3. BÖLÜM - FOTOĞRAF

Aradan 1 ay geçmişti. O günden sonra Aybars beni takip etmeyi bırakmıştı.

Numarasını bana kaydettikten sonra ne aramış, ne de mesaj atmamıştım. Yine de numarasını silmemiştim. Duruyordu.

Numarasını neden silmediğimi bende bilmiyordum. Aslında defalarca kez numarasını silmek istemiştim. Neden bilmiyorum ama hiçbirinde de elim gitmemişti.

Şu an ise evin içini dolduran televizyon sesinden dolduran başka bir ses yoktu. Annem, babam ve Aysun Türkiye'ye dönen halam ve amcamın yanına gitmişlerdi. 1 ay orada kalacaklardı. Dönmelerine 2 hafta kalmıştı.

Gitmem için bana da çok ısrar etmişlerdi. Ama tüm baba tarafı orada olacağı için ben gitmek istememiştim.

Yalnız kalmamam için Yağmur teyze ve Yaman amca beni evlerine çağırmışlardı. Bende gönülleri olsun diye birkaç gün kalmıştım.

Belki Öykü geçen ay Birgül teyzenin, yani annesinin yanına dönmeseydi onunla beraber kalabilirdim. Ya da İstanbul'a yeniden dönseydi.

Gözlerim artık yavaş yavaş ağırlaşmaya başlamıştı. Gözlerimi açık tutmakta zorluk çekiyordum. Esnerken bir elimi ağzıma götürürken, diğer elimle ise yattığım koltuktan yanımda duran masanın üzerindeki kumandaya uzandım. Kumandanın en üstündeki kırmızı tuşa basarak televizyonu kapattım. Gözlerimi kapattığımda ise dışarıdan gelen köpek havlama sesleri anında kesilmişti.

Bir şeyin kırılma sesinin gelmesiyle gözlerim hızlıca açılmıştı. İlk birkaç saniye kırılma sesinin gerçek olup olmadığını idrak edememiştim. Ama gözüm birden yerde, paramparça olan vazoya takılmıştı. Ses gerçekti.

Fakat ben evde tektim. Bu vazo nasıl kendi kendine düşüp kırılmıştıki?

Korkuyla hızlanmaya başlayan kalbim ile yattığım koltuktan yavaşça doğruldum. Uyku sersemiydim. Ne olduğunu hâlâ tam kavrayamamıştım. Bununla birlikte mantıklıda düşünemiyordum.

Aniden yukarı kattan gelen bir şeyin kırılma sesi ile korkuyla yerimden hoplamıştım. Elim hızlıca kumandanın yanında duran telefonuma gitmişti. Ekranı açtığımda saatin 01:27 olduğunu gördüm. Rehbere girdim. Bu saatte arayabileceğim hiç kimse yoktu. Herkes uyuyordu. Gözlerimin korkuyla dolduğu sırada kayıtlı bir numara gözüme çarpmıştı.

Sorun olursa ara.

Acaba o şimdi uyumuş olabilir miydi? Bu saatte ararsam rahatsız eder miydim? 1 aydır aramamama ve mesaj atmamama rağmen şimdi arasam ayıp olur muydu?

Aptallaşma Dolunay, şimdi bunları düşünecek zamanın yok!

Numaranın üstüne tıklayarak arama tuşuna bastım. Telefonu kulağıma götürdüm. Telefon bir kez çaldı. İkinci kez çalmadan aramam cevaplanmıştı. Bu adam 1 aydır kendisini aramamı falan mı bekliyordu?

"Gecenin bu saatinde rahatsız etmiyorum umarım..."

"Hayır, tabiiki de rahatsız etmiyorsun. Bir sorun mu oldu?"

"Şey... Ben evde tekim. Az önce vazonun kırılma sesine uyandım. Daha yenide üst kattan bir şeyin düşme sesi geldi. Eve birisi girdi sanırım. Rica etsem, buraya gelebilir misin? Evimin adresini zaten biliyorsundur..."

Bilerek kısık sesle konuşuyordum.

"Tamam, geliyorum. Alt katta dur. Sakın üst kata çıkma. Kendine savunmak için koruyucu bir şey al. Ve panik yapmamaya çalış. Anladın mı beni?"

