VALERIA : Mühür kitap kapağı

4. bölüm / 13

2. BÖLÜM: Kırık Taç 👑

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: 2. BÖLÜM: Kırık Taç 👑

"Kraliyet omuzlara yük, taç ise zihne vurulan en ağır prangadır."

Luxsumbra ' nın uzunca kulelerine düşen gün ışığı, sabahın habercisiydi.

Üzerimde, dizlerimin biraz altında biten gece mavisi bir tunik vardı. Kumaşı üzerimde ağırlık yapmadan dökülüyor, her hareketimde etekleri sessizce salınıyordu.

Yakadan göğsüme doğru uzanan ince gümüş işlemeler, Lewis soyunun mührünü belli belirsiz taşıyordu. Bileklerimdeki gümüş bordür dışında süslemesi yoktu; yine de üzerimdeki kıyafet, kim olduğumu hatırlatmak için fazlasıyla yeterliydi.

Ayaklarım soğuk zemine değdiğinde salına salına gösterişli aynaya ilerledim. Sarı saçlarım ve beyaz tenimle lacivertin oluşturduğu uyum beklediğimden daha da iyi görünüyordu.

Bu halime bakıp istemsiz olarak kıkırdadım.

Gözlerimi aynadaki yansımamdan alıp geniş odaya çevirdim. Sarı ve gümüş renginin yoğun olduğu odam , yuvamdı.

Acele etmeden odanın bir köşesinde duran büyük şömineye yaklaştım.

Günün erken saatleriydi. Son iki senedir sürekli olarak arenalara katıldığım için erken uyanmaya fazlasıyla alışıktım.

Bu yüzden yorgun değildim. Ama bu soğuk olduğu gerçeğini değiştirmiyordu. İçine birkaç odun atarak köz hâlindeki ateşin alevlenişini seyrettim.

Üşümüş ellerimi yaklaştırıp birbirine sürttüm. Vücudum aldığı ısı ile mayışırken aniden gözlerimin önüne bir anka geldi. Kızıl bir anka kuşu....

Gözümün önündeki ankanın yok oluşunu izledim. Görüntü gitmişti. Dünkü arenadan sonra da aniden gözlerimin önüne yeşil bir kurt gelmiş ve kısa bir süre sonra da gördüğüm halüsilasyona benzer bir kurt görmüştüm.

Yeşil kurt aklıma düştüğünde onun Luxsumbra ' ya ait olamayacağını biliyordum. Çünkü bu hükümranlıkta hayat bulan tek yeryüzü hayvanı bana aitti; Nox' du.

Bu yüzden o kurt benim hükümranlığım dışından birine aitti. Ama neden onun görüntüsünü görmüştüm, işte onu bilmiyordum.

Bu durumda belki de bir anka görecektim gün içinde ya da hiçbir şey olmayacaktı. Beni düşüncelerimden koparan kapı sesiydi. Odanın kapısı hırsla çalındığında başımı bakmak için çevirmedim.

Çünkü bu saatlerde birçok savaşçı uyanık olurdu ve şu an için kimin geleceğini bilme ihtimalim hayli zordu.

" Gir!" şeklindeki komutumun ardından, nöbetçilerden biri içeri girip önümde serenad yaptı. Ardından üzerimde gecelik olduğu için başını öte tarafa çevirip konuşmaya başladı.

" Leydim, Nera Sanguis sizleri görmek istiyor. Müsaade eder misiniz?"

Nera sevdiğim bir arkadaşımdı. İyi bir dövüşçü ve güzel bir kadın olması bakımından birçok kişinin basit bir şekilde dikkatini çekerdi.

" İçeri al." dediğimde nöbetçi yine bana bakmadan selam verdi ve geriye iki adım attıktan sonra arkasını dönüp kapıya yöneldi.

Başımı tekrar alevlenen şömineye çevirdim. Ateşin odunla dansı beni fazlasıyla etkiliyordu. Gözlerim istemsiz olarak alev parçasının değdiği yerlerde geziniyordu. Nera' nın adımları ile birbirine değen zırh sesi bana yaklaştığını haber vermek istiyor gibiydi. Alev... Ateş... Anka... Nera!

Biraz önce ben bir anka görmüştüm öyle değil mi?! Evet! Anka şimdi tam karşımdaydı işte. Nera' nın yaratığı ankaydı. Evet , bir ankaydı. Büyük kapının tekrar kapanma sesini duyduğumda sol tarafımda bir beden belirdi. Başımı o yöne çevirince Nera bana kısa bir serenad sunup hafif bir şekilde önümde eğildi ve tam karşımda oturdu.

