Bölümler 13Şu an: 7. Bölüm: İz🪶
- 1 # GİRİŞ✨134 kelime
- 2 # TANITIM ✨294 kelime
- 3 1. BÖLÜM : Kanlı Şarap🍷1.092 kelime
- 4 2. BÖLÜM: Kırık Taç 👑2.235 kelime
- 5 3. BÖLÜM: Küflü Yürek 🫀1.315 kelime
- 6 4. BÖLÜM: Yansıma 🪞1.041 kelime
- 7 5. Bölüm: Çarpışma 🌟1.941 kelime
- 8 6. Bölüm: Tablolar📌880 kelime
- 9 7. Bölüm: İz🪶556 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 8. Bölüm: Mazi⏳528 kelime
- 11 9. Bölüm: Bir Çift Göz ☘️781 kelime
- 12 10. Bölüm: Melodi🎶946 kelime
- 13 11. Bölüm: Kış❄️634 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Bazen bir yüz, kaybolmuş bir dünyanın en belirgin haritasıdır; bakarsın ama nerede kaybolduğunu anlayamazsın."
Onu görmüştüm!
Evet evet, onu gördüm ve buna eminim!
Bu yeşiller fazla tanıdıktı. Onu Valeria ' dayken taç törenimde gördüm. Fakat ona daha fazla bakmamam için kendini resmen gizlemişti. Şimdi ise kaçmadan ve de saklanmadan karşımda duruyordu. İçimde ona bir sürü soru sorma dürtüsü vardı.
Kimdi mesela? Törenimde işi neydi? O da benim gibi kendini burada mı bulmuştu? Ya da buraya ait di de Valeria' ya mı gelmişti?
Daha önceden karşılaştık ama öyle değil mi? Peki ya bazı karşılaşmalar başlangıç değil de yıllar önce yazılmış bir hikâyenin gecikmiş devamıysa? Ben zihnim içinde savaş verirken sesiyle araya girdi.
— Lys. Daldınız sanırım.
– Ne demek istiyorsunuz ? Dedim bir anda.
– Siz, zeki bir hanımefendisiniz Lys, anlarsınız.
Anlamamıştım. Demek ki o kadar zeki değilmişim. Hatta neden buradaki herkesin bana Lys deyişini de anlamamıştım.
– Cevabını bildiğim soruları sormaya bayılırım. Siz de bunu anlarsınız lordum.
İddialı sözlerimle, başını yana doğru yatırdı.
– Sizi buraya Olvido getirmedi.
— Peki nedir beni buraya getiren?
Soruma cevap vermedi. Hâlbuki hiçbir soruma cevap vermiyordu zaten. Bakışlarını yüzümden çekip sırtımı çevirdiğim tarafa baktı, gözlerini kısıp ne gördüğünü anlamadığım bir şeye ya da birine öfkelendiğini hissettim.
Aslında sinirlendiğini, yüz ifadesi değiştiğinden ötürü olduğunu zannediyorum. Gözlerini arkamdan çektikten sonra tereddüt etmeden yanıma yaklaştı, ellerini arkasına doğru götürüp kavuşturduktan sonra yüzlerimizin denk olması için eğildi. Derin bir soluk aldıktan sonra tane tane konuştu.
— İnsan ne zaman ölür Lily biliyor musun?
Adımı ilk defa böyle arı söyledi. Beklemediğim için garip hissettirdi. Yani aslında o ruhlar arasında bir değişim olduğunu biliyordu. Peki... Ne kadarını biliyordu bu adam?
— İnsan kendini kaybedince ölür... Yaşaman için kendini unutmaman lazım. Fakat yaşadığını bilmek başka, haykırmak bambaşka bir şey. Yaşadığını haykırma Lily. Eğer yaşadığını haykırırsan... Nefesini keserler...
Fısıltıyla konuşuyordu. Sır verir gibiydi. Bir anda aramızdaki o 'siz' sınırını kaldırdığı için de ayrıca şaşkındım.
— Kim? dedim aynı fısıltıyla. Kim kesecekti ki nefesimi?
Alay eder gibi güldü. Daha fazla yaklaştı. Varlığıyla tüm oksijeni tüketmiş gibiydi. Artık nefes alamıyordum.
— Ölüler...
Bize doğru gelen adım sesleri duydum. Karşımdaki beden tekrar arkamı kontrol etti. Ve ben nedense bir türlü neye bakıyor diye arkamı dönemiyordum. Bir şeyler arkamı dönmeme engel oluyordu sanki.
Fazla yer varmış gibi tam dibime girdi. Tüm havanın yok olduğunu düşündüm.
—Sana kendini hatırlatmaya başlarsa, sakın onunla konuşma.
— Kiminle?
Yine cevap vermedi.
— Sen kimsin peki? aklıma yalnızca bu soru geldi.
— Daren. Dedi tek solukta.
— Adımı unutacaksın.
— Niçin.
— Bazı isimler unutulmaya mahkûmdur.
— Ya da mahkûm olduğunu zannediyor olamaz mı?
— Zan anlıktır hanımefendi. Bu zan değil. Bu gerçeklik.
Bir şey sormama izin vermeden hızla önümden çekildi ve geriye doğru birkaç adım atıp aramıza mesafe bıraktı.
— Bir gün herkes sana kim olduğunu unutturmaya çalışacak Lily.
— Siz de mi? dedim ağzımın içinde geveleyerek.
Bunu niçin sorduğumu bile bilmiyordum. Öyle pervasız bir şekilde çıkmıştı ağzımdan.
Dudağının kenarı belli belirsiz kıvrıldı. O an yüzündeki sert ifade tarif edemediğim bir yumuşaklığa bıraktı kendini. Ellerini önünde birleştirip. Başını dik tuttu. Gözlerini ayırmadı gözlerimden.
— Haksızlık.
Anlamadım neyi kast ettiğini. Bir parıltı geçti gözlerinden, sanki dilinden dökülecek sözler ona yasaktı, öyle baktı bana.
— Haksızlık olur. Adını zihnine kazıdığın başka bir beden arkanda bırakıp gamsızca kendi zihnini silmek...
İşte bu haksızlık olur. Seni unutmak için gösterirsem bir çaba... Unutursam ismini... İşte o zaman aşk olsun bize...
~•~
Bölüm etkileşimi
