanımak ve bugüne kadar verdiğimiz emeği hep birlikte kutlamak için buradayız." Göktürk elini kaldıracakmış gibi yaptı. Teoman hemen bileğini tuttu. "Yapma."

"Ne yapacaktım?"

"Ne yapacağını biliyorum." Levent konuşmasına devam etti. "Arman Grup bugün bulunduğu noktaya tek bir kişinin çabasıyla gelmedi. Burada çalışan her insanın emeği var. Sabah erkenden işe gelen arkadaşımızdan gece geç saatlere kadar çalışan yöneticilerimize kadar herkesin bu başarıda bir payı bulunuyor."

Kalabalıktan alkışlar yükseldi. Göktürk de alkışladı. Ama diğerlerinden birkaç saniye fazla alkışlamıştı. Tuğkan dirseğiyle onu dürttü. Göktürk alkışlamayı bıraktı. Levent gülümsedi. "Bu yıl bizim için kolay bir yıl olmadı. Bazı dönemlerde beklenmedik sorunlarla karşılaştık. Bazı projeler planladığımızdan uzun sürdü. Bazılarıysa istediğimiz sonucu vermedi."

Göktürk hafifçe öne eğildi. "Benim hayatım da planladığım sonucu vermedi." Teoman gözlerini kapattı. Ben gülmemek için başımı eğdim. Levent ise konuşmasına devam ediyordu.

"Ama önemli olan, sorunlarla karşılaştığımızda nasıl hareket ettiğimizdir. Biz birbirimize destek olarak, hatalarımızdan ders çıkararak ve yolumuza devam ederek bugün buradayız."

Aybars sessizce sahneye bakıyordu. Tuğkan'ın yüzünde de aynı soğuk ifade vardı. Teoman ise kollarını göğsünde birleştirmişti. Göktürk'ün aksine üçü de konuşmaya pek ilgili görünmüyordu. Levent birkaç saniye durdu. "Önümüzdeki yıl için de oldukça büyük hedeflerimiz var. Yeni yatırımlar, yeni projeler ve yeni iş birlikleri planlıyoruz."

Göktürk başını yana eğdi. "Yeni iş birlikleri..." Sonra kendi kendine mırıldandı. "Ben de bir iş kuracağım." Tuğkan fısıldadı. "Sen önce ehliyet al." Göktürk ona baktı. "Konuyla ne alakası var?"

"Çok alakası var."

Levent konuşmasını sürdürdü. "Bu gecenin resmi bir toplantı olmadığını özellikle belirtmek istiyorum. Bu nedenle bu akşam iş konuşmak zorunda değilsiniz. Müzik var, yemekler var, kadahler var, dostlarımız var. Umarım hepiniz güzel vakit geçirirsiniz."

Göktürk başını salladı. "Bu kısmı sevdim." Teoman ona baktı. "İlk defa mantıklı bir şey söyledi." Levent gülümsedi.

"Son olarak..." Salon yeniden sessizleşti. "Bu şirketin bugünlere gelmesinde yanımda olan herkese teşekkür etmek istiyorum. Aileme, çalışma arkadaşlarıma ve bana güvenen herkese..." Kısa bir süre durdu. "İyi ki varsınız."

Alkışlar yükseldi. Levent mikrofonu yerine bıraktı. "Keyifli bir akşam geçirmenizi diliyorum." Bir kez daha alkışlandı. Levent sahneden indi. Ben alkışlarken Öykü kulağıma eğildi. "Uzun konuştu."

"Güzeldi ama."

"Ben yemek kısmını bekliyorum." Ben gülerken Levent sahneden indikten sonra doğrudan bizim bulunduğumuz tarafa doğru yürümeye başladı. Aybars onu fark ettiği anda yüzü değişti. Tuğkan da dikleşti. Teoman kollarını daha sıkı bir şekilde göğsünde birleştirdi. Göktürk ise hiçbir şey olmamış gibi masadaki küçük atıştırmalıklardan birini aldı. Levent masamızın yanında durdu. "Merhaba."

Aybars başını kaldırdı. "Merhaba." Levent birkaç saniye onlara baktı. "Nasılsınıs görüşmeyeli?"

Aybars'ın cevabı kısa oldu. "İyi." Sadece buydu. Levent'e, sen nasılsın diye sormamıştı.

Tuğkan da sadece başını salladı. Teoman'ın yüzünde ise hiçbir ifade yoktu. Levent onların tavrını fark etmiş gibi kısa bir tebessüm etti. Sonra bakışları bana ve Öykü'ye kaydı. "Hanımlar, siz de hoş geldiniz."

Öykü kibarca gülümsedi. "Teşekkür ederiz." Levent bu seferde bana baktı. "Umarım keyif alıyorsunuzdur."

"Şimdilik güzel gidiyor."

"Güzel."