" Ne sebepten ötürü bana böyle garip bakıyorsun?" Dediğinde Nera ' ya bakıp daldığımı fark etmemiştim. Hâlâ aklım gördüğüm görüntülerde kalmıştı çünkü.

" İstemsiz yaptığım bir şeydi." geçiştirmeye çalıştığım cümle ile derin bir soluk alıp konuşmaya başladı.

" Bir şeyler ters gidiyor Lily. Hissedebiliyor musun?" bunu fısıltıyla söylemişti. Onun da gözleri şöminede yanan ateşe değdiğinde çoktan dalıp gitmişti.

Bahsettiği terslik benim gördüklerim gibi bir şey miydi? Ya da daha farklı bir şey?

" Ne gibi bir terslikden bahsediyorsun?" dediğim sırada gözlerini yavaşça bana çevirdi.
" Bilmemene imkân yok, hissediyorsun biliyorum." Dediğinde bu kadar üstü kapalı konuştuğu için onu şu an tartaklamak istiyordum.

" Nera, açık bir şekilde konuşacak mısın artık?" Dediğimde sabrımın kalmadığını açıkça belirtmiştim. Beni daha fazla bekletmedi.

" Arenadan sonra... " başlama şekli ve arena kelimesini kullanması tedirgin olmama bir hayli yetmişti.

" Hanedanlığa döndüğümde uykum çok olduğu için hemen yatağa girmiştim..." Cidden onun günlük işlerini dinleyecek zamanım yoktu.

" Bana şu tersliğin ne olduğundan bahset Nera. Senin günlük işlerinle ilgilenmiyorum. " dediğimde bana bakıp göz devirdi.

" Haddinden fazla sinirlisin , farkında mısın?" başını sağa yatırıp bana daha dikkatli baktığında bunu ölçmeye çalışıyor gibiydi.

" Sana sorunun ne olduğunu anlat dedim Sanguis." bir sorun varsa bile şu an o sorunu harlıyordu. Yapmamalıydı.

Kızmamla beraber öfleyip kızıl, uzun saçlarını bir eliyle arkaya doğru itip gizemli hallerinden çıktı ve yüzüme doğru yaklaştı.

" Ben uyuyorken yüzümde bir sıcak bir nefes hissedip gözlerimi açtığımda tam burnumun ucunda Ember duruyordu Lily. Yaratığım odama girdi yani anladın mı? Benim yaratığım odama girdi. Benim yaratığım benden izinsiz odama girip burnumun ucuna geldi. Ben bir avmışım gibi Lily anlatabildim mi şimdi?"

Dediğinde gözlerindeki alevin yayıldığını gördüm. Öfkelenmişti. Fazlasıyla hem de. Bizim yaratıklarımızın hiç birinin odamıza girdiğini şimdiye kadar görmemiştim.

Hele ki bu şekilde, asla! Nera yaratığı Ember'in bu ani ve korkutucu hâlinden ötürü ürkmüş ve buraya gelmişti. Ama neden arenaya bağlamıştı bilmiyordum.

" Bunun arena ile ne ilgisi var peki?" sorduğum soruyla oturduğu yere sığamamıştı sanki. Hızla ayağa kalkıp büyük pencereye doğru yürüdü. Ellerini hırsla saçlarına daldırıp çekti.

Arkasını bana döndüğü için yüz ifadesini göremiyordum. Bir anda düşüncem başka yere kaydı. Ben de saçlarımı mı uzatsaydım acaba , yakışır mıydı?"

" Senin yüzünden." diye bağırınca düşüncelerimden sıyrılıp ben de ayağa kalktım. Onun yüzünü tam görmek için önünde durdum.

" Ben ne yaptım?" hayli meraklanmıştım.

Gözlerini bana çevirdiğinde tam göz göze geldik. Boylarımız birbirine çok yakındı. Sadece o benden küçücük bir milim uzun olabilirdi.

" Hiçbir şey!" dedikten sonra öfkeyle kollarını yana doğru açtığında uyuyamadığı için buraya gelmiş ve gereksiz yere bana patlama ihtiyacı duymuş olma ihtimalini düşündüm, fazla yüksek bir ihtimaldi.

