Bölümler 13Şu an: 9. Bölüm: Bir Çift Göz ☘️
- 1 # GİRİŞ✨134 kelime
- 2 # TANITIM ✨294 kelime
- 3 1. BÖLÜM : Kanlı Şarap🍷1.092 kelime
- 4 2. BÖLÜM: Kırık Taç 👑2.235 kelime
- 5 3. BÖLÜM: Küflü Yürek 🫀1.315 kelime
- 6 4. BÖLÜM: Yansıma 🪞1.041 kelime
- 7 5. Bölüm: Çarpışma 🌟1.941 kelime
- 8 6. Bölüm: Tablolar📌880 kelime
- 9 7. Bölüm: İz🪶556 kelime
- 10 8. Bölüm: Mazi⏳528 kelime
- 11 9. Bölüm: Bir Çift Göz ☘️781 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 10. Bölüm: Melodi🎶946 kelime
- 13 11. Bölüm: Kış❄️634 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Kapı bir kez açılmaya görsün; ne ardında bıraktığın o adam eski yerinde kalır, ne de sen döndüğün evinde aynı kadın olursun."
Başı sert zemine değdiği an, zamanın çatırtısını ruhunda hissetti Lily. Gümüş ayna baş ucunda parça pinçik olurken, dökülen her bir cam kırığı Valeria hanedanlığının üzerine çöken zifiri bir karanlığın habercisiydi.
O oda, o bahçe, arkasında duran sadık yaratığı Nox... Her şey bir anda mürekkep dolu bir suya atılmış gibi erimeye, siyah dalgalar halinde bükülmeye başladı. Yerçekimi tamamen kaybolmuştu. Lily dipsiz, soğuk ve çığlıklarla dolu bir boşluğa doğru çekilirken, kırık ayna parçalarından yansıyan binlerce farklı yüz ona bakıyordu.
Hepsi aynı şeyi fısıldıyordu:
“Bedel ödendi. Emanet ruh, evine dönüyor.”
Nox’un karanlığın içinden gelen acı dolu son uğultusu kulaklarını sağır edecekken, Lily göğsünün tam ortasında amansız bir sızı hissetti. Sanki görünmez zincirler etine saplanmış ve onu zorla geriye, çok geriye doğru fırlatıyordu. Nefesi kesildi.
Ciğerlerine dolan hava, Valeria’nın altın tozu kokan havası değildi; burası küf, kan ve kadim bir is kokuyordu.
Ve o son büyük çatırtı koptu. Zaman, kırılan kemiklerin sesine benzer bir gürültüyle yerli yerine oturdu.
Gözlerini dehşetle açtı.
Büyük bir acıyla yerinden sıçradığında, sırtı soğuk ve sert taş zemine çarptı. Lily, kendi odasındaydı. Kendi evreninde, kendi bedeninde. Avuçlarına baktı; küçüktü ama az önceki "ufak kız" değildi, kendi parmaklarıydı. Kalbi göğüs kafesini parçalamak istercesine vuruyordu.
Fakat odada yalnız değildi.
Tam karşısında, gölgelerin içinden sıyrılan o tanıdık siluet duruyordu. Daren... Gözlerinde daha önce hiç görmediği, insanı iliğine kadar donduran bir karanlık vardı. Lily’nin nefes nefese, ter içinde yerde yatışını izlerken yüzünde ne bir acıma ne de bir şaşkınlık belirdi. Sadece adımlarını yavaşça Lily’ye doğru attı, postalları taş zeminde tok sesler çıkardı.
—Sonunda, dedi Daren.
Sesi, Valeria’nın en derin mahzenlerinden yükselen bir fısıltı gibi soğuktu.
—Geri dönmeyeceğini düşünmeye başlamıştım.
Lily, zihninde hâlâ o küçük kızın, aynanın ve Elis’in çığlıklarını taşırken doğrulmaya çalıştı ama bedeni dökme demirden yapılmış gibi ağırdı.
—Daren... diyebildi sadece, sesi pürüzlüydü.
—Ne... N-ne oldu bana?
Daren onun tam önünde diz çöktü. Uzatıp Lily’nin çenesini kavrayan parmakları buz gibiydi. Lily’nin gözlerinin içine, sanki ruhunun derinliklerinde çatlayan o zamanı görmek ister gibi baktı.