Sonra Öykü'ye döndü. "Sizi daha önce görmüş müydüm?" Öykü'den önce lafa Tuğkan dalmıştı. "Görmediniz, onlar bizim arkadaşlarımız. Bu gece için onlarıda çağırdık."

Levent'in yüzündeki ifade bir anlığına donmuştu. Fakat hemen topladı. "Asil'i göremedim, gelmedi mi?" Bu defa cevap Teoman'dan gelmişti. "Hayır."

"Niye? Bir sorun yoktur umarım."

"Bir sorun yok, işi varmış."

"Öyle mi? Asil'in burada olamaması beni üzdü açıkcası."

Masadan ses çıkmayınca Levent daha fazla burada durmaması gerektiğini anlamış gibiydi. "Herhangi bir ihtiyacınız olursa organizasyon ekibine söyleyebilirsiniz."

"Teşekkürler."

"Rica ederim." Sonra Aybars'a baktı. "Ben biraz diğer misafirlerle ilgileneyim." Aybars başını salladı. "Tabii."

Levent birkaç adım uzaklaştı. Göktürk ise arkasından bakıyordu. Adam tamamen arkasını döndüğü anda Göktürk elini kaldırdı. Ve kimsenin fark etmediğini düşündüğü bir anda, Levent'in arkasından nah çekti.

Ben tam o sırada Göktürk'ün elini gördüm. Gözlerim büyüdü. Tuğkan da fark etmişti. Teoman ise gözlerini kapatıp başını öne eğdi. Aybars Göktürk'e döndü. "Oğlum, ne yapıyorsun lan?" Göktürk hemen elini indirdi. "Hiç."

"Elin havadaydı."

"Esniyordum." Teoman gözlerini açtı. "Senin esneme şeklin de bir tuhaf." Göktürk gayet masum bir ifadeyle omuz silkti. "Ben böyle esniyorum."

Gülmemek için dudaklarımı ısırdım. Aybars ise Göktürk'e son kez baktı. "Bir daha yapma." Göktürk başını salladı. "Tamam." İki saniye sonra aynı hareketi tekrar yapacakmış gibi elini kaldırdı. Aybars anında bileğini tuttu. "Yapma."

"Şaka yapıyordum."

Aybars sabır dercesine başını hafifçe yana çevirdi. Tam o sırada masanın yanına iki garson geldi. Birinin elinde içeceklerle dolu büyük bir tepsi, diğerinin elinde ise boş kadehler vardı. Garsonlar masaya yaklaşınca Göktürk'ün dikkati anında onlara döndü. "Sonunda."

Teoman ona baktı. "Ne sonunda?"

"Partinin en önemli kısmı."

Garsonlar herkese birer kadeh bıraktı. Aybars kendi kadehini eline aldı. Tuğkan da kendi kadehini eline almıştı. Teoman kadehini kaldırıp içindekine baktı. Göktürk ise kadehini eline alır almaz kokladı. Öykü ona baktı. "Ne yapıyorsun?"

"Kontrol ediyorum."

"Neyi?"

"Ne olduğunu."

Tuğkan güldü. "Üzerinde ne olduğunu yazıyor zaten." Göktürk kadehin etrafına baktı. "Ben küçük yazıları okuyamıyorum. "Teoman hemen araya girdi.

"Sencede küçük yazıları okuyamaman için henüz çok genç değil misin?"

Göktürk Teoman'a ters bir bakış attı. "Sana ne."

Aybars kadehini hafifçe kaldırdı. "Tamam. Madem geldik, en azından geceyi güzel geçirelim." Tuğkan kadehini onunkiyle tokuşturdu. "Bencede." Teoman da bir şey söylemeden kadehini uzattı. Göktürk kadehini kaldırdı. "Ben de varım." Öykü ve ben de kadehlerimizi kaldırdık. Kadehler birbirine hafifçe değdi.

"Şerefe."

Hepimiz bir yudum aldık. Göktürk kadehini masaya bırakıp yüzünü buruşturdu.

"Bu ne?" Tuğkan ona baktı. "Ne oldu?"

"Ben bunu sevmedim."

Teoman güldü. "Az önce kadehi koklayıp kontrol ediyordun."

"Kontrol ettim. Sonuç kötü."

Aybars başını iki yana salladı. "İçmek zorunda değilsin." Göktürk kadehi masaya bıraktı. "Zaten zorunda değilim." Sonra masadaki meyve suyuna uzandı. "Ben bunu içeceğim."

Teoman ona baktı. "Çocuk gibisin."

Göktürk umursamadan omuz sıktı ve meyve suyundan bir yudum aldı.

"Bu daha güzel."

Ben Öykü'ye baktım. O da gülüyordu. Bir süre hepimiz masada sohbet etmeye başladık. Salon gittikçe kalabalıklaşıyordu. Müzik yeniden yükselmişti. İnsanların çoğu masalarından kalkıp birbirleriyle konuşmaya başlamıştı.