"Anladım..."

Aybars telefonu kapattıktan sonra ayağa kalktım. Hızlı ama dikkatli adımlarla mutfağa gittim. Çekmeceyi açarak en büyük tavayı aldım. Büyük ihtimalle eve hırsız gitmişti, ve hırsızla karşılaştığım gibi ona tavayı indirecektim.

Tekrar salona girerek merdivenlere yaklaştım. Duvarın yanında durdum. Tavayı yukarı kaldırarak iki elimle tavanın gurpunu sıkı sıkı kavradım.

Aradan ne kadar geçtiğini bilmiyordum. Aynı pozisyonda durmaya devam ediyordum. Artık kollarım ağrımaya başlamıştı. Hem hırsız hâlâ aşağıya inmemişti, hemde Aybars gelmemişti.

"Doluna-"

Birden arkamdan gelen ses ile korkuyla hızlıca arkamı dönerek, tavayı kim olduğunu bilmediğim kişinin alnına geçirmiştim. Tavayı geçirdiğim kişinin Aybars olduğunu fark edince olduğum yerde dondum.

Aybars alnını tutarak geriye doğru sendeledi. Düşmemek için duvardan destek aldığında ne yapacağımı bilmiyordum.

"Aybars iyi misi-"

Arkamda hissettiğim haraket ile arkamı döndüğümde, hırsızın sırtındaki çuvalıyla dikkatlice merdivenlerden indiğini fark ettim. Elimde ki tavayı hırsızın kafasına geçirdiğimde öne doğru sendeleyerek yere düşmüştü. Elindeki çuvalıda onunla beraber yere düşmüştü. Bayılmış olmalıydı. Bu sefer tavayı doğru kişiye geçirmiştim.

Tekrardan Aybars'a döndüğümde ayakta durmakta zorlanıyor gibi görünüyordu. Hemen yanına yaklaştım.

"Ya ben çok özür dilerim... Birden arkamda-"

"Tamam tamam... Sorun değil, haklısın. Suç bende. Arkadan öyle sessiz sessiz yaklaşmamalıydım..."

Aybars konuşmakta bile zorluk çekiyor gibiydi.

"N'oluyor lan?"

Başımı kaldırdığımda evin bahçe kapısından bir adamın, arkasında iki tane adamla beraber içeriye girdiğini gördüm. Kahretsin, evin bahçe kapısını kilitlemeyi unuttuğum için eve hırsız girmişti!

Öndeki adam Aybars'ın yanına gelerek eliyle omzuna dokundu.

"Oğlum, iyi misin lan?"

"İyiyim iyiyim..."

"Teo sen bunun 'iyiyim' dediğine bakma, bayılacak gibi duruyor."

Teo dedikleri adam bana baktı.

"Arkadaşın elini yüzünü yıkamam da sakınca yoksa, banyo neredeydi?"

"Üst katta. Sol taraf, en köşe."

"Tamam, sağol."

Teo Aybars'ın koluna girerek merdivenlere yöneldi. Dikkatlice Aybars ile beraber yukarı çıktılar.

Şimdi ise bu iki adamla başbaşa kalmıştım. Sol tarafta duran adam, yerde baygın yatan hırsızın yanında durdu.

"Ben hallederim bunu."

Adam, yere çömelerek hırsızı sol omzunun üstüne attı. Hırsızın torbasını da sağ eline almıştı. Adam dışarı çıkarken, hırsızın torbası yerde sürünerek gidiyordu.

"Bu arada, Göktürk ben."

Yüzümde istemsiz bir tebessüm oluşmuştu.

"Dolunay bende, memnun oldum Göktürk."

"Aybars'ı yukarı çıkartan, Teo dediğimiz adam Teoman. Biz ona kısacası 'Teo' diyoruz. Hırsızı çıkartan kişi ise Tuğkan. Kim olduğumuz belki senin için önemli bir şey değildir ama, ben yine de isimlerimizi bil istedim."

"Dolunaycım, buz var mıydı?"

Başımı çevirdiğim de Aybars ve Teoman'ın geldiğini gördüm. Aybars az önceye göre biraz daha iyi görünüyordu. Ama Teoman'dan destek almaya devam ediyordu. Yani sadece fiziksel olarak iyi görünüyordu.

