VALERIA : Mühür kitap kapağı

6. bölüm / 13

4. BÖLÜM: Yansıma 🪞

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: 4. BÖLÜM: Yansıma 🪞

“Her hatıra artık bir gölgenin gölgesinin gölgesiydi.”

Gözlerimi açtığımda kendimi geçmişin içinde buldum.

En azından ilk başta bunun bir geçmiş olduğunu bilmeden.

Gözlerimi birkaç kez kırpıştırdım.

Hiçbir şey değişmedi.

Etrafımda hiçbir şey yoktu.

Ne gökyüzü vardı ne yıldızlar.

Ne ayaklarımın altında toprak ne de başımı çevirdiğimde görebileceğim tek bir ağaç..

Ya da bunlara dair herhangi bir şey...

Tek ses bile yoktu.

Rüzgâr esmiyor, yapraklar hışırdamıyor, en küçük bir canlı dahi nefes almıyordu. Çünkü bunlara sebep olabilecek hiçbir şey yoktu ortada.

Elimi gözlerimin önüne kaldırdım.

Parmaklarımı görebiliyordum.

Fakat yalnızca onları.

Sanki bulunduğum yer, var olan her şeyi benden saklamış; geriye yalnızca beni bırakmıştı.

Bir adım attım.

Sonra bir tane daha...

Nereye bastığımı bilmiyordum.

Yine de düşmüyordum.

Sanki görünmeyen bir zemin üzerinde yürüyordum...

Başımı kaldırıp yukarı baktım.

Yukarıda da hiçbir şey yoktu.

İlk defa ne kadar büyük bir sessizliğin insanın içine işleyebileceğini anladım.

Karanlıktan korkmazdım.

Çocukluğumdan beri karanlığın içinde dövüşmeyi öğrenmiştim.

Ama bu...

Bu karanlık değildi.

Bu, yokluktu...

Bir süre olduğum yerde öylece durdum.

Kalbimin sesini dinledim.

Güm.

Güm.

Güm.

Her atışında az önce dokunduğum o taş gibi sert, küf gibi iğrenç kokan kalbi hatırlıyordum.

Ve ardından duyduğum sesi...

Geri döndün... Vaelor.

Kaşlarımı çattım.

Ben daha önce hiç burada bulunmadım!

Sesim boşluğun içinde yankılanmadı.

Sanki söylediğim kelimeler ağzımdan çıkar çıkmaz yok olmuştu.

Bir adım daha attım.

Tam o sırada...

Uzaklarda bir ışık belirdi.

Duraksadım.

Işık önce küçücük bir noktaydı.

Sonra büyüdü.

Büyüdükçe bulunduğum sonsuz boşluğu yavaş yavaş parçalamaya başladı.

Elimi gözlerimin üzerine siper ettim.

Ve gördüğüm şey karşısında olduğum yerde kaldım.

Bir şehir.

Hayır...

O şehir...

Luxsumbra...

Ama benim bildiğim Luxsumbra değildi.

Saraylar vardı.

Kuleler vardı, evet.

Hanedanların sancakları rüzgârda dalgalanıyordu.

Fakat hepsi...

Çok daha eskiydi.

Sanki yüzyıllar önce kaybolmuş bir dünyanın kapıları gözlerimin önünde yeniden açılmıştı.

Kalabalığın ortasında bir kadın duruyordu.

Üzerinde Valeria'nın sembolünü taşıyan uzun, beyaz bir kıyafet vardı.

Başında taç yoktu.

Ama herkes ona başını eğiyordu.

Kadın bir adım attığında yüzünü görmemle nefesimin kesilmesi bir olmuştu.

Gözlerimi kıstım.

Bir kez daha baktım.

Sonra istemsizce elimi kendi yüzüme götürdüm.

Çünkü karşımdaki kadın...

Bendim!

Aynı saç rengi... yalnızca çok daha uzun, beline kadar uzanan saçlar. Aynı gözler. Aynı duruş. Aynı yürüyüş...Benzer yüz hatları...

Hatta gözlerindeki o kendinden emin ifade bile...

Sanki yıllar önce yaşamış biri, benim yüzümü benden önce taşımıştı.

Tekrar aynı ses yankılandı karanlığın içinde: "Geri döndün... Vaelor."

Bu yüzden mi geri döndüğümü söylemişti o yürek? Ama o ben değildim ki! Yani ben hiç o olmadım... Aslında o olabilir miydim? Ben o muydum yoksa? O mu bendi? Kim kim oluyordu ki bu durumda!?

“Rezillik!” diye boşluğa doğru haykırdım.

Affedersiniz... yokluğa doğru!

Harika!

Ben daha kendi cümlelerimle bile baş edemiyordum.

Işık kümesinin olduğu yere doğru yürümeye başladım. Fakat bir sıkıntı vardı:

İlerleyemiyordum!

Asla adım attığım zemini hissetmediğim için ne kadar gittiğimi bilmiyordum. Keza yokluk içindeki karanlık boşluk da bana hiç yardımcı olmuyordu!

Ben az önce kelime oyunu mu yapmıştım?!

Rezillik!

"Tanrı aşkına neler oluyor bu akıl almaz yerde!" bulunduğum yerde haykırdım.

Aniden gür bir ses yerimden sıçramama neden olmuştu. Benim sesim! Aslında karşımdaki kadın. Tanrım!

" Bu gece Luxsumbra ' da hiçbir gözün ve Hükümranlığının şu ana kadar görmediği ve de göremeyeceği bir hadiseye şahit olacaksınız!