Öykü Tuğkan'a dönüp bir şeyler anlatıyordu. Tuğkan da onu dinlerken arada gülümsüyordu. Ben de Aybars'a döndüm.

"Sen içmeyecek misin?"

Kadehini gösterdi. "İçiyorum."

"Yarısına bile gelmemişsin."

"Sarhoş olmayı pek sevmiyorum."

Buna verecek bir cevap bulamayınca önüme döndüm. Müzik bir süre daha aynı şekilde devam etti. Ama birkaç dakika içinde ortamın havası değişmeye başladı.

İnsanlar artık masalarında oturup konuşmak yerine sandalyelerinden kalkıyordu. Bazıları doğrudan dans pistine yöneliyor, bazıları arkadaşlarını kolundan tutup yerlerinden kaldırıyordu. Az önce herkesin elinde kadehleriyle oturduğu salon, yavaş yavaş hareketlenmeye başlamıştı.

Öykü ilk fark edenlerden biri oldu. Başını müziğe doğru çevirip gülümsedi. Tuğkan'da fark etmiş olacakki, Öykü'ye döndü.

"Dans edelim mi?" Öykü'nün yüzünde hemen küçük bir gülümseme oluştu. "Olur."

Tuğkan sandalyesinden kalkıp elini ona uzattı. Öykü hiç düşünmeden elini tuttu. İkisi beraber el ele masadan ayrıldılar. Onları izlerken istemsizce gülümsedim. Öykü'nün yüzündeki mutluluk uzaktan bile belli oluyordu. Tuğkan da ona bakıyordu. İkisi yan yana dans etmeye başladığında Göktürk dirseğiyle Teoman'a dokundu.

"Bak."

"Ne var?"

"Bunlar kesin sevgili olacak."

Teoman iç çekti. "Senin milletin adına konuşmaktan başka işin yok mu?"

"Yok."

"Şaşırmadım."

Göktürk bir süre onları izledi. Sonra tekrar Teoman'a döndü.

"Biz niye dans etmiyoruz?"

Teoman ona baktı. "Ben seninle dans etmem."

"Neden?"

"Çünkü seni seviyorum."

"Ne alaka?"

"İlişkimizin bozulmaması için."

"Yaaa, aşkım benim."

"Tamam lan, cıvıma hemen!"

Ben ikisini dinlerken gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Tam o sırada yanımda oturan Aybars'ın sessiz kaldığını fark ettim.

O da piste bakıyordu. Sonra bana baktı. Bir şey söyleyecekmiş gibi oldu. Yine de bir şey söylemedi. Tekrar piste baktı. Sonra yeniden bana döndü.

"Aybars?"

"Efendim?"

"Bir şey mi diyecektin?"

"Hayır."

Kaşlarım çatılmıştı.

"Emin misin?"

"Evet."

"Peki."

Ben yeniden önüme döndüm. Dans eden Öykü ve Tuğkan'ı görünce yine yüzümde istemsiz bir gülümseme oluşmuştu.

"Dolunay."

Aybars'ın sesiyle ona döndüm.

"Dans etmek ister misin?"

Bir saniye ne dediğini anlamadıNe "Ne?" Aybars'ın yüzünde daha önce pek görmediğim bir ifade vardı. Çekingen görünüyordu.

"Dans etmek ister misin?" diye tekrar etti.

Piste baktım. Sonra ona. "Ben dans etmeyi pek sevmem."

"Anladım."

Sesi hemen düştü. Sanki cevabımı bekliyormuş ama yine de reddedileceğini düşünmüş gibi.

"Önemli değil."

Bir süre sessiz kaldık. Aybars tekrar önüne döndü. Ben de piste baktım. Öykü ve Tuğkan hâlâ dans ediyordu. Göktürk ve Teoman ise masada birbirleriyle uğraşmaya devam ediyordu. Ama gözüm istemsizce Aybars'a kaydı. Başını eğmiş, bardağıyla oynuyordu. Nedense az önceki halini düşündükçe içimde tuhaf bir his oluşuyordu. Daha fazla dayanamayarak ayağa kalktı. Aybars'a baktığımda meraklı bir ifadeyle bana bakıyordu.

"Teklifin hâlâ geçerli mi?"

Aybars bana baktı. Dudakları yavaşça yukarıya doğru kıvrıldı.

"Geçerli." O da sandalyesini geriye doğru iterek ayağa kalktı. "Kabul ediyor musun yani?"

"Evet, kabul ediyorum."

Aybars elini bana uzattı. Aybars'ın bana uzattığı eline baktım. Ardından Aybars'a. Sonra yeniden eline baktım. En sonundaysa Aybars'ın bana uzattığı elini tuttum.