"Evet, var."

"Getirir misin? Aybars'ın alnına koyalım."

Olumlu anlamda başımı sallayarak mutfağa girdim. Hâlâ daha elimde tuttuğumu fark ettiğim tavayı tezgahın üstüne koydum. Buz dolabının önünde durarak buzluğu açtım. Buzu aldıktan sonra buzluğun kapağını yeniden kapattım. Tekrardan salona döndüğümde Aybars koltuğa oturmuştu. Göktürk ve Teoman Aybars'ın yanında, ayakta duruyorlardı. Tuğkan ise geri dönmüştü.

Yanlarına yaklaşarak buzu Teoman'a verdim. Ben koltuğa otururken Teoman çoktan buzu Aybars'ın alnına koymuştu. Ama Aybars buzu Teoman'dan alarak kendisi tutmaya başlamıştı. Göktürk, Tuğkan ve Teoman'a baktım.

"Otursanıza sizde."

Üçü de kısa bir an birbirine baktılar. Tereddüt etmişlerdi ama yine de oturmuşlardı. Ardından ortama sessizlik hakim oldu. Kimse çıt dahi çıkarmıyordu.

Aybars buzu alnından ayırdıktan sonra bana döndü.

"Sen iyi misin?"

Gözlerimi kısarak Aybars'a baktım. Anlamaya çalışıyordum. Alnına benden tava yemişti ve bana, "sen iyi misin?" diye soruyordu. Hasarı alnından almıştı, beyin hücrelerini yok edebilecek bir taraftan almamıştı.

"Herifin olmayan aklı daha da çok gitti..."

Tuğkan'ın mırıldanmasını duyunca ona hak vermiştim.

"Ben iyiyim Aybars, asıl sen iyi misin? Farkında mısın bilmiyorum ama alnının ortasına tavan yiyen sensin, ben değilim."

Aybars buzu alnına götürürken kaşları hafifçe çatılmıştı.

"Sence şu an benim iyi olup olmamam umurumda olan bir şey mi Dolunay? Üstelik senin can güvenliğin tehlikeye girmişken! O herif sana zarar verebilirdi ve sen gerçekten benim durumumla mı ilgileniyorsun?"

"Senin durumunla ilgilendiğim falan yok benim! Neden sapığımın iyi olup olmadığıyla ilgileneyim ki?! Ben onu ilgilendiğim için değil, akli dengeni anlamak için sordum! Hem can güvenliğimin tehlikeye girmiş olması, veya o herifin bana zarar verebilecek olması seni neden ilgilendiriyor? Sana ne benden? Ve ben seni çaresiz olduğum için, bu saatte arayacağım kimse olmadığı için aradım. Yoksa senin gibi sapık birisi, bu dünya da arayacağım son kişi bile değil!"

Aybars bir şey söylemek için dudaklarını aralamıştı fakat susmuştu. Dudakları birkaç saniye boyunca aralık kaldı. Ardından kapandı.

Birden aklıma gelen şey ile kaşlarım çatıldı. Önce Aybars'ı, sonra diğerlerini teker teker süzdüm.

"Dur ya... Aybars ve Teoman... Siz benim ismini nerden biliyorsunuz? Ben size ismimi söylemedim ki hiç?"

Aybars ve Teoman cevap vermek yerine sessiz kalmışlardı. Bu beni daha çok öfkelendirmişti. Öfkeyle gülümserken bir kaşım havaya kalktı.

"Sahi sen beni 2 hafta boyunca takip ettin Aybars, unutmuşum."

"Doluna-"

"Dolunay deme bana!"

Hızlı bir şekilde ayağa kalktım.

"Gecenin yarısı olmasına rağmen canım söz konusuyken, neden sapığımı ararım ki? Kabahat bende! Keşke onların rahatsız olup olmayacağını düşünmeseydim!"

Öfkeli adımlarla evin bahçe kapısına ilerledim. Bahçeye çıkıp tam ortada durarak kollarımı göğsümde birleştirdiğim de, arkamdan gelen sesleri duymuştum.

"Dolunay."

Ne arkamı dönmüş, ne de cevap vermemiştim.

