Bölümler 13Şu an: 6. Bölüm: Tablolar📌
- 1 # GİRİŞ✨134 kelime
- 2 # TANITIM ✨294 kelime
- 3 1. BÖLÜM : Kanlı Şarap🍷1.092 kelime
- 4 2. BÖLÜM: Kırık Taç 👑2.235 kelime
- 5 3. BÖLÜM: Küflü Yürek 🫀1.315 kelime
- 6 4. BÖLÜM: Yansıma 🪞1.041 kelime
- 7 5. Bölüm: Çarpışma 🌟1.941 kelime
- 8 6. Bölüm: Tablolar📌880 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 7. Bölüm: İz🪶556 kelime
- 10 8. Bölüm: Mazi⏳528 kelime
- 11 9. Bölüm: Bir Çift Göz ☘️781 kelime
- 12 10. Bölüm: Melodi🎶946 kelime
- 13 11. Bölüm: Kış❄️634 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
“Bir sırrın en tehlikeli hâli, onu öğrenmek değil; aslında onu çok önceden yaşanmış olduğunu fark etmektir.”
Susmak şu durumdayken yapabileceğimiz en mantıklı eylemdi. Uzun süre dev bir ağaç kabuğu yığınından deli gibi kaçıyorduk.
Tam olarak ne olduğuna dair bir anlam veremediğim bu yaratık, şu an tam da içinde saklandığımız içi oyulmuş ağacın arkasında duruyordu. Olvido'nun hızla atan kalbini, göğsünün mütemadiyen atmasından anlıyordum.
Bir eli her harekete hazır olmak için kılıç kınısının üstündeyken diğer eli en ufak bir sesin çıkmaması için dudaklarımın üstünü örtmüştü. Bu yaratık haddinden fazla büyük olduğu için karşılık veremiyorduk.
Gözlerim yan tarafta duran başka bir şeye takıldı: Gri bir gül... Yine... Yemyeşil ormanın içinde bağımsızlığını ilan eder gibi bir güzellikteydi. O kadar güzel bir bitkiydi ki insanı kendine çekiyor, resmen büyülüyordu. Hipnoz olmuştum güzelliğine... Gözlerimi ondan ayıramıyordum.
Olvido'nun elini yüzümden çekip oradan ayağa kalktım. Adımlarım benden bağımsız ona doğru gidiyordu. Bazı sesleri arkamdan duyuyor fakat anlam veremeyeceğim bir şekilde bulanktı, bu yüzden ne dediğini anlamıyordum. Çiçeğe her yaklaştığımda sesler yok oluyordu sanki. O koca yaratığa ne olmuştu bilmiyordum. Pek umrumda da değildi doğrusu. Gözlerim gri gül dışında bir şey göremez olmuştu.
Usulca önünde yarım bir şekilde oturdum. Eğildiğim için sarı tutamlar boynumu geçip omuzlarıma döküldü. Onlara alışamadığım için hâlâ tuhaftı ve de boynumu gıdıklıyordu. Elim yine benim iradem dışında, gri gülün taç yapraklarına değdi. O an; deprem olduğunu hissettim! Ama ben olduğum yere mıhlanmış gibiydim. Bu yüzden o sarsıntıya rağmen sersemlemedim.
Taç yaprağını parmaklarımla usulca okşadım. Bir anda tüm öfkemi o çiçekten çıkarır gibi kökünden kopardım. Gülün kökleri yeryüzüne çıkınca, kulakları sağır edecek, tiz bir ses yankılandı. Bir bebeğin ağlama sesine denkti bu, köklere dikkatli bakınca onların birer dikene benzediğini fark ettim. Sapsarı dikenleri vardı bu gülün.
Dikeni görmemle aklıma başka bir şey dank etti. Bu gülün görünür gövdesinde bir tane bile diken yoktu. Son derece ilginçti. Kökler, birer sarmaşık misali bileğime dolandılar. Fakat dikenler ile aramda sanki garip bir çekim vardı. Aynı kutupların birbirine kavuşamaması gibi bir çekim. Tenime tam anlamıyla değmiyorlardı çünkü.
Bedenimi küçük bir sarsıntıyla yerde buldum! Sanki tüm vücudumu dakikalardır biri taşıyıyordu da şimdi bırakmış gibiydi. Gözlerimi bileğimden çekip önüme baktım. Gördüğüm manzarayla nefesim kesildi. Ağaçlar... Onlardan bir sürü... Vardı... Tanrı aşkına! Şu an önümde yaklaşık bine yakın bir ağaç ordusu vardı. Onlar... Köklerinden çıkmıştı!
Bu olağanüstüydü... En ortalarında ise daha biraz önce köşe bucak kaçtığımız o devasa yaratık... Önümde diz çöküp eğilmiş bir hâlde duruyordu. Bir el hızla kolumu kavradı; Olvido'ydu.
"Lys! İyi misin! Tanrı aşkına, konuş artık, lütfen. Konuş benimle!"
Çok endişeliydi. Kaşlarımı çattım istemsizce, ama iyi olduğumu belli ettim.
"İyiyim" dedim dümdüz.
Yüzümü avuçlarının arasına alıp benimle aynı hizada durdu.
"Değilsin! Ne oluyor?! Anlatmadığın başka ne var Elis?!"
Gözlerimi onunkinden ayırıp tam önümdeki bu koca orduya çevirdim. Bunlar neydi böyle? En ortadaki yaratık gözlerini yerden alıp yüzüme çevirdi.
Yemyeşildi...
Önümdeki yaratığın gözlerinin yeşili kayboluverdi bir anda. Siyahlaşmıştı! Simsiyah olmuştu. Hepsi üzerimize bir anda birlikte koştular. Ben korkuyla çığlık atarken Olvido üzerime kapandı. Tam o sırada o koskoca ordu Olvido'yu alıp gitti. Arkasından koşmaya çalışsam da yetişemedim. Ve hepsi bir anda tuzla buz olmuştu! Binden fazla yaratık bir anda kaybolmuştu!
Önümdeki devasa yapıdan gözlerimi alamıyordum. Gözlerim fal taşı gibi açılmıştı. Şatoya benzer bu yapının en sağ ve en sol uçlarında insan silüetlerinden yapılmış yine, devasa heykeller vardı. İç sesim buraya girmememi söylüyordu. Fakat girmek zorundaydım çünkü o yaratıklar Olvido'yu buraya getirmişlerdi. Cesaretimi toparlamak adına derin bir soluk aldım.
Garip taşlarla inşa edilmişti burası. Son derece güzel görünen bu bina, bomboştu. En azından bana öyle hissettirmişti. Bu koca binaya girdiğimde çok büyük bir girişle karşılaştım. Benim odamın birkaç katı kadar büyük bir yer. Biraz ileri doğru yürüdüm. Hiç ses gelmediği için garipsemiştim.
Birkaç adım attıktan sonra önüme aşağı doğru giden bir merdiven çıktı. Bir tarafım yine tereddüt etti. Yine de önümde duran uzunca merdivene doğru yöneldim. Merdiven boyunca gözüme değişik semboller çarptı. Duvara işlenmişlerdi. Valeria' ya aitti bunlar.
Her bir adımımda içim bir garip oluyordu. Resmen kötü bir enerjinin kokusunu alıyor gibiydim. Birkaç adım attıktan sonra önüme altın çerçeveli tablolar çıktı. Tabloda sarı saçlı güzel ve alımlı bir kadın vardı. Bulunduğum bedene çok benziyordu, hatta neredeyse oydu.
Sarı saçlar ve açık renkli, şahşalı elbiseler... Biraz daha ilerleyince az önce gördüğüm tablolardan birden fazla olduğunu fark ettim. Birkaç adım daha attım. Bir tablo daha gözüme çarptı. Bu seferki yüz ve beden bana ait olan bedenime daha çok benziyordu. Şaşırdım...
Merdivenin neredeyse en sonuna yaklaşmıştım. Şimdi önümdeki tabloda gördüğüm şey nefesimi kesmeye yetmişti. Tablodaki beden; farklı renkte bir elbise giymiş, uzun sarı saç tutamları boynundan aşağı düşmüş bir kadın silüetiydi. Ama yüzü tam anlamıyla görünmüyordu.
Buradaki tüm tablolarda çizilen kadınların gerdanının olduğu bölgelerde çok bariz Valeria ' ya ait bir mühür vardı. Ama bu kadında yoktu... Hatta o mühür yerine bu yapının duvarlarına işlenmiş mührün izi vardı. Daha dikkatli bakınca bu silik silüetin arkasında duran; bana ve Olvido ' ya saldırmaya çalışan ağaç kabuğundan oluşan bedenler...
Bu yaratıklar o kadının önünde boyun eğmişlerdi... Tıpkı benim önümde de kısa bir süre önce boyun eğdikleri gibi... Daha yakından bakmak istedim bu tabloya. Elimi adını bilmediğim yumuşak dokulu kumaşın üzerine değdirdim usulca. Parmak boğumlarımın değdiği yerler toparlanıp bana bir görsel sundu...
Gri bir gül...
Yine... Yeni... Yeniden...
Düşüncelerimi, tok bir erkek sesi böldü:
— Siz buraya hiç gelmediniz leydim.
Arkamı dönünce gördüğüm yüzle nefesim kesildi.
— Siz nereden biliyorsunuz?
— "Çünkü yarın, çoktan dün oldu...
~°~
Bölüm etkileşimi