Aybars sanki onun elini tutmamı çok uzun süredir bekliyormuş gibi elimi, hiç bırakmaya niyeti yokmuşcasına sıkıca tutmuştu. Beraber el ele piste yürümeye başladık.

Piste doğru ilerlerken etrafımızdaki kalabalık giderek arttı. Müzik de biraz daha hareketli bir hâl almıştı. İnsanlar çiftler hâlinde dans ediyor, bazıları kendi arkadaş gruplarıyla eğleniyordu. Pistin sakın bir kenarına geldiğimizde Aybars durdu. Ben de karşısında durdum.

Bir an birbirimize baktık. Sonra müziğin ritmi değişti. Aybars elini belime koydu, ben de diğer elimi omzuna bıraktım. İlk adımı o attı. Ben de aynı anda ona uyum sağladım.

Dans etmeye başladığımız anda ikimizin de gerçekten dans etmeyi bildiği ortaya çıktı. Ne birbirimizin ayağına bastık ne de ritmi kaçırdık. Aybars'ın hareketleri sakindi ama kendinden emindi. Ben de ritme kolayca ayak uyduruyordum. Birkaç saniye sadece dans ettik. Sonra Aybars bana bakıp hafifçe gülümsedi.

"İyi dans ediyorsun."

"Sen de."

"Ben bunu zaten biliyorum." Gözlerimi kıstım. "Özgüvene bak."

"Olan şeyi söylüyorum."

"Biraz daha alçakgönüllü olabilirsin."

"Sen beni reddettikten sonra biraz özgüvene ihtiyacım vardı." Gülmemi tutamadım. "Ben seni reddettiğim için mi şimdi böyle konuşuyorsun?"

"Sanırım."

"Aklınca intikam mı alıyorsun?"

"Onu nereden çıkardın?"

"Öyle gibi."

"İntikam alsaydım ayağına basardım." Bir an ona baktım. "Basabilir misin? "Aybars kaşını kaldırdı. "İstersen deneyelim."

"Kalsın."

Aybars küçük bir kahkaha attığında müziğin ritmi biraz hızlanmıştı. İkimiz de adımlarımızı değiştirdik. Aybars beni hafifçe yönlendirdi. Ben de hiç zorlanmadan hareketine uyum sağladım. Bir tur döndüğümüzde etrafımızdaki kalabalık birkaç saniyeliğine gözümden kayboldu. Sonra yeniden ona baktım. Aybars'ın dakikalar önceki kahkasından kalan gülümsemesi yüzünde hâlâ duruyordu.

"Ne?"

"Hiç."

"Niye öyle bakıyorsun?"

"Nasıl?""

"Gülümseyerek."

"Sen de bana bakıp duruyorsun."

"Tam karşımdasın çünkü."

"Bende tam karşımda olduğun için gülümsüyorum."

Bu cevap karşısında öylece kalmıştım. Ne cevap vereceğimi bilmiyordum. Ve garip olan şu ki... Kalbimin hızlandığını hissediyorumdum.

Kendine gel Dolunay!

Aybars kaşlarını kaldırdı. "Sustun sanki."

"Canım susmak istedi."

Aybars'ın bana inanmadığı çok belliydi. Ama yine de çok üstelemedi. "Öyle olsun."

Müzik devam ederken dans etmeyi sürdürdük. Bu kez ikimiz de konuşmuyorduk. Sadece müziğe, birbirimizin hareketlerine ve o anın sakinliğine odaklanmıştık. İkimizde bu anın büyüsüne kapılmış gibiydik.

Müzik birkaç saniye daha devam etti. Sonra yavaş yavaş müzik sona erdi. Son notalar salonda kaybolurken insanlar alkışlamaya, bazıları da yeniden masalarına dönmeye başladı. Ben de Aybars'la birlikte masaya doğru döneceğim sırada onun durduğunu fark ettim.

"Ne oldu?" Aybars cevap vermeden önce kısa bir an etrafına baktı. Sonra bana döndü. "Biraz konuşabilir miyiz?" Kaşlarımı hafifçe kaldırdım."Şimdi mi?"

"Evet." Ses tonunda garip bir şey vardı. Ne endişeli görünüyordu ne de kızgın. Ama ne olduğunu anlayamamıştım. "Tabii." Tam masaya doğru ilerleyecekken Aybars elini bileğime nazikçe koydu. "Buradan değil."

"Nereye?"

"Şuraya." Başını salonun diğer tarafındaki daha sakin bölüme çevirdi. Kalabalığın arasından geçerken bileğimi bırakmadı. Tutuşu sıkı değildi. Sadece benim onunla birlikte geldiğimden emin olacak kadar hafifti .Arkamıza baktım.

Masamız hâlâ görünüyordu. Göktürk bir şey anlatıyor, Teoman onu dinlememek için elinden geleni yapıyor, Öykü ve Tuğkan ise hâlâ birbirleriyle konuşuyordu. Kimse bize dikkat etmiyordu.