"Dolunay yapma böyle. Bak, sana hak veriyorum. Seni takip etmem, ismini, evini, diğer şeyleri de öğrenmem hiç hoş bir şey değil. Ama bunların hiçbiri senin düşündüğün gibi değil."

"İsmini, evini, diğer şeyleri de öğrenmem..."

kısmından sonrasını dinlememiştim. Dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Başka ne öğrendin?"

"Ne?"

"Benim hakkımda başka ne öğrendin?"

"Şimdi söyleyemem..."

Öfkeli bir nefes verdim. Saçımı kulağımın arkasına sıkıştırarak Aybars'a baktım.

"Gidin artık. Hırsız mırsız kalmadı ortada. Ve ben sadece seni çağırmıştım, ama sen arkadaşlarını da toplayıp gelmişsin! Arkadaşlarını da al ve git evimden!"

"Eğer bizden kurtulmaya çalışıyorsan kurtulamayacaksın Dolunay, çünkü sende bizimle geliyorsun. Seni burada yalnız bırakamam."

Şaşkınlıkla Aybars'a baktım. Ciddi olamazdı, değil mi?

"Ne? Sen ciddi misin?"

"Evet, gayet ciddiyim."

"Ben yalnız değilim bir kere, ailem 2 hafta sonra eve dönecek!"

"Onlar dönene kadar yalnızsın. O yüzden bizimle geliyorsun. Hadi, git birkaç parça kıyafet al kendine."

Aybars'ın söylediğini umursamayarak karşımdaki salıncak koltuğa doğru yürüdüm. Salıncak koltuğa oturarak bacak bacak üstüne attım ve kollarımı göğsümde birleştirdim. Aybars birkaç saniye bana baktıktan sonra sıkıntılı bir nefes verdi.

"Dolunay. Hadi."

Başımı gökyüzüne kaldırarak yıldızlara ve aya baktım. Bu gece çok güzel görünüyorlardı.

"Dolunay!"

Yıldızlara ve aya bakmaya devam ettim. Gece ayrı bir güzel görünüyordu.

"Dolunay son şansın, 3 saniye içinde kalkacaksın oradan."

Hayır, kalkmayacaktım.

Bana doğru yaklaşan adım sesleri duyduğumda Aybars'a döndüm. Bana doğru geliyordu. Ne yaptığını sormak için dudaklarımı aralayacakken, ben ne olduğunu anlayamadan kendimi Aybars'ın omzuna atılmış bir halde bulmuştum.

'Ne yapıyorsun sen? Bırak beni! Hem 3 saniye daha dolmadı!"

"Doldu, içimden saydım ben."

Aybars'ın omzunda çırpınmaya başlamıştım ama nafileydi. Bok mu vardı da birisini arayıp rahatsız etmek yerine, veya polisi aramak varken bu sapık herifi aramıştım?

Aybars sürücü koltuğundaydı. Teoman'da yolcu koltuğundaydı. Ben ise arkada, Göktürk ve Tuğkan'ın arasındaydım.

Normalde ben camın yanına oturmuştum. Az önce arabadan atlamaya çalıştığım için, Göktürk ve Teoman'ın arasına oturtmuşlardı. Mesela arabayı kilitlemek varken, neden bu ikisinin arasında oturmak zorunda kalmıştım?

Bir süre sonra Aybars arabayı bir eve doğru yaklaştırdı. Evin etrafı duvarlarla çevriliydi. Duvarların yanında iki tane sokak lambası vardı.

Duvarın ortasında yanlara doğru açılan, büyük demir kapı vardı. Kapının yanında iki tane adam duruyordu. Bu neydi şimdi?

Kapının sağında duran adam, cebinden anahtara benzeyen bir şey çıkardı. Anahtara benzeyen şeyin üstüne bastı. Kapı yanlara doğru yavaş yavaş açılmaya başladı.

Kapılar tamamen açıldıktan sonra Aybars arabayla içeriye girdi. Ama içeriye girdiğimizde beni daha çok geren bir şey vardı. Evin bahçesi adam kaynıyordu.

"Bu adamlar ne?"

Sesim korkudan ister istemez titremişti.

"Bizim adamlarımız. Sana zarar vermezler."

Sağ tarafımda ki Tuğkan'a döndüm.

"Neden bu kadar fazla adamınız var? Ve bu adamlar ne için?"

Aybars arabayı garaja girdirirken Tuğkan bana döndü.

"Fazla soru sorma Dolunay. Birkaç gün içinde anlarsın."

Sabır dilenerek önüme döndüm. Aybars arabayı durdurmuştu. Bir şey söylemeden inmek için arabanın kapısını açtığında, diğerleri de onunla beraber hareket etmişti.

Ben Göktürk'le aynı taraftan inmiştim. Gözüm birden sol köşede ki kapıya takıldı. O kapı neydi?

"İçeri geçelim hadi."

Aybars'a döndüm. O kapıya baktığımı fark etmişti, ve o kapıya bakmam onu rahatız etmişti.

Yine de bir şey söylemeden içeriye açılan kapıya, onlarla beraber yürüdüm. Kapı bir koridora açılmıştı. Ve hemen sol tarafta evin giriş kapısı görünüyordu. Kapının hemen yanında ise yukarıya doğru çıkan merdivenler vardı.

"Bizim biraz işimiz var Dolunay, sen istersen uyuyabilirsin. Vakit çok geçti. Odalarımız üst katta. Odaları ortak kullanıyoruz. Göktürk benle, Tuğkan'da Teoman'la beraber kalıyor. Göktürk'le benim odam da uyuyabilirsin. Yataklarımız ranza şeklinde. Ranzanın istediği katında uyuyabilirsin. Ben Göktürk'le koltukta uyurum. Odam sağ tarafta."

Aybars'ın söylediklerinden sadece ranzanın istediğim katında uyuyabileceğimi, bir de odanın sağ tarafta olduğunu anlamıştım.

"Tamam."

Başka bir şey söylemeden merdivenlere yöneldim. Hızlı hızlı merdivenlerden çıktım. Yukarıya çıktığımda beni sadece 3 kapı karşıladığında, şaşkınlıkla birkaç saniye kapılara baktım.

Sadece sağda, solda ve bir tane de birkaç metre ileride, tam orta da bir kapı vardı. Bunu görmezden gelerek sağ tarafta ki odaya girdim.

Tam karşımda bir giysi dolabı vardı. Ranza ise giysi dolabının arkasındaydı. Sol köşede de, yani ranzanın yanındaysa çalışma masası vardı. Bunlar haricinde başka hiçbir şey yoktu. Ev dışarıdan zengin evine benziyordu, ama evin içi fakirlikten ölüyordu.

Ranzaya doğru yürüdüm. Zaten kendi pijamalarım üstümdeydi. Beni buraya pijamalarımla getirmişlerdi.

Dikkatlice üst ranzaya tırmandım. Yorganı açarak yatağın içine girdim. Yorganı üstüme çekerek kafamı yastığa koydum. Kafamı yastığa koyar koymaz burnuma tanıdık bir koku dolmuştu. Şeftali kokusu.

Kaşlarım istemsizce çatıldı. Sebebini bilmediğim bir şekilde koku bana çok tanıdık gelmişti. Sanki daha önceden birisinden bu kokuyu almıştım. Ama emin değildim.

Aybars'ın Bakış Açısı

"Dolunay herifin kafasına nasıl geçirdiyse, uyanmadı hâlâ."

Hepimiz Tuğkan'a döndük. Haklıydı. Yarım saattir adamın ayılmasını bekliyorduk. Bir insanın bu kadar fazla baygın kalması normal değildi.

Tam bir şey söyleyecekken kıpırdınma sesi ile sustum. Hepimiz bu sefer hırsıza dönmüştük. Ayılmaya başlıyordu sonunda. Göktürk oturdu tekerleğin üstünden kalkarak, yavaş adımlarla hırsıza yaklaştı. Hırsızın tam önünde durdu.

"Sonunda uyanabildiniz paşam, iyi uyudunuz mu?"

Göktürk her ne kadar laubali birisi olsa da, adamları konuşturma yeteneğine hayrandım. Ağzını bıçak açmayan birisini bile konuşturma yeteneğine sahipti.

Hırsız korkuyla Göktürk'e bakmaya başlamıştı. Göktürk'ten sonra gözleri sırasıyla bizim üstümüzde gezmeye başladı.

"Dostum ben oralarda değilim, tam karşında duruyorum."

Hırsız tekrar korkuyla Göktürk'e baktı.

"Şimdi, söyle bakalım. Neden girdin o eve?"

Tabii Göktürk'ün cevabı ortada olan, saçma sapan sorular tarafı olmasa daha güzel olacaktı.

"Sence ne için girmiş olabilir beyinsiz? Adam hırsız işte!"

Göktürk Teoman'a döndü.

"Sen sus."

Ardından yeniden hırsıza döndü.

"Lan geri zekâlı, niye milletin evini soyuyorsun?"

"Abi-"

Adam konuşamadan Göktürk yumruğu geçirmişti. Adamın yüzü yan tarafa çevrildiğinde acı dolu bir nefes verdi. Göktürk adama baktı.

"Bunun konuşturacak bir tarafı yok. Biraz dayak yerse aklı başına gelir diye düşünüyorum."

"Darp raporu alır, polis-"

"Bir hırsız, polise kendi ayaklarıyla mı gidecek?"

Sesim alay doluydu. Adam bana baktı. Sus pus olmuştu. Göktürk'ün yüzüne çoktan eğlence dolu bir gülümseme yerleştiğini görmesem de, hissedebiliyordum. Çünkü kollarını sıvamaya başlamıştı.

Göktürk adamı bir güzel dövüp, tehditte ettikten sonra serbest bırakmıştık. İşimiz artık bitmişti ve dördümüz de salondaydık.

"Yatıyor muyuz artık?"

Tuğkan'ı onaylarcasına başımı salladım. Gerçekten yorulmuştum ve uykum gelmeye başlamıştı. Alnım ise hâlâ daha arada sızlıyordu.

Tuğkan ve Teoman beraber ayağa kalktı.

"İyi geceler o zaman."

"Teo."

Tuğkan ve Teoman gitmek üzerelerken durmuşlardı.

"Dışarıda ki adamları sıkı sıkı tembihle. Asil'e kızla ilgili haber uçurmasınlar."

"Tamam."

Teoman her ne kadar "tamam" dese de, bu tembihin tehdit olacağını hepimiz biliyorduk. Biz en güvendiğimiz adamları bile tembih yoluyla tehdit ederdik. Çünkü en güvendiğimiz adam dahi olsa, başka yolla susturamazdık. Asil gibi bir şerefsiz yüzünden güvendiğimizi sandığımız adamlara bile güvenmiyorduk belki de. Bilmiyorum.

Ben koltuğa uzanırken, Göktürk'te karşımda ki koltuğa uzanmıştı. Zaten yaz ayında olduğumuz ve hava sıcak olduğu için üstümüze bir şey alma gereği duymuyorduk. Odamızda ki yorganların ince olmasına rağmen terletiyordu. O yüzden çoğunlukla üstümüze yorgan örtmüyorduk.

"Aybars."

Başımı Göktürk'e çevirdim.

"Alnın acıyor mu? Kızarık hâlâ."

Bunun durduk yere durumumu sorması pek iyi bir şey değildi.

"Sızlıyor biraz."

Göktürk'ün yüzünde bir sırıtış oluştu.

"İyi bari, sızlasın. Sana bir şey söyleyeyim mi Aybars? Şu an hastanede de olabilirdik. Yediğin o tava darbesiyle alnının yarılması lazımdı çünkü. Ama görünen o ki... Dolunay sana kıyamamış."

Bunu tam şu an öldürebilir miydim?

"Göktürk..."

"Ne? Haksız mıyım?"

"Haksızsın! Kız beni hatırlamıyor bile!"

"Eğer hatırlasaydı daha yavaş vuracaktı yani?"

"Lan oğlum... Allah seni bize sınav diye mi gönderdi?"

"Tamam tamam, sustum!"

Her ne kadar sussa da yüzünde ki sırıtış duruyordu. Görmezden gelmeye çalışarak tavana bakmaya başladım.

"Aybars."

Gözlerimi sımsıkı yumarak dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Ne?"

"Aşık mısın yoksa?"

Gözlerim aniden açılmıştı. Başımı hemen Göktürk'e çevirdim.

"Saçmalama lan!"

"Saçmalamıyorum. 4 yıldır kızı takip ediyorsun Aybars. 3 sene boyunca kızın doğum gününde evine hediye yollamalar... Bu sene de hediyeyi kendi ellerinle vermen... Bu süre için de farkında olmadan kıza aşık olma ihtimalin yok mu? Var. Yaptıklarına bakacak olursakta, aşıksın lan işte! İnkar etme."

"Göktürk siktir git başka yerde uyu!"

"Sustum!"

Dolunay'ın Bakış Açısı

Gözlerim ağır ağır aralandı. Esneyerek yattığım yerden doğruldum. Saat kaçtı acaba?

Yorganı düzenleyerek dikkatlice ranzadan indim. Odadan çıkarak merdivenlerden indim. Koridordan salona geçtiğim de salonda kimsenin olmadığını fark ettim.

Mutfak amerikan mutfağı şeklindeydi. Yani salonla birleşikti. Mutfağa doğru yürüdüm. Masanın üstünde hazırlanmış kahvaltıyla beraber küçük bir kâğıtta vardı. Masaya yaklaşarak kâğıdı aldım.

"Bizim ufak bir işimiz çıktı. Kahvaltı yapmadan gittik, sen istersen yapabilirsin. Bizi bekleme. İşimiz uzun sürebilir. -A."

Bunların da geceden beri işleri bitmemişti maşallah.

Notu yazan kişi Aybars'tı. Ama benim canım bir şey istemiyordu. O yüzden onların gelmesini bekleyecektim. Geç kalmaları da umurumda değildi.

Tekrar salona yöneldim. Koltuğa oturarak kumandayı aldım. Televizyonu açarak rastgele bir kanal açtım. Büyümüştüm ama yine de çizgi film izlemek hâlâ daha hoşuma giden bir şeydi.

Bir an arkamda küçük bir hareket hisseder gibi oldum. Kaşlarım hafifçe çatıldı. Tam arkamı dönecekken, bir el ağzımı kapatmıştı. Ağzımı kapatan elin bileğine çimdik atmaya çalıştım. Çırpındım. Ama kurtulma çabalarımın hepsi nafileydi. Hiçbiri hiçbir şeye yaramıyordu. Birden ensemde hissettiğim acı ile etraf kararmaya başlamıştı...

Rahatsızca kıpırdandım. Gözlerimi zorlukla açmıştım. Üstümde hâlâ pijamalarım vardı.

Etrafı incelemeye başladım. Bodrum katında olduğumu anlamıştım.

Bodrum kapı açılma sesi ile inlediğinde kapıya döndüm. Orta yaşlarda bir adam geliyordu. Uzun boyluydu. Saçlarının bazı kısımları beyaz, bazı kısımları siyahtı.

Adamın yanında ise bellerinde silah olan iki tane adam vardı. Adam merdivenlerden indi. Gülümsüyordu. Geldi ve tam karşımda durdu.

"Günaydın prenses."

Kalbim korkuyla çarpmaya başlamıştı.

"Sen kimsin?!"

"Ama olmaz ki böyle, bağırarak doğru bir iletişim kuramayız. Bağırmadan, sakin sakin konuşalım."

Cevap vermeden adama baktım.

"Beni eminim hatırlıyorsundur. Aradan yıllar geçti, ikimiz de değiştik ama sen yine de hatırlıyorsundur. Ama sahi... O zamanlar yaşın fazla küçüktü. Belki de hatırlamıyorsundur."

Ne saçmalıyordu bu adam?

"Ne diyorsun sen? Seni hayatımda ilk defa görüyorum."

Adam güldü.

"Anlaşılan hatırlamıyorsun."

"Hatırlamam gereken birisi misin?"

"Evet. Hatırlaman gereken birisiyim."

Adam elini cebine attı. Birkaç saniye sonra katlanmış bir kâğıt çıkardı. Kâğıdı açarak bana uzattı. Bu bir fotoğraftı.

Fotoğrafın yarısı kesilmişti. Görünen kısmında ise küçük bir kız çocuğu vardı.

Küçük kız siyah saçlıydı. Yeşil gözleri vardı. Yüzü noktacıklı, küçük çillerle kaplıydı. Duvarın köşesinde oturuyordu. Elleri bağlıydı.

Ve bu küçük kız benim küçüklüğümdü...