VALERIA : Mühür kitap kapağı

13. bölüm / 13

11. Bölüm: Kış❄️

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: 11. Bölüm: Kış❄️

"Kendi yazını hiç yaşamamış birine, en çok başkasının ayazını çalmak yakışır."

Odanın penceresinden sızan ay ışığı ,yerde duran gümüş aynanın üzerine değiyordu. Usul adımlarla aynaya doğru yaklaştım. Ona yaklaşmamla beraber yansıyan ışık gözüme çarptığı için ellerimle yüzüme siper oldum.

Bir şey olmadığını düşündüğüm için ellerimi yüzümden çektim. Aynaya baktığımda ay ışığı hâlâ aynaya vuruyordu fakat bu sefer üçüncü olarak değdiği şey ben değildim. İçimde, aynayı alma isteği oluştu. Ona doğru birkaç adım attım. Topuklu botumun yerle teması, yankı oluşturan tek sesti. Dikkatle aynanın önünde durdum.

Işık henüz bana değmiyordu. Sanki aldığı ışığı içine hapsetmiş gibiydi. Zırhımın bana sorun çıkarmaması için önünde yarım bir şekilde eğildim. Aynanın etrafını dikkatle incelememe rağmen herhangi bir sorunla karşılaşmadım bu yüzden aynayı avucuma yerleştirdim.

Ona, dikkatle bakınca ön tarafında bir çatlak olduğunu fark ettim. Bir şimşek izine benziyordu. Parmak uçlarımı çatlağın üzerinde usulca gezdirdim. Garip hissettiriyordu. Canlı bir şeye hatta taze bir yaraya dokunuyormuşum hissiyatını veriyordu. Parmağımı, izin yukarısından aşağı doğru sürükledim. Bir nabzın ağır ağır atışını tenimde hissettim. Ya gerçekten benim parmağımla ilgiliydi bu durum, ya da problem aynadaydı.

Fısıltı sesleri duyunca, bakışlarımı arkama doğru çevirdim. Biri yoktu ama o birilerinin sesi burada, bu odada yankılanıyordu. Aniden bir parıltı gözüme değince refleksle ışığın olduğu yere baktım ve hemen boşta kalan elimle gözlerimi kapamaya çalıştım. Parıltının gücü azalınca elimi çektim. Işık, çatlağın arasından akıyordu. Evet, akıyordu. Çünkü akışkan bir ışıktı bu.

Elimi ışığı hissetmek için uzattığımda, kafamın içindeki sesler arttı. Görüşüm bulanıklaştı önce, sonra nefesim daraldı, şimdiye kadar pervasızca içime çektiğim nefese ne olmuştu da böyle, birden yok olup gitmişti.

Artık her şey bembeyazdı. Görüşüm tamamen gitmiş, renkler kendini tamamen beyaza hapsetmişti. Çok garip ve korkunç bir durumdu bu. Çığlık atmaya çalıştım fakat sesim çıkmıyordu. Tanrı aşkına! Sesim çıkmıyordu işte. Lanet olası ses tellerim çalışmıyordu. Korkuyla ne yaptığımı bilmiyordum, ayna avucumun içinden kayıp düştü. Kırılma sesi geldi kulağıma. Sanırım ayna tamamen parçalanmıştı.

Telaşla geriye doğru birkaç adım attım, ne olduğunu bilmediğim bir şeye takıldı ayağım. Topuğumun arkasından aldığım darbeyle sersemleyip düştüm. Şimdi ise elimin keskin bir cisime değmesi ile canım yanıyordu.

Oysa yalnızca görüşümü kaybetmiştim. Şimdi sanki, gözlerimi değil de tüm duygularımı kaybetmiş gibiydim. Ben yalnızca gözlerimi değil kendimi kaybetmiştim. Garip bir durumdu. İnsan bazen gerçekten gözlerini, fakat bir tek uzuv olanını değil, öbür gözünü, gönül gözünü kaybedince de şaşar, kendini kaybeder. Sonra açabilecek olana aşk olsun.

***

Yaralı bileğim, noksan gözümle girdim geniş odaya. Orada olduğunu biliyordum, nasıl bilmiyordum ama bir şekilde o odaya geldiğimi biliyordum. Tıpkı zırhımın yerini ne zaman aldığını bilemediğim, üzerimdeki bu sarı elbiseyi giyindiğim gibi.

Şimdi elimde bir kumaş parçası, çıplak ayaklarım, sızlayan kolum... Nasıl gelmiştim buraya? Yanlış soru ama değil mi? Niçin gelmiştim buraya?

Sanki içimde bir kış var. Ama benim değil bir başkasının kışı, ve ben and içmişim o kışı duyurmaya...

Göz bandını taktım gözüme. Zaten iki türlü de görmüyordum. Sağ kolumu yana doğru açtım. Herhangi bir şeyle karşılaştığımda zarar görmemek için. Adımlarımı temkinli atıyordum. Fakat başka bir şey garibime gitmişti. Zemin. Farklı bir dokusu vardı. Ayaklarımı hiç acıtmıyordu. Bu benim için çok önemliydi.

Sonra elim bir soğukluk hissetti. Buz gibi değil buz bir soğukluk. O olduğunu anladım. Etrafında dolanıp oturacağım yeri buldum. Tek seferde oturdum deri koltuğa. Derin bir soluk alıp verdim. Korktuğumu hissettim. Bir süre ellerim öylesine yalnız, şaşkın kaldı havada. Sonra ellerim usulca yaklaştı bu elem dolu enstrümana. Parmaklarım yine benden bağımsız, kendi bildiğini yapıyordu. " Birds"ü çalmaya devam ettim. Kendimden geçip hem de.

Ve ben; bir başkasının kışını, hiç tatmadan, zorla, tüm hükümranlığa yaydım.

Ve ben; hiç tanımadığım birinin kışını, içindeki o buz soğukluğu herkese, nedenini bilmeden yaydım.

Ve ben; onun alamadığı nefesi, ondan çaldıkları nefesi, ondan zorla aldıkları o yazı, lakin bilmeden sırf onun için, geri almak yerine, ona, geride bıraktıkları bu kışı, onların her zerrelerinde yaşatmak için bu tuşlara bastım.

Ve ben; ilk defa, kendi yazımı yaşayamadan bir başkasının kışını yaşamaya hatta yaşatmaya razı olmuştum.

~°~

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

10okunma 3beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…