4. BÖLÜM - KURŞUN

Aklım almıyordu. Gerçekten aklım almıyordu. Nasıl olabilirdi? Ben neden bu fotoğraftaydım? Fotoğrafın diğer kısmı neden yırtılmıştı?

Dakikalardır düşündüğüm tek şeyler bunlardı. Ama aklım almıyordu. Çünkü ben daha önce bu adamı görmemiştim. Bu adamın annem ve babamla da bağlantısı yoktu. Eğer olsaydı ben kesinlikle bilirdim. Ama yoktu.

Beynimi zorluyordum. Bu adamı daha önce görüp görmediğimi hatırlamaya çalışıyordum. Birisinin böyle bir fotoğrafımı çekip çekmediğini hatırlamaya çalışıyordum. Ama hatırlamıyordum. Beynim de ne bu adamla, ne de bu fotoğrafımın çekildiği an ile ilgili herhangi bir görüntü oluşturamıyordum.

Yutkunarak tekrardan adama baktım. Şu an nasıl hissettiğimi ben bile bilmiyordum.

"Ben neden bu fotoğraftayım?"

Adam afallamıştı. Ama hemen kendisini hızlıca toparladı.

"Sen benimle dalga mı geçiyorsun Dolunay?"

Bu sefer afallayan taraf bendim. Aybars'ın ismimi bilmesine tamamdım. Zaten o beni takip edip, bunu inkar eden bir sapıktı. Aynı şekilde Göktürk, Tuğkan ve Teoman'ın da ismimi bilmelerine tamamdım. Çünkü onlar da ismimi Aybars'tan öğrenmişlerdi. Fakat bu adamın ismimi bilmesi... Kesinlikle tamam değildi. Üstelik bu adam da ben küçükken çekilen bir fotoğrafımın olması hiç tamam değildi!

"İsmimi nereden biliyorsun?!"

Adam başını arkaya yatırarak kahkaha attı. Bense anlamsızca adama bakıyordum. Neler olduğunu gerçekten anlamıyordum.

Adamın kahkahası yavaş yavaş kesildi. Bana baktı.

"Gerçekten hatırlamıyor musun Dolunay? İsmimi söyleyeyim bence. Asil. Bence hatırlamışsındır."

Gözlerimi kırpıştırarak Asil'e baktım. Bu adam sıkıntılı olmalıydı.

"Ben ciddiyim. Kim olduğunu ve beni nereden, nasıl tanıdığını bilmiyorum. Ama ben seni tanımıyorum!"

Asil birkaç saniye bana baktı. Sanki ciddi olup olmadığımı anlamaya çalışıyordu. Ardından adamlarına döndü. Hepsine tek tek baktı.

"Hanginiz aldı bu kızı?"

Sağ taraftan, iri yapılı bir adam öne çıkmıştı.

"Ben aldım efendim."

"Doğru kızı aldığına emin misin?"

"Evet efendim, eminim."

"O zaman bu kız neden hiçbir şey bilmiyor?"

Adam cevap vermedi. Ya da cevap veremedi.

Asil öfkeli bir nefes verdi. Odayı az önceki gibi gürültülü bir ses doldurduğunda kapının açıldığını anlamıştım.

"Efendim."

Başka bir adam gelmişti. Asil adamına döndü.

"Söyle."

"Aybars geldi efendim."

Asil bana kısa bir bakış attı. Ardından tekrar adamına baktı. Sonra da diğer adamlarına baş işareti yaptı. Tüm adamları sıra sıra merdivenlerden çıkmaya başladı. Adamlarının hepsi gittikten sonra bana döndü.

"Uslu dur."

Sabır.

Asil'de merdivenlerden çıkarak saniyeler sonra gözden kayboldu. Burdan kaçmalıydım ama nasıl kaçacağımı bilmiyordum. İplerden kurtulsam bile burada ki kapıdan çıkamazdım. Çıktığımı farz edersek, dışarıda bu kadar fazla adam varken kaçmam imkansız gibi bir şeydi.

Yine de şansımı denemek istiyordum. Her ne kadar Aybars'tan nefret etsem de, belki o beni kurtarabilirdi.

Hafifçe kıpırdandığım da iplerin çok sıkı olmadığını fark ettim. Biraz uğraşsam bu iplerden kurtulmak basitti aslında. İp bileklerimi hem çiziyor, hem de kesiyordu.

Kısa bir süre sonra ellerimi ipten kurtarmayı başarmıştım. Bileklerime baktığımda bileklerimin kızardığını fark ettim. Bir yandan da acıyordu. Kızarıklığı ve acıyı umursamadan bedenimin bağlı olduğu ipi çözmeye başladım. Fakat bileklerimin acısı bunu biraz zorluyordu.

