Bölümler 13Şu an: 5. Bölüm: Çarpışma 🌟
- 1 # GİRİŞ✨134 kelime
- 2 # TANITIM ✨294 kelime
- 3 1. BÖLÜM : Kanlı Şarap🍷1.092 kelime
- 4 2. BÖLÜM: Kırık Taç 👑2.235 kelime
- 5 3. BÖLÜM: Küflü Yürek 🫀1.315 kelime
- 6 4. BÖLÜM: Yansıma 🪞1.041 kelime
- 7 5. Bölüm: Çarpışma 🌟1.941 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 6. Bölüm: Tablolar📌880 kelime
- 9 7. Bölüm: İz🪶556 kelime
- 10 8. Bölüm: Mazi⏳528 kelime
- 11 9. Bölüm: Bir Çift Göz ☘️781 kelime
- 12 10. Bölüm: Melodi🎶946 kelime
- 13 11. Bölüm: Kış❄️634 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Yazardan;
Selamlar!!! Nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Size bölümle ilgili ufacık bir not bırakıyorum.
Bu bölüm kafanızı bir tık 🤏🏻 karıştırabilir. Ama bu zincirin her bir halkası yavaş yavaş yerleşecek. Zevkle okumanız dileğiyle... Hoş kalın...
***
“Gözlerini açtığında gördüğün dünya sana ait değilse,belki de değişen dünya değil, sensindir.”
Elis gözlerini açtığında koyu lacivert gözlerle denk düşmeyi beklemiyordu. Oturduğu yerden yavaşça doğrulup şaşkınlıkla önünde duran genç adama baktı.
"Leydim. Nasıl hissediyorsunuz?" karşısındaki adama boş gözlerle bakmayı sürdürdü Elis. Çarpışmanın bu kadar çabuk olmasını o bile beklemiyordu doğrusu.
Kazandığı zaferle istemsiz olarak dudağının bir kenarı kıvrıldı. Uykusunun tamamen açılması için uyuduğu yataktan aşağı doğru süzüldü.
Ellerini refleksle ensesine doğru itti fakat uzun sarı saçları yerine daha kısası ile denk düştü. Uzun saçlarını daha şimdiden özlemişti. Üzerindeki altın sarısı elbiseye bakıp kenarlarını çekiştirdi.
Onun zevki değildi, daha sık ve açık renkli elbiseler giymeyi tericih ederdi. Ama bunun önemi yoktu şu an için. Yoğun düşüncelerinden ötürü odasındaki genç adamın varlığını bile unutmuştu.
"Leydim." dedi usul bir sesle, ona dönen gözlere dikkatle bakmayı sürdürdü,şaşırmıştı Evan. Onu böyle duymamıştı. Daha güçlü, dinamik, tuttuğunu koparan bilirdi; Valeria' nın biricik varisi ve taç sahibini. Fazla dalgın görünüyordu onun gözünde. Beklediği gibi değildi.
Elis, ellerini önünde buluşturup başını usulca kaldırdı. "Sizi odamda görme sebebim nedir lordum?"
Evan duyduğu şaşırtıcı cümleyle kendini tutamayıp sesli bir şekilde güldü. Başını sola yatırıp önündeki genç hanıma sorgulayan ifadesiyle baktı. "Lordum?" dedi duyduğu şeyi onaylamaya çalışarak.
Evan duyduğu kelimeye hayli şaşırmıştı. Çünkü bir Vaelor, bir varise taç sahibi olmamasına rağmen" Lordum" demişti. Tabii ki normal karşılanamazdı bu durum ve öyle de olmuştu.
" Hâlâ bir açıklama yapmanızı bekliyorum." Elis bu adamın neye bu kadar şaşırdığını bilmiyordu. Lordum basit bir kelimeydi neticede. Kendi dönemi için normaldi bu durumdu, bu yüzden karşısındaki adamın garipsemesini; garipsemişti.
" Yürek..." Evan, onun yeni uyanmasına ve yaşadığı küçük çaplı hadiseyi göz önünde bulundurarak üzerine gitmek yerine normal akışına dönmeye karar verdi.
Ona kendi istediği açıklamayı sundu.
" Siz ona dokununca sizi içine çekti. Döndüğünüzde gözleriniz leydim..." Elis onu bölmeden dikkatle dinliyordu.
Yüreğini bir başkasının ağzından dinlemek; fazlasıyla keyif veriyor ve oldukça hoşuna gidiyordu.
" Ne olmuş gözlerime." Elis keyifli hallerini saklayamıyordu, gözleri ışıldıyordu.
Evan önündeki hanımefendiye dikkatle baktıktan sonra derin bir soluk aldı, hiç çekinmeden dile getirip önce derin nefes verdi. "Güzel," dedi dalgınlıkla.
Söylediği kelimenin ardından birkaç saniye sessizlik oldu.Evan'ın gözleri hafifçe büyüdü.Bunu gerçekten yüksek sesle mi söylemişti?
Düşüncelerinin arasında kaybolmuşken ağzından çıkan tek kelimenin bu kadar açık olabileceğini fark ettiğinde, bakışlarını Elis'in gözlerinden kaçırdı. Bunu dışından mı söylemişti?
Manyakça bir dalgınlıktı.
Elis işittiği sözcüğe pek de şaşırmadı. Bekliyordu aslında. Bu genç, burada durduğundan beri farklı bakıyordu, anlamıştı. Fakat bu kadar dürüst olmasını asla beklemiyordu.
Elis karşısındaki adamı utandırmak için " Öyle mi?" dercesine tek kaşını havaya kaldırıp başını yana doğru çevirdi. Bir şey söylemesine gerek kalmamıştı çünkü ikisi de az önceki küçücük anın absürtlüğünün farkındaydılar.
Evan bozuntuya vermeden hiçbir şey olmamış gibi toparladı. "Bir süre yeşillendiler leydim, sonra bembeyaz oldu. Ne olduğunu anlayamadık hiç birimiz..." gayet iyi toparladım diye düşündü Evan.
Fakat Elis aynı fikirde değildi. "Ve de güzel, öyle değil mi?" Evan, karşısında duran bu başı dik hanımefendinin konuyu kapatacağını düşünerek hata yapmıştı.
Niye uzatmaya çalıştığını anlayamamıştı. Bu kadın hep böyle miydi? Kendilerini yanlış duymuş ihtimali yüzde kaçtı mesela? Bir hayli fazlaydı sanki.
"Demek istedi..." kapı aniden açılınca Evan' ın sözleri yarım kaldı. Her ikisinin de başı kapıya döndü. "Leydim böldüğüm için affedin. Görmeniz gereken bir şey var."
Evan sözünün bölünmesine ilk defa bu kadar sevinmişti. Yoksa başka türlü bir açıklama yapmazdı bu dobra hanımefendiye.
Evan ve Elis'in gözleri birbirine değdiğinde herhangi bir şey söylemeye gerek duymadan hızla odadan çıktılar.
Kısa bir süre sonra gelen hizmetli, Evan ve Elis çay kenarında gördükleri şeyi algılamaya çalışıyorlardı. Çayın uzantısı boyunca uzanan sarı çatlakların oluşturduğu derin ama dar çukurların içi; zifiri karanlıktı.
Karanlıkla aydınlığın birbirini nasıl bu kadar iyi tamamlayıp, birbirinden bu kadar zıt olduğunu anlamaya çalıştı Evan. Bu zıtlık fazla değil miydi ikisine? Bir yerden sonra biri diğerine baskın gelmeliydi öyle değil mi? Yoksa biri ölmeliydi. Diğerinin yaşayabilmesi için... Denge bu değil miydi? Denge neydi ki?..
Elis sarı çatlaklara dokunmadan daha iyi ve net görebilmek adına, onların önünde eğildi. Ne olduğunu bilecek kadar akıllıydı. Zihnine bildiği şeyler doluştu. Uyarmıştı... Defalarca hem de... Dinlememişlerdi... Olvido bile... O bile inanmamıştı Elis'e.
Gözlerini usulca kapatıp sesleri dinledi. Yüreğin sesini... Yüreğinin sesini...
"Lily. Nedir bu şey?" Evan'ın sözleriyle daha fazla dikkat çekmeden doğruldu Elis. "Bilmiyorum. Daha önce böyle bir şey hiç görmedim." Görmemişdi değil mi? Elis bile bilmiyordu. Görmüş müydü yoksa?
"Nasıl fark ettiniz bunu?" normal bir soruydu.
"Okçular Leydim. Onlar fark edip bize söylediler."
Gayet normaldi bu durum. Her şey düşündüğü gibi gidiyordu. Luxsumbra'ya tekrar döndüğü andan beri ne kadar doğru bir karar aldığını bir kez daha anladı.
Ama müdahale edip etmemesi gerektiğini bilmiyordu Elis. Hiçbir zaman bu kadar düşünceli bir insan olmamıştı. İyi bir insan da olamamıştı.
Bir Olvido ' ya iyiydi. O kadar.
Çünkü sevgi bambaşka bir duyguydu. İnsana; insan olduğunu hatırlatıyordu, bir yüreğinin olduğunu mesela.
Daha fazlasına lüzum yoktu ona göre. Kendince haklıydı. Kendince herkes haklıydı tabii...
Elis hiçbir şeye dokunmamaya karar verdi o an. Ne olacaksa olsun diye düşündü. Çünkü bazen insanın, dokunabileceğini bildiği hâlde yapabildiği tek şey, olacakları beklemekti.
Bedenimde hissettiğim acıyla yüzümü buruşturdum. Yattığım yerden hafif yana doğrulup uyanmaya çalıştım fakat nafileydi. Normalde kolay uyanırdım.
Kendimi zorlayarak yavaşça yataktan doğrulmaya çalıştım. Yarım bir şekilde gördüğüm; üzerimde ne zaman giydiğimi bile bilmediğim beyaz, belden oturtmalı bir elbise vardı.
Ve de beyaz yastığın üzerine serpilmiş sarı tutamlar...
Ne?! Sarı tutamlar mı?!
Beynime uyarılar veren bu şoktan ötürü hızla yataktan kendimi atıp yansımamı görebileceğim bir ayna aradım.
Gözlerim odanın içinde bir ayna ararken kenarları sarı işlemelerle dolu aynayı görür görmez önüne atıldım. Gördüğüm yüz ile çığlığı bastım.
" B- bu k-kim!" Yüzüm bana ait değildi! Delirmiş olma ihtimalim yüzde kaçtı mesela!?
Zihnime bir anda kime ait olduğunu bilmediğim o yüreğe dokunduktan sonra gördüğüm kadın geldi.
Benim resmen ikizim gibi olan o kadın... Peki nasıl olmuştu da... Ben şu an burada... Ve onun bedeni... Kafam allak bullak olmuştu.
Attığım çığlığı duyduğuna yorduğum biri hızla odanın kapısını açıp içeriye girdi. Ben de refleksle başımı kapıya çevirdim. Fazlasıyla uzun bir adamdı gelen.
Bana kapının önünde şaşkınlıkla bakınca gözlerime ilk saç rengi değdi.
Siyah mıydı? Cık
Kahve miydi?Ya da daha açık tonu? Cık
Kestane miydi? Cık
Kızılımsı mıydı peki? Cık
Tanrı aşkına ne biçim bir renkti bu böyle?!
Zihnimin içinde bir savaş varken bir anda o adamı tam dibimde buldum.
" Lys. Nedir seni böyle korkutan sevgili karım? Bana anlatmak ister misin?" sesi çok endişeliydi.
Saçlarında sanırım gri tutamlar da vardı. Yoksa beyaz mıydı? Kaç çeşit renk barındırıyordu bu saçlar? Kirli siyah?
Bir dakika ne?! Lys mi? Karım mı? Tanrı aşkına neler oluyor burada?!
Lys' i Lucan dışında hiçbir kimseden duymamıştım. Anlamını bile bilmiyordum zaten.
Bir başkasının bedeninde, bir başkasının karşısında ve de bir başka zamanda bu kelimeyi duymak... Bir hayli ilginçti...
Neler döndüğünü algılayamıyordum. Bunlar normal olamazdı değil mi?
Hele ki karım... Tanrı aşkına bu şey bana karım mı demişti?!
Ben neler olduğunu anlamaya çalışırken içeri başka bir beden girdi. Bir kadın... Güzel bir kadın... Fakat biraz kiloluydu. Öfkeyle gözlerini bana dikti.
" Nedir bu kepazelik?!" diye yüzüme kükreyince neye uğradığımı şaşırdım. Bana mı diyordu?
" Ne boş boş bakıyorsun yüzüme seni ucube?!" evet. Bana diyormuş. Fakat ucube kısmı biraz şeydi... Saçma... Saçmalıktı işte...
Önümdeki adam birden kolumu tutup beni arkasına çekti. Şu an hiçbir şeye tepki veremiyordum. Çünkü hâlâ bir sonuca ulaşmamış saç rengi meselesi vardı bende.
" Bağırma karıma! Odama ne zamandan beri böyle girebiliyorsun?! Çık dışarı!"
Önümü göremediğim için kadını da göremiyordum. Ama bahse varım ki kıpkırmızı olmuştu.
" Ben senin çocuğun değilim nasıl konuşuyorsun benimle sen Olvido?! Ne yaptı sana bu kadın?! Aklını başından almış!"
Öyle mi yapmışım. Hiç haberim yoktu nedense. Bence buradaki herkes nesneler de dâhil sinirlenmediğime dua etsinler yoksa ben güzel esecektim.
" Anne. Yeter! Çık odamdan! Derhal!" kocam olacak adam iyi gidiyordu şu an. Gülmeden edemedim.
Hafif kıkırdayınca sesim her ikisine de gitmişti. Kocam olacak beyefendi elini bileğimden avucuma ilerletmişti. Sus demekti sanırım bu.
" Bir de utanmadan gülüyor. " Cıklayıp giden kadının arkasına Olvido 'nun sırtından baktım. Kısa ve hafif bir kilosu vardı bundan ötürü yürüyüş şekli olduğu için çok gülünç bir durumdu.
Annesi gidince görüş alanımda bir sırt yerine artık bir çift göz vardı. Beni görmek için önümde fazlasıyla eğildi.
Garip bir gülümseme oluştu yüzümde. Kendimi çocuk gibi hissetmiştim bir an.
Gözleri dudaklarıma kaydıktan sonra o da kendini tutamayıp güldü. Başını iki yana sallayıp doğruldu ve tekrar bileğimden tutup biraz önce uyandığım yatağa oturttu.
" Sorun nedir Elis?" Adım Elismiş. Bunu da yeni öğrenmiştim. Sahi ben kimdim? Aklım bir şeyleri daha yeni fark etmiş gibiydi.
Gözlerim bulunduğum odanın her yerinde geziniyorken önümdeki beden bu sefer tam yanımda oturuyordu.
Normal Elis nasıldı bilmiyorum ama ben şu an için pek de normal davranışlar sergilemiyordum bence.
" Bir sorun mu var Lys?" ellerimi avucunun içine aldığında başımı odadan çevirip önce birleştirdiği ellerimize ardından da yüzüne çevirdim.
" Nasıl bir sorun Lordum?" dedim şüphe çekmemeye çalışırken.
" Biraz önce ayna karşısındaki o hâlin hayatım, onu soruyorum. " görmüştü. O zaman ne dediğimi de duymuştu.
Aklıma gelen ilk yalanı uydurdum.
" Rüya..."
" Rüya mı gördün ışığım?" çok ince bir adam olduğu fazlasıyla barizdi. Bir açıklama yapmama izin vermeden kendisinin söylemesi beni kurtarmıştı.
Onu onaylayan bir mırıltı çıkardığımda gülüşü derinleşti. Hızla ayağa kalkıp elini bana doğru uzattı.
" Bu aralar rüyaların çoğaldı hayatım. Biraz nefes almaya ne dersin Lys?"
Müthiş olurdu!
Uzun kavak ağaçlarının arasından âdeta süzülüyorduk. Burası rahat bir nefes almam için çok güzel bir tercihdi.
Olvido ise hâlâ gülmeye devam ediyordu. Sanırım Elis ' e aşıktı. Çünkü annesine kükreyen bir adam; bir kızın yanında kedi yavrusuna dönüyorsa bunu aşk dışında hiçbir şey açıklayamazdı.
Sağ elimin içi yanıyordu. Sürekli terlediği için üzerimdeki elbisenin kurmaşına değdirmek mecburiyetinde kalıyordum.
Olvido bunu fark etmiş olacak ki elbiseme sürtüğüm elimi dikkatle kendine doğru çekti.
" Mührün mü yanıyor?" dedi avucumu incelerken.
Başımla onaylamakla yetindim. Gözlerimi avucuma çevirince mührün olduğu yer kızarmış ve kabuk tutmuştu.
Olvido mühre dikkatle bakıp belli belirsiz okşadı. O da ne olduğunu anlamadığı için bir şey söyleme gereği duymadı.
Başımı onu görmek için yukarı doğru kaldırdığımda ifadesi değişmişti. Düşünceli bakıyordu etrafına.
Ormanın içinde yürürken gözüme bir taş değdi. Adımlarım benden izin dâhi almadan ona doğru ilerliyordu.
Olvido ise sanki Elis 'in tuhaf hâllerine alışmış gibiydi. Bu yüzden yaptığım herhangi bir şeyi sorgulamıyordu.
Elie de onu seviyor olmalıydı. Çünkü uyandığımdan beri her yere yabancılık çektiğim için nefes alamıyor gibi hissediyordum.
Fakat Olvido... Onun gelmesiyle sanki nefes almaya başlamıştım. Onun yanındayken kendimi yabancı hissetmedim.
Büyük gri taşın önünde durduk. Olvido' nun derin nefes alışı değdi kulağıma. Yumuşak bir dokunuşla mührümün olduğu elimi eline hapsetti.
Başımı ona çevirdiğimde, onun da bakışları bana döndü. Derin bir tebessüm sundu bana. Gülmek bulaşıcı gibiydi. Ben de onun gülüşüne karşılık verdim.
Yüzüme doğru eğilip diğer eliyle yine belli belirsiz yanağımı okşadı.
" Her ne olursa olsun, her koşulda seninleyim Lys... Bunu unutma olur mu?"
Başımı aşağı yukarı hareket ettirip onu onayladım. Önüme döndüğümde başımı sağa doğru yatırdım.
Mühürlü elimi istemsizce yanımızda bulunan büyük bir taşa değdirdim. Bunu isteyerek yapmamıştım. Refleksle, bir anda olmuştu.
Beni şaşırtan şey ise bu ani şey değil; elimin değmesi ile oluşan sarı çatlaklardı. Bir defa daha çatlağa dokunduğumda aniden küçük olan çatlak kocaman bir hâl aldı.
Olvido 'nun beni geri çekmesiyle sanki bir hipnozdan ayrılmışım gibi hisettim.
Aynı yerden garip fısıltılar ve sesler gelince korkmaya başlamıştım. Ben... Bir şeyi mi uyandırmıştım?
Yırtık daha fazla açılınca akla hayale sığmayan bir yaratık önümüzde duruyordu.
Ağaç kabuklarının tüm bedenini sardığı varlığın yüzü ise bir keçi yüzüne benziyordu.
Gördüğüm şeyle nefesim kesildi...
Bir adım geriye doğru attığımda ayakta duran yaratık bir anda yere eğilip üzerime doğru koşmaya başladı. Avazım çıktığı kadar bağırdım.
Çığlığım ormanda yankılanırken tek bir şeyi düşündüm; ben neyi serbest bırakmıştım?..
~°~
Bölüm etkileşimi