Sizler, değerli Princepsler! Bugün ilk defa bir kadın Vaelor tarafınca hüküm sürüleceksiniz.

Ve bu şeref... Bendenize ait..."

Hassiktir!

Siktir!

Siktir!

Siktir!..

Ben aklımı kaçıyor olmalıyım. Benim konuşma tarzım. Fakat farklı cümleler. Kimdi bu, ben mi?Asla!

Merakımı dindirmek için düzgün dağılmış kalabalığı yararak en ön safhaya geçtim. Şimdi önümde ben vardım. Vardı mı olmalıydı yoksa! Tanrı aşkına şu kepazeliğe bak!

Sesler daha fazla netleşmişti. Ama kimse benimle ilgilenmiyor, görmezden geliyorlardı. Ya da gerçekten görmüyorlardı.

Önümdeki güzel kadına - güzeldim- altın sarısı taç takılıyordu. Benim törende ki güvemin yerine onun ya da benim baş ucunda altın sarısı bir kelebek vardı.

Güzel bir yaratıktı.

Herkes eğilirken ben yerimden kıpırdamadım. Ya da kıpırdamalı mıydım? Varsayalım ki o bendim ya da o ben, kendi önümde eğilmem pekâlâ sorun olmazdı öyle değil mi? Sanırım öyle.

Herkes doğrulduğu sırada sarı koyu gözler, gözlerime değdi. Başını kaldırır kaldırmaz ilk baktığı bendim.

Zihnime bir an taç törenimde başımı kaldırır kaldırmaz gördüğüm yeşil gözler geldi.

Aklıma düşme sebebini bilmiyordum.

Diğerlerine nazaran bana çok dikkatli bakıyordu. Dimdik durduğunda benim görebileceğim şekilde tebessüm etti.

" Demek yüreğim seni buraya getirdi. " kulağıma dolan tanıdık sesle irkildim. Arkamı dönüp baktığımda bana bakan hiçbir göz yoktu.

"Coram te sto, filia mea.”
(Karşında duruyorum kızım.)

Başımı önüme çevirince aynı yüzle denk düştüm. Ağzı kıpırdamıyordu.

Sanırım konuşan o bile değildi. Kimdi o zaman?

“Kızım.”

Kelime zihnimin içinde yankılandı.

Neden?

Beni mi kastediyordu?

Yoksa karşımdaki kadını mı?

Ama ikimizin yüzü aynıysa...

Hangimiz onun kızıydık?

" Beyaza dönmüş!" dedi endişeli ve gür bir ses. Nereden gelmişti anlayamamıştım.

Önümdeki kadınla hâlâ bakışıyorduk anlam veremediğim bir vaziyette.

" Avucu! Tanrım!" başka bir ses doldu kulağıma,bir kadın sesiydi ve de öfkeliydi.

Sesleri duyuyor fakat nereden geldiğine bir anlam veremiyordum. Başımı çevirip dört bir yanımı kontrol ettim ama bana bakan herhangi bir göz bile yoktu.

Uzaktan geliyordu bu sesler.

Yalnızca neden böyle olduğunu bilmediğim bir şekilde mührümün bulunduğu avucum yanıyordu.

Bakışlarımı avucuma çevirince kazınmış mührümün hareketlendiğini gördüm. İlk defa oluyordu bu.

Mührün her bir kıvrımı bir sürü yılanın dans edişi gibiydi. Usulca kıvrılıyorlardı.

Aniden elimi yılanlardan biri dişledi. Canım yanmıştı. Ayak parmaklarım refleksle içeri doğru kıvrıldı.

" Seni beceriksiz herif bir şey yapsana!" biri kükremişti. Tanıdık gelmişti bu hırslı ses tonu.

Sesler giderek yaklaşıyordu. Önümdeki kadının yavaş yavaş bulanıklaştığını gördüm.

Başka bir olayda daha geçmişe gitmiş olabilir miydim? Şaşırmazdım çünkü.

" Aptal kuş! Kafamda cırlamayı kes!"

Gür ve sinirli bir ses delip geçti kulağımı. Kulak zarımı kaybetmiş olabilir miydim? Peki bu sesler niçin bu kadar yakından geliyordu?

Hiç beklemediğim bir anda, bulunduğum zeminden ayaklarım kaydı. Sesler daha da netleşiyordu.

" Ah!" kendi sesim doldu kulağıma bu sefer. Kendi sesimi duymuştum! Bir yabancı gibi...

Yanan göz kapaklarımı ve titreyen bedenimi kontrol etmeye çalışıyordum. Başımı sert bir yere çarpınca sol elim refleksle başımı bulurken avucuma kan doldu.

Gözlerim kapanıyordu.Son kez önümdeki kadını gördüm.

Bana bakıyordu.

Bir an bana bakıp sıcak bir şekilde gülümsedi.

Ve dudakları, benim duyamayacağım bir kelimeyi fısıldadı.

Sonra her şey karardı.

Sanki saatlerdir zorla açık duran göz kapaklarım yavaş yavaş kapanıyordu.

Ve tekrar yuvarlandım...

Fakat bu kez bir şey farklıydı.

Düşerken, karşımdaki kadının yüzünü son kez gördüm.

O bana bakıyordu.

Ve o gülümseme...

Sanki düşen kişinin kim olduğunu benden önce biliyordu.

Belki de düşen ben değildim...

~°~

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

377okunma 120beğeni 10yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…