Aybars beni salonun daha tenha bir tarafına götürdü. Burada müzik daha uzaktan geliyordu. İnsanların konuşmaları da çok daha az duyuluyordu. Bir köşede birkaç koltuk vardı ama orada da kimse yoktu. Aybars sonunda durdu. Bileğimi bıraktı. Ben de ona döndüm. "Ne konuşacaktın?"

Aybars beni cevapsız bırakarak sadece bana baktı. Az önce dans ederkenki hâlinden farklıydı. Sanki söylemek istediği bir şey vardı ama kelimeleri bir türlü bulamıyordu.

"Aybars, ne oldu?"

Aybars derin bir nefes aldı. "Ben..." Devamını getirmedi. Kaşlarımı kaldırdım. "Sen?"

"Önemli bir şey söylemeyeliyim."

"Dinliyorum."

Yine sustu. Bir an gözlerime baktı, sonra bakışlarını kaçırdı. "Nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum."

"Ne söyleyeceksin?" Aybars dudaklarını birbirine bastırdı. "Şey..." Yine sustu. Biraz daha bekledim. "Bak, söylemek istemiyorsan-"

"İstiyorum." Sesi bu kez daha net çıkmıştı. Birkaç saniye boyunca gözlerimin içine baktı. Aybars bana doğru bir adım attı. Ben yerimde kaldım. "Aybars?"

Gözlerini üzerimden çekmedi. Aybars bir kez daha nefes aldı. "Boş ver."

"Hayır, söyle."

"Nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum."

"Neyi?" Aybars bir an daha sustu. Sonra başını hafifçe yana çevirdi. Sanki kelimeler gerçekten hiçbir işe yaramıyormuş gibi. Ben de ne söyleyeceğini beklerken Aybars yeniden bana döndü. Bu kez bakışları farklıydı. Daha kararlı.

Bir adım daha yaklaştı. Aramızdaki mesafe iyice azaldı.

"Aybars..."

Adını söylediğim anda gözleri gözlerimden dudaklarıma kaydı. Sonra yeniden gözlerime baktı. Bir an durdu. Sanki son kez kendine bir şey soruyormuş gibiydi. Ve ardından bana doğru eğildi. Bir anda Aybars beni duvara yaslayarak bana doğru eğildi. Ben daha ne olduğunu kavrayamadan başka bir şey oldu.

Aybars'ın dudakları benim dudaklarıma kapandı.

Ne olduğunu anlamam birkaç saniye sürdü. Aybars'ın dudakları dudaklarıma değdiği anda bütün düşüncelerim durmuş gibiydi.

Kıpırdayamadım. Ne ellerimi kaldırabildim ne de geri çekilebildim. Sadece olduğum yerde kaldım. Aybars öpmeye devam ederken birkaç saniye sonra kendime geldim. Bir anda ellerimi göğüsüne koydum ve bütün gücümle onu geriye ittim.

Aybars birkaç adım geriye sendeledi. Ben ise olduğum yerde kaldım. Kalbim deli gibi çarpıyordu. Ne yaşadığımı anlamaya çalışırken öfkem bir anda yükseldi. "Sen kafayı mı yedin?!"

Aybars hiçbir şey söylemedi. Ben ise durmadım. "Ben sana dans etmeyi kabul ettim diye beni öpebileceğini mi sandın?"

"Dolunay, ben-"

"Hayır!" Elimi kaldırıp sözünü kestim." Hiçbir şey söyleme!" Aybars olduğu yerde kaldı. Yüzündeki ifade değişmişti. Az önceki kararlı hâlinden eser yoktu. Ama bunu görmek öfkemi geçirmedi. "Ben sana böyle bir şey için izin vermedim!"

"Biliyorum."

"Hayır, bilmiyorsun!" Sesim yükseldi. "Bilseydin bunu yapmazdın!" Aybars bir adım atacak gibi oldu. "Yaklaşma." Hemen durdu. "Ben sadece-"

"Sen sadece ne?!"

Cevap veremedi. Başımı iki yana salladım. "Gerçekten inanamıyorum sana." Bir an daha yüzüne baktım. Sonra arkamı döndüm.

"Dolunay, bekle."

Onu duymazdan gelerek birkaç adım attım. "Dolunay-"

"Benimle konuşma."

Hızlı adımlarla oradan uzaklaşmaya başladım. Arkamdan Aybars'ın sesini tekrar duydum. "Dolunay, lütfen."

Durmadım. Kalabalığın arasına karışırken ellerim hâlâ titriyordu. Az önce ne olduğunu düşündükçe öfkem daha da büyüyordu. Dans etmek için onunla piste çıkmıştım. Onunla konuşmak için tenha bir yere gelmiştim. Ama şimdi tek istediğim ondan uzaklaşmaktı. Arkamı dönüp bakmadım.

