Bölümler 13Şu an: 3. BÖLÜM: Küflü Yürek 🫀
- 1 # GİRİŞ✨134 kelime
- 2 # TANITIM ✨294 kelime
- 3 1. BÖLÜM : Kanlı Şarap🍷1.092 kelime
- 4 2. BÖLÜM: Kırık Taç 👑2.235 kelime
- 5 3. BÖLÜM: Küflü Yürek 🫀1.315 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 4. BÖLÜM: Yansıma 🪞1.041 kelime
- 7 5. Bölüm: Çarpışma 🌟1.941 kelime
- 8 6. Bölüm: Tablolar📌880 kelime
- 9 7. Bölüm: İz🪶556 kelime
- 10 8. Bölüm: Mazi⏳528 kelime
- 11 9. Bölüm: Bir Çift Göz ☘️781 kelime
- 12 10. Bölüm: Melodi🎶946 kelime
- 13 11. Bölüm: Kış❄️634 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
“Işık bir taç gibi başına konduğunda, gölgelerin seni neden istediğini bilemezdin..."
“Luxsumbra’nın en güçlü ve en büyük hanedanı olan Valeria’nın tek varisi olmaktan gurur duyuyorum.
Sizler… Tüm Luxsumbra halkı ve onun sınırlarının dışından gelenler!
Bugün, asırlar sonra ilk defa bir kadın Vaelor tarafından idare edileceksiniz.
Ve bu şeref… bana ait.”
Gür sesim koca salonda yankılanırken babamın gurur dolu bakışlarıyla göz göze geldim.
Farklı bir deneyim olacaktı benim için. Ama asla korkmuyordum. Hazırdım çünkü.
Ben hayatımı buna adamıştım bu yadsınamaz bir gerçekti. Tüm umudum, tüm benliğim, gerçekliğim, her şeyimdi.
Luxsumbra ve dışında herkes benim ne kadar başarılı bir dövüşçü olduğumu her zaman olsun konuşurdu. Bu konuda ben bile mütevazı olamazdım.
İyiydim... Kimine göre haddinden fazla iyiydim belki... Ama yetersiz hissettiğim zamanlar da olmuyor değildi.
Düşüncelerimi kanat sesleri böldü ve de küçük fısıltılar; Lou.
Lou, altın sarısı kanatlarını çırparak usulca başımın üstünde gezindi. O bir güveydi. Sevgili annemin güvesi.
Luxsumbra' daki diğer yaratıklara nazaran daha ufaktı Lou. Sakin bir yaratıktı, annem gibiydi. Hatta buradaki birçok yaratık sahibine benzerdi fakat Lou ile annemin arasında çok farklı bir bağ vardı. Güzeldi, çok güzeldi hem de...
Başımın üstünde birkaç tur attıktan sonra hemen baş ucumda durdu. Kısa ama bir o kadar içe işleyen sesiyle kulağıma fısıldadı:
"Semper tecum filia. "
( Daima seninleyim kızım)
Sözleri garip bir şekilde kulağımda yankılanmıştı. Latince sözcüklerdi bunlar. İçimde bir şeylerin hareketlendiğini hissettim.
Lou tacı başımın üstüne yerleştiren elin üzerinde durdu. Bense tacın hissettirdiği ağırlıktan başımı eğmek zorunda kalmıştım.
Bir vaelor yalnızca taç töreninde başını eğerdi. Diğer türlüsü mümkün olamazdı.
Tüm salon sessizdi. Sadece birkaç küçük konuşma duyuluyordu. Lou, ellerin işi benimle bitince tekrar kulağıma dayandı.
Bu sefer daha sessiz fısıldadı kulağıma;
"Cinis non moritur."
(Kül ölmez.)
Ne külü diye düşündüm fakat bir sonuca ulaşamadım. Lou durduk yere niçin bu tür bir şey söylemeye gereksinim duymuştu ki?
Sorularıma şimdilik bir yanıt bulamadığım için zihnimde sonradan tartışmak için kaldırdım.
Lou geri çekildiğinde annemin omuzuna kondu. Bir an birbirlerini ne kadar da güzel tamamladıklarını düşündüm.
Nox'un ve benim de böyle göründüğümüze emindim.
Tam o sırada koca salonun derinliklerinden, tek bir ağızdan çıkan o kudretli nida kulaklarımı doldurdu.
Sıradan, beyhude bir alkış değildi bu; kemiklere işleyen, taş duvarları titreten bir sesdi:
"Ascende Vaeloria!"
( Yüksel Valeria! )
Sesler salonda yankılanırken, kalbimin atışları bu asil çağrıya ayak uydurdu.
Salondaki herkes gibi ben de hafif bir şekilde başımı eğip üzerimdeki kumaşın iki yanından tutup yana doğru usulca açtım.
Birçok erkek savaşçının pelerin uçları eğilmeleriyle yere değiyordu.
Muazzam bir görüntüydü bu. Müthişti...
Hafif öne eğilmiş başımı kendimden emin bir şekilde tekrar kaldırdım.
Dudağımın bir kenarı keyiften kıvrılmışken, başımı kaldırdığımda gördüğüm ilk şey: bir çift yeşil gözdü. Kısacık bir andı.
Ben henüz gördüğümü algılayamadan yeşil gözler kaybolmuştu.
Büyük bir olasılıkla Luxsumbra dışından bir yere aitti o gözler. Çünkü burada hiç böyle zümrüt yeşili gözle karşılaşmamıştım.
O gözleri aramak yerine arkamı dönmeyi yeğledim.
Döner dönmez başka bir silüet belirdi önümde.
Karşımda duran kişi, diğer hanedanlardan birinin başındaki o kibirli ama bir o kadar da göz alıcı varisiydi. Kaelen...
Kendileri Vigor hanedanının taç sahibiydi. Yedi yıldan daha uzun bir süredir başdaydı.
Kaelen'in erken yaşta taç sahibi olması ve başarıları her yere yayılmıştı. Tabii Valeria' yada.
Yüzünde, herkesin içinde ona rol kesmemi bekleyen o eğlenceli ifade vardı.
Bana yaklaştığında ufak bir baş selamı sunduk birbirimize.
Şimdi daha yakındı, tam karşımda duruyordu. Öne doğru biraz eğilip sesini sadece ikimizin duyabileceği kadar alçalttı:
"Tebrik ederim, Lewis. Luxsumbra'yı tek başına yönetebileceğine herkes inanıyor olabilir... Ama tahtın diğer yarısının boş kalması doğanın kanununa aykırı. Şanslısın ki, bu yükü seninle paylaşmaya gönüllü yakışıklı biri var; ve o kişi hemen önünde duruyor."
Sarf ettiği cümlelere hayli gülmüştüm. Hatta o kadar komik gelmişti ki sağ parmak uçlarımla dudaklarımı kapatmak mecburiyetinde bile kalmıştım.
Gözleri dudaklarıma ve gözlerime kısa bir süre takıldıktan sonra koyu kahve gözlerini gözlerime yargılar gibi dikti.
Başını hafif yana yatırdıktan sonra küsmüş bir edayla kaşlarını çattı.
" Komik olan nedir leydim?" bozulduğunu belli ederek.
Kahkaham bitince ellerimi önümde kavuşturdum.
" Komik olan sizlersiniz Lordum." bunu cilveyle söylediğim için sesim beklediğimden yumuşak ve ince çıkmıştı.
Bu halime kıkırdadığım için dudaklarımı birbirine bastırmak zorunda kaldım.
Kaelen hafifçe tek kaşını kaldırdı, ama o çapkın sırıtışı yüzüne hemen geri döndü. Bir adım daha yaklaşarak fısıltısını sürdürdü:
"Komik mi? Leydim, ben burada tarihin akışını değiştirmeye çalışıyorum, siz ise benim taht üzerindeki kusursuz cazibeme gülüyorsunuz. Korkarım ki taç giyme töreninden sonra ilk fermanım, bu güzel dudakların bana gülmek dışında başka şeyler için de kullanılması yönünde olacak."
Kaelen, sözleriyle utanmam gerekirken arsız bir kraliçeymiş gibi sırıttım.
Ben bile kendimen bu performansı beklemiyordum doğrusu fakat hoşuma gitmişti. Hatta bunu sıkılmadan birkaç saat daha sürdürebilirdim.
Kaelen'in bakışları dudağıma dediğinde , başını iki yana salladı. Gözlerini kısıp bir adım attı bana doğru.
“Demek beni komik buluyorsunuz, Leydim…”
Bir adım daha yaklaştı. Sesini yalnızca benim duyabileceğim kadar alçalttı.
“İtiraf etmeliyim, sizin gülüşünüzü görmek için biraz daha komik olmaya gönüllü olabilirim.”
Sözleriyle hafif kahkahamı derin bir tebessüme bıraktım. Tek kaşımı öyle mi imasında kaldırdım.
“Ne büyük fedakârlık.” dedim ciddi durmaya çalışarak.
“Ben fedakârlık konusunda oldukça cömertimdir.”
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Kaelen ise bundan fazlasıyla memnun olmuş gibi başını eğdi.
“Ama dikkat edin, Lewis. Böyle gülmeye devam ederseniz tahtın diğer yarısını paylaşma teklifimi geri çekebilirim.”
“Ne yazık ki bu tehdit beni hiç korkutmadı.” dedim anında.
“Öyleyse işim düşündüğümden daha zor.”
Bakışları gözlerimde sabitlenirken yüzündeki o kendinden emin ifade yeniden belirginleşti.
“Fakat zor şeyleri severim, Leydim.” tek solukta söylediği cümlelerle fazla profesyoneldi.
Bense yalnızca gülüyordum. Acilen laf yetiştirme konusunda kendimi geliştirmem gerekiyordu.
Kaelen'in bu iddialı sözleri karşısında başımı hafifçe yukarı kaldırdım. Gözlerimdeki o eğlenceli pırıltıyı korurken, sesime en resmi ve buyurgan tonumu ekledim:
"Zorlukları sevme konusunda istikrarlı olsanız iyi edersiniz Lordum, çünkü yeni Kraliçe'nizin yönetimi altında işiniz hiç de kolay olmayacak."
Dedikten sonra Kaelen mesajı algılamış gibi uzatmayıp baş selamı verdi.
Gideceğimi belli ederek arkaya doğru yöneldim.
"Kraliçemiz kendilerine eşlik etmemi isterler mi Leydim?"
" Lüzum yok Lordum. " teklifini kibar bir şekilde reddettikten sonra ona son bir kez kibirli ama tatlı bir bakış atıp arkamı döndüm.
Konuşmayı daha fazla uzatmasına izin vermeden, sarı, parlak elbisemin eteklerini usulca toplayarak kalabalığın arasından sıyrıldım. Zihnim hâlâ Lou'nun fısıldadığı o gizemli Latince sözcükle doluydu:
Cinis non moritur...
Salonun ortasında ilerlerken gözlerim hareketli bir canlıya takıldı. Yaydığı o soluk, büyüleyici mavi ışıkla bana yol gösteren minik bir ışıklı gölge kertenkelesiydi bu.
Onu takip etmemi istiyordu. Ben de ona istediğini verdim.
Adımlarımı onun hareketlerine uydurarak sarayın arka koridorlarından geçtim ve sonunda ormanın gizli, sarmaşıklarla çevrili sınırına ulaştım.
Işıklı kertenkelenin ardında ilerlerken, sarayın soğuk taş duvarları yerini loş, mistik bir havaya bıraktı.
Kertenkele durdu, başını sallayarak önümdeki karanlık köşeyi işaret etti ve mavi ışığını söndürdü.
Gözlerim karanlığa alışırken, gördüğüm manzara karşısında nefesim kesildi.
Ortada, hiçbir canlıya ait olmayacak kadar büyük, taştan bir kaide üzerinde duran tuhaf bir yapı vardı. Bu bir kalpti...
Ama yaşayan, etten kemikten bir kalp değil... Üzeri kalın bir küf tabakasıyla kaplanmış, gri ve kasvetli bir kütleydi.
Ve tam o an, kulaklarımı sağır edercesine yavaş ama güçlü bir ses yankılandı:
Güm!
Kalp her attığında, yüzeyindeki o çatlaklardan etrafa ağır, geniz yayan ve her nefeste küf kokusu bırakan gri dumanlar fışkırıyordu.
Gözlerimi o acı verici ritme ve geniz yakan gri dumanlara diktim. Korku nedir bilmeyen o dövüşçü ruhum, ilk defa bana geri çekilmemi fısıldıyordu ama merakım her şeyden ağır basıyordu.
Kendime engel olamayarak öne doğru atıldım.
Parmak uçlarım, o zehirli küfle kaplı taştan kalbin yüzeyine temas etmek üzereydi ki, parmaklarımın ucunda o buz gibi soğukluğu ve aynı zamanda deli gibi atan nabzı hissettim.
Tam o saniye, kalp aniden şiddetli bir sarsıntıyla iki katı hızda atmaya başladı. Üzerindeki gri dumanlar bir anda dev bir anafor gibi etrafımızı sarmalıyordu.
İçinden fısıltıya benzer, zihnimi parça parça eden yabancı bir ses değdi kulaklarıma ;
“Geri döndün... Vaelor.” yine Latince söylenmişti bu sözler.
Donakaldım. Ses başka bir yerden değil, doğrudan kalbin kendisinden geliyordu.
Ve hemen ardından, ormanın derinliklerinden yankılanan o sert, panik dolu ses kulaklarımı delip geçti:
" Vaelor! Hemen oradan uzaklaşın!"
Başımı hızla sesin geldiği yöne çevirdiğim an, parmaklarım kalbin üzerinden kaydı... ve karanlık, her şeyi yutan bir sessizliğe gömüldü...
~°~
Bölüm etkileşimi