" Ben hiçbir şey yapmadan nasıl bir şey yapmış gibi suçlu oluyorum, bana bunu açıklar mısın?" dediğimde onu ciddi bir şekilde dinlemediğimi fark etmişti. Buna daha fazla öfkelenip konuşmaya başladığında sesi oldukça tehditkâr çıkıyordu.

" Ember... Bana itaat etmiyor. Bu sabah Aureun' a gideceğim sırada senin kokunu alıp buraya beni sürükledi Lily Lewis! Söyle bana, bu normal mi?"

" Benim yaratığım kim olursa olsun bir başkasının kokusunu alıp buraya gelemez , bu sen olsan bile!"

Dediğinde bana neden öfkelendiğini açıkça belirttiği için onu tebrik etmek istiyordum. " Ben bir şey yapmadım, Ember'i kızdırmış olabilirsin Nera bu benim suçum mu yani?" dediğimde gayet sakin tavrımdan ötürü beni boğazlamak istiyor gibi bakıyordu.

" Saçmalık! Dün gece Valeria' nın üzerinde sarı şimşekler çakıyordu! Sen de tanrıları mı kızdırdın yoksa?!" dediğinde zihnim yine başka bir görüntüye kaydı. Sarı şimşekler... Dün arenadan dönerken görmüştüm onları.

Yanıt vermeyince biraz sakinleşip bana tekrar döndü. " Lily , bir şeyler oluyor işte. Görmüyor olamazsın neden hiçbir şey yapmıyorsun? Yaratığım Lily... Ember beni korkutuyor anlıyor musun? Bunun ne demek olduğunu biliyor musun?"

Biliyordum. Ölüm demekti... Çünkü Nox' da tuhaf davranmıştı. Ona dokunmamdan bile rahatsız olmuştu. Anlıyordum ama ani hareket etmenin de doğru olmadığını çok iyi biliyordum.

" Farkındayım her şeyin. Nox'da tuhaf davranıyordu dün. Ama çözemedim , bilmiyorum Nera. Şu anlık bir şey bilmiyorum. "

Nera ona bu şekilde karşılık verdiğim umut tohumlarını almıştı. Şimdi bakışları daha yumuşaktı biraz öncekine göre. Gerçekten de ankaya benziyordu bu kızıl şeytan. Şimdi yumuşak bir alev vardı gözünde... Sakinleşmişti.

" Ne tepki verdi Nox? Bir belirti veya başka bir şey?" Aklıma Nox'un beni götürdüğü orman geldi.

" Aslında var." dedim o tohumları yeşerterek. Heyecanlanmıştı Nera aniden daha da yaklaştı bana. Kızıl gözleri bir sağ gözüme bir sol gözüme bakıyordu. Meraklı bakışlardı bunlar.

" Ne?" dedi sabırsızca.

" Nox beni dün bir ormana götürdü. Orada garip eylemlerde bulununca ona bağırdım. Bir anda uysallaşıp saçma hareketlerine son verdi. Bir de..."

Nera söylediğim her şeyi kafasına kazımaya çalışıyor gibi dikkatle dinliyordu beni. Ben aniden durunca tekrar sorgulamaya başladı.

Aniden gözlerimin önüne gümüş bir zincir göründü. Hayra alamet değildi bu ,belliydi. Gözlerimi daldığım yerden kurtaran yine Nera' nın sesiydi fakat bu kez öfkeliydi.

" Bir de ne? Söylesene leydi Lily hazretleri. Serenad falan mı yapmam gerekiyor! Söyle şunu artık. " eksik bıraktığım cümleden dolayı tekrar sinirlenmeye başlamıştı kızıl şeytan.

" Bir de... Yeşil kurt. Yeşil bir kurt gördüm. " dediğimde kaşlarını çattı.

" Nasıl gördün yaralı falan mıydı, sahibi peki onu gördün mü?" soluk almadan soruyordu tüm bunları.

" Aslında net görmedim, çalıların hışırtı-" demeden aniden içeri başka bir beden girdi. Lucan. Lucan Oberon...

Şimdi gümüş zinciri neden gördüğümü anlamıştım. Lucan' dı o zincir.

" Lys..." yumuşak sesiyle önümde hafif eğilip serenad sundu. Bana neden hâlâ öyle seslendiğini bilmiyordum. Sorsam da söylemezdi diye düşündüğüm için de sorma gereği duymadım.