—Aynaya baktın, Lily. Valeria halkının yüzyıllardır kaçtığı o gümüş lanete dokundun, dedi Daren, sesindeki tını hem bir tebrik hem de feci bir tehdit barındırıyordu.
—Başka bir hayatın hatıralarını çalarken, neredeyse bu dünyadaki varlığını tamamen siliyordun. Ama bir şeyi unuttun...
Çenesini biraz daha sıktı, gözlerindeki o karanlık parıltı büyüdü:
—Kırdığın şey sadece bir cam değildi. Elis’in zamanını ve kaderini buraya, bizim dünyamıza mühürledin. Artık kapı açıldı, Lily. Ve o kapıdan ilk geçen, senin o çok sevdiğin anıların olmayacak.
Kısacık bir süre önce bu adam onun önünde durup, Lily'e; diğer kişilere karşı ikazda bulunmuştu. Şimdi ne olmuştu da ona böylesine soğuk ve karanlık bakıyordu.
Neler olduğuna dair bir bilgisi yoktu. Kafası haddinden fazla karışmıştı. Bulunduğu yerin her ne kadar yuvası olduğunu bilse de, şaşkınlığından ötürü buna sevinemiyordu bile. Nefesi daraldı bir an, geri dönmek istedi aynı yere. Oysaki başka bir evrende, başka bir zaman diliminde olsa, Lily bunun akıl işi olmadığını düşünürdü. Ama peki ya şimdi?
Ardında; ne olacağını bilmediği, yalnızca birkaç saatlik kocası olduğunu bildiği Olvido adında bir adam vardı... Sırf kendisi yüzünden o adamın belki de yıllar sonraki hayatında bir şeyleri istemeden de olsa değiştirmiş olacaktı. Böyle bir şey yapmak, nefes aldığı sürece yapacağı en vicdandan yoksun iş olurdu.
Eli, yanan göğsünü sıkıca tutarken bakış açısına bir çift yeşil göz girdi. Onun neden böyle bir anda böylesine değiştiğine anlam veremedi. Ama umursamadı. Çenesini kavrayan buz gibi eli hızla savuşturdu.
Midesi bulanıyordu. Ayağa kalkıp elbisesinin eteklerini düzeltti. Şimdi de Lily de Daren' e soğuk bakıyordu. Bakışlarındaki o insanı iliğine kadar donduran soğukluk, yerini Lily’nin daha önce hiç görmediği, neredeyse hüzne ve çaresiz bir kabullenişe benzeyen bir yumuşaklığa bıraktı. O yeşil gözlerdeki gölgeler çekildi; geriye sadece yorgun ve hırpalanmış bir adamın bakışları kaldı.
Bir adım atmak istedi ama Lily’nin ona ördüğü o görünmez duvarı hissederek durdu. İçini derin, titrek bir nefes kapladı. Sesi az önceki mahzen fısıltısından arınmış, tamamen çıplak ve insani bir tona bürünmüştü.
—Seni korumaya çalışıyordum, Lily, dedi, sesinde neredeyse gözle görülür bir sızı vardı.
—Sana o insanlardan uzak durmanı söylerken, seni bu acıdan, o gümüş lanetin ruhunu paramparça etmesinden korumak istiyordum. Ama geç kaldım.
Bakışları Lily’nin yanan göğsünü tutan eline, ardından kararlı duran gözlerine kaydı. Dudaklarının kenarında belli belirsiz, buruk bir tebessüm belirdi. Bu, her şeye rağmen onun geri dönmüş olmasına duyulan gizli bir şükranın ifadesiydi.
—Yine de... ne kadar değişmiş olursan ol, buradasın ya... diye fısıldadı, sesi bu kez odadaki küf kokusunu dağıtacak kadar sıcaktı.
—Artık yalnız değilsin. Ne yaptıysan, arkanda ne bıraktıysan... hepsini beraber çözeceğiz. Söz veriyorum.
Daren arkasını dönüp gölgelerin arasında kaybolurken, odadaki o ağır hava ilk kez hafifledi. Lily, zihninde Olvido’nun yeşil gözleri ve vicdanının ağır yüküyle, kendi dünyasının soğuk taş zemininde yapayalnız kaldı.
~°~
Bölüm etkileşimi