Öfkeyle kalabalığın arasına karıştım. Aybars'ın söylediklerini duymak istemiyordum. Daha doğrusu artık hiçbir şey duymak istemiyordum. Bir an önce dışarı çıkıp biraz nefes almam gerekiyordu. Tam o sırada—

PAT!

Salonun içini bir silah sesi doldurdu. Olduğum yerde donakaldım. Ne olduğunu anlamaya çalışırken ikinci ses geldi.

PAT!

Ardından üçüncüsü.

Bir anda salonun her tarafından çığlıklar yükseldi. İnsanlar panikle kaçışmaya başladı. Sandalyeler devriliyor, masalar birbirine çarpıyor, insanlar birbirlerini iterek çıkışlara koşuyordu.

"Ne oluyor?!"

Sesim kendi kulağıma bile zor geldi. Bir silah sesi daha duyuldu. Sonra tavandan korkunç bir metal sesi geldi. Başımı kaldırdığım anda gözlerim büyüdü. Kocaman avize yerinden kopmuştu. Tam üzerime doğru düdüşüyordu

Refleksle kendimi yana attım. Avize tam önümde büyük bir gürültüyle yere çakıldı. Cam parçaları etrafa saçıldı. Çığlık attım ve birkaç adım geriye savruldum. Nefesim kesilmişti. Az önce durduğum yere baktım. Bir saniye daha orada kalsaydım... Düşünmek bile istemiyorum.

Başımı hızla kaldırıp etrafa bakındım. "Öykü?" Kalabalığın arasında onu aradım. Öykü!" Cevap yoktu. Gözlerim insanları taradı.

Tuğkan nerede?

Göktürk?

Teoman?

Aybars?

Hiçbirini göremiyordum.

Bir dakika, ben neden Aybars'ı arıyordum. Kahretsin! Şu an için Aybars aradığım en son kişi bile olamazdı!

Herkes farklı bir yöne kaçıyordu. Birileri bağırıyor, birileri ağlıyor, bazıları yere eğilip saklanmaya çalışıyordu.

"Öykü!"

Yine cevap gelmedi. Kalabalığın arasından geçmeye çalıştım. Tam o sırada kolumda keskin bir acı hissettim.

"Ah!"

Elimi refleksle acıyan yere götürdüm. Parmaklarımın arasından sıcaklık yayıldığını hissettim. Başımı kolumu tuttuğum elime çevirdim. Elim kan olmuştu.

Bir an neye baktığımı anlamadım. Sonra gözlerim büyüdü.

"Ben..."

Sesim titredi. Vurulmuştum. Bacaklarım bir anda güçsüzleşmiş gibi oldu. Duvara tutundum. Nefes almaya çalıştım.

Etrafıma baktım. Ama tanıdık hiçbir yüz yoktu. Bir tane bile.

Öykü yoktu.

Tuğkan yoktu.

Göktürk yoktu.

Teoman yoktu.

Sadece birbirine karışan yabancı yüzler vardı. Birileri çıkışa doğru koşuyor, bazıları yerde saklanıyor, bazıları telefonuyla birilerini aramaya çalışıyordu. Ben ise olduğum yerde kalmıştım. Ne yapacağımı bilmiyordum.

Elimi yarama bastırdım. Acı her geçen saniye daha keskin hâle geliyordu. Tam bu esnada kalabalığın içinden bir ses duydum.

"Dolunay!"

Başımı hızla çevirdim. Teoman.

Sesini tekrar duydum. "Dolunay!" Gözlerim onu aramaya başladı. Sonunda kalabalığın arasında gördüm. Teoman da beni görmüştü. Bana doğru koşmaya başladı.

"Dolunay!"

Yanıma geldiğinde ilk baktığı yer yüzüm oldu. Sonra kolumu sıkıca tuttuğum elimdeki kana. Yüzü bir anda değişti.

"Vuruldun mu?"

Cevap veremedim. Elimi yarama bastırdım. Teoman kısa bir an baktı. "Tamam. Tamam, çıkıyoruz."

"Ama diğerleri..."

"Hepsi dışarıda."

"Öykü?"

"Öykü de dışarıda."

İçimden bir nefes çıktı. Teoman kolumu omzuna aldı.

"Hadi."

"Ben yürüyebilirim."

"Tamam, o zaman yürü."

Beni destekleyerek kalabalığın arasından çıkışa doğru götürmeye başladı. Bir silah sesi daha duyuldu. İrkilip gözlerimi kapattım. Teoman hemen beni kendine doğru çekti.

"Başını eğ."

Başımı eğdim. Birlikte hızlıca ilerledik. Sonunda çıkış kapısına ulaştık. Kapıdan çıktığımız anda dışarıdaki soğuk hava yüzüme çarptı. Derin bir nefes aldım. Dışarıda insanlar toplanmıştı.

Teoman hemen etrafına bakındı. Sonra bileğimden nazikçe tutup biraz daha kenara götürdü.

"Buraya otur."

"Ama-"

"Dolunay, otur."

Sesindeki ciddiyet karşısında itiraz etmedim. Yere oturdum. Teoman hemen önümde diz çöktü. "Yaranı görmem lazım." Elimi yaradan çekmeye çalıştım. "Acıyor."

Teoman bir şey söylemeden gömleğinin ön kısmına baktı.Sonra hiç düşünmeden gömleğini iki eliyle tuttu ve sertçe çekti. Yırtılan kumaşa şaşkınlıkla baktım. Ardından Teoman'a baktım.

"Ne yapıyorsun?"

Teoman yine cevap vermeden yere çökerek benim hiç ama geldi. "Canın biraz acıyacak."

"Zaten acıyor."

"Biraz daha acıyacak."

"Çok rahatladım şu an, sağol Teoman."

Teoman cevap vermemeye devam ederek kumaşı yaranın üzerine bastırdı. Acıyla yüzümü buruşturdum. Bağırmamak için dişlerimi sıkıyordum. Teoman kumaşı yaranın çevresine dolamaya başladı. "Biraz sıkacağım."

"Teoman..."

"Kanamayı azaltmamız lazım." Teoman kumaşı sıkıca bağladığında dişlerimi daha çok sıkmaya başladım.

"Oldu." Teoman bağladığı parçaya baktı."Bir süre idare eder."

Başımı salladım. Tam o sırada dışarıdaki kalabalığın arasından birinin bize doğru geldiğini gördüm. Aybars.

Adımlarını hızlandırmıştı. Gözleri doğrudan bana bakıyordu. Teoman da onu fark etti ama bir şey söylemedi. Aybars birkaç saniye sonra yanımıza ulaştı.

"Dolunay."

Sesini duyduğum anda başımı kaldırdım. Göz göze geldik.Bir anda etraftaki bütün sesler sanki uzaklaştı. Aybars'ın bakışları önce yüzümde kaldı.Sonra yarama indi. Kaşları çatıldı.iç

"Vuruldun mu?"

Hiçbir şey söylemedim. Sadece ona baktım. Az önceki öpücük aklıma geldi. Ardından salonun içindeki silah sesleri. Sonra üzerime düşmek üzere olan avize. Ve şimdi karşımda duran Aybars. Ne hissettiğimi bile bilmiyordum.

Öfke mi?

Korku mu?

Yoksa bütün bunların arasında başka bir şey mi?

Aybars bir adım daha yaklaştı."İyi misin?"Dudaklarımı araladım. Ama cevap veremedim. En sonunda boğazımı temizledim.

"İyiyim."

Sesim düşündüğümden daha kısık çıkmıştı. Aybars bir şey söyleyecek gibi oldu. Ben ise hemen gözlerimi ondan kaçırdım.

Teoman kaşlarını kaldırdı. "Vurulmuş haline göre fazla iyisin."

"Teoman..."

"Ne? Gerçeği söylüyorum."

Aybars tekrar yarama baktı. "Kanama devam ediyor mu?" Teoman başını iki yana salladı. "Şimdilik kontrol altına aldım. Ama profesyonel birinin bakması gerekiyor."

Tuğkan birkaç metre öteden seslendi ."Peki şimdi ne yapacağız?" Kimse hemen cevap vermedi. Herkes birbirine bakıyordu. Partinin yapıldığı binanın önünde büyük bir karmaşa vardı.

İnsanlar dışarı çıkmış, bazıları telefonla birilerini arıyor, bazıları ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.

Aybars etrafına bakındı. "Burada kalamayız." Teoman başını salladı. "Kesinlikle." Aybars bir süre düşündü.

"Sadem'e gidelim."

Başımı kaldırdım. "Sadem kim?" Aybars bana baktı. Neden ben Aybars'a bakmamaya çalışırken o ısrarla bana bakıyordu?

"Tanıdığımız biri. Güvenli bir yerde." Yaramı kontrol etmek için elimi kumaşın üzerine bastırdım. Bu sırada Sadem'in ismini zaten duyduğumu hatırladım. Ama Sadem'in ismini duymam, onu tanımam için yeterli değildi.

"Onun yanına gitmek istemiyorum." Aybars bana bakmaya devam ediyordu. O gözlerin oyulsun be adam, bakma bana artık.

"Başka seçeneğimiz yok."

Bu cümleyi duyunca istemeden etrafa baktım. Gerçekten de yoktu. Burası güvenli değildi. Yaralanmıştım. Hastaneye gitmek de o an herkes için riskli görünüyordu. Teoman da araya girdi. "Hem yarana düzgün bakılması gerekiyor, Dolunay. Sadem yardımcı olabilir."

İç çektim. "Ben tanımadığım birinin yanına gidiyorum yani. "Göktürk hemen atladı. "Ben de ilk tanıştığımda tanımıyordum. "Teoman ona baktı. "Kimse senin fikrini sormadı." Göktürk omuz silkti. "Olsun."

Öykü yanıma geldi. "Merak etme, hepimiz orada olacağız." Bu biraz olsun içimi rahatlatmıştı. Ama yine de istemiyordum. Özellikle de şu an. Hem vurulmuştum, hem de birkaç dakika önce Aybars'la yaşadığım şey hâlâ kafamın içindeydi. Şimdi bir de hiç tanımadığım birinin yanına gitmek zorundaydım. "Tamam."

“Yavaş.”

Sadem kolumdan dikkatlice tutup beni koltuğa oturttu. Yaralı tarafımı mümkün olduğunca hareket ettirmemeye çalışıyordum "Tamam."

"Rahat otur. Birazdan daha çok acıyabilir."

"Daha çok mu?" Sadem bana baktı. "Evet." Sonra önündeki küçük masaya birkaç malzeme koydu. Gazlı bez, antiseptik, bandaj ve birkaç başka şey...

Hepsini görünce içim biraz daha sıkıldı. Sadem yarama bakarken konuştu. "Ben Sadem, zaten duymuşsundur." Başımı kaldırıp ona baktım. "Evey, duymuştum. Bende Dolunay."

"Memnun oldum."

"Ben pek memnun olmadım." Sadem kısa bir kahkaha attı. "Yaralanmandan dolayı mı?"

"Genel olarak geceden dolayı."

"Anladım."

Ellerini dikkatlice yarama doğru uzattı. "Şimdi gömleğin şu kısmını biraz kaldırmam gerekiyor." Başımı salladım. Sadem kumaşı dikkatlice kenara çekti. Yara hâlâ ağrıyordu ama Teoman’ın yaptığı bandaj sayesinde kanama azalmıştı. Sadem birkaç saniye inceledi.

"Teoman müdahale etmiş."

"Evet."

"Fena değil."

"Bunu ona söyle."

"Muhtemelen söylemem."

"Neden?"

"Şımarır."

İstemsizce güldüm. Sadem yarayı temizlemeye başladı. İlk dokunuşta istemsizce gerildim. "Ah..."

"Acıyacak demiştim, dayan biraz." Cevap vermedim. Sadem yarayla ilgilenmeye devam ediyordu. Bir süre sessizlik oldu. Sonra aklıma birden bir şey takıldı. "Sen neden bunların arasındasın?"

Sadem birkaç saniye sustu.Sonra yüzünü bana çevirmeden cevap verdi. "Asil yüzünden." Kaşlarımı çattım. "Asil?"

"Evet."

"Ne yaptı?"

"Beni buraya kadar sürükledi." Yaramın çevresini dikkatlice temizlerken iç çekti. “Hastanede çalışmak varken bu hödüklere hizmet etmek kesinlikle benim tercihim değildi."

Ben gülerken Sadem yaranın üzerine yeni bir gazlı bez yerleştirdi. Bu sefer hareketleri daha dikkatliydi. "Şimdi biraz bastıracağım."

Dediği bandajı bastırmıştı. Canımın acımadığını söylersem kesinlikle yalan olurdu. Vurulduğumdan beri bu acının keskinliği beni öldürmektend beter yapmıştı.

Bir süre sonra Sadem bandajı yavaşça sardı. "Bitti." Derin bir nefes verdim. Sadem ellerini çekip yaraya son kez baktıktan sonra malzemeleri toparlamaya başladı. Malzemelerini toparlarken kapıya kısa bir bakış atıp, ardından bana baktı. "Bu arada... İçeridekilerden biri seni çok merak ediyor."

Kaşlarım çatıldı. "Kim?" Sadem cevap vermeden önce kısa bir süre yüzüme baktı. "Aybars."

Aybars'ın ismini duymamla, kalbimin hızlandığını bile ilk birkaç saniye fark etmedim. Bakışlarımı hemen başka tarafa çevirdim. "Öyle mi?"

"Evet." Sadem bunu fark etmiş olacak ki kaşını hafifçe kaldırdı. "Bir şey mi oldu?"

"Hayır."

"Emin misin?"

"Evet, eminim." Sadem birkaç saniye sustu.Sonra küçük bir gülümsemeyle başını salladı. "Peki."

Ama yüzündeki ifadeden bana inanmadığını anlamıştım. Ben de hiçbir şey söylemedim. Çünkü şu anda Aybars'ın beni ne kadar merak ettiğini düşünmek bile istemiyordum. Hele ki birkaç saat önce aramızda yaşananlardan sonra.

Aybars beni çok büyük bir bilinmezliğin içine çekmişti. Ve ben bu bilinmezliğin içinden nasıl çıkacağımı bilmiyordum...