Üzerimdeki geceliği sanki o an fark etmiş gibi başını hızla diğer tarafa çevirdi. Onu zora sokmamak karşılık olarak önünde kısa bir serenad yapıp " Lordum. " dedim. Neticede Lucan Oberon ' ların varisiydi. Aynı zamanda kendi soyunun Vaelor (Veylor) ' uydu. Taç sahibiydi.

Bana bakmamak konusunda ısrarcı olan Lucan beni bekletmeden göz ucuyla Nera' ya bakıp hızla gözlerini pencereye çevirdi.

" Lys. Bir sorun var. " dediğinde tekrar gözlerim daldı. Aniden tüm sesler kesilince gözümün önüne solmuş çiçekler geldi. Yine iyi bir şey değildi bu.

Gördüklerim için bir şey yapamamak beni çıldırtıyordu. Ben ne olduğunu anlayamadan her şey olup bitiyordu sanki.

Şu anda da hiçbir şey yapamıyordum. Konuşmak istiyordum ama bir şey beni engelliyordu, bilemedim. Dünden beri bilmediğim şeyler beni yeterince geriyordu.

" Beni hissedemiyorsun değil mi Lys?" başını yana atıp söylediği cümleye şaşırdım. Garip bir cümle girişi olmuştu. Ama doğruydu. Onu hissedemiyordum genelde hisleri tanırdım; korkuyu, nefreti , sevgiyi hissederdim. Fakat şimdi hissedemiyordum. Aniden gözlerini gözlerime kenetleyince kömür karası gözleri ile sendelemiştim.

Buz gibi bakıyordu. Buz gibi sıcak bakıyordu hem de. Garipti.

" Çünkü ben de seni hissedemiyorum, Lys."

Kaşlarım istemsizce çatılmıştı.

" Bu nasıl mümkün ola-" konuşmamı bölüp kendisi devam etti. Daha soğuk bakıyordu kara gözleri.

" Çünkü dün gece biri senin müh-" demeye kalmadan içeri bir hizmetli girdi. Fazla telaşlı görünüyordu.

" Leydim!" bağırarak konuştuğu için tüm gözler ona dönmüştü.

" Görmeniz gereken bir şey var hanımefendi!"

Elimde tuttuğum çürümüş meyveyi aldığım yere bıraktım. Valeria' da yaşayın tüm soyluların yiyecekleri ellerimin altındaydı. Çürümüş bir hâlde...

" Leydim nasıl oldu bilmiyorum. Geldiğimde... Her şey böyle işte... Çürümüş... Hepsi..." Ya korkudan ya da utançtan konuşamıyordu karşımdaki kadın.

Gözlerim en arkalarda duran gri bitkiye değdiğinde ayaklarım benden bağımsız bir şekilde o bitkiye doğru gidiyordu.

Tam önünde durduğumda o bitkinin yaprakları fazlaca açılmış bir gül olduğunu gördüm gri bir gül. Burada sağlam kalan tek şeydi. Garip...

" Gerçekten son derece ilginç." diye şaşkınlığını belirten Nera' ydı. Hepimiz odadan telaşla çıkmış kendimizi burada bulmuştuk.

" Nesi ilginç." diye şaşırmadığını belirten de Lucan'dı. O da gitmemişti.

Hızla arkamı dönüp sert adımlarla babamın odasının yolunu tuttum. Arkamdan korkunun kokusunu aldım. Nera' ya aitti. Lucan ise hiç... Onunla ilgili yalnızca gümüş bir zincir görmüştüm o kadar gerisi yoktu.

" Deli saçması! Neler olduğunu benden daha iyi biliyorsun! Bu ani kararın sebebi nedir?!"

Kükrüyordum evet. Sevgili lordumuz ona iki gündür yaşanılan olayları anlatır anlatmaz tacını bana devretmişti. Saçmalık!

" Bu gece tören yapacağız kızım. Ailemizin taşıyıcısı olarak meseleyi sen çözeceksin." niçin bu kadar sakin konuştuğuna anlam veremiyordum. Saatlerdir bunu tartışmaya çalışıyordum fakat kendi kendime bağırmaktan başka yaptığım hiç bir şey yoktu görünürde.

Arkamı dönüp odasından çıktığımda burnumdan soluyordum. Lucan ve Nera' da bir şeyler söylemeye çalışmışlardı fakat sevgili Vaelor'umuz herhangi bir açıklama yapmak yerine bizi başından savmıştı.