Birkaç dakika sonra bedenimin bağlı olduğu iplerden de nihayet kurtulmuştum. Ayağa kalkarak merdivenlere ilerledim. Merdivenlerden çıktıktan sonra kapının önünde durdum.

Eğer kapıyı zorlarsam iplerden kurtulduğumu anlayacaklardı. O yüzden birisinin kapıyı açmasını beklemekten başka çarem yoktu. Umarım Aybars gitmeden önce birileri gelirdi.

10 Dakika Sonra

Aradan kaç dakika geçmişti bilmiyordum. Ama artık umudum yavaş yavaş tükenmeye başlamıştı. Kaç dakika geçtiğini bilmesem de uzun bir süredir bekliyordum. Ve Aybars'ın artık gitmiş olabilme ihtimali vardı.

Oflayarak kendimi duvara yasladım. Ne yapacağımı gerçekten bilmiyordum. Buradan bir an önce kurtulmak istiyordum. Kurtulduğum da ise kendi evimize gidecektim. Aybars sayesinde ilk günden kaçırılmıştım. Ve şu an ilk günden kaçırıldıysam önümüzdeki iki hafta boyunca ne yaşayacağımı da bilmiyordum.

Dışarıdan adım sesleri duyduğumda emin olmak için nefesimi bile tutmaya başlamıştım. Dışarıdan gerçekten de adım sesleri geliyordu. Hem de buraya doğru!

Kapı açıldığında hiç düşünmemem, bir saniye bile durmamam lazımdı. Kapıyı açan kişiye yumruğu geçirecektim. Kapıyı açan kişinin Aybars, Asil veya başka birisinin olması umurumda değildi. Bu lanet bodrum katından çıkmak için yumruğu geçireceğim kişi kim diye bakamazdım.

Adım sesleri kapının önünü durmuştu. Kapıdan anahtar sesi geldiğinde Asil'in giderken kapıyı dışarıdan kilitlediğini anlamıştım.

Anahtar döndüğünde kapı bana doğru açılmaya başladı. Kapının arkasında durduğum için kapı beni kapatmıştı ve gelen kişi beni göremiyordu. Adama saldırmak için kapıyı öne doğru ittim ama kapı ses çıkarmıştı.

Kapının çıkardığı ses ile adam hızlıca bana dönmüştü. Karşısında beni gördüğün de birkaç saniye boyunca tepki verememişti.

"İplerden nasıl kurtuldun sen?!"

Dudaklarım yukarıya kıvrıldı.

"Bilmem. Kurtuldum işte."

Adam vurmak için elini havaya kaldırdığın da adamın elini havada yakalayarak sıkı ve sert bir şekilde tuttum. Adam şaşkınlıkla bana bakıyordu. Büyük ihtimalle kendimi koruyabileceğimi beklemiyordu.

"Kadına el kalkmayacağını öğrenememişsin galiba. Öğrenmeye ihtiyacın var. Ama merak etme, ben şimdi öğretirim sana."

Adamın ağzını açmasına dahi izin vermeden yumruğu geçirdiğim de adam afallamıştı. Adamın yüzüne bir yumruk daha geçirerek karnına tekme attığım da adam dengesini kaybedip, merdivenlerden aşağıya top gibi yuvarlanmaya başladı.

"Bence artık kadına el kalkmayacağını öğrenmişsindir."

Aşağıda acı içinde kıvranan adama son bir bakış attım ve hızlıca bu lanet yerden çıktım. Kapıyı da çarparak hâlâ daha üstünde duran anahtarla kapıyı kilitledim.

Bir saniye bile beklemeden hızlı adımlarla karşımdaki merdivenlere yöneldim. Merdivenlerden çıktığım da bir koridorlarla karşılaştım. İlerisi buradan görünnüyordu. Koltuklar ve masa vardı. Hatta Aybars ve Asil'i de buradan göre biliyordum.

Asil'in arkasını dönüktü. Aybars ise bu tarafa doğru bakıyordu ama beni görmemişti. Bir şey konuşuyorlardı ve seslerini çok rahat bir şekilde duyabiliyordum.

"Nereden öğrendin Asil? Kim sana postacı güvercin oldu?"

"O kız için bana hesap mı soruyorsun Aybars?"

'O kız' ben oluyordum galiba. Ama dur bir dakika, eğer 'O kız' ben oluyorsam Aybars neden benim için bu herife hesap soruyor? Ve Asil neden Aybars'a büyüklük taslıyor gibi?

Aybars'ın yüzü bu tarafa dönük olduğu için ifadelerini görebiliyordum. Gözlerini sımsıkı yumarak dudaklarını birbirine bastırdı.

Asil'in kahkasını işittim. Ellerini arkasında birleştirerek Aybars'ın arkadında ki cama doğrun yavaş yavaş yürümeye başladı. Camın önünde durdu ve dışarıyı izlemeye başladı.

"Sen o kızla sadece birkaç gün aynı ortamda bulundun Aybars. Ve o zamanlarda ikiniz de küçüktünüz. Sen şimdi bu kıza karşı gerçekten ne hissediyorsun?"

Ne diyordu bu adam? Söylediklerinden hiçbir şey anlamıyordum.

"Hiçbir şey hissetmiyorum. Sadece onu korumaya çalışıyorum. Sen ve senin gibilerden."

Asil anında Aybars'a dönmüştü. Tek kaşı kaldırdı. Ardından tüm vücudunu Aybars'a döndürdü.

"Ben ve benim gibilerden korumaya çalışıyorsun, öyle mi?"

Aybars cevap vermek yerine sessiz kalmayı tercih etmişti.

"Belki de koruma dediğin şey aşktır Aybars. Ona aşık olmuş olamaz mısın? Tabii çok küçükken sadece birkaç gün boyunca aynı yerde kaldığın kıza aşık olman çok saçma ama..."

Allah kahretsin ki bu lanet konuşmadan hiçbir şey ablamıyordum! Ve bu sapık herifin bana aşık olabilme ihtimali söz konusuydu. Bu konu hakkında daha fazla şey duymak istemiyordum artık.

Hızlı adımlarla salona doğru ilerledim. Salonun girişine geldiğimde, geldiğimi belli etmek için bilerek elimi duvara sert bir şekilde vurarak ses çıkardım. Zaten bileğim kızarıktı ve hâlâ daha az da olsa acıyordu. Şimdi de elim kızarmış ve acımaya başlamıştı. Umarım ellerinin sonunu getirmiyosundur Dolunay.

Aybars ve Asil aynı anda bana dönmüşlerdi. Aybars'ın beni görmesiyle dudakları aralanırken, Asil kaşlarını çatarak bana bakıyordu. Sanki ikisi de geleceğimi biliyordu ama bana uzaylı görmüş gibi bakıyorlardı.

"Ne? Ne bakıyorsunuz öyle?"

Aybars boğazını temizledi.

"Biz gidelim Dolunay, hadi."

Aybars'a baktım. Sadece onaylayan bir şekilde başımı salladım. Ben kapıya doğru yürürken arkamda hareketlenme olmasından Aybars'ın da peşimden geldiğini anlamıştım.

Kapıyı hızlı bir şekilde açarak duvara çarpmasını umursamadan kapıyı sertçe ittirdim. Kapının duvara çarpmasıyla oluşan gürültülü ses ile bahçede ki tüm adamlar bana bakmıştı. Hepsi korkuyla ve bu cesareti nerden bulduğumu sorgularmışcasına bana bakıyordu. Ama bu bakışlar zerre umurumda değildi.

"Dolunay yavaş!"

Aybars'ın söylediğini umursamamaya çalışarak yürümeye devam ettim. Şu an patlamaya hazır bomba gibiydim.
Aybars'a bağırıp çağırmasam bile başkasına çatabilirdim.

Evin bahçesinden çıktım ve Aybars'ın tam evin önüne park ettiği arabasını umursamadan, sağ tarafa doğru yürümeye başladım.

"Dolunay nereye?!"

Aybars arkamdan seslenmişti. Fakat duymamazlıktan gelerek hızlı bir şekilde yürümeye devam ettim.

"Dolunay!"

Yürümeye devam ederken arkamdan adım sesleri gelmeye başlamıştı. Muhtemelen Aybars arkamdan geliyordu. Adım sesleri gittikçe yaklaşıyordu. Koşar adımlara geçeceğim sırada bir el kolumu tutmuştu. Hızlı ve öfkeli bir şekilde arkamı döndüm.

"Bırak kolumu!"

Kolumu kurtarmaya çalıştım ama kurtaramadım.

"Dolunay nereye?!"

"Kendi evime!"

"Hayır gidemezsin!"

"Ev benim evim, gidip gitmeyeceğim sana düşmez! Üstelik gitmek için senden de izin istemedim!"

"Seni evinden sonsuza kadar koparmıyorum! Ailen eve dönene kadar sık dişlerini!"

"Ailem 2 hafta sonra gelecek! Üstelik neden onlar gelene kadar sizinle kalmak zorundayım?!"

"Sus ve arabaya yürü Dolunay!"

"Bana emir veremezsin!"

"Dolunay 3 saniyen var!"

Kolumu kurtarmaya çalıştım ama birden kendimi Aybars'ın omuzunda bulmuştum. Aybars arabaya doğru yürümeye başladığın da ben ise çırpınıyordum.

"3 saniye daha dolmamıştı!"

"Doldu, içimden saydım ben!"

Aybars arabanın yanına gelirken daha çok çırpınmaya başlamıştım. Aybars çırpınmalarımı umursamadan arabanın ön kapısını açtı.

"Kafanı çarpacaksın, rahat dur!"

Aybars beni arabanın içine koyarken artık yapacak bir şey olmadığını anlayıp, çırpınmayı bırakmak zorunda kalmıştım. Aybars beni koltuğa oturttuktan sonra kapımı kapattı. Arabanın önünden dolanarak diğer tarafa geçti ve kapıyı açarak sürücü koltuğuna oturdu.

Arabaya çalıştırdı ve sürmeye başladı. Ben ise somurtarak camdan dışarıya bakıyordum. Arabada sessizlik hakimdi. İkimizden de çıt çıkmıyordu.

"Özür dilerim."

"Ne?"

Şaşkınlıkla Aybars'a dönmüştüm. Ama Aybars yola bakıyordu.

"Özür dilerim."

"Ne için?"

"Bağırdığım ve zorla arabaya bindirdiğim için."

Gözlerimi birkaç kere kırparak Aybars'a baktım. Birkaç saniyenin sonunda derin bir nefes aldım. Gülerek koltuğa yaslandım.

"Özür mü diliyorsun gerçekten? Bağırmanın bir önemi yok ama zorla arabaya bindirmen... bilmiyorum."

Aybars'a baktığım da sadece başını sallamakla yetinmişti. Tekrardan önüme döndüğümde sessizlik yeniden hakim olmuştu. Birkaç dakika daha boyunca sessiz kaldık. En sonunda sessizliği bozan yine Aybars'tı.

"Bu arada... Neden o adamla beraber salona gelmedin?"

Kaşlarım çatılmıştı.

"Hangi adamla?"

"Sen bodrum katındayken senin almaya gelen adamla. Seni getirmen için o adamı Asil göndermişti."

"Haa, o adam mı?"

Yolu izlemeye devam ettim.

"Bana vurmaya çalıştı. Bende yumruğu geçirip karnına tekme attım. Tekme atınca dengesini kaybetti ve merdivenlerden aşağıya yuvarlandı. En son ben kapıyı kapatırken yerde kıvranıyordu."

Araba ani bir frenle durmuştu. Aybars şok içinde bana bakıyordu.

"Ne yaptın ne yaptın?!"

Omuz silktim.

"Anlattım. Dinleseydin."

"Sen dövüşmeyi biliyor musun?"

"Evet biliyorum."

"O zaman neden gece kendini tavayla korumak yerine hırsızı dövmedin?"

"Çünkü hırsızda bıçak olabilirdi. Bıçaklı kavgaları göze alamıyorum."

"Yumruğu geçirip, tekmeyle merdivenlerden aşağıya yuvarladığın adamda silah vardı yalnız."

"Bu silahtan mı bahsediyorsun?"

Belime sakladığım silahı çıkartarak Aybars'a uzattım. Aybars fal taşı gibi açılmış gözlerle silaha bakıyordu. Dudakları aralıktı ama konuşamıyordu. Bana baktı.

"Sen bu silahı o adamdan mı aldım?"

"Sence?"

Aybars başını yana çevirerek küfür mırıldandığın da kahkahamı engelleyememiştim.

"Nasıl aldın?"

Silahı tekrar belime yerleştirdim.

"Aldım işte."

Aybars sıkıntılı bir nefes verdiğinde arabayı yeniden çalıştırmıştı. Araba ilerlemeye başladı.

"Silahı bana verir misin?"

"Hayır."

"Dolunay."

"Ne?"

"Lütfen verir misin silahı?"

"Veremem."

"Peki, silah sende kalsın. Ama bir söz vermen lazım. O silahla bizi veya başkasını vurmayacaksın."

"Söz veremem."

"Dolunay!"

"Silah kullanmasını bilmiyorum, vurursam yanlışıkla vururum!"

"Öyle diyorsan öyle olsun."

Fakat Aybars'ın ses tonu bunu söylemiyordu.

İkimiz de arabadan indik. Arkamızdan garajın kapısı kapanırken Aybars içeriye geçen kapıyı açmıştı. Köşedeki kapıyı hâlâ daha merak ediyordum ama sormayacaktım.

Ben içeriye girdikten sonra arkamdan Aybars'ta girmişti. Kapıyı kapattı ve bana döndü.

"Kahvaltı yapmamışsın, gel hepimiz beraber yapalım."

"Siz yiyin, ben sonra yerim. Canım bir şey istemiyor benim."

Aybars'ın bir şey söylemesine fırsat vermeden merdivenlere yöneldim. Yukarıya çıktım ve Aybars'la Göktürk'ün odasına girdim.

Pijamalarla durmaktan sıkılmıştım. Üstelik pijamalarla 4 tane erkeğin yanında duruyordum ve kaçırıldığım yerde tüm adamlar beni pijamalarla görmüştü!

Giysi dolabının önüne geldim ve dolabı açtım. Rastgele bir tişört ve şort alarak dolabı kapattım. Bunların hangisinin olduğunu bilmiyordum. Yine de giyecektim ve hangisinin ise bir zahmet kusura bakmasınlardı.

Belimde ki silahı çıkartarak alt ranzanın üstüne koydum. Pijamamın üstünü çıkarttım ve dolaptan aldığım beyaz tişörtü giydim. Tişört neredeyse elbise gibi olduğu için şortu giymeme gerek yoktu aslında ama silahı yanımdan ayırmamalıydım ve kaptırmamak için belimde saklamalıydım. O yüzden şortu giymeye mecburdum.

Şortu da giydikten sonra silahı tekrar belime yerleştirdim. Pijamalarımı da katlayarak alt ranzanın üstüne koydum.

Bu odadan çıkmayı düşünmüyordum. Yemek yemek için dahi çıkmayacaktım bu odadan. Tuvalet ihtiyacı içinde çıkmama gerek yoktu çünkü banyo da bu odanın içindeydi.

Ama ne yapacağımı bilmiyordum. Tekrar kendi evime dönene kadar çıkmayı düşünmüyordum bu odadan. Ama iki hafta boyunca ne yapacağımı bilmiyordum. Dört duvar arasında kafayı yerdim büyük ihtimalle.

Bıkkınlıkla ranzanın köşesine çökerek kafamı geriye attım. Oturmaktan başka yapacak bir şey yoktu galiba.

Birkaç dakika boyunca oturdum. Sadece oturdum. Ama birkaç dakikanın sonunda odayı tanıdık bir melodi doldurduğunda şaşkınlıkla sesin kaynağına baktım. Benim telefonum çalıyordu. Telefonum evde kalmamış mıydı?

Büyük bir sevinçle ayağa kalkarak masanın üstünde ki telefonumu aldım. Annem arıyordu. Hemen açtım.

"Dolunay, nasılsın kızım?"

"İyiyim anne, sen nasılsın?"

"İyiyim bende. Her şey yolunda mı kızım, bir sorun var mı?"

Kalbim hızlanmıştı. Annem bir şeyler olduğunu anlamış mıydı?

"Evet anne, her şey yolunda. Bir sorun yok. Neden sordun?"

"Saat 11'e geliyor, Yağmur teyzengil hiç görmemiş seni. Merak etmişler. Bende endişelendim, aramak istedim."

"Ben size söylemeyi unuttum, Öykü Birgül teyzenin yanından dönmüş. Onun yanına gittim, Öykü'yleyim şu an."

"Aaa, öyle mi? Ne zaman dönmüş?"

"Dün akşam dönmüş. Beni çağırdığın da vakit geç çok geçmişti."

Beni anneme bu yalanı söylemeye zorunda bırakan herkesin Allah bin belasını versin.

"Tamam kızım o zaman, tutmayayım ben sizi. Selamımı söyle."

"Tamam anne."

"Görüşürüz kızım, dikkat et kendine."

"Görüşürüz anne, siz de dikkat edin. Biliyorum akrabalarımızın yanındasınız ama hepsi baba tarafı, malum... Ne yapacakları belli olmaz. "

Annem kahkaha atmıştı.

"Tamam kızım, öptüm hadi!"

"Bende seni öptüm anne."

Telefon kapandığında derin bir nefes verdim. Rehberden Öykü'nün numarasını buldum. Tam numaraya tıklayacakken üstten Öykü'nün araması gelmişti. Beni dinliyor olabilir miydi?

Öykü'nün aramasını cevaplayarak telefonu kulağıma götürdüm.

"Dolunay! Ne yapıyorsun, nasılsın?"

"İyiyim, sen ne nasılsın?"

"İyi bende! Biliyor musun seni çok özledim, sesini bile özlemişim! Sesini duymak bile çok iyi geldi şu an!"

İstemsizce gülmüştüm.

"Bende seni çok özledim. Ne zaman geleceksin İstanbul'a?"

"Geldim zaten! İstanbul'dayım şu an!"

"Ne? Ne zaman geldin?"

"Bu gece geldim! Arardım normalde biliyorsun ama geldiğim de saat çok geçti, rahatsız etmek istemedim."

"Arasaydın rahatsız etmezdin aslında. Arasaydın şimdi kendi evim de olabilirdim."

Öykü sessiz kalmıştı. Belki de dediğim şeyi anlamaya çalışıyodu.

"Derken? Neredesin sen?"

"Hiç sorma!"

Geriye doğru adım ve attım ranzanın önüne gelince durdum. Kendimi alt ranzaya attım.

"Kaçırıldın mı?"

"Sayılır."

"Sayılır mı?! Kızım doğru düzgün anlatsana şunu!"

"Kısaca özet geçiyorum. Gece eve hırsız girdi. Bende kimseyi rahatsız etmek istemedim. Polisi arayacak bir beyine sahip olmadığım için beni takip eden sapığı aradım. Eve arkadaşlarıyla beraber gelip hırsızı çıkardılar. Annemler gelene kadar da beni kendi evlerine tıktılar. Bu sabahta Asil denen bir herif tarafından kaçırıldım. Yine o sapık aldı beni elinden. Şu an sonuç olarak bu sapık ve arkadaşlarının evindeyim. Onlar aşağı da kahvaltı yapıyor, ben üst katta odalarında oturuyorum."

"Yok devenin dalı! Dolunay sen ne yaşadın tam olarak?!"

"Bende bilmiyorum."

"Ne yapacaksın peki?"

"Onu da bilmiyorum. Tıkılı kaldım burada. Kendi evime gitmeme izin verilmiyor. Ne yapacağımı bilmiyorum. Annemle konuştuk daha yeni. Seninle kaldığımı söyledim. Eğer seni ararsa bozuntuya verme hiç."

"Ama-"

"Hayır Öykü! Ama yok! Dediğimi yap."

"Peki..."

"Neyse, kapatıyorum ben. Dikkat et kendine."

"Tamam. Sende dikkat et."

"Ederim, görüşürüz."

"Görüşürüz."

Telefonumla uğraşmak artık sıkıcı gelmeye başlamıştı. Öykü'yle konuştuktan sonra telefonuma bakmaya başlamıştım ve hiç bırakmamıştım. Başka şeyler yapmak istiyordum ama bu evde yapabileceğim hiçbir şey yoktu.

Oflayarak telefonumun ekranını kapattım ve telefonu karnımın üstüne bastırdım. Başımı aşağıya çevirdiğim de hâlâ daha masanın üstünde duran tepsiye baktım. Bu tepsiyle Aybars bana kahvaltı getirmişti. Kahvaltımı yaptıktan sonra tepsiyi götürmek yerine masanın üstüne bırakmaya tercih etmiştim.

Ama galiba sırf sadece birkaç dakika geçsin diye bu tepsiyi götürecektim. Üstelik telefonuma şarj aleti istesem iyi olacaktı çünkü telefonum şarjı azalmıştı. Umarım benim telefonuma olan bir şarj aletleri vardır.

Yattığım yerden doğruldum ve dikkatlice ranzanın merdiveninden indim. Masaya yaklaşarak tepsiyi aldım. Tepsiyle beraber telefonumu da tutuyordum.

Kapıya yaklaşarak kolumla kapıyı açtım. Merdivenlerden indim. Koridordan ilerledim ve içeriye girdim. Aybars ve Göktürk beraber oturuyorlardı. Ama arkaları bana dönüktü. Başımı sağa çevirdiğim de mutfağın burada olduğunu gördüm. Amerikan mutfağı şeklindeydi.

"Asil'i bile hatırlamıyor Göktürk. Bu kızın neden böyle olduğunu, neden hiçbir şey hatırlamadığını anlayamıyorum. Belki unutmuştur diyeceğim, ama o kadar da küçük değildi. 8 yaşındaydı. Hatırlamamasının başka bir nedeni olmalı."

"Belki de hatırlıyordur. Ve korktuğu için deli muamelesi yapıyordur. Şöyle bir düşündüğünde mantıkl-"

Boğazımı temizleyerek Göktürk'ün lafını kesmiştim. Konunun ben olduğu belliydi ve ben bu konuşmalardan hiçbir şey anlamıyordum. Bu canımı sıkmaya başlamıştı. Üstelik konuştukları şeyleri anlamadığım için Göktürk açık açık bana deli diyordu!

İkisi de aynı anda bana dönmüştü. Aybars'ın yüzünde tedirginlik oluşmuştu. Sanki ben gelmeden önce benim hakkımda başka şeyler de konuşmuşlardı.

Göktürk ise donuk bir suratla bana bakıyordu. Ama çok geçmeden yüzüne bır sırıtış yayılmıştı.

"Aaa, geldin mı Dolunay? Haberimiz olmadı hiç."

"Geldim. Tespiyi bırakacaktım."

Sesimde ki soğukluk ve mesafe gayet anlaşılıyordu. Aybars hemen ayağa kalktı.

"Alayım ben tepsiyi."

Birkaç adım da yanıma gelerek tepsiyi aldı. Ardından mutfağa geçti ve tepsinin içinde ki bulaşıkları suya tutarak bulaşık makinesine koymaya başladı.

"Benim telefonuma uygun şarj aletiniz var mıydı?"

Göktürk'te ayağa kalkarak yanıma geldi. Telefonumu ona uzattım ve telefonun şarj yerini incelemeye başladı.

"Teo'nun şarj aleti olur buna. Takayım ben."

Teşekkür manasında başımı sallamıştım. Göktürk koridora giderken Aybars'a dönmüştüm. Bulaşıkları bitirmişti ve elini havluya kuruluyordu.

"Telefonunu zorluk çıkarmadan kendi ellerinle verdiğin için teşekkür ederim Dolunay."

Kaşlarım çatıldı.

"Ne?"

Aybars mutfaktan çıkarak bana yaklaştı ve tam karşımda durdu.

"Zorluk çıkarmadan telefonunu kendi ellerimle verdiğin için teşekkür ettim. Az sonra senden telefonunu istemeye gelecektim. Sende vermeyi kabul etmeyeceğin için telefonunu zorla, gerekirse tehditle almak mecburiyetinde kalacaktım."

Dudaklarım aralanmıştı. Ne diyeceğimi bilmiyordum. Resmen kendi ellerimde telefonumu teslim etmiştim!

"Neden?!"

Aybars birkaç adım geriye giderek koltuğa yaslandı ve kollarını göğsünde birleştirdi. Dudaklarını 'bilmiyorum' der gibi büzerek başını hafifçe yana yatırdı.

"Ne demek 'bilmiyorum'?! Bir nedeni olmalı, bir neden söyle bana!"

"Telefonunu sonsuza denk almadım Dolunay. Kendi evine dönerken vereceğim."

"Allah'ım sabır ver!"

"Dolunay sakin ol biraz, çok sinir iyi değildir."

Öfkeyle Göktürk'e döndüm. Bu lakayt ne zaman gelmişti?!

"Konuşma sen!"

"Ben naptım?"

"Göktürk!"

Aybars'ın uyarıcı sesi Göktürk'ü susturmuştu. Yeniden Aybars'a döndüm.

"Bari telefonumu neden aldığımı söyle."

"Dediğim gibi, bilmiyorum."

Belimde ki silahı çıkartıp vursam yeri ve zamanı mıydı?

Arkamı döndüm ve yürümeye başladım. Merdivenlerden hızlı hızlı çıkmaya başladım. Son basamağa geldiğim de aşağıdan kapının açılma sesi gelmişti. Kapının açılma sesi ile beraber başka bir ses daha gelmişti. Çok tanıdık bir ses. Birkaç saat önce konuştuğum ses. Telefonda duyduğum ses... Öykü'nün sesi.

Hızlıca merdivenlerden indim. Dördüncü basamakta durdum. Öykü yerdeydi. Başında Tuğkan ve Teoman vardı. İçeriden Aybars ve Göktürk'te gelmişti.

Öykü ile göz göze geldik. Gözlerinde ki korkuyu görebiliyordum. Ve aynı zamanda sorgular bir ifadeyle bakıyordu. Neden burada olduğunu sorguluyordu. Öykü'ye art arda birkaç kere gözlerimi kırptım. Bu bizim anlaşma şeklimizden bir tanesiydi. Ben halledeceğim, rahat ol anlamına geliyordu.

"Onu neden getirdiniz buraya?"

"Dakikalar önce sorduğun sorunun cevabı Dolunay."

"Hangi sorunun?"

"Telefonunu neden aldığımın sorunun."

İnanamaz bir şekilde Aybars'a baktım. Ben Öykü'yle konuşurken beni dinlemiş olamazdı!

Dudaklarımı birbirine bastırdım. Bence silahı tam şimdi çıkarmalıydım.

Elimi tişörtümün altına girdirdim ve belimde ki silahı çıkarttım. Silahın namlusu Aybars'a bakıyordu. Hedefim de olan tek kişi oydu.

Kimseden çıt daha çıkmıyordu. Göktürk bile sus pustu. Çünkü kimse belimden silah çıkartıp Aybars'a doğrultacağımı beklemiyordu. Aybars'ın dahi beklemediği yüz ifadesinden anlaşılıyordu.

"Dolunay n'apıyorsun?!"

Öykü'ye dönüp bakmadım bile.

"Ne gerekiyorsa onu."

Aybars'ın yüzüne artık yavaş yavaş öfke yerleşmeye başlamıştı.

"Bu silahın sende kalmasına izin verirken bana verdiğin sözü unutma Dolunay!"

"Hatırlarsan söz vermedim Aybars. 'Söz veremem' dedim."

"Aybars manyak mısın lan sen?! Kıza silah mı verdin?!"

"Ben vermedim Teoman, Asil'in adamından kendisi almış!"

Yine sessizlik olmuştu. Aybars'a silah doğrulttuğumu kimse sindirememişken, doğrulttuğum silahı Asil'in adamından aldığımı öğrenmişlerdi.

"Hadi lan ordan... Şaka mı yapıyorsun oğlum? Asil'in adamından silahı nasıl alsın?"

"Evet, silahı Asil'in adamından aldım."

Ortam tekrar sessizliğe bürünürken bir saniye bile bakışlarımı Aybars'tan çekmemiştim.

"Şimdi, asıl konuya gelelim... Onu serbest bırakacak mısın Aybars, yoksa tetiği çekeyim mi?"

"O tetiği çekmeyeceğini hepimiz biliyoruz Dolunay. Ve sen ona tüm yaşadıklarımızı anlattın. Onu serbest bırakama-"

Aybars'ın son cümlesini tamamlayamadan silah sesi evin içini doldurmuştu. Tetiği çekmiştim. Aybars'ı vurmuştum. Aybars'ı kalbinin altından vurmuştum.

Aybars'ın yüzüne şok yayılırken titremeye başlayan elini vurduğum yerin üstüne bastırdı. Bunu gerçekten yaptığımı kavrayamıyordu.

"Hassiktir! Aybars iyi misin lan?!"

Aybars yavaşça yere çökerken vurduğum yeri tutmaya devam ediyordu. Göktürk, Tuğkan ve Teoman Aybars'ın çevresini anında sarmıştı. Silahı yavaşça indirdim.

"İyiyim..."

Her ne kadar iyi olduğunu söylese de titreyen sesindeki acı onu ele veriyordu. Göktürk, Tuğkan ve Teoman üçlüsü aynı anda bana dönmüşlerdi. Üçünün bakışı da sertti. Göktürk'te sert bir şekilde bakıyordu bu sefer.

"Ne yapıyorsun lan sen?! Geri zekâlı!"

Teoman öfkeyle ayağa fırladığın da silahı ona da doğrultmuştum.

"Yaklaşma!"

"Ne yaparsın?! Benide mi vurursun?!"

"Vururum!"

Teoman tehditimi umursamayıp bir adım atmaya yeltendiği sırada Aybars'ın acı dolu sesi gelmişti.

"Teoman, bırak... yaklaşma..."

"Aybars aptal mısın amınakoyayım?! Seni vurdu farkındaysan!"

"Teoman yaklaşma dedim..."

Teoman öfkeli bir nefes bıraktığında geriye doğru adım atmıştı.

"Silahı alalım en azından!"

Göktürk'ün sesi öfke ve sitem doluydu.

Aybars kısa bir an bana baktı. Silahı onlara doğrultmaya devam ediyordum.

"Hayır, silahta kalsın onda..."

"Aybars bir tane de ben sıkarım sana şimdi! Ne demek silahta onda kalsın?!"

"İtiraz yok... Silahta onda kalacak..."

Üçü de bana öfkeli gözlerle bakmaya devam ederken bir şey yapmayacaklarını anladığım da silahı yavaşça indirdim. Öykü'ye döndüğüm de masmavi gözlerinde ki korku artmıştı. Silahı elimde tutmaya devam ederek merdivenden temkinli ve yavaş adımlarla inerek Öykü'nün önünde durdum. Tutup kalkması için ona elimi uzattım.

Her ne kadar ilk birkaç saniye bana baksa da uzattığım elimi tutmuştu. Elleri titremeye başlamıştı. Ne zaman korksa, panik yapsa elleri titrerdi.

Ayağa kalktı ve Aybars'a baktı. Üzgün gözlerle baktığına emindim.

"Gel, yukarıya çıkalım biz."

Bana döndü ve sessizce başını salladı. Önünden yürüyüp, merdivenlere çıkmaya başladığın da bende son kez Aybars'a bakmıştım. Bana acı dolu gözlerle bakıyordu. Aybars'ın acılı bakışlarını umursamadım ve Öykü'nün arkasından, merdivenlerden çıkmaya başladım.

Aybars bunu hak etmişti, kusuruma da baksınlar.