" Bu kadar ani hızlı olması bir tek bana saçma gelmiyor değil mi?" diyen Nera' ydı. Evet hepimize saçma geliyordu. Hatta annem bile şaşırmıştı babamın sergilediği tavra karşı.

" Sizin düşünceniz nedir Lys?" Lucan ise sanki bunları bekliyormuş gibiydi. O daha çok beni ölçmeye çalışıyordu. Bu daha da ilginçti.

Eğer Vaelor olmam gerekiyorsa olurdum. Ki bu çok da sürpriz olmazdı çünkü neredeyse iki yıldır sürekli arenalara çıkıyor, kazanıyor ve halkıma olan bağlılığımı yeterince gösteriyordum.

Fakat yine de hiç kimse bu kadar erken beklemiyordu. Ama ben kararımı vermiştim; başa geçecektim , tacı takacaktım en iyi bildiğim şeyi yapacaktım: savaşacaktım. Sonuna kadar hem de!

Altın sarısına çalan, yere kadar uzanan bir elbise vardı üzerimde. Bel kısmında gümüş işlemelerin olduğu eteğin kenarlarında Lewis mührünü andıran ince desenler vardı.

Elbisem saçlarım ile birleşince ben Valeria Hanedan'ına aidim diye bas bas bağırıyordu. Omuzlarımdan aşağı dökülen kumaşın üzerinde ışık vurdukça belli olan çok ince gümüş çizgilerse üzerimdeki elbiseyi tamamlıyordu.

Devasa, yüksek kemerli salonun ortasında yürürüyordum. Adım seslerim diğer tüm seslere galip gelmişti. Duvarlarda siyah taş ve gümüş işlemeler bu parlak odaya ağırlık katıyordu.

Sağ tarafımda duran tavandan sarkan uzun gümüş zincirler ışığın içindeki karanlığı sembol ediyordu sanki. Zeminde Valeria soyunun mührü göz kamaştırıcıydı.

Salonun her iki yanında savaşçıların oluşturduğu bir koridor vardı. Benim onların bıraktıkları o koridordan geçmemi bekliyorlardı.

Pencerelerden içeri giren akşam ışığı ise sanki sadece bugüne özeldi.

Gözlerim salonun sonunda yükseltilmiş siyah tahta değdi. Burası da artık bana aitti. Ben kendimi bildim bileli bu taht için yetişmiş, büyümüştüm.

Tahtın arkasında ise gümüş ve altın renklerinde Luxsumbra'ya ait bir sembol vardı. İnsanlar benim yürüyeceğim yer dışında rastgele dağılmışlardı. Luxsumbra' daki tüm hanedanlıklar buradaydı. Oberon' lar, Sanguis' ler, Corneil' ler , Deman ' lar ve daha da fazlası vardı.

Hepsine göz ucuyla bakıyordum. Bugüne özel askerler dışında hiç kimse zırhını giymemiş hepsi bu törene özel güzel giyinmişlerdi. Herkes kendi hanedanın rengini kuşanmıştı.

Bana özel ayrılan savaşçı koridorundan geçerken savaşçıların arkalarında, yine gelişigüzel dağılan yaratıkların önümde eğildiğini gördüm.Nox en öndeydi. Ama o eğilmemişti.

Gözlerini yalnızca bana kenetlemiş, benimle konuşmaya çalışıyor gibi bakıyordu. Ve ben... Onu bir kere daha hissedememiştim.

Arkasında Ember vardı.Sonra daha önce hiç görmediğim yaratıklar...
Hepsi başlarını aynı anda yere eğmişti.Kaşlarım çatıldı.

Bu... bana mıydı? Bir adım attım.

Nox başını daha da dikleştirip altın gözlerini bana dikti. Fazla itaatkâr görünüyordu. Bir o kadar da cüretkâr.

Gözlerim Lucan ' ın yaratığına , Kael'e değdi. Dikkatli baktığımda gözlerini gördüm, nefesim kesilmişti ; yeşildi.

Ember'e baktım.

Onun gözleri de yeşildi.

Arkamdaki yaratıklara çevirdim bakışlarımı.

Hepsi...

Hepsinin gözleri aynı renkteydi.

Yeşil...

Bir an için kimse kıpırdamadı.

Sonra içimde tanıdık olmayan, soğuk bir his yükseldi.

Çünkü yaratıkların bana boyun eğmediğini o an anlamıştım.

Onlar...

Bir başkasını dinliyordu...

~°~

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

364okunma 165